... Τσίπρας, συνέντευξη, καναλάρχες κ.ο.κ. ...

*
Δημήτρης Κανελλόπουλος
(Εφ.Συν.)
***
*

Ένας θλιβερός Αλέξης Τσίπρας

Δεν ξέρω αν ακούσατε τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στον «105.5 Στο Κόκκινο» και τον Κώστα Αρβανίτη. Αν όχι, καλύτερα. Γλιτώσατε.

Γιατί ήταν ένας θλιβερός και αόριστος Τσίπρας. Καμία σχέση με τον ριζοσπάστη πολιτικό που γνωρίζαμε έως τώρα, πλέον ακούγεται ως ένας υποταγμένος πολιτικάντης που έπαψε να λέει την αλήθεια στο λαό.

Η συνέντευξη (και η πολιτική του κατ' επέκτασιν) κινήθηκε (και κινείται) σε δύο επίπεδα: στα πράγματα που έχει ήδη κάνει και στα πράγματα που δεν έχει κάνει ακόμα.

Για τα δεύτερα συνεχίζει στο γνωστό -προεκλογικό- μοτίβο: μεγαλοστομίες. Εναντίον της ολιγαρχίας, εναντίον των καναλαρχών κ.ο.κ. Χιλιοειπωμένα.

Για τα πρώτα, αυτά που υπέγραψε, το μοτίβο είναι διαφορετικό (αλλά τόσο, μα τόσο ίδιο με των προηγουμένων πρωθυπουργών): ήταν αναγκασμένος, δεν ήθελε τα μέτρα, σύρθηκε, αλλά αποσόβησε παρά πολλά αρνητικά (το... μεγάλο πλεόνασμα) ενώ και το δικό του μνημόνιο είναι καλύτερο από εκείνα του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.

#asktsipras Υλοποίηση του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης χωρίς καμία διαπραγμάτευση.

Ένας θλιβερός Αλέξης Τσίπρας που αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων. Κρίμα. Κρίμα και για το ΟΧΙ δηλαδή. Το ΟΧΙ του 61,3% που το «πούλησε» στεγνά ο κ.Τσίπρας μέσα σε λίγες μόλις ημέρες, αλλά έρχεται τώρα να το υμνήσει. Άλλα αντ' άλλων.

Φάνηκε από τις πρώτες στιγμές πως είναι killer (πολιτικά) ο Αλέξης Τσίπρας. Στην αρχή το θεωρούσα θετικό και απαραίτητο. Ηγετικό, θα έλεγα. Τώρα μάλλον πιστεύω πως γίνεται επικίνδυνο για έναν πρωθυπουργό που, αποδεικνύεται, «παντός καιρού». Και σίγουρα, δεν έκανε την έκπληξη όπως μας έλεγε στη Βουλή τρεις μέρες μετά τις εκλογές, δεν τήρησε όσα υποσχέθηκε στο λαό. Ή, μήπως, θα μας λοιδορήσει και γι' αυτό ο κύριος πρωθυπουργός;

Να δούμε σε πόσες συνεντεύξεις από τώρα θα μας εξηγεί γιατί (θα) συνεργάζεται με τον Σταύρο Θεοδωράκη και πόσο πατριωτικό και καλό είναι το Ποτάμι. Αμφιβάλλετε;

---

*

... όταν ο Θηβαίος έκανε υπερήφανη την Λυμπεράκη ...

*

Χρήστος Ξανθάκης

***
*

Έλεος, κύριε Θηβαίε...

Όπου ο δημοφιλής μουσικοσυνθέτης, τα βάζει με τους ανέργους

Είναι μια απ’ αυτές τις στιγμές τις δύσκολες. Είναι μια απ’ αυτές τις ώρες τις μαύρες. Είναι εκεί που ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι έσφαλες και πρέπει να πάρεις τα λόγια σου πίσω. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Αν θέλεις να τα έχεις καλά με τη συνείδησή σου, είναι ανάγκη να γίνεις Μπογδάνος και να τα μασουλήσεις τα χαρτιά. Και να παραδεχθείς ότι μπροστά στον Θηβαίο, ο Πορτοκάλογλου ήταν παναγιά παρθένα!

Ε ναι ρε παιδιά, τι είπε στο κάτω της γραφής ο άνθρωπος; Κάτι μπουρδίτσες εκκλησιαστικές του τύπου «έχει ο Θεός», συν ολίγη παγκαλιάδα ότι όλοι μαζί την κάτσαμε τη βάρκα κι ο εφοπλιστής κι ο καμαρότος. Σιγά τα λάχανα. Ενώ ο Θηβαίος, ως ένα εξωφρενικό κράμα Μαρίας Αντουανέτας και Κιμ Γιονγκ Ουν, από τη μία αναρωτιέται γιατί δεν μπορούμε να ζήσουμε με δέκα ευρώ την ημέρα και από την άλλη θέλει να μας στείλει όλους στα χωράφια να δουλεύουμε ήλιο με ήλιο. Και είναι και αριστερός, τρομάρα του…

Αναφέρομαι φυσικά στην περίφημη ραδιοφωνική συνέντευξη του μουσουργού στον FM 100, στο δημοτικό ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης. Όπου έχασε τελείως τη μπάλα, όπου έκανε περήφανη την Αντιγόνη Λυμπεράκη και όπου αποδείχθηκε για μία ακόμη φορά πως, άμα σφίξουν οι ζέστες, καλόν είναι να το ανοίγουμε το γαμημένο το ερκοντίσιον. Στην αντίθετη περίπτωση, μπορεί να μας επηρεάσουν οι υψηλές θερμοκρασίες και να μην ξέρουμε που πατάμε και τι λέμε.

Όπως διαβάζω ανά τους διαύλους του δικτύου, οι περισσότεροι εκ των συναδέλφων και των κυβερνοναυτών στέκονται στα σημεία εκείνα όπου ο Θηβαίος ψέγει την ραδιοφωνική παραγωγό (μπράβο της, παρεμπιπτόντως, που διατήρησε ως το τέλος την ψυχραιμία της) για το είδος του επαγγέλματός της. Ότι δηλαδή δεν είναι δουλειά αυτό το πράγμα, δεν είναι δουλειά παραγωγική, και να πάει να δουλέψει στα βιοκαύσιμα ή στα λιπάσματα μιας και διαθέτει πτυχίο χημικού. Και να δουλέψει και δεκάωρο μάλιστα, γιατί καλόμαθε μπροστά στο μικρόφωνο η τεμπέλα…

Το αντιπαρέρχομαι, παρότι πρόκειται μάλλον για το πιο ευτράπελο τμήμα του διαλόγου. Όπως επίσης δεν θέλω να σταθώ πολύ στο σημείο όπου ο καλλιτέχνης δηλώνει ευθαρσώς ότι με 15 ευρώ την ημέρα μπορεί να ζήσει την πενταμελή οικογένειά του. Και προσθέτει χαρακτηριστικά: «Τι πρέπει να φάω δηλαδή, 10 μπριζόλες και μπιφτέκια για να ζήσω εγώ με την οικογένειά μου;» Είναι σαφές ότι έχει κάτι χρόνια να μπει σε σούπερ μάρκετ ή να πληρώσει λογαριασμούς, αλλά αυτό τέλος πάντων δεν είναι και κακούργημα. Άγνοια είναι και τύφλα και μύτη ψηλά να ακουμπάει τα σύννεφα.

Τα αφήνω πίσω τα ανωτέρω, όπως αφήνω πίσω και τη φράση «ποτέ κανείς Έλληνας δεν αγάπησε άλλο Έλληνα και τίποτα παραπάνω», που θα έκανε πράσινο από τη ζήλεια τον Ζωρζ Πιλαλί. Και επικεντρώνω στο ρατσιστικό παραλήρημα του μουσικοσυνθέτου εναντίον των ανέργων. Το οποίο, ξεκίνησε ως εξής:

«Αυτή τη στιγμή υπάρχουν στον πληθυσμό της Ελλάδας, στα δέκα εκατομμύρια, χιλιάδες χιλιάδων στρατός ανέργων οι οποίοι δεν ψάχνουν να βρουν δουλειά και ζούνε από τη σύνταξη της μαμάς τους ή της γιαγιάς τους. Δηλαδή ποιο είναι το όνειρο του νέου Έλληνα ας πούμε; Να πάει σαράντα και να πάρει σύνταξη; Να πάει να δουλέψει κάποιος, αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο. Όχι να κάθεται σπίτι του, να πίνει φραπέ και να πληρώνεται από το Δημόσιο.»

Πάνω εκεί, έσπευσε η ραδιοφωνική παραγωγός να του επισημάνει ότι και να θέλει να δουλέψει κάποιος δουλειές δεν υπάρχουν αυτή την εποχή. Κι εκεί πια, ο Θηβαίος απογειώθηκε: «Με συγχωρείτε πολύ, με συγχωρείτε πάρα πολύ. Δεν μπορείς να βρεις δουλειά; Τι είναι αυτό; Το δίλημμα αυτό δεν το καταλαβαίνω. Υπάρχουν άπειρες δουλειές. Άπειρες δουλειές. Δηλαδή ποια είναι η δουλειά για τον Έλληνα εικοσιπεντάρη ή τριαντάρη αυτή τη στιγμή; Ποια είναι η δουλειά, να είμαι διευθυντής σε τράπεζα; Να σας πω κάτι; Είμαι 52 ετών, από τα 13 μου δουλεύω. Έχω πτυχίο, διδακτορικό, μεταπτυχιακό και λοιπά. Πιστεύετε εσείς ότι μέχρι να γίνω αυτός που είμαι και να κάνω αυτό που κάνω, ότι δούλευα στο Δημόσιο ή ως διευθυντής σε κάποια εταιρεία όπου κάποιος με έχωσε με μέσο; Ή δούλευα στην εταιρεία του πατέρα μου ή της μητέρας μου ή του θείου μου ή της θείας μου; Δεν κατάλαβα!»

Κι αφού λέει και μια σωστή κουβέντα, ότι να είσαι σκουπιδιάρης ή να δουλεύεις στα μπαμπάκια είναι αξιοπρεπής εργασία, τα ισοπεδώνει όλα και πάλι:

«Ποια είναι αξιοπρεπής εργασία; Να δουλεύω στο Δημόσιο και παίρνω μίζες; Αυτό είναι αξιοπρεπής εργασία; Αυτό που δεν καταλαβαίνετε είναι γιατί είναι οι καφετέριες γεμάτες κυρία μου. Και θεωρείτε αυτό αξιοπρεπή εργασία. Να είναι οι καφετέριες γεμάτες και να πληρώνονται από τις συντάξεις του μπαμπά τους και της μαμάς τους. Και δεν είναι αξιοπρεπής εργασία να λερώνω τα χέρια μου με κόπρανα;»

Τόσα πολλά και τόσα καλά, από έναν άνθρωπο που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός της ανανέωσης και της προόδου. Και του ευρωκομμουνισμού φυσικά, μιας και το πετάει κι αυτό, ειρήσθω εν παρόδω, σε κάποιο σημείο της κουβέντας. Αριστερός του χαβιαριού και της αστακομακαρονάδας. Καθισμένος στο γυάλινο πύργο του, να ατενίζει τα μυρμηγκάκια από κάτω και να αναρωτιέται γιατί γκρινιάζουν. Δουλειές υπάρχουν άπειρες, βρωμάει ο τόπος βάλτε πλάτη ρε σκατόπαιδα και θα κονομήσετε αργά ή γρήγορα. Κι άμα ως τότε δεν έχετε ψωμί, μη χολοσκάτε. Όπως είπε και μια ψυχή πριν από πολλά, πάρα χρόνια, υπάρχει πάντοτε το παντεσπάνι!

---

*

... "Υπάρχει εναλλακτική;" ...

*

Νίκος Μπογιόπουλος

***
*

Ιδού η "εναλλακτική", κύριοι

   «Εναλλακτική υπάρχει;» ρωτούσε ο κ. Τσίπρας όταν προχτές στη Βουλή, ως άλλος Σαμαράς, ως άλλος Βενιζέλος, ως άλλος Παπαδήμος και Παπανδρέου, ψήφιζε το δικό του, το «αριστερό» Μνημόνιο, το «Μνημόνιο Τσίπρα».

   Και απαντούσε:  Όχι, η μόνη εναλλακτική είναι το σχέδιο Σόιμπλε! Άρα, κατά τον κ. Τσίπρα όποιος είναι εναντίον των Μνημονίων είναι υπέρ του… Σόιμπλε! Αλήθεια τόσα χρόνια που ο κ. Τσίπρας ψήφιζε κατά των Μνημονίων, έπαιζε το παιχνίδι του Σόιμπλε;…

   «Υπάρχει εναλλακτική;» ρωτούν υποκριτικά εκείνοι που πρωτοστατούν στον εγκιβωτισμό της σκέψης του λαού στο δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», λες κι αυτό είναι το ερώτημα.

   Αλλά φυσικά, όπως η «εναλλακτική» στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής δεν ήταν η καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ, έτσι και η «εναλλακτική» στην καπιταλιστική Ελλάδα του ευρώ δεν είναι η επιστροφή στην καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής.

   Το «ευρώ ή δραχμή» λοιπόν είναι η παραπειστική προσπάθεια όσων θέλουν να ξεστρατίσουν τη σκέψη του λαού και να κλείσουν αντί να ανοίξουν μια πραγματική συζήτηση για το αν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος.

   Και το κάνουν την ώρα ακριβώς που οι εξελίξεις βοούν ότι: Άλλη οδός για μια Ελλάδα κυρίαρχη και ένα λαό με προκοπή και με ολόκληρη αξιοπρέπεια δεν υπάρχει από την οδό της εξόδου από την ΕΕ. Και ακόμα παραπέρα: Άλλη οδός από αυτή που περιγράφεται στο ερώτημα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» δεν υπάρχει.

   Αυτή η προοπτική, αυτή η «εναλλακτική», σημαίνει τέτοια συθέμελη ανατροπή που είναι ανόητο να προσπαθούν κάποιοι να την ακυρώσουν ή να την αποδομήσουν με το ερώτημα «ευρώ ή δραχμή».

   Είναι μια προοπτική που ή θα την πορευτεί ο λαός με όρους ανατροπής όλου του συστήματος της κυριαρχίας των μονοπωλίων ή εκείνο που θα ζούμε θα είναι να βλέπουμε τους δήθεν αντιμνημονιακούς χέρι - χέρι με τους δήθεν «εναλλακτικούς» να συνεχίζουν επ’ άπειρον την ευρωχρεοκοπία του λαού με μπαμπούλα την δραχμοχρεοκοπία του λαού και τούμπαλιν.

   Στο ερώτημα, επομένως, αν υπάρχει «εναλλακτική» η απάντηση είναι ότι υπάρχει και παραυπάρχει. Μόνο που βρίσκεται έξω τόσο από το σύστημα της καπιταλιστικής ευρωχρεοκοπίας όσο και από το σύστημα της καπιταλιστικής δραχμοχρεοκοπίας.

   Στην «εναλλακτική» που τόσο πολύ ζητούν να μάθουν αν υπάρχει ο κ. Τσίπρας και φίλοι του (παλιοί και νέοι…) είχαμε αναφερθεί στο κείμενο της στήλης στις 24/6/2015, πριν από λίγες βδομάδες, υπό τον τίτλο «Υπάρχει άλλος δρόμος;».

   Στο φόντο των γεγονότων που μεσολάβησαν επιτρέψτε μας την αναδημοσίευση εκείνων των σκέψεων.

   Παρεμπιπτόντως: Ξέρουμε ότι αυτή η εναλλακτική δεν αρέσει στον κ. Τσίπρα και στους φίλους του (παλιούς και νέους). Και φυσικά το τίμιο θα ήταν να πουν την αλήθεια. Να πουν, δηλαδή, ότι αυτή η εναλλακτική δεν τους αρέσει. Και όχι να παριστάνουν μαζί με τα καθεστωτικά τους φερέφωνα ότι «δεν υπάρχει». Αλλά τέτοιες απαιτήσεις τιμιότητας δεν έχουμε (...) ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΕΔΩ για ολόκληρο το άρθρο

---

*

... "ΟΧΙ" - ναι , μάλιστα, γιαβόλ ...

*

Νίκος Μπογιόπουλος

***
*

Τι τραγωδία, τι κωμωδία !

«Στην πολιτεία που έγινε πορνείο,
μαστροποί και πολιτικιές
διαλαλούν σάπια θέλγητρα»
Γιώργος Σεφέρης

   Χτες κατατέθηκε στη Βουλή το πρώτο μέρος ενός Μνημονίου που η περιγραφή του ως «τερατούργημα» θεωρείται και είναι επιεικής.

   Αυτοί που το κατέθεσαν, πριν από λίγους μήνες, στις 21/2/2015, την επομένη του περίφημου εκείνου Eurogroup της «δημιουργικής ασάφειας», έλεγαν αυτά:

   
   Χτες, από την «πρώτη φορά Αριστερά» κατατέθηκε στη Βουλή το πρόπλασμα ενός λαοκτόνου Μνημονίου που η «πρώτη φορά αριστερή» κυβέρνηση θα το ψηφίσει χέρι – χέρι με το Ποτάμι, με τη Νέα Δημοκρατία, με το ΠΑΣΟΚ και με κάθε λογής Μνημονιακό ψυχοβγάλτη του ελληνικού λαού.

   Αυτοί που το κατέθεσαν, πριν από λίγες βδομάδες, στις 6/6/2015, έλεγαν αυτά:

  
    Χτες από την δήθεν «Αριστερά» κατατέθηκε στη Βουλή ένα ακόμα ανελέητο Μνημόνιο. Κατατέθηκε από την «Αριστερά» που καμώνεται το θύμα «πραξικοπήματος». Λες και δεν είναι η ίδια που συμμετέχει, πρωτοστατεί και ηγείται ενός «πραξικοπήματος με το οποίο η άρνηση του λαού στα Μνημόνια και στην τρόικα μετατράπηκε σε «Ναι», σε «μάλιστα» και σε «γιαβόλ».

   Αυτοί που το κατέθεσαν, μόλις πριν από λίγες μέρες, στις 27/6/2015, έλεγαν αυτά:

  
    Χτες ο κ. Τσίπρας κατέθεσε στη Βουλή ένα Μνημόνιο, το χειρότερο απ’ όσα μέχρι σήμερα έχουν εφαρμοστεί κι από τη ΝΔ και από το ΠΑΣΟΚ.

   Ο κ. Τσίπρας κατέθεσε ένα Μνημόνιο φτώχειας, δυστυχίας, ταπείνωσης και εξευτελισμού του λαού. Κατέθεσε ένα Μνημόνιο ασύγκριτα χειρότερο από τα δυο προηγούμενα καθώς έρχεται να επιβληθεί στην ήδη συντελεσθείσα καταστροφή, καθώς έρχεται να ρημάξει ακόμα και τα ερείπια που στοιβάχτηκαν στον τόπο από το δυο Μνημόνια που προηγήθηκαν.

   Ο κ. Τσίπρας υπηρετεί τους τραπεζίτες, τα μονοπώλια, την ολιγαρχία, εντός και εκτός Ελλάδας, με ένα Μνημόνιο που ούτε τα κόμματα του πάλαι ποτέ δικομματισμού δεν τόλμησαν να φέρουν.

   Ο κ. Τσίπρας που ξεπούλησε το δημοψήφισμα που ο ίδιος προκάλεσε, ο κ. Τσίπρας που κατέθεσε στη Βουλή ένα Μνημόνιο το οποίο ούτε ο Παπανδρέου, ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Παπαδήμος δεν είχαν αποπειραθεί να προσφέρουν στον Σόιμπλε, στην Μέρκελ και στην εγχώρια πλουτοκρατία, πριν από λίγες μέρες, μιλώντας στη Βουλή για το δημοψήφισμα και απευθυνόμενος προς το ΚΚΕ με ύφος χιλίων «αριστερών» Καρδιναλίων, έλεγε τα εξής… απολαυστικά:

   Είναι τέτοια η κυβερνητική κατρακύλα που άλλοι μιλούν για τραγωδία κι άλλοι για κωμωδία. Όλοι όμως συμφωνούν σε μια λέξη: Κατάντια.

---

*

... "Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς..." ...

*

Νίκος Μπογιόπουλος

***
*

Δεν περιγράφω άλλο

   Αυτή η ιστορία ξεκίνησε κάπως έτσι:

   Αυτά έλεγε ο κ. Τσίπας μετά τις εκλογές του 2012. Ότι θα καταργούσε - σε ένα νόμο και με ένα άρθρο - τα Μνημόνια.

   Ότι θα επανέφερε - σε ένα άρθρο και με ένα νόμο - τους μισθούς και τις συντάξεις.

   Και προσοχή: Αυτό που έλεγε ο κ. Τσίπρας ήταν ότι πρώτα θα καταργούσε τα Μνημόνια και ότι αφού θα τα καταργούσε, τότε και μόνο τότε – με καταργημένα τα Μνημόνια – θα άρχιζε τις διαπραγματεύσεις του με τους «εταίρους» του…

   Αυτή η ιστορία προχώρησε έτσι:

   Αυτά έλεγε ο κ.Τσίπρας, αυτά έλεγαν οι προεκλογικές ρητορείες, τα σποτάκια και οι αφίσες του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015.

   Και μετά από όλα αυτά, η ιστορία κατέληξε κάπως έτσι:

   Και σίγουρα κατάληξε και έληξε έτσι:

   Πριν από περίπου δυο δεκαετίες ο μεγαλομεγιστάνας Ανιέλι, σχολιάζοντας τα πολιτικά πράγματα της χώρας του, της Ιταλίας, είχε πει:

«Υπάρχει ένα είδος Αριστεράς που είναι πιο χρήσιμη από την Δεξιά. Πρόκειται για εκείνη την Αριστερά που μπορεί να κάνει όλα όσα δεν θα μπορούσε να κάνει η Δεξιά».

   Αυτά που έλεγε ο Ανιέλι για την δήθεν «Αριστερά», όποιος νομίζει ότι ισχύουν μόνο για την Ιταλία, πλανάται. Οικτρά.

   Δεν περιγράφω άλλο.
---
*

... Μαρία Δεναξά: αυτά έζησα στις Βρυξέλλες ...

*

Μαρία Δεναξά

(ανταποκρίτρια

στις Βρυξέλλες)

***

*

«Η Ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να κερδίζει την εμπιστοσύνη των Βρυξελλών, χάνει όμως των Ελλήνων και σε λίγο θα τα χάσει όλα»

Όταν κάποιος αφήνει πίσω του τις Βρυξέλλες δεν θέλει και πολύ να πάθει παράκρουση. Κουβαλά μαζί του την αγωνία, την ένταση, τα τελεσίγραφα, τις αλήθειες, τα ψέματα, τις κατευθυνόμενες διαρροές, τους εκβιασμούς, την προσμονή, την απογοήτευση, την κόπωση, την ελπίδα αλλά και τα αποκαλυπτήρια του πραγματικού προσώπου-περιεχομένου ανθρώπων που από την αρχή είχε θέσει σε καραντίνα.

Στα λίγα λεπτά ηρεμίας που ανελέητα ο χρόνος ροκανίζει μιας και οι εξελίξεις είναι ραγδαίες και καταιγιστικές, επιχειρώ να δω με ψυχραιμία και ηρεμία την πραγματική ανάλυση των γεγονότων ώστε να πάω παρακάτω. Στις Βρυξέλλες αποστολή μου είναι να μιλάω με ευρωπαίους αξιωματούχους και ξένους συναδέλφους. Μέσα από σύντομες κουβέντες και συζητήσεις καταλαβαίνεις που θέλουν να σε πάνε οι αξιωματούχοι κυρίως. Είναι σαν να ακούς κασέτα προπαγάνδας να παίζει σε επανάληψη μέχρι η πλύση εγκεφάλου να έχει αποτέλεσμα.

Την Τρίτη λοιπόν το βράδυ 7 Ιουλίου, μετά το πέρας «συμμόρφωσης» του Έλληνα πρωθυπουργού από τον Ολάντ, τον αδύναμο, αλλά χρήσιμο όπως αποδείχθηκε Σάντσο Πάντζα της Μέρκελ, η αυλαία έπεσε με στρατιές παρατρεχάμενων κοινοτικών αξιωματούχων που έσπευσαν να «ενημερώσουν» τους δημοσιογράφους για την επερχόμενη βιβλική καταστροφή.

Για έτοιμο οδικό χάρτη χρεοκοπίας της χώρας μας, μίλησε η εκπρόσωπος υποτιθέμενου «φίλου» της Ελλάδας, ενώ συνεργάτιδα γνωστού Ευρωπαίου Επιτρόπου με ενημέρωσε για την πανέτοιμη ανθρωπιστική αποστολή, με φάρμακα και γάλα που θα μπορούσε να αναχωρήσει την Δευτέρα το πρωί με προορισμό πολλές Ελληνικές πόλεις, ενώ δεν παρέλειψε να αναφέρει κι άλλες ιστορίες για ανυποψίαστους αγρίους.

Ο γνωστός Αρμαγεδδών μπροστά στις περιγραφές φάνταζε παραμύθι.

Δεν ίδρωσε το αυτί μου. Καταλάβαινα ότι εκείνοι αγωνιούσαν και φοβόντουσαν περισσότερο από μένα. Αυτό το συμπέρασμα έβγαλα από το γεγονός, ότι είχαν κάνει το « ΟΧΙ » του δημοψηφίσματος χαλάκι για να σκουπίζουν τα πόδια τους (...) Συνεχίστε την ανάγνωση ΕΔΩ
---
*

... καληνύχτα, Αλέξη ...

*

Διον. Βραϊμάκης

***
*

Αλέξη, χάσαμε γιατί οι δικοί μας

ήταν με τους άλλους! Καληνύχτα...

Ένα πεισματάρικο κρατημένο δάκρυ από το πρωί, με το άγουρο ξύπνημα ύστερα από ένα ώριμο ξενύχτι, έχει φράξει τον δακρυγόνο αδένα. Εμποδίζει τα δάκρυα που σπρώχνουν από πίσω προσπαθώντας να γίνουν καταρράκτης από κλάμα.

Για την Ελλάδα τού «ρε γαμώτο» που μας γ@μ@νε.
Για το χαμένο όνειρο της πραγματικής εθνικής Ελευθερίας.
Για τους εχθρούς που ξαναμπήκαν σε μια πόλη ήδη αλωμένη από μέσα – δεκαετίες τώρα.
Για τους πατριδοκάπηλους βοηθούς δημίων.
Για τους πεμπτοφαλαγγίτες που βομβάρδιζαν με ανατριχίλες ώς την τελευταία ώρα πριν από την τελική πτώση.

Αλέξη έχασες, Αλέξη χάσαμε!

Δεν ξέρω αν η Ελλάδα είναι ο κόκορας που θυσιάστηκε στα θεμέλια της Ευρώπης για να τα κάνει στέρεα (κατά το παλιό έθιμο) ή η γυναίκα του πρωτομάστορα που καταριέται «ως τρέμει το καρυόφυλλο, να τρέμει το γιοφύρι κι ως πέφτουν τα δεντρόφυλλα, να πέφτουν οι διαβάτες».

Ξέρω όμως ότι – στα σίγουρα – χάσαμε όχι γιατί είμαστε μόνοι και ανάδελφοι. Αλλά γιατί οι δικοί μας ήταν με τους άλλους – πάντα και όχι μόνο χθες.

Καληνύχτα, Αλέξη.

---

*