Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Την θρησκεία και αν την πλένεις...

*
stavrosx1
***
*


Η θρησκευτική πίστη ενός ενήλικα είναι γενικότερα από τα πιο αδιαπραγμάτευτα στοιχεία δόμησης της προσωπικότητάς του. Είναι αρκετοί αυτοί που τα καταφέρνουν να αποχωριστούν την πίστη τους σε νεαρή ηλικία, είναι πολύ λίγοι εκείνοι που το καταφέρνουν μετά τα 20-25. Για αυτό και το ξεπέρασμα της θρησκείας, ως επίτευγμα για την ανθρωπότητα, είναι μια διαδικασία η οποία απαιτεί να μεγαλώσουν κάποιες γενιές σε τέτοιο πολιτικό/κοινωνικό περιβάλλον που να μην την ευνοεί. Όταν λέω να μην ευνοεί, δεν εννοώ κατ’ ανάγκη να την απαγορεύει, αλλά να καταπολεμά όλες εκείνες τις συνθήκες που εξασφαλίζουν την διαιώνιση της.

Απέχουμε αρκετά από μια τέτοια «ουτοπία» που σιγά-σιγά θα εξαφανίσει τις θρησκείες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το ζήτημα δεν θα πρέπει να μας απασχολεί και στο σήμερα. Πόσο μάλλον όταν γύρω μας συμβαίνουν σημεία και τέρατα, και μάλιστα με πρωτοβουλία της επίσημης εκκλησίας. Μιλάω για τις περιπτώσεις των ιερών λειψάνων, των ιερών καστάνων (ίσως και των ιερών κοπράνων), των εικόνων που βαράνε, των εικόνων που δακρύζουν, των εικόνων που σβήνουν φωτιές, των πιστών που σέρνονται σαν τα φίδια για να προσκυνήσουν, κ.α. Είναι κατά τη γνώμη μου άλλο πράγμα να σέβεσαι την πίστη του οποιουδήποτε, και διαφορετικό πράγμα να ανέχεσαι μικρά ή και μεγαλύτερα παραθυράκια μεσαίωνα μέσα στον 21ο αιώνα.

Και θα πει κανείς, «και τι να κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις;»… Πραγματικά είναι δύσκολο να σκεφτείς ποια θα μπορούσε να ήταν η αντιμετώπιση περιστατικών σαν αυτό της ιερής εικόνας που βαράει τους πιστούς. Θα μπορούσε το κράτος πχ να βάζει εμπόδια σε τέτοια «θεάματα», να υποχρεώνει τις εκκλησίες να παίρνουν ειδικές άδειες για τις διοργανώσεις happening, και όταν πρόκειται για τέτοια ακραία πράγματα η άδεια να μη δίνεται. Παρόλα αυτά, και ιδιαίτερα στη χώρα μας(1), ο μη διαχωρισμός κράτους/εκκλησίας λειτουργεί μόνο με θετικό προς την εκκλησία τρόπο. Δηλαδή σε ό,τι συμφέρει την εκκλησία συνεισφέρει το κράτος και βρίσκονται εις σάρκα μια (πχ φοροαπαλλαγές). Αντίθετα, σε ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί αρνητική (για την εκκλησία) κρατική παρέμβαση (πχ προαιρετικοποίηση του μαθήματος των θρησκευτικών), η εκκλησία έχει το αυτοκέφαλο και το αυτοδύναμο. Με λίγα λόγια δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της.


Όσο και αν δεν θέλεις να το πολιτικοποιήσεις το ζήτημα, πολιτικοποιείται από μόνο του. Όπως είδαμε η απολύτως χαλαρή και «για τα μάτια» βούληση της «αριστερής κυβέρνησης» έστω και για υποτυπώδη διαχωρισμό εκκλησίας/κράτους, έλιωσε σαν το κεράκι της λαμπρής στην πρώτη επαφή της με τα δομημένα συμφέροντα του πατριαρχείου. Η αιχμή του δόρατος της κυβέρνησης, ο πρώην υπουργός παιδείας κύριος Φίλης, ενώ εμφανίστηκε να τα βάζει με το ιερατείο, τελικά βρέθηκε να ψέλνει δίπλα-δίπλα με τον Άδωνη, ενώ παράλληλα έχασε και τη θέση του στο υπουργείο. Αν κάτι κατάφερε η υπάρχουσα κυβέρνηση με την ψευτοπροσπάθειά της να πλήξει επιφανειακά τα συμφέροντα της εκκλησίας, ήταν να επανασφραγίσει και να ανανεώσει τους δεσμούς και τους όρκους του αστικού κράτους με την πνευματική ιεραρχία του τόπου. Η μεταξύ τους σχέση ίσως και να είναι win-win, αφού όσο οι πολίτες περιμένουν από την παναγία να σβήσει τις πυρκαγιές, η πολιτεία μπορεί από την πλευρά της να κάνει το κορόιδο και να μην παίρνει τις ευθύνες της. Πόσο μάλλον όταν και οι ίδιες οι πυρκαγιές, αντί να αντιμετωπιστούν ως εμπρησμοί, αντιμετωπίζονται ως θεϊκή παρέμβαση και συνωμοσία των στοιχείων της φύσης.

Ο άπιστος «Θωμάς» μπήκε τελικά στο δρόμο του θεού και απαρνήθηκε τα εγκόσμια
Σε κάθε περίπτωση είναι τεράστιο το θέμα και ευαίσθητο, σηκώνει μεγάλο διάλογο και απαιτείται τεράστια βούληση για να αλλάξει κάτι προς τη σωστή κατεύθυνση. Βούληση τέτοια που οι αστικές κυβερνήσεις του παρελθόντος είτε δεν είχαν είτε δεν μπόρεσαν να την επιβάλουν. Πέρα και πάνω από όλα, για την αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων δεν αρκούν τα όποια περιοριστικά μέτρα, οι νόμοι και οι κανόνες. Πρέπει παράλληλα να εξασφαλίσεις στο λαό σου και μια σειρά από αγαθά όπως η μόρφωση, οι ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης, να καταπολεμήσεις την περιθωριοποίηση, την εξαθλίωση, και γενικότερα όλους εκείνους τους παράγοντες που οδηγούν τους ανθρώπους στην απόγνωση και στην αναζήτηση της σωτηρίας από υπερβατικές δυνάμεις. Όλα τα παραπάνω από ό,τι φαίνεται, οι καπιταλιστικές κοινωνίες ούτε θέλουν ούτε μπορούν να καταπολεμήσουν, για αυτό τόσο η θρησκεία όσο και οι λοιπές μεταφυσικές δοξασίες τις χαρακτηρίζουν και θα τις χαρακτηρίζουν στους αιώνες των αιώνων αμήν.

(1) Στις προτεσταντικές χώρες η μεταρρύθμιση περιόρισε την λατρεία των ιερών λειψάνων και την θεοποίηση των εικόνων, ενώ στο Βυζάντιο αυτή η ευκαιρία χάθηκε στις Εικονομαχίες και με την επικράτηση των εικονολατρών. Και στις δυο περιπτώσεις βέβαια, πίσω από τα περί πίστεως ζητήματα, βρίσκονταν διάφορα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα που πυροδοτούσαν τη σύγκρουση. Η Γαλλία από την πλευρά της, είχε τη δική της ιστορία διαχωρισμού κράτους/εκκλησίας με την επικράτηση της Γαλλικής Επανάστασης.
---
---
*

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Νίκος Πλουμπίδης 1902 - 14/8/1954

*
stavrosx1
***
*

14 Αυγούστου 1954:
Απόψε, που σκοτώνουν
τον Πλουμπίδη…


Φορούσε μαύρο κοστούμι και άσπρο πουκάμισο. Ηταν ντυμένος λες και πήγαινε σε γιορτή. Γύρω στις 5 το πρωί, πριν ακόμα ξημερώσει, κατεβαίνει από το αυτοκίνητο. Ο τόπος που είχε επιλεγεί ήταν η Αγία Μαρίνα, στο Δαφνί. Περνώντας δίπλα από τους δημοσιογράφους, δεμένος ακόμα με τις χειροπέδες, κοντοστέκεται. Τους χαιρετά.

«Γεια σας παιδιά. Μπράβο, όλο νιάτα βλέπω μπροστά μου. Σας εύχομαι καλή σταδιοδρομία, να ‘στε πάντα καλά. Βλέπετε εγώ σε λίγο φεύγω με ψεύτικες και άδικες κατηγορίες. Το Κόμμα μου, το ξέρω, θα βρει την αλήθεια και θα με δικαιώσει».

Λίγες ώρες αργότερα, οι εφημερίδες φέρνουν στην Αθήνα την είδηση: «Εξετελέσθη ζητωκραυγάζων υπέρ του ΚΚΕ, αντιμετώπισε με απόλυτον ψυχραιμίαν τας σφαίρας του αποσπάσματος (…) δεν εδέχθη ούτε να κοινωνήση, ούτε να του δέσουν τους οφθαλμούς του»…

Ηταν 14 Αυγούστου 1954. Πριν από ακριβώς 60 χρόνια. Ο Νίκος Πλουμπίδης, ο φλογερός επαναστάτης, ο αλύγιστος κομμουνιστής, ο «κόκκινος δάσκαλος», ο διανοούμενος του λόγου και της πράξης, πέφτει νεκρός. Δολοφονημένος από το εκτελεστικό απόσπασμα της αμερικανοκρατίας και της ντόπιας πλουτοκρατίας.

Πλουμπίδης: Ο λαϊκός ηγέτης


Ο Ν. Πλουμπίδης γεννήθηκε στα Λαγκάδια της Αρκαδίας στις 31 Δεκέμβρη 1902. Καταγόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια. Μετά από πολλές στερήσεις παίρνει το δίπλωμά του από το διδασκαλείο του Πύργου και το 1924 διορίζεται δάσκαλος στο χωριό Μηλέα της Ελασσόνας. Ξεκινάει η συνδικαλιστική του δράση μέσα από τις γραμμές της Δασκαλικής Ομοσπονδίας που αγωνίζεται για αύξηση των μισθών των δασκάλων.

«Γνωρίζεται» με την Ασφάλεια όταν στις απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις του 1929 συλλαμβάνεται και βασανίζεται. Ηδη από το 1926 είναι μέλος του ΚΚΕ.

Ενώ έχει προσβληθεί από φυματίωση και οι γιατροί δεν του δίνουν πάνω από 6 μήνες ζωή, συνεχίζει την αγωνιστική του δράση. Εκλέγεται μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Συνομοσπονδίας Δημοσίων Υπαλλήλων. Το «έπαθλο» για την συμμετοχή του στο δημοσιουπαλληλικό κίνημα είναι η σύλληψή του τον Μάρτη του 1931, η καταδίκη του και η απόλυσή του από δάσκαλος. Το 1933, εκλέγεται μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής και στη Γραμματεία της Ενωτικής ΓΣΕΕ. Τον Αύγουστο του 1935 παίρνει μέρος στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Με τη δικτατορία του Μεταξά, ο Ν. Πλουμπίδης περνά στην παρανομία. Τον Ιούνη 1938 εκλέγεται μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Ενα χρόνο αργότερα πέφτει στα χέρια της Ασφάλειας. Το μεταξικό καθεστώς τον βασανίζει απάνθρωπα σε βαθμό που ακόμα και ο ασφαλίτης γιατρός απεκδύεται της ευθύνης καθώς η ζωή του Πλουμπίδη κρέμεται από μια κλωστή. Τον μεταφέρουν στη φυλακή – σανατόριο της «Σωτηρίας», σε συνθήκες απόλυτης απομόνωσης που περιλαμβάνουν απαγόρευση προαυλισμού, συνομιλίας με οποιονδήποτε κρατούμενο και φυσικά επισκέψεων. Ο Πλουμπίδης καταφέρνει να επιβιώσει.

Το 1942, κι αφού ο Πλουμπίδης όπως εκατοντάδες κομμουνιστές έχουν παραδοθεί από το μεταξικό φασιστικό καθεστώς και την κυβέρνηση των δοσίλογων στους Γερμανούς κατακτητές, καταφέρνει να δραπετεύσει από την Τρίπολη, το νέο τόπο εξορίας που τον έχουν μεταφέρει, και φτάνει στην Αθήνα. Τον Δεκέμβρη της ίδιας χρόνιας επανεκλέγεται μέλος του ΠΓ του ΚΚΕ και μετατρέπεται σε οργανωτικό νου και ψυχή της ανάπτυξης του κινήματος της Εθνικής Αντίστασης στην πρωτεύουσα.

Ο Πλουμπίδης αναδεικνύεται λαϊκός ηγέτης, καθοδηγώντας πολιτικά και οργανωτικά τις μεγάλες κινητοποιήσεις του λαού της Αθήνας ενάντια στους χιτλεροφασίστες κατακτητές.

«…θα πεθάνω κομμουνιστής»

Ο Πλουμπίδης στα χρόνια του Εμφυλίου δίνει τη μάχη του ΔΣΕ από την Αθήνα δρώντας στην παρανομία. Στις συνθήκες της μετεμφυλιακής παρανομίας στέλνει το γράμμα του στους συνηγόρους του Νίκου Μπελογιάννη, όπου μετά τη σύλληψη και καταδίκη του τελευταίου, δηλώνει ότι είναι ο ίδιος και όχι ο Μπελογιάννης ο επικεφαλής του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, καλεί την κυβέρνηση να μην προχωρήσει στην δολοφονία και προσφέρεται να παρουσιαστεί και να δικαστεί αυτός.

Συλλαμβάνεται στις 25 Νοέμβρη του 1952 στον Κολωνό και προσάγεται σε δίκη στις 24 Ιούλη 1953. Το κράτος της μετεμφυλιακής κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας» τον δικάζει κατ’ εφαρμογή του ΑΝ 375 της μεταξικής φασιστικής χούντας περί «κατασκοπείας»… Μαζί του δικάζονται ερήμην οι Ν. Ζαχαριάδης, Γ. Ιωαννίδης, Β. Μπαρτζιώτας, Μ. Πορφυρογένης, Π. Ρούσος, και άλλα στελέχη της ηγεσίας του ΚΚΕ.

Η δίκη του Πλουμπίδη δεν θα μπορούσε παρά να αποτελέσει έκφραση της μνημειώδους μισαλλοδοξίας του καθεστώτος της εξάρτησης και της υποτέλειας του κράτους της ολιγαρχίας.

Ο ίδιος δίνει δείγματα απίστευτης ψυχικής ανάτασης. Δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τους στρατοδίκες του, τους οποίους ξεγυμνώνει με την περήφανη απολογία του. Πρέπει να διαχειριστεί και την άδικη εναντίον του κατηγορία που έχει εκτοξευτεί από την ηγεσία του Κόμματος. Ο Πλουμπίδης γνωρίζει πως κάθε του λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί από την αντίδραση εναντίον του ιδανικού για το οποίο έδωσε όλη του τη ζωή. Επιλέγει να μετατρέψει την προσωπική του τραγωδία σε ένα έπος ανωτερότητας, αυτοθυσίας και ανιδιοτέλειας.

«Ματαιοπονείτε, αν πιστεύετε ότι θα με κάνετε να στραφώ ενάντια στο Κόμμα μου», ήταν η απάντησή του στον πρόεδρο του δικαστηρίου, όταν εκείνος επιχείρησε να αξιοποιήσει τις άδικες και λαθεμένες κατηγορίες της ηγεσίας του ΚΚΕ ενάντια στον Πλουμπίδη.

«Σήμερα, κύριοι, δε δικάζετε άτομα. Δικάζετε το ΚΚΕ. Και επ’ αυτού, παρόλο ότι σήμερα όχι μόνο δεν έχω την τιμή να εκπροσωπώ το Κόμμα μου, αλλά έχω και πολεμική εναντίον μου, δηλώνω, ότι αναλαμβάνω πλήρως τις ευθύνες για την πολιτική του Κόμματός μου», ήταν τα λόγια του…

«Εκείνοι που με αγαπούν και με σέβονται οφείλουν να πειθαρχήσουν στο Κόμμα, να διαφυλάξουν την Ενότητά του και να έχουν εμπιστοσύνη στην ηγεσία του. Τιμή μου εγώ, πάνω απ’ όλα έχω την τιμή του Κόμματος. Εγώ, εκείνα που δίδασκα τα εφαρμόζω πρώτος εγώ. Ημουν πιστός στο Κόμμα τότε που με περιέβαλε με στοργή και με ανέβαζε στα ανώτερα αξιώματά του, είμαι πιστός και τώρα που -καλά ή κακά, δίκαια ή άδικα- με κατηγορεί και με στιγματίζει. Θα παραμείνω για πάντα πιστός και θα πεθάνω κομμουνιστής», γράφει στο γράμμα του.

Αφοσιωμένος στην
«Ποίηση του Κομμουνισμού»


Ο Πλουμπίδης ήταν ακριβώς αυτό: Κομμουνιστής. Οχι μόνο στην καρδιά αλλά και στο μυαλό. Και το απέδειξε έχοντας την ψυχική δύναμη, αλλά και τον πολιτικό ορθολογισμό, να αντιληφθεί – παρότι βρισκόταν στη δίνη της προσωπικής του δοκιμασίας – το κύριο: ότι πάνω από τον ίδιο και πάνω από το Κόμμα, πάνω από τις σχέσεις του ίδιου με την ηγεσία του Κόμματος, βρισκόταν η υπόθεση των συμφερόντων του λαού. Το δίκιο της εργατικής τάξης. Η δικαίωση των αγώνων του ΕΑΜ και του ΔΣΕ. Η υπόθεση της σοσιαλιστικής προοπτικής και του ίδιου του κομμουνισμού. Με άλλα λόγια βρίσκονταν όλα αυτά που, τη δεδομένη μάλιστα στιγμή, στις δεδομένες ιστορικές και πολιτικές συνθήκες της ταξικής σύγκρουσης, δεν θα μπορούσαν παρά να περνάνε – για κάθε κομμουνιστή – μέσα από την υπεράσπιση της τιμής του ΚΚΕ.

Να γιατί η στάση του Πλουμπίδη δεν προσδιορίζεται με τη φράση «κομματική αφοσίωση» που είναι «στενή» για να την περιγράψει ή πολύ περισσότερο από την φτήνια εκείνων που στην επιστήμη της μαρξιστικής-λενινιστικής ανάλυσης και στο κομμουνιστικό ήθος δεν βλέπουν παρά μόνο «κομματική νομιμοφροσύνη».

Η στάση του Πλουμπίδη είναι ο ορισμός της αταλάντευτης αφοσίωσης στην Ποίηση του Κομμουνισμού. Αφοσίωση που για να περπατήσεις το δρόμο της μέχρι τέλους χρειάζονται ισόποσα και τα δυο: Και καρδιά και μυαλό. Που σημαίνει ότι: Αν ο Πλουμπίδης δεν ανέλυε σωστά την κατάσταση, αν στις συνθήκες των διώξεων, των Μακρονησιών, των εκτελέσεων, του πρωτόγονου αντικομμουνισμού, επέλεγε, εις βάρος της υπεράσπισης της συνολικής υπόθεσης του κομμουνισμού, να υπερασπιστεί τον κομμουνιστή εαυτό του από την πολεμική του Κόμματος εναντίον του, τότε υπήρχε κίνδυνος στο λάθος της ηγεσίας του Κόμματος να προσθέσει κάποιο δικό του λάθος.

Ο Πλουμπίδης έπραξε το αντίθετο. Και έστειλε διπλό μήνυμα: Πρώτον, χωρίς τον υπερφίαλο δογματισμό ότι κατέχεις οπωσδήποτε την απόλυτη αλήθεια, να είσαι ασυμβίβαστος παντού. Ασυμβίβαστος απέναντι και στα λάθη των δικών σου, παλεύοντας θαρρετά τη γνώμη σου για ό,τι θεωρείς «στραβό». Δεύτερον, αυτή η κομμουνιστική αρετή, που πρέπει να διαφυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού, η αρετή του ασυμβίβαστου ανθρώπου, να μην ξεστρατίζει σε ατραπούς που σου θολώνουν το νου και τελικά μπορεί να σε οδηγήσουν να «προσφερθείς» ακούσια προς εκμετάλλευση από τους ταξικούς αντιπάλους σου.

Αυτό έκανε ο Πλουμπίδης. Αφενός δεν συμβιβάστηκε με το εις βάρος του λάθος. Δεν έκλεισε το στόμα του απέναντι στις «ψεύτικες και άδικες κατηγορίες». Δεν παραιτήθηκε από την απαίτησή του να δικαιωθεί, την οποία κληροδότησε ως αίτημα – διαθήκη (σσ: «Το Κόμμα μου, το ξέρω, θα βρει την αλήθεια και θα με δικαιώσει»). Και ταυτόχροναδεν άφησε την παραμικρή – μα την παραμικρή – χαραμάδα στους στρατοδίκες να τον «αξιοποιήσουν».

Εδώ βρίσκεται το μεγαλείο του Πλουμπίδη: Οτι υπέγραψε με το αίμα του την αξία ενός κομματιού της «αλφαβήτας» του κομμουνιστή, ότι έδειξε πόση ψυχή κρύβεται σε κάτι που φαντάζει σαν στείρα «προπαιδεια» και που λέει: Κάνουμε «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης». Ο Πλουμπίδης, αναλύοντας σωστά τη συγκεκριμένη κατάσταση, κατάφερεναβάλει τα θεμέλια για να αποτινάξειόλα όσα τον «λέρωναν» προσωπικά, χωρίς αυτό να τον εμποδίσει ή να τον απομακρύνει από το κύριο καθήκον: να φωτίσει ακόμα περισσότερο την αλήθεια του ταξικού δίκιου απέναντι στην ταξική βαρβαρότητα.

Ετσι ο Νίκος Πλουμπίδης κέρδισε κάτι σπάνιο: την μεγάλη τιμή, για τον ίδιο και για όλους τους Ελληνες κομμουνιστές, να είναι από εκείνους που πρόσθεσαν τον δικό τους στίχο σε αυτήν πανανθρώπινη «Ποίηση» των κομμουνιστικών ιδανικών.

«Αφήνω στο γιο μου
ένα τίμιο όνομα»


Το στρατοδικείο καταδίκασε τον Νίκο Πλουμπίδη «δις εις θάνατον». Ψύχραιμος, αποφασιστικός, στο άκουσμα της καταδίκης δηλώνει στους δημοσιογράφους: «Θα αντιμετωπίσω το θάνατο σαν Ελληνας κομμουνιστής, όπως αντιμετώπισα και την κατηγορία σε όλη την ακροαματική διαδικασία. Θα πεθάνω ήσυχος και γιατί αρκετό σπόρο έσπειρα και γιατί χιλιάδες νέοι Ελληνες θα πάρουν τη θέση μου μέχρι τη νίκη του λαού».

Στις 14 Αυγούστου 1954, λίγο πριν το «πυρ», λέει στον επικεφαλής του αποσπάσματος και τον ιερέα που βρισκόταν στον τόπο της εκτέλεσης:«Δεν έχω κανένα βάρος στη συνείδησή μου. Μόνο σας ξαναλέω: Υπήρξα τίμιος αγωνιστής, πάλεψα για το καλό του λαού και για το Κόμμα μου. Κι αφήνω στο γιο μου φεύγοντας ένα τίμιο όνομα».

5 Μάρτη 1943

Ο Πλουμπίδης – λαϊκός ηγέτης έπαιξε επιτελικό και πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια από τις πιο λαμπρές σελίδες του ΕΑΜικού κινήματος με πανευρωπαική και παγκόσμια διάσταση: Η απεργία και η διαδήλωση στις 5 Μάρτη 1943 που καθοδηγήθηκε και οργανώθηκε από το ΚΚΕ, που τίναξε στον αέρα τα σχέδια του Χίτλερ και ακύρωσε το ναζιστικό πρόγραμμα επιστράτευσης Ελλήνων, είναι εν πολλοίς δικό του έργο.

Τα αποσπάσματα που ακολουθούν περιγράφουν πως ματαιώθηκαν τα σχέδια του Χίτλερ για την επιστράτευση των Ελλήνων στα γερμανικά Νταχάου. Είναι από κείμενο του Νίκου Πλουμπίδη. Γράφτηκε στην απομόνωση το 1954, ανήμερα της 5ης Μάρτη 1943.

«Η 5η του Μάρτη, του 1943, είναι ιστορική ημέρα για το Ελληνικό Λαϊκό επαναστατικό κίνημα με παγκόσμια απήχηση και σημασία. Την ημέρα αυτή ολόκληρος ο Αθηναϊκός λαός με ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ στο κέντρο της Αθήνας επέβαλε στο Χίτλερ και στους Ελληνες πράκτορές του να ανακαλέσουν την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ(…).

Στις 4 του Μάρτη, πριν ακόμα φωτίσει, ήλθε ξαφνικά ο Κ. Χατζήμαλης και μου αναφέρει ότι «απεφασίσθη η πολιτική επιστράτευση και ότι αύριο στις 5 του μηνός θα το αναγγείλει από το Ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών ο Πρωθυπουργός Λογοθετόπουλος». Η είδηση ήταν σοβαρή με εξαιρετική πολιτική σημασία. Επρεπε να προλάβουμε τον εχθρό, προτού αναγγείλει την απόφασή του (…).

Σε δυο ώρες συνήλθε η επιτροπή πόλης της ΚΟΑ που αποτελούνταν από διαλεχτούς αγωνιστές. Εκεί ανέπτυξα την πρότασή μου (σ.σ.: ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ και ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ με σύνθημα: ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ. ΨΩΜΙ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ) και ετόνισα τις ιστορικές ευθύνες που αναλαμβάνουμε. Ολα τα μέλη δέχτηκαν με ενθουσιασμό την πρότασή μου. Καθορίσαμε το γενικό πρόγραμμα δράσης και όλοι έφυγαν για να κινητοποιήσουν τους τομείς που καθοδηγούσε ο καθένας. Είπαμε να ειδοποιηθεί και η Κ.Ο. Πειραιά να βοηθήσει κι αυτή. Από το μεσημέρι της Τρίτης 4 Μάρτη δεκάδες χιλιάδες λαϊκοί αγωνιστές βρίσκονταν σε πυρετώδη κίνηση. Τα τυπογραφεία και οι πολύγραφοι δούλευαν αδιάκοπα. Πλακάτ, σημαίες, συνθήματα ετοιμάστηκαν. Τα σχέδια πορείας του κάθε κλάδου και τομέα καταστρώθηκαν. Χιλιάδες προκηρύξεις και τρικ μοιράστηκαν. Οι συνδέσεις των διαφόρων κρίκων εκανονίστηκαν. Τα ΧΩΝΙΑ τότε εφευρέθηκαν και τέθηκαν σε εφαρμογή. ΟΛΟΙ οι τομείς ΟΛΑ τα γρανάζια της πολύπλευρης και πολύπλοκης μηχανής τέθηκαν σε κίνηση και άρχισαν να δουλεύουν ταχύτατα και κανονικά. Ξημέρωσε η Τετάρτη 5 Μάρτη του 1943. Ολη η κίνηση, όλες οι υπηρεσίες σταματημένες.

Η ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ήταν πράγματι ΚΑΘΟΛΙΚΗ. Ολα νεκρώθηκαν. Εργάτες, υπάλληλοι, βιοτέχνες, έμποροι, όλοι απεργούν, όλα κλειστά και τότε άρχισε να ξεχύνεται στο κέντρο της Αθήνας ο λαϊκός χείμαρρος των συνοικιών. Για πρώτη φορά τόσο πυκνές λαϊκές μάζες κατέβηκαν στο πεζοδρόμιο για να διεκδικήσουν και να επιβάλουν τα αιτήματά τους. Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε μια τόσο μεγάλη σε όγκο και μαχητικότητα ΠΑΛΛΑΪΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ. Αυτό ήταν πρωτοφανές όχι μόνο για την Αθήνα αλλά και για τις μεγάλες ξένες πρωτεύουσες κι αυτό όχι σε καιρούς ειρηνικούς αλλά κάτω απ’ τον πιο βάρβαρο καταχτητή. Το παλλαϊκό ξεσήκωμα ήταν τέτοιο που οι κατακτητές αναγκάστηκαν να ανακαλέσουν την απόφασή τους και να δηλώσουν ότι «ΔΕΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ζήτημα πολιτικής επιστράτευσης για την Ελλάδα». Η 5η του Μάρτη του 1943 δεν έσωσε μόνο τα ελληνόπουλα από τα γερμανικά κάτεργα αλλά συνετέλεσε και στην πορεία και την εξέλιξη του πολέμου και έδειξε το δρόμο που πρέπει να ακολουθούν οι λαοί για να επιβάλουν τις θελήσεις τους (…)».


(Ν. Πλουμπίδης, Φυλακές Απομόνωσης 5.3.54).
---
Ημεροδρόμος
---
*

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Εικόνες - Θαύματα - 2017

*
stavrosx1
***
*
Εικονομαχίες


Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, πόσο μάλλον αν είναι και "τίμιο", αυτό είναι τουλάχιστον το μότο του Ιερού Ναού Μεταμόρφωσης του Σωτήρος Νικητών, όσοι πιστοί προσέλθετε.


(Κάντε κλικ στην εικόνα)

Είναι όμως όλα πολύ οργανωμένα... υπάρχει το ρινγκ, κάνει ο ιερέας τον διαιτητή, στρώνεται και χαλάκι κάτω για να μην λερώνεται όταν σκύβει για να τις φάει ο ευλογημένος, κυριλέ. Πως να μην παραληρεί το κοινό; Φουλ τα στοιχήματα. Ακούγεται δε, ότι η εκκλησία της "Μεταμόρφωσης του Σωτήρος-Νικητών", βρίσκεται σε συνεννόηση με τον μάνατζερ του Mike Tyson για να δοθεί το 15αύγουστο αγώνας μεταξύ της ιερής εικόνας και του δημοφιλούς πυγμάχου. Τα έσοδα θα διατεθούν για να φτιαχτούν κερκίδες πέριξ της παλαίστρας έτσι ώστε οι παρακολουθούντες να βολεύονται καλύτερα.

"Έχω πολλές αμαρτίες, τώρα θα με κρίνει ο θεός..." φέρεται να δήλωσε ο Tyson...

Εμείς από την πλευρά μας να του ευχηθούμε καλή τύχη, θα τη χρειαστεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι η εικόνα έχει στο ενεργητικό της 327 νίκες, εξ αυτών οι 245 νοκ αουτ, μηδέν ήττες και μηδέν ισοπαλίες.
---
Λαγωνικάκης Φραγκίσκος(Poexania)
---
*

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

Περί άριστης σημαίας...

*
stavrosx1
***
*

Της κοινωνίας μου η σημαία


Mε αφορμή την κουβέντα που άνοιξε την προηγούμενη εβδομάδα για τη σημαία στις παρελάσεις και την φαγωμάρα των φιλελεύθερων με τους «αριστερούς» σκέφτηκα να γράψω δυο πραγματάκια. Δεν με απασχολεί τόσο αυτό καθεαυτό το ζήτημα της σημαίας αλλά όλα εκείνα που κρύβονται επιμελώς κάτω από το γαλανόλευκο πέπλο. Πάντως αυτή η φαγωμάρα κάθε ένα δύο χρόνια για τη σημαία τείνει να γίνει μέρος της παράδοσής μας και έχει αποκτήσει επετειακό χαρακτήρα. Αν θα σηκώσει τη σημαία το μαυράκι, αν θα σηκώσει τη σημαία το αλβανάκι, αν θα σηκώσει τη σημαία ο πρώτος, αν θα σηκώσει τη σημαία ο υπερτυχερός κοκ. Η γνώμη μου είναι ότι ο κανονισμός για τη σημαία θα πρέπει να συμπεριληφθεί στο επόμενο μνημόνιο, έτσι ώστε να μην υπάρχουν διχογνωμίες και αμφισβήτηση. Θα μπορούσε για παράδειγμα να γίνεται σημαιοφόρος αυτός/η που οι γονείς του/της χρωστάνε τα λιγότερα στην εφορία, ενώ η σημαία που θα σηκώνει θα είναι αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης (απορώ πως δεν το έχουν σκεφτεί ακόμα).

Για να σοβαρευτούμε…

Γενικότερα θεωρώ ότι όλη αυτή η κουβέντα για τις παρελάσεις είναι εξόχως αποπροσανατολιστική. Αντί να μας απασχολεί το αν έχουν τα σχολεία θέρμανση, αν τα σχολικά κτήρια πληρούν τους αντισεισμικούς κανονισμούς, αν γίνεται το αδιαχώρητο στις τάξεις, ή το γεγονός ότι μαθητές λιποθυμούν από την πείνα, δίνουμε μεγάλο χώρο στον κοινωνικό και δημόσιο διάλογο για τη σημαία. Αλήθεια, αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί κολλάμε με τα επουσιώδη και αφήνουμε πάντα στο background τα σημαντικά; Έχει καμιά σοβαρή επίπτωση στη ζωή μας το ποιος και το γιατί θα σηκώσει τη σημαία στην παρέλαση; Αντίθετα, η γενικότερη ποιότητα της προσφερόμενης εκπαίδευσης έχει άμεσο αντίκτυπο, αλλά αυτό δεν δείχνει να μας απασχολεί και τόσο.

Υπάρχει όμως και ένα ζήτημα το οποίο αναδύεται –κυρίως από φιλελεύθερους– σε σχέση με την επιλογή του σημαιοφόρου, το οποίο αξίζει να συζητηθεί παραπάνω. Είναι ο λόγος περί «αξιοκρατίας». Να σηκώνει τη σημαία αυτός που έχει τους καλύτερους βαθμούς… απλός και λειτουργικός κανόνας, ή μήπως όχι; Κατά τη γνώμη μου, πίσω από αυτήν την λατρεία για την πρωτιά κρύβεται μια από τις σημαντικές παθήσεις της καπιταλιστικής κοινωνίας. Ας εξετάσουμε μερικές προεκτάσεις του φαινομένου αυτού.

Τι πρέπει να ενδιαφέρει περισσότερο ένα εκπαιδευτικό σύστημα, ένα σχολείο που να παράγει έναν μικρό αριθμό από «άριστους» μαθητές ή ένα σχολείο που να παράγει όσο το δυνατόν μικρότερο αριθμό από μαθητές που οι ικανότητες τους έμειναν αναξιοποίητες; Ένα σχολείο που η γνώση θα απορροφάται μόνο από τους «λίγους και ικανούς» ή εκείνο που θα καταφέρνει να διαχέει τη γνώση στη συντριπτική πλειοψηφία των διδασκομένων; Ας αφήσουμε όμως την εκπαίδευση να πάμε και σε άλλους τομείς, τον αθλητισμό για παράδειγμα. Είναι προτιμότερο να έχεις μια κοινωνία που να λειτουργεί ως βιομηχανία παραγωγής πρωταθλητών ή μια κοινωνία η οποία να προάγει τον υγιή αθλητισμό στις ευρύτερες μάζες; Και μιας και μιλούσαμε πριν για την παιδεία, αλήθεια, πόσο στα σοβαρά παίρνει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τον αθλητισμό και τη γυμναστική; Μάλλον όχι και τόσο σοβαρά… αφού. Ας κάνουμε τώρα zoom out και ας φέρουμε το ζήτημα στην κοινωνία ως σύνολο. Αλήθεια, ποιος τύπος κοινωνίας είναι προτιμότερος, εκείνος που έχει μια χούφτα από ακραία πλούσιους και μυριάδες ακραία φτωχούς, ή εκείνος που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών απολαμβάνει μια ικανοποιητική ποιότητα ζωής;

Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω δεν μπορούμε παρά να αντιμετωπίζουμε αυτόν τον παροξυσμό για «αξιοκρατία» και «αριστεία» με επιφύλαξη. Και αυτό επειδή από πίσω του πιθανόν να κρύβονται οι αξίες και τα συμφέροντα εκείνων των ολίγων που κυριαρχούν στις ζωές των πολλών. Το δύσκολο σε μια κοινωνία δεν είναι να παράγει μια χούφτα από «άριστους», αλλά να μην αφήνει όλους τους υπόλοιπους να καθίστανται άχρηστοι και πλεονάζοντες. Πιστεύω αυτός είναι ένας καλύτερος κανόνας για να εκτιμούμε την κοινωνική πρόοδο και την πρόοδο γενικότερα. Εσείς τι λέτε;
---
Φραγκίσκος Λαγωνικάκης(Poexania)
---
*

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

Η "καθαρότητα" της ελληνικής φυλής

*
stavrosx1
***
*

Είμαστε 99,5% απόγονοι
των Αρχαίων Ελλήνων;


Από τις αρχές του 21ου αιώνα και μέσω της γενικότερης χρήσης του διαδικτύου μπορούμε να παρατηρήσουμε την εξής είδηση, που αναπαράγεται διαρκώς με μία έρευνα που ισχυρίζεται, ότι είμαστε 95% ή 99,5% (ανάλογα το κείμενο) «καθαροί» απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων. Για τη συγκεκριμένη έρευνα του κυρίου Τριανταφυλλίδη μάθαμε για πρώτη φορά από άρθρο της Καθημερινής το 2000 και κυκλοφόρησε σχετικό βιβλίο το 2013.

Η συγκεκριμένη μελέτη αναδημοσιεύεται συχνότατα σε σελίδες όπως apocalypse johnthesecretrealtruth και liakonews, σχεδόν πάντοτε με μικρές προσθήκες και αλλαγές οι οποίες δεν επηρεάζουν το γενικότερο νόημα. Αν και οι ίδιες οι δημοσιεύσεις παραποιούν την έρευνα του κύριου Τριανταφυλλίδη, παρουσιάζοντας πολύ μεγαλύτερα τα ποσοστά από 70% που ισχυριζόταν ο ίδιος σε 99,5%, η ίδια η μελέτη έχει φέρει πάρα πολλές αντιρρήσεις ως προς την ορθότητά της για την οποία μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά στο site της Αθηναϊκής Επιθεώρησης Βιβλίου.

Βέβαια εκτός από την συγκεκριμένη μελέτη και τις διάφορες αμφιβολίες προς αυτήν, θα πρέπει να εστιάσουμε περαιτέρω στην υποτιθέμενη «καθαρότητα» της ελληνικής φυλής, εξετάζοντας το θέμα αυτό διεξοδικότερα.

Αρχικά ήδη από την αρχαιότητα μπορούμε να δούμε ότι τόσο οι επιφανείς άνθρωποι αλλά όσο και ο απλός λαός δεν δίσταζαν να προχωρήσουν σε επιγαμίες με «μη Έλληνες». Μερικά βασικά παραδείγματα είναι η καταγωγή του Ηροδότου όπου από τη μεριά του πατέρα του, είχε καρική καταγωγή, η καταγωγή της γυναίκας του Περικλή, της Ασπασίας, όπου κι εκείνη είχε καρική καταγωγή και εξαιτίας αυτού του γεγονότος, μετά τον θάνατο του Περικλή , οι Αθηναίοι προς τιμήν του, εξαίρεσαν από τον ίδιο του τον νόμο περί πολιτικών δικαιωμάτων σε Αθηναίους που δεν είχαν και τους δύο γονείς Αθηναίους, τους δύο υιούς που είχε με την Ασπασία. Επιπλέον η Ρωξάνη, γυναίκα του Μέγα Αλεξάνδρου με την οποία απέκτησε κι έναν υιό, ήταν από την Βακτρία της Ασίας. Από την Βακτρία ήταν επίσης και η γυναίκα του Σέλευκου Α’, η Απάμα, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.

Επίσης σύμφωνα με τον Ξενοφώντα στο βιβλίο του Ελληνικά αναφέρει το εξής : «οἱ δὲ Ἀθηναῖοι τὰ γεγενημένα καὶ τὴν πολιορκίαν ἐπεὶ ἤκουσαν, ἐψηφίσαντο βοηθεῖν ναυσὶν ἑκατὸν καὶ δέκα, εἰσβιβάζοντες τοὺς ἐν τῇ ἡλικίᾳ ὄντας ἅπαντας καὶ δούλους καὶ ἐλευθέρους· καὶ πληρώσαντες τὰς δέκα καὶ ἑκάτον ἐν τριάκοντα ἡμέραις ἀπῆραν. εἰσέβησαν δὲ καὶ τῶν ἱππέων πολλοί» μετάφραση «Σαν έμαθαν τα γεγονότα και την πολιορκία οι Αθηναίοι, ψήφισαν να στείλουν σ᾽ ενίσχυση εκατόν δέκα πλοία, επιβιβάζοντας όλους όσοι ήταν σε μάχιμη ηλικία — δούλους κι ελεύθερους πολίτες. Μέσα σ᾽ έναν μήνα επανδρώθηκαν τα εκατόν δέκα πλοία κι έκαναν πανιά· πήγαν ακόμα και πολλοί ιππείς μαζί τους». Τα συγκεκριμένα γεγονότα συνέβησαν λίγο πριν τη ναυμαχία στις Αργινούσες το 406 π.χ , όπου οι Αθηναίοι λίγο μετά την ολική καταστροφή τους στις Συρακούσες και την απώλεια περίπου 10.000 μάχιμων ανδρών, προχωρούν σε ένα ριζοσπαστικό μέτρο να παραχωρήσουν πολιτικά δικαιώματα σε μέτοικους και δούλους, πολλοί από τους οποίους δεν είχαν καν αθηναϊκή ή ελληνική καταγωγή.

Παράλληλα πολλοί μισθοφόροι μυσικής ή και περσικής καταγωγής, κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, γινόντουσαν πολίτες μιας πόλης , στην οποία κατά το παρελθόν είχαν προσφέρει τις υπηρεσίες τους. Σε μια τέτοια παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων σε 266 στρατιώτες μυσικής και «βαρβαρικής» καταγωγής προχώρησε η Φωκική πόλη Λιλαία το 208 π.χ (Walbank, Ο Ελληνιστικός Κόσμος σελίδα 209 ).

Ωστόσο οι επιγαμίες μεταξύ Ελλήνων και άλλων λαών δεν συνέβαινε μόνο κατά την αρχαιότητα αλλά σε μεγάλο ποσοστό και κατά τη Βυζαντινή περίοδο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο σλαβικός εποικισμός της Πελοποννήσου κατά τον 6ο αιώνα μ.χ. Βέβαια οι Σλαβικοί πληθυσμοί, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις στις οποίες υποθέτουμε ότι υπήρξαν κάποιες καταστροφές, σε γενικό βαθμό συνυπήρξαν ειρηνικά με τον ντόπιο ελληνικό πληθυσμό και αρκετά δειλά σε κάποιες περιοχές επέστρεψε ο παγανισμός
"Ιστέον, ότι οι του κάστρου Μαΐνης οικήτορες ουκ εισίν από της γενεάς των προρρηθέντων Σκλάβων, αλλ' εκ των παλαιοτέρων Ρωμαίων, οι και μέχρι του νυν παρά των εντοπίων Έλληνες προσαγορεύονται δια το εν τοις προπαλαιοίς χρόνοις ειδωλολάτρας είναι και προσκυνητάς των ειδώλων κατά τους παλαιούς Έλληνας, οίτινες επί της βασιλείας του αοιδίμου Βασιλείου βαπτισθέντες Χριστιανοί γεγόνασιν"

Οι Σλάβοι της νότιας Ελλάδας βέβαια σχεδόν εκτοπίστηκαν από την Πελοπόννησο, με τις λεγόμενες Σλαβηνίες της Μικράς Ασίας, ωστόσο άφησαν πίσω τους ένα πλήθος ηθών και εθίμων αλλά και ονομάτων σε διάφορες τοποθεσίες της Πελοποννήσου.

Σημαντικό γεγονός επίσης , το οποίο πρέπει να αναφερθεί είναι η καταστροφή της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά. Η Κρήτη αν και κατακτήθηκε από τους Άραβες και είχε φτάσει σε σημείο να είναι εντελώς μουσουλμανική, ανακαταλύφθηκε το 961 μ.χ από τους βυζαντινούς, οι οποίοι προχώρησαν σε μία από τις μεγαλύτερες σφαγές πληθυσμών, ανεξαρτήτως καταγωγής, εκτοπίζοντας τους λίγους επιζώντες στα ορεινά. Οι βυζαντινοί για να ενδυναμώσουν τον σχεδόν εξαφανισμένο πληθυσμό του νησιού, εγκατέστησαν εύπορους βυζαντινούς απ’όλα τα μέρη της Αυτοκρατορίας, αλλά και πολλούς χριστιανούς υπηκόους (Έλληνες, Αρμένιους και Μικρασιάτες).

Προς τον 13ο αιώνα μ.χ, καθώς ο πληθυσμός του Ελλαδικού χώρου είχε ελαττωθεί αισθητά, ο τότε αυτοκράτορας του βυζαντίου αποφάσισε να φέρει στον Ελλαδικό χώρο μερικές χιλιάδες Αρβανίτικες οικογένειες της νότιας και κεντρικής Αλβανίας. Οι Αρβανίτες ή Αλβανίτες πιθανότατα να είχαν Ιλλυρική καταγωγή (οι οποίοι θα είχαν κι εκείνοι με τη σειρά τους αναμιχθεί με Λατίνους, Σλάβους και Έλληνες) και το όνομα Αρβανίτης είναι νεωτερισμός που προέρχεται από το ομώνυμο φρούριο της Αλβανίας το Άρβανον. Οι συγκεκριμένοι πληθυσμοί από την Αρχαιότητα είχαν άμεσες επαφές με τους Έλληνες τόσο στην Ήπειρο, όσο και στην Μακεδονία. Ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος είχε στον στρατό του , σώμα Ιλλυρίων πελταστών, ένα από τα σημαντικότερα στρατιωτικά σώματα της εκστρατείας. Βέβαια δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε τη σημαντικότατη συμβολή των Αρβανιτών στον απελευθερωτικό αγώνα του 1821, σημειώνοντας ότι τότε αποτελούσαν το 1/3 του πληθυσμού του νέου Ελληνικού Κράτους.

Παρόλα αυτά όμως και για λόγους καθαρά γεωγραφικούς, οι κάτοικοι του Ελλαδικού χώρου, δεν είχαν τόσες πολλές προσμίξεις με άλλους λαούς εν αντιθέσει με χώρες όπως η Αγγλία ή η Ουγγαρία. Προφανώς είναι σχεδόν αδύνατο να πούμε εάν είμαστε 90% απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων ή 30% ή 40% και δεν είναι καν αυτός ο σκοπός του κειμένου. Ενδιαφερόμαστε όμως να πούμε ότι παρά τις προφανέστατες επιμιξίες με άλλους λαούς, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι είμαστε οι αμεσότεροι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων, καθώς η απόψη περί ολικής εξαφάνισης των Αρχαίων Ελληνικών πληθυσμών από τον Ελλαδικό χώρο, είναι μαθηματικά αδύνατο.

Από τη μελέτη του γενετιστή Joachim Burger από το Johannes Gutenberg University Mainz συμπεραίνουμε ότι πολλοί πληθυσμοί αγροτών της νεολιθικής εποχής, από την Κεντρική και Νότια Ευρώπη, έχουν συγγένεια με τους κατοίκους του νεολιθικού Αιγαίου και της Μικράς Ασίας. Οι κάτοικοι αυτοί, δεν ήταν Έλληνες αλλά αναμίχθηκαν με τα Ελληνικά φύλλα από την Ύστερη Εποχή του Χαλκού και μετά. Αυτό μπορεί εύλογα να μας οδηγήσει στα συμπεράσματα δύο ακόμα μελετών (από το American Society of Human Genetics κι από τις 7 κόρες της Εύας , του Bryan Sykes), όπου ισχυρίζονται ότι οι κάτοικοι ειδικά των Βαλκανίων έχουν προγόνους από τον τόπο στον οποίο ζουν (δηλαδή από την παλαιολιθική εποχή, πριν καν έρθουν τα ελληνικά φύλα) αλλά παράλληλα αυτό, δεν σημαίνει ότι δεν αναμίχθηκαν και με άλλους λαούς.

Αν και οι πιο κρίσιμες περίοδοι για αυτό το θέμα μπορεί να θεωρηθούν ο Μεσαίωνας και η Τουρκοκρατία (λόγω των συχνών πληθυσμιακών μετακινήσεων στον Βαλκανικό χώρο). Παρόλα αυτά οι βυζαντινοί και ιδίως μετά τον Βασίλειο Βουλγαροκτόνο (που η μάνα του ήταν Ελληνίδα), αρχίζουν σταδιακά και εκφράζονται χωρίς φόβο για την ελληνική τους καταγωγή. Αυτό το φαινόμενο αυξάνεται όλο και περισσότερο έως τον θάνατο του Πλήθωνος Γεμιστού το 1452 μ.χ και τελικά με την πτώση των Παλαιολόγων το 1453 μ.χ.

Στην τουρκοκρατία βέβαια, όπως ξέρουμε από πολλά αρχεία (κυρίως της Κρήτης) ότι οι επιμιξίες «Τούρκων» και «Ελλήνων» ήταν ένα ιδιαίτερα συχνό φαινόμενο. Βέβαια πρέπει εδώ να επισημάνουμε ότι οι Τούρκοι που έφτασαν στη Μικρά Ασία τον 11ο αιώνα μ.χ και οι Τούρκοι που κατέλαβαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, είχαν ελάχιστη σχέση με τα τουρκομογγολικά φύλα και οι ομοιότητες τους βρίσκονται κυρίως στην γλώσσα και τα έθιμα. Οι περισσότεροι «Τούρκοι» προέρχονταν από εξισλαμισμένους Μικρασιάτες (Έλληνες, Μικρασιάτες – Μη Έλληνες, Αρμένιους κτλ) οι οποίοι για τους εκάστοτε λόγους επέλεξαν να προσχωρήσουν και πολιτισμικά σε αυτές τις αυτοκρατορίες.

Είναι σαφές πως αντλούμε την καταγωγή μας και από τους πιο Αρχαίους Κατοίκους του Ελλαδικού χώρου (από Έλληνες και Πρόελληνες), όπως και έχουν αποδείξει αρκετές μελέτες άλλα μπορούμε να πούμε ότι οι σημερινοί Έλληνες, έχουν καταγωγή και από Σλάβους, Αρβανίτες, αλλά και από Αρμένιους και διάφορους Μικρασιατικούς πληθυσμούς. Και βέβαια πρέπει να επισημανθεί ότι το κείμενο αυτό, δεν έχει σκοπό ούτε να προωθήσει κάποια γενετική υπερηφάνεια, ούτε και να ισχυριστεί άτοπες θεωρίες που πατούν πάνω σε υποθέσεις, ότι ολόκληροι πληθυσμοί εξαφανίστηκαν σε μία νύκτα, χωρίς να αφήσουν ούτε έναν απόγονο. Έτσι λοιπόν καταλήγουμε και πάλι ότι είμαστε ένα κράμα λαών, όπως σχεδόν κάθε χώρα στον κόσμο, ένα κράμα όμως, που δεν διαγράφει τις αρχαίες του ρίζες καθώς υπάρχουν εκεί, όπως υπάρχουν και οι ρίζες από όλους τους λαούς που κάποτε βρέθηκαν εδώ.
---
Σπύρος Αυγερινόπουλος
Αρθρογράφος - Ερευνητής
---
*

Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Τα "επιτεύγματα" της τεταρτοαυγουστιανής δικτατορίας

*
stavrosx1
***
*

Το μεγάλο ψέμα
για το «κοινωνικό κράτος» του Μεταξά
Μεταξάς - Μποδοσάκης
Το "κοινωνικό κράτος" και οι
"κοινωνικές μεταρρυθμίσεις" του Μεταξά

Γράφει ο Νίκος Μόττας*


Τα τελευταία χρόνια, άλλοτε με αφορμή την επέτειο επιβολής της τεταρτοαυγουστιανής δικτατορίας και άλλοτε εξαιτίας των εορτασμών της 28ης Οκτωβρίου, έχει κάνει την εμφάνιση του στα μέσα ενημέρωσης μια προσπάθεια εξωραϊσμού του ιστορικού ρόλου του δικτάτορα Ι. Μεταξά. Η προσπάθεια αυτή επιχειρεί να περάσει τις εξής δύο λαθροχειρίες ως δήθεν ιστορικές αλήθειες: Πρώτον, ότι το περήφανο «Όχι» στους Ιταλούς εισβολείς το είπε ο Μεταξάς εξ’ ονόματος όλου του ελληνικού λαού και κατά δεύτερον, ότι η μεταξική δικτατορία… πρωταγωνίστησε στη δημιουργία «κοινωνικού κράτους» και «κοινωνικών μεταρρυθμίσεων» (8ωρο, ΙΚΑ, ρύθμιση αγροτικών χρών, συλλογικές συμβάσεις κ.α.).

Σε αυτήν την εξόφθαλμη διαστρέβλωση της Ιστορίας πρωτοστατεί ασφαλώς ο φασιστικός εσμός των πολιτικών απογόνων του Μεταξά οι οποίοι πίνουν νερό στο όνομα του. Λίγα χρόνια πριν, τα ηνία της εξύμνησης του δικτάτορα κατείχε ο ΛΑ.Ο.Σ. (όπου «ανδρώθηκαν» πολιτικά οι αντικομμουνιστές «Γεωργιάδηδες» και «Βορίδηδες» της σημερινής ΝΔ), ενώ σήμερα στο ρόλο αυτό πρωτοστατεί η ναζιστική-εγκληματική Χρυσή Αυγή. Προκειμένου μάλιστα να υπερασπιστούν τον ιδεολογικό τους πρόγονο, τα φασιστοειδή κάνουν συχνά αναφορές στο δήθεν «κοινωνικό κράτος» και τις «κοινωνικές μεταρρυθμίσεις» της περιόδου του Μεταξά. Προς αυτήν την κατεύθυνση, παρουσιάζουν μια σειρά κοινωνικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης (8ωρο, συλλογικές συμβάσεις, λειτουργία του ΙΚΑ, αγροτικά χρέη κλπ.) ως… έργο της μεταξικής δικτατορίας! Πρόκειται για άλλο ένα χυδαίο ψέμα της ναζιστικής-γκεμπελικής προπαγάνδας που επιχειρεί να «βγάλει λάδι» μια απ’ τις πλέον μαύρες και αποκρουστικές περιόδους της ελληνικής ιστορίας του 20ου αιώνα.

Η «4η Αυγούστου», η δικτατορία του Ι. Μεταξά, ήταν ένα βαθιά αντικομμουνιστικό, αστικό, ταξικό κράτος. Αποτελούσε την πολιτική έκφραση των συμφερόντων της τότε αστικής τάξης της χώρας στο πολιτικό επίπεδο. Ο ίδιος ο Μεταξάς σε ομιλίες του σημείωνε μεταξύ άλλων πως μέριμνα του καθεστώτος του ήταν «η αδιάκοπος φροντίς διά την στερέωσιν του αστικού καθεστώτος με όλας τας αναγκαίας θυσίας διά το σύνολον της κοινωνίας…» και προσέθετε: «Εστηρίξαμεν το αστικόν καθεστώς της Ελλάδος και του εδώσαμεν να εννοήσει ότι το πρώτον καθήκον ενός τιμίου και πραγματικού πατριωτικού αστικού κόσμου, είναι, το να είναι αλληλέγγυος με τους δύο κλάδους, τον κόσμον τον εργατικόν και τον κόσμον τον αγροτικόν και εζητήσαμεν από τους αστούς, από τους βιομήχανους… θυσίας τας οποίας ο αστικός κόσμος μας τας έδωσε προθύμως» (Σπ. Λιναρδάτου, «4η Αυγούστου», «Π.Λ.Ε.», 1967, σελ. 104).

Κατά την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας, η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου προχώρησε με γρήγορους ρυθμούς, ενώ ενισχύθηκε ο παρεμβατικός ρόλος του κράτους στην οικονομία, καθώς και η στενότερη σύνδεση του βιομηχανικού με το τραπεζικό κεφάλαιο, όπως έχουν αποδείξει οικονομικοί μελετητές της περιόδου (Μ. Μαΐλη, Από την 4η Αυγούστου ως τις μέρες μας, Σύγχρονη Εποχή, 2009, σελ.28).

Είναι ψευδής ο ισχυρισμός των απολογητών του Μεταξά ότι το καθεστώς της 4ης Αυγούστου καθιέρωσε το 8ωρο και την κυριακάτικη αργία. Η καθιέρωση του 8ωρου έγινε με το νόμο 2269 το 1920, με τη νομοθετική κύρωση της Διεθνούς Σύμβασης Εργασίας. Για να εφαρμοστεί σταδιακά χρειάστηκαν οι πολύχρονοι, συχνά αιματηροί αγώνες των εργατών με πρωτοπόρους τους κομμουνιστές. Ποτάμια αίματος χύθηκαν στις συγκρούσεις των εργατών με το αστικό κράτος. Η δε κυριακάτικη αργία είχε καθιερωθεί από το 1911. Αυτό που έκανε η κυβέρνηση Μεταξά ήταν να καταργήσει την κυριακάτικη αργία και το κυριακάτικο μεροκάματο να δίνεται στο κράτος για την… «Εθνική Αμυνα».

Ένα άλλο χοντροκομμένο ψέμα των νοσταλγών της τεταρτοαυγουστιανής δικτατορίας είναι η- δήθεν- «καθιέρωση αδείας μετ’ αποδοχών» από τον  Ι. Μεταξά! Μόνο που αυτές καθιερώθηκαν πριν το Μεταξά, με τον αναγκαστικό νόμο (ΑΝ) 539/1935 και έπειτα από πολύχρονο αγώνα του συνδικαλιστικού κινήματος. Οι ελεύθερες Συλλογικές Συμβάσεις αποτελούσαν παλιά εργατική διεκδίκηση. Επί δικτατορίας Κονδύλη, ψηφίστηκε στις 16/1/1935 Αναγκαστικός Νόμος περί Συλλογικών Συμβάσεων- ένας νόμος που επί της ουσίας μόνο ελεύθερες Συλλογικές Συμβάσεις επέτρεπε. Προτού έρθει στην εξουσία, ο Μεταξάς ετοίμασε νέο νόμο περί υποχρεωτικής διαιτησίας, κάτι ανάλογο με όσα γίνονται σήμερα με τις Συλλογικές Συμβάσεις, προκαλώντας μεγάλες αντιδράσεις από τα εργατικά σωματεία (Μάης 1936). Οι «συλλογικές συμβάσεις» μεταξύ των κεφαλαιοκρατών και των διορισμένων από τη δικτατορία συνδικαλιστών απέκτησαν ισχύ νόμου (2045/7/9/1936) και τίτλο «κατώτατον όριον μισθών των Ιδιωτικών Υπαλλήλων και ελάχιστον ημερομίσθιον εργατών Βιομηχανίας». Αποτελούσε, λοιπόν, καραμπινάτη κοροϊδία του λαού εκ μέρους του μεταξικού καθεστώτος η καθιέρωση των «Εθνικών Συμβάσεων Εργασίας», αν λάβουμε υπ’ όψη τις συνθήκες που επικρατούσαν: αναγκαστική διαιτησία, απαγόρευση των απεργιών και φασιστικοποίηση των συνδικάτων στα πρότυπα του Μουσολίνι.

Στις 11/11/1937 ιδρύθηκε το ΙΚΑ, το οποίο λειτούργησε από 1/12/1937 έως το τέλος του ’37 σε Αθήνα-Πειραιά και Θεσσαλονίκη, και από τα τέλη του 1938 στις άλλες πόλεις. Η ίδρυση ωστόσο του ΙΚΑ αποτέλεσε ουσιαστικά εφαρμογή του νόμου 6298, ο οποίος είχε φηψιστεί τον Σεπτέμβρη του 1934 από το Λαϊκό Κόμμα και δεν εφαρμόστηκε για μια σειρά λόγους (αντιδράσεις μερίδας του Κεφαλαίου, πραξικόπημα Κονδύλη, Κίνημα 1935 κλπ). Βέβαια, για την καθιέρωση νόμου για τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις είχαν προηγηθεί πολύμορφοι αγώνες της εργατικής τάξης, οι οποίοι απέδωσαν για πρώτη φορά καρπούς με την ψήφιση του νόμου 2868 του 1922- δηλαδή 15 χρόνια πριν τη μεταξική δικτατορία!

Οι πενιχρές παροχές του ΙΚΑ διεκόπησαν το 1939 και το σύστημα κατέρρευσε. Τι έκανε ο Μεταξάς; Το καθεστώς του κατάσχεσε με τη μορφή δανείου προς το κράτος, όλα τα αποθεματικά των ασφαλιστικών οργανισμών που έφταναν τα 850 εκατομμύρια δραχμές, από τα οποία τα 500 εκατομμύρια ήταν του ΙΚΑ! (Σπ. Λιναρδάτου, «4η Αυγούστου», «Π.Λ.Ε.», 1967, σελ. 110).

Το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά αποτέλεσε «χρυσή εποχή» για την οικονομική ολιγαρχία. Η καπιταλιστική κερδοφορία αυξήθηκε μέσω άμεσων κρατικών παρεμβάσεων και νέων δημόσιων έργων για πολεμικές προπαρασκευές, ενώ εντάθηκε η εκμετάλλευση των εργαζομένων. Πρόκειται για την ίδια περίοδο κατά την οποία, όπως προαναφέρθηκε, προχώρησε η συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, τα διάφορα τμήματα του οποίου (βιομηχανικό, εμπορικό, πιστωτικό) καρπώθηκαν τεράστια κέρδη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μεγαλοεπιχειρηματίες της εποχής (Χατζηκυριάκος, Μποδοσάκης, Αφοι Ηλιάσκοι, Λαναράς κλπ.) στήριξαν ενεργά το μεταξικό καθεστώς, ενώ ένας αριθμός κεφαλαιοκρατών και τραπεζικών μεγαλοστελεχών κατέλαβαν κυβερνητικές θέσεις (Χατζηκυριάκος της ΑΓΕΤ, Κων/νος Ζαβιτσάνος, Δημ.Μάξιμος κλπ).

Αυτό ήταν το περίφημο καθεστώς του…«Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού» που υμνεί το ναζιστικό μαντρόσκυλο των σημερινών καπιταλιστών, η Χρυσή Αυγή. Ένα καθεστώς κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της άρχουσας αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους. Η μεταξική δικτατορία αποτέλεσε αναγκαιότητα για τη στήριξη και ενίσχυση του ελληνικού καπιταλισμού, σε συνθήκες προετοιμασίας του Δευτέρου Παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου, λύνοντας προσωρινά τις υπάρχουσες αντιθέσεις των αστικών, «κοινοβουλευτικών» κομμάτων της εποχής που της ανέθεσαν μέσω του κοινοβουλίου την εξουσία.

Η Ιστορία δεν ξεχνιέται, ούτε παραχαράζεται, όσο κι’ αν το επιδιώκουν οι φασίστες και τα αφεντικά τους.
---
* υποψ. διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας
---
---
*

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Αγορές, Σχολάρχες, "Ανθρωπισμός"

*
stavrosx1
***
*

Εκ των έξω - Όλοι μαζί
μπορούμε… να βγούμε στις αγορές!


Του Νικηφόρου Γκολέμη

Η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές έδωσε σχεδόν… επετειακό τόνο στην εβδομάδα που μας αφήνει, με την κυβέρνηση να πανηγυρίζει για τα νέα δανεικά (!) και την αξιωματική αντιπολίτευση ως άλλος κρεμασμένος να αποφεύγει να ανοίξει την κουβέντα για το… σκοινί (λέγε με success story Σαμαρά). Αξιοσημείωτη επίσης η ηχηρή άρνηση Πελετίδη στα «φιλανθρωπικά» σόου που ετοιμάζουν ΣΚΑΪ – Πατούλης, καθώς και οι αλληλοκατηγορίες Γαβρόγλου – ΣΙΣ ως προς το ποιος ενδιαφέρεται… λιγότερο για τα ΑμΕΑ.
Τα πανηγύρια για την έξοδο στις αγορές πιο πολύ εκθέτουν, παρά δικαιώνουν την κυβέρνηση, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τη σκληρή κριτική που άσκησαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στους Σαμαροβενιζέλους, όταν οι τελευταίοι επιχείρησαν με ανάλογο πυροτέχνημα να παίξουν άλλη μια πράξη από τη φαρσοκωμωδία του success story. Μπορεί οι ρόλοι να έχουν αντιστραφεί, με Τσίπρα στη θέση του… πυροτεχνουργού και τους Σαμαροβενιζέλους στην απέναντι, το αποτέλεσμα όμως παραμένει ίδιο και καταστροφικό για την ελληνική οικονομία. Κι αυτό διότι ο δανεισμός από τις αγορές αποδεικνύεται όχι μόνο ακριβός, αλλά και χρονικά πιεστικός, με αποτέλεσμα να αναγκαζόμαστε να εκδίδουμε νέα ομόλογα, μόνο και μόνο για να αποπληρώνουμε τα δανεικά της προηγούμενης… εξόδου μας.

Μοιραία θα αναρωτηθεί λοιπόν κανείς: Αφού το οικονομικό αποτέλεσμα είναι εξ ορισμού αρνητικό, ποιο τελοσπάντων το όφελος από μια τέτοια κίνηση; Το τελευταίο μπορεί να αναζητηθεί στο επικοινωνιακό κομμάτι. Με το τρέχον πρόγραμμα δανεισμού να ολοκληρώνεται το 2018 και την αναγκαιότητα για έναν νέο, μεγάλο όγκο δανεικών να βρίσκεται προ των πυλών, η κυβέρνηση αναζητά τρόπους να μάς πείσει ότι μπορεί να εξασφαλίσει την απαιτούμενη χρηματοδότηση μέσω των αγορών. Να μάς… καθησυχάσει ότι δεν θα χρειαστεί να καταφύγει σε νέο πρόγραμμα «διάσωσης» (sic), δεν θα χρειαστεί να υποθηκεύσει κι άλλη δημόσια περιουσία, δεν θα χρειαστεί να καταπατήσει περαιτέρω εργασιακά δικαιώματα και λαϊκές κτήσεις, δεν θα χρειαστεί να παραδώσει άνευ όρων την νομοθετική εξουσία στους δανειστές – «εταίρους». Όσες… δοκιμαστικές εξόδους κι αν επιχειρήσει η κυβέρνηση, η πραγματικότητα θα έρθει μάλλον να διαψεύσει τα πανηγύρια και τότε, από εκεί που χορεύαμε, θα βρεθούμε να μας… χορεύουν!

Βέβαια, αυτήν την εβδομάδα δεν «αναθαρρήσαμε» μόνο με την έξοδο στις αγορές, αλλά και με μια άλλη, εξίσου… συγκλονιστική είδηση: Ο ΣΚΑΪ σε συνεργασία με την ΚΕΔΕ ετοιμάζει φιλανθρωπικούς αγώνες δρόμου σε διάφορους Δήμους της χώρας με τον – ευρηματικό – τίτλο «Όλη η Ελλάδα τρέχει για ένα πιάτο φαΐ». Τίτλος ενδεικτικός της αντίληψης που κυριαρχεί στην άρχουσα τάξη για τους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται: Ας πετάξουμε κι ένα πιάτο φαϊ στους αναξιοπαθούντες πεινασμένους, όσο εξακολουθούμε να πλουτίζουμε σε βάρος τους. Καμία κουβέντα για αξιοπρέπεια, καμία κουβέντα για το πώς έφτασαν συνάνθρωποί μας να μην μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τα αυτονόητα. Ο ΣΚΑΪ το πρωί τρέχει για ένα πιάτο φαϊ και το βράδυ μάς πληροφορεί για το πόσο γερά εύχεται να κρατήσει το ΔΝΤ στα εργασιακά. Αναμενόμενο λοιπόν το – πληρωμένο – «άδειασμα» από τον δήμαρχο Πάτρας Κώστα Πελετίδη, ο οποίος έβαλε τους αλληλέγγυους της οκάς και της υποκρισίας στη θέση τους. Ας ακολουθήσουν το παράδειγμά του και άλλοι δήμαρχοι, αν και με τον τηλεοπτικό χρόνο που πολλοί απολαμβάνουν στο κανάλι του Φαλήρου, όχι μόνο δεν θα αρνηθούν τη διεξαγωγή της εκδήλωσης, αλλά θα βάλουν τα σορτσάκια και τα αθλητικά τους, ποζάροντας πρώτοι – πρώτοι στη γραμμή εκκίνησης.

Ανάλογη αντίληψη περί «ανθρωπισμού» πρέπει να διακατέχει και τον Σύνδεσμο Ιδιωτικών Σχολείων (ΣΙΣ), ο οποίος σε ένα υπόμνημα με βαρύγδουπες εκφράσεις και αναπόδεικτους χαρακτηρισμούς εξέφρασε τη διαφωνία του σε διάταξη που αφορούσε τη φοίτηση των ΑμEΑ σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Ουσιαστικά, οι σχολάρχες θεωρούν… σοβιετικού τύπου τη νομοθέτηση της υποχρέωσής τους να δέχονται ως μαθητές άτομα με αναπηρία και/ή ειδικές ανάγκες με τους ίδιους όρους που αυτό συμβαίνει στα δημόσια σχολεία. Να μπει δηλαδή με άλλα λόγια ένα φρένο στο… face control των ιδιωτικών, ή, τουλάχιστον να μην επεκτείνεται σε προσωπικά χαρακτηριστικά. Κι όταν ο ΣΙΣ εκφράζει τις ενστάσεις του, καταφεύγοντας σε εκφράσεις – κονσέρβες περί «Σοβιετίας», πετώντας παράλληλα την μπάλα στο Υπουργείο για την κατάσταση στα δημόσια σχολεία (που, πράγματι, στερούνται υποδομών, αλλά και σχεδίου για τη φοίτηση ατόμων με αναπηρία), καταλαβαίνει κανείς ότι η φαρέτρα των επιχειρημάτων – προφάσεών του είναι απελπιστικά άδεια. Ας κατανοήσουν επιτέλους οι επιχειρηματίες στον χώρο της εκπαίδευσης ότι δεν δραστηριοποιούνται σε έναν κοινό εμπορικό κλάδο και οφείλουν να ευθυγραμμίζονται με τις κρατικές επιταγές, καθότι δεν πουλάνε μανταλάκια, αλλά ένα «προϊόν» που αποτελεί βασική κρατική αποστολή και δεν (πρέπει να) επηρεάζεται από την εκάστοτε βούληση του κάθε επιχειρηματία.
---
---
*

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Η βλάσφημη Ντίσνεϊλαντ της Παΐσιος ΑΕ

*
stavrosx1
***
*

Από παντόφλες σε κάστανο


Πέρυσι πήραν τα γυαλιά του και τα έβγαλαν στο παζάρι. Τουλάχιστον δεν υποσχέθηκαν πως όποιος τα φορέσει, θα δει. Πρόπερσι παζάρεψαν τη θρησκευτικότητα του κόσμου με τις πλαστικές παντόφλες του, προ ημερών μ’ ένα βρασμένο κάστανο... Ολοι τους υπήρξαν εκφραστές της ποιμένουσας Εκκλησίας, δηλαδή επίσημοι εκπρόσωποί της.

Χέρι χέρι με τον παγανισμό που η ορθοδοξία πολέμησε και μακριά από τη θεολογία της ίδιας της Εκκλησίας, η βιομηχανία Παΐσιος ΑΕ που στήθηκε με την εκδημία του τελευταίου σύγχρονου αγίου που πορεύτηκε στην Ελλάδα, εκμεταλλευόμενη μια λανθάνουσα θρησκευτικότητα του ποιμνίου, ήρθε για να φωτίσει όχι τις ψυχές μας, αλλά την αδυναμία της επίσημης Εκκλησίας να ελέγξει εαυτόν…

«Η Εκκλησία έχει χάσει το πνευματικό της νόημα. Ο λόγος της είναι ξύλινος, δεν έχει διαπερατότητα στην ψυχή των ανθρώπων» τονίζει ο θεολόγος και υποψήφιος διδάκτωρ Ψυχολογίας, π. Δημήτρη Θεοφίλου, για να εξηγήσει: «Ετσι είτε μετατρέπεται σε μια ιδιότυπη Ντίσνεϊλαντ με νουμεράκια και θεάματα που δείχνουν να κουμπώνουν με τη θεματική της είτε σε μια απέραντη ΜΚΟ στρεφόμενη στη φιλανθρωπία. Η φιλανθρωπία κινείται στη παρυφές της αποστολής της. Δεν είναι το σωτηριολογικό κομμάτι της».

«Τα φαινόμενα αυτά αποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται σήμερα στην Εκκλησία είναι κομμάτι της για πολλούς και διαφορετικούς λόγους» μας λέει μοναχός που δεν επιθυμεί να καταγραφεί το όνομά του. Και υποστηρίζει: «Δεν πιστεύουν στο ΠΙΣΤΕΥΩ. Δηλαδή δεν προσδοκούν ανάσταση νεκρών και ζωή του μέλλοντος αιώνιος. Δεν έχουν επαφή με το πραγματικό νόημα της θρησκείας μας».

Για τον π. Δ. Θεοφίλου τα φαινόμενα αυτά, σαφώς παγανιστικά, δύσκολα μπορούν να εκλείψουν και συνδέονται άρρηκτα με ψυχοπαθολογικά φαινόμενα που αντανακλούν πολλές φορές και στις κεφαλές της Εκκλησίας. Βασικό ψυχολογικό αξίωμα τονίζει πως είναι ότι «η ψυχοπαθολογία του πνευματικού συνήθως ταυτίζεται ή συμπλέει με την ψυχοπαθολογία του εξομολογούμενου»…

«Η μαγεία και η δεισιδαιμονία εμφιλοχωρούν πάντα στις ζωές των ανθρώπων επειδή θέλουμε αυτοματοποιημένες λύσεις χωρίς προσπάθεια και κόπο. Γι’ αυτό και κάποιοι στρέφονται εκεί όπου τους υπόσχονται αυτοματοποιημένες λύσεις δίχως κόπο και τρόπο, δίχως προσπάθεια και αγώνα» παρατηρεί…

Κατά την άποψή του είναι δύσκολο η Εκκλησία να απεγκλωβιστεί από τέτοιες καταστάσεις –στις οποίες ο ίδιος εντάσσει ακόμη και την καθ’ υπερβολή έκθεση ιερών προσκυνημάτων– γιατί «είναι κομμάτι της το οποίο συνδέεται με υπόγεια διαδρομή με τον ζηλωτισμό, τον οποίο κάποιες φορές η Εκκλησία τον έχει ανάγκη για να πετάει αλλού τη μπάλα»… Εξάλλου, όπως τονίζει, είναι συχνό φαινόμενο οι άνθρωποι «να μην μπορούν να προσεγγίσουν τη θρησκεία με άλλο τρόπο ζωής από αυτόν που γνωρίζουν». Εκτιμά ακόμη, πως η λανθάνουσα προσέγγιση του ποιμνίου συνδέεται και με οικονομικά οφέλη για την Εκκλησία. «Δίπλα στο προσκύνημα θα ανάψεις και δυο κεριά..».

Την εκτίμηση ότι η κινητικότητα που έχει γενικώς αναπτυχθεί γύρω από την αγιοποίηση του Παΐσιου εδράζεται σε μια κακώς καθοδηγούμενη έκφραση ευλάβειας και δείχνει την εποχή, εκφράζει ο μητροπολίτης Δημητριάδος Ιγνάτιος: «Σε εποχές κρίσεως οι άνθρωποι οδηγούνται σε τέτοιες καταστάσεις» διαπιστώνει. Εκτιμά ότι είναι δύσκολο για την ποιμαίνουσα Εκκλησία να αποκρούσει τέτοιου τύπου φαινόμενα καθώς «οι άνθρωποι είμαστε ψυχοσωματικές οντότητες». Κυρίως όμως, δεν προϊδεάζει για δραστικές παρεμβάσεις: Οπου συμβαίνουν τέτοια φαινόμενα «ο κάθε επίσκοπος πρέπει διακριτικά να παρεμβαίνει» τονίζει…

Τα προσκυνήματα σε αντικείμενα όχι μόνο δεν προβλέπονταν ποτέ από τη θρησκεία μας αλλά αντίθετα αποκρούονταν και ως δείγμα παγανισμού και καθαρής ειδωλολατρίας. «Εδώ για το εάν είναι συμβατό ή όχι ακόμη και το προσκύνημα των εικόνων καταγράφηκε ολόκληρη μάχη στην ιστορία της Εκκλησίας μας (Εικονομαχία) παρατηρεί μητροπολίτης της βορείου Ελλάδας που εκτιμά πως η μανία των πιστών με αντικείμενα αγίων έχει μεν να κάνει με τη δεισιδαιμονία που εμφιλοχωρεί πάντα στην ανθρώπινη ψυχή αλλά σήμερα ειδικά και με την αδυναμία των ανθρώπων να αντεπεξέλθουν στις σύγχρονες συνθήκες ζωής». Σε παρόμοιο μήκος κύματος και ο μητροπολίτης Δημητριάδος τονίζει πως στην Εκκλησία «ακόμη και όταν προσεγγίζουμε τις εικόνες αναγόμαστε στο πρόσωπο».

Η θεολογία της Εκκλησίας επιτρέπει μόνο το προσκύνημα του σώματος (λείψανα), πάντα όμως ως απόδοση τιμής και όχι ως αντικείμενο λατρείας. Σύμφωνα με τον π. Θεοφίλου «Η Εκκλησία είχε πάντα ως βαθύτερη πεποίθηση την εμπιστοσύνη του πληρώματός της στην αναβλύζουσα άκτιστη Θεία Χάρη από τα λείψανα και τα σκηνώματα των αγίων της και στο πλαίσιο αυτό υπήρξε πάντοτε αντίθετη στην καύση των νεκρών»…

Οπως εξηγεί: «Στην τιμή και την προσκύνηση των τιμίων λειψάνων οδηγεί η ορθόδοξη θεολογική προσέγγιση του σώματος, η οποία το θεωρεί κατοικητήριο της αθάνατης ψυχής».
---
Μαρία Μπραουδάκη/Documento
---
*

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Μικροαστική προέλευση και σκοταδιστικές αντιλήψεις...

*
stavrosx1
***
*
Για τον επιθετικό ανορθολογισμό



από poexania

Προσφάτως, η Κατιούσα, μέσα από την τρέχουσα σειρά άρθρων του Πόε αλλά και ενός σχολίου σχετικά με το Τίμιο Κάστανο, ανέδειξε το κρίσιμο ζήτημα της αναβίωσης και επέκτασης σκοταδιστικών αντιλήψεων και «μαγικών» πρακτικών στη σύγχρονη κοινωνία. Με αφορμή την ενδιαφέρουσα αυτή συζήτηση, θα ήθελα να σχολιάσω μια συγκεκριμένη πτυχή του φαινομένου της «επαναμάγευσης του κόσμου» που μέχρι στιγμής έχει θιχτεί μόνο εμμέσως, αλλά στο μέλλον θα λάβει μάλλον σημαντικές πολιτικές προεκτάσεις.

Αναφέρομαι στην τάση ενός συνεχώς αυξανόμενου αριθμού ανθρώπων κυρίως μικροαστικής προέλευσης, όχι απλώς να υιοθετούν ανορθολογικές αντιλήψεις, αλλά και να τις προωθούν ενεργά, να τις περιφρουρούν με πυγμή απέναντι σε κάθε κριτική και σε τελική ανάλυση να τις μετασχηματίζουν σε κεντρικό κομμάτι της κοινωνικής τους συνείδησης. Παραδείγματα αυτής της τάσης είναι μεταξύ άλλων το κίνημα κατά του εμβολιασμού, η υπόθεση Σώρρα και η εκστρατεία κατά του διαχειριστή της τρολλοσελίδας «Άγιος Παστίτσιος». Αποκαλώ αυτό το φαινόμενο «επιθετικό ανορθολογισμό» για να το διαχωρίσω από την μέχρι πρότινος ακίνδυνη παρουσία παρεμφερών πεποιθήσεων στην ελληνική κοινωνία και τον δημόσιο λόγο.

Εξηγούμαι: Όσοι από μας είναι γύρω στα πρώτα -άντα και επομένως μεγάλωσαν στις χρυσές πασοκικές δεκαετίες του 80-90, την εποχή της άνθησης της μικροαστικής τάξης (και μερικής αστικοποίησης κάποιων τμημάτων της), σίγουρα θα θυμούνται ότι οι διάφορες μαγικές δοξασίες δεν ήταν ακριβώς ανύπαρκτες στο δημόσιο λόγο και στην κοινωνική συναναστροφή. Μιλάμε για την εποχή του περιοδικού Strange, των σατανιστών της Πεντέλης, της αστρολογίας κ.ο.κ. Ποιος σημερινός τριαντάρης δεν έχει βρεθεί στα σχολικά του χρόνια σε παρέα που έκανε συζητήσεις περί μαγείας και «ανεξήγητων» φαινομένων, ποιος δεν θυμάται καλοκαιρινό τραπέζι όπου κάποιος οικογενειακός φίλος θα ανέπτυσσε μεταξύ σοβαρού και αστείου (;) τη θεωρία του ότι οι Έλληνες είναι εξωγήινοι και γι’αυτό είναι καλύτεροι από τους χαζο-ξένους.

Τότε, αυτές οι αντιλήψεις βρίσκονταν σε ειρηνική συνύπαρξη με ένα γενικότερο σεβασμό προς την επιστήμη ως δραστηριότητα και τους επιστήμονες ως κοινωνικό στρώμα. Μπορεί ο κόσμος να πίστευε σε μαντζούνια και ξεματιάσματα, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση γονιός να αρνηθεί να εμβολιάσει το παιδί του. Μπορεί η εκκλησία να έχαιρε εκτίμησης, αλλά λίγοι ήταν αυτοί που θα προτιμούσαν το παιδί τους να πάει στην ιερατική αντί για τη ΣΕΜΦΕ.

Αυτή η αντίφαση στην κοινωνική συνείδηση ήταν σε μεγάλο βαθμό απόρροια της φύσης της ελληνικής κοινωνίας ως προσφάτως (μεταπολεμικά) και ταχέως (σε μια γενιά) αστικοποιημένης και εκσυγχρονισμένης. Ένας κόσμος που μέχρι χθες ζούσε στη μικρή κοινωνία του χωριού βρισκόταν ξαφνικά αντιμέτωπος με έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών χωρίς να έχει τα εργαλεία να τον διαχειριστεί, καθώς το σύστημα παιδείας από το δημοτικό ως το πανεπιστήμιο ήταν προσανατολισμένο στην παροχή έτοιμης ‘γνώσης’ με σκοπό την προετοιμασία επαρκώς ικανού εργατικού και επιστημονικού δυναμικού, χωρίς να ασχολείται ιδιαίτερα με την καλλιέργεια κριτικών ικανοτήτων για την αυτόνομη απόκτηση και αξιολόγηση της γνώσης.

Παρόλα αυτά, σε συνθήκες ανάπτυξης, η δυνατότητα που έδινε η επιστημονική εξειδίκευση για κοινωνική ανέλιξη, αλλά και η πραγματική βελτίωση που βίωνε ο κόσμος στην καθημερινότητά του λόγω της επέκτασης των υποδομών, του συστήματος υγείας κ.ο.κ, είχε ως αποτέλεσμα ο περισσότερος κόσμος να κρατάει τις διάφορες δοξασίες στο πίσω μέρος του μυαλού του, ή τέλος πάντων να τις αντιμετωπίζει κάπως σαν χόμπι ή χαβαλετζίδικο θέμα συζήτησης.

Σε συνθήκες γενικευμένης κρίσης όμως – όταν η επιστημονική κατάρτιση δεν είναι πια τρόπος κοινωνικής ανέλιξης (ούτε καν διατήρησης της κοινωνικής θέσης κάποιου) και τα επιτεύγματα της επιστήμης δεν επιστρατεύονται για την κοινωνική ευημερία – τα καταστρεφόμενα μικροαστικά στρώματα, μην μπορώντας να αποδεχτούν τη σύνθλιψή τους ως νομοτέλεια του συστήματος, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να το ρίξουν στην τρέλα. Μιλάμε φυσικά για υποκείμενα που ποτέ δεν πήραν πραγματικά διαζύγιο από τον «μαγικό» τρόπο σκέψης και που στρέφονται στον άκρατο υποκειμενισμό που αυτός προσφέρει προκειμένου να εξηγήσουν την κατάστασή τους και να εξοπλιστούν ψυχολογικά για την αντιμετώπιση της.

Ο λόγος που μιλάω για «επιθετικό ανορθολογισμό» πιο πάνω είναι ότι αυτές οι δοξασίες, εκτός από την κινηματική τους διάσταση, τείνουν προς όλο και πιο εξωπραγματικές μορφές. Δεν μας έφτανε η εκκλησία και οι Γέροντες, έχουμε τώρα επίπεδη Γη και Ελοχίμ. Η πραγματικότητα μας τα χάλασε, οπότε της κάνουμε μούτρα.

Μπορεί αυτά να φαντάζουν αστεία, αλλά δυστυχώς δεν είναι και τόσο. Η γενίκευση του ανορθολογισμού είναι ο ιδεολογικός προθάλαμος για το πέρασμα των μικροαστικών στρωμάτων στο φασισμό. Αυτό επειδή σε αντίθεση με την αστική ιδεολογία γενικότερα, η φασιστική έχει σκοπό όχι να αδρανοποιήσει, αλλά να συσπειρώσει και να κινητοποιήσει λαϊκά στρώματα ενάντια στο ίδιο τους το συμφέρον (κοινώς ο λαός να βάλει τα χέρια του και να βγάλει τα μάτια του). Μπορεί ας πούμε το λούμπεν-τβ να σπάει πλάκα με τους δωδεκαθεϊστές αλλά το αστείο ξινίζει λίγο όταν θυμηθούμε ότι στη Ναζιστική Γερμανία αναπτύχθηκε η λατρεία του ήλιου και του θεού Βόταν (ο οποίος σύμφωνα με τον μύθο έβγαλε το μάτι του). Ακόμα χειρότερα γίνονται τα πράγματα όταν αναλογιστούμε ότι μεγάλο κομμάτι των κατεστραμμένων μικροαστών αναγκαστικά θα προλεταριοποιηθεί, πράγμα που σημαίνει ότι σημαντικά κομμάτια της εργατικής τάξης στο μέλλον θα κουβαλάνε αυτόν ακριβώς τον επιθετικό ανορθολογισμό, με αποτέλεσμα να είναι… εμβολιασμένα ενάντια στον Μαρξισμό. Ταυτόχρονα, η γενίκευση του ανορθολογισμού στο αστικό ιδεολογικό πεδίο θα δημιουργήσει ευκαιρίες για πολιτικά ανοίγματα στο χώρο των επιστημόνων και των προοδευτικών διανοουμένων γενικότερα. Ο επιθετικός ανορθολογισμός είναι λοιπόν ένα σύνθετο ζήτημα που θα απασχολήσει στο μέλλον τόσο το ΚΚΕ ως πολιτική πρωτοπορία του λαϊκού κινήματος, όσο και τους φίλους και συμμάχους του.

(Ιστρολλικός)
---
---
*

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Μπράβο σας. Μέσα η Ηριάννα, έξω οι πρεζέμποροι

*
Ανασυγκρότηση
***
*
Ύποπτη φυγής η Ηριάννα...

Ο ναρκέμπορος πού να φύγει να πάει;


Ο Λιακουνάκος, ο Εμμανουήλ των υποβρυχίων, ο Ρουπακιάς, ο εκδότης Ανδρουλιδάκης, ο, ο, ο.... Αποφυλακίστηκαν πριν δικαστούν γιατί έτσι αποφάσισε κάποιο Συμβούλιο κρίνοντας πως δεν είναι επικίνδυνοι ή πως έχουν μια ξαφνική αναπηρία που εμφανίστηκε σαν γρίπη. 

Φυσικά δεν μπορούσε να συμβεί το ίδιο με την Ηριάννα ή με κάθε Ηριάννα, που δεν πληροί τις προϋποθέσεις αποφυλάκισης. Φυσικά και πάλι, δεν μιλάμε για τις νομικές προϋποθέσεις, αλλά γι αυτές που κατασκευάζονται ή που γίνονται λάστιχο. Υπάρχουν δύο δικαστές που προχθές ψήφισαν να αποφυλακιστεί ο καταδικασμένος για το NOOR 1 Μάκης Γιαννουσάκης, ενώ για τον άλλο κατάδικο και φίλο φίλων, τον Αιμίλιο Κοτσώνη, παρότι καταδικασμένος για τους 2,1 τόνους ηρωίνη, δεν τον χωρά η φυλακή.

Πρέπει να σταματήσει αυτή η κοροϊδία. Πρέπει να σταματήσουν και οι νομικές ερμηνείες,..
που κάνουν τη Δικαιοσύνη όπως απεικονίζεται στο πρωτοσέλιδο του Documento, με ζαρτιέρες και όλα τα καλούδια της έκδοσης. Η Δικαιοσύνη πρέπει να αποδίδεται και όχι να εκδίδεται.

Ναι ξέρω, υπάρχουν πολλές ερμηνείες και η κρίση του δικαστή και τα κωλύματα και οι νομικές παράμετροι. Δικαιοσύνη υπάρχει; Αυτό είναι το ερώτημα.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα το πως όπως το αντιλαμβάνεται ο μέσος πολίτης. Όταν η Δικαιοσύνη αυτονομείται από το περί Δικαίου αίσθημα, από την κοινωνία και τις κοινωνικές διαστάσεις της απόδοσής της, τότε κάποιο πρόβλημα υπάρχει. Μπορεί να φταίει η διαφθορά, μπορεί να είναι ο μέτριος δικαστής, μπορεί να είναι ο δικαστής που έχει πάψει να έχει σχέση με την κοινωνία. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Η Δικαιοσύνη που χάνει το κύρος της, που αποκτά αντιπαλότητα με τους πολίτες, που αφυδατώνεται από οτιδήποτε ανθρώπινο και βαφτίζει Δίκαιο την τυπολατρεία.

Η Δικαιοσύνη που υποκλίνεται στον ισχυρό, ή τουλάχιστον έτσι δείχνει και εξαντλεί την αυστηρότητά της στους αδύναμους. Που φυλακίζει Ηριάννες και νομολογεί ακατάσχετα για να απελευθερώσει πρεζέμπορους. Που διυλίζει δικογραφίες και καταπίνει νομικά τερατουργήματα Υπουργών τύπου Αθανασίου και Βενιζέλου. Ύποπτη φυγής και διάπραξης νέων αδικημάτων η Ηριάννα. Μπράβο σας. Έχετε δίκιο. Ο ναρκέμπορος πού να φύγει να πάει; Είναι μέσα στα σαλόνια σας και τα σαλόνια και τις παρέες των φίλων σας. Γι αυτό δεν θέλετε κριτική, για να διατηρήσετε μια ανεξέλεγκτη εξουσία που βαφτίζετε ανεξάρτητη. Από την αλήθεια και μόνο.

Κώστας Βαξεβάνης (documentonews)
---
*

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

"Ουαί υμίν, υποκριταί"

*
stavrosx1
***
*

Η Θάνου, οι άλλοι, η υποκρισία


Δεν είναι η πρώτη που «αμάρτησε». Εχουν προηγηθεί άλλοι, από την άλλη πλευρά. Αν είναι σκάνδαλο ο διορισμός της στο Γραφείο του Πρωθυπουργού, μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι ο διορισμός των προέδρων των ανώτατων δικαστηρίων από τις κυβερνήσεις. Μόλις αλλάξει αυτό, να απαγορευθεί και ο διορισμός τους σε πολιτικές θέσεις

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Κάποτε πρέπει να σταματήσει η τόσο μεγάλη υποκρισία που κυριαρχεί στο δημόσιο βίο (δεν θα γίνει, αλλά ας κάνουμε μια θερινή ευχή). Τουλάχιστον όσοι έχουν τη φωλιά τους λερωμένη να μην έχουν το θράσος να βλέπουν ακαθαρσίες μόνο στη φωλιά του γείτονα.

Η κυρία Βασιλική Θάνου δεν πρόλαβε να αποχωρήσει από την προεδρία του Αρείου Πάγου (λόγω ορίου ηλικίας, το οποίο πάσχισε να επεκτείνει, ώστε να μείνει μέχρι τα γεράματα, αλλά απέτυχε) και ανακοινώθηκε ο διορισμός της στο Νομικό Γραφείο του Πρωθυπουργού. Σε μια κανονική χώρα, σαν κι αυτές όπου τηρούνται ορισμένες αρχές δεοντολογίας (αν δεν υπάρχουν ασυμβίβαστα), αυτό δεν θα γινόταν. Τουλάχιστον μέχρι να περάσει ένα εύλογο χρονικό διάστημα. Να τηρούνται κάποια προσχήματα, βρε αδερφέ!

Όμως, η Ελλάδα δεν ανήκει σ’ αυτές τις χώρες και αυτά είναι ψιλά γράμματα. Επομένως, οι αντιδράσεις για το διορισμό της κυρίας Θάνου είναι υποκριτικές, ιδιαίτερα αν προέρχονται από κόμματα και στελέχη τους που έχουν κάνει στο παρελθόν ακριβώς το ίδιο!

Η ΝΔ, που σκίζει τα ιμάτιά της για την κυρία Θάνου, έχει στις τάξεις της τον Χαράλαμπο Αθανασίου. Ο οποίος έφυγε από Αρεοπαγίτης και έγινε βουλευτής της ΝΔ και αμέσως μετά υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Σαμαρά (2012)!

Ερώτημα πρώτον: τότε δεν ίσχυαν τα περί διάκρισης των εξουσιών, που επικαλείται σήμερα η ΝΔ;

Ερώτημα δεύτερον: σε τι διαφέρει ο διορισμός του Αθανασίου από αυτόν της Θάνου; Και ποια είναι ισχυρότερη θέση, του υπουργού ή του (της) επικεφαλής του Νομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού; Οι απαντήσεις είναι, νομίζω, αυτονόητες.

Δεν είναι, λοιπόν, η πρώτη φορά που ανώτατοι δικαστές καταλαμβάνουν πολιτικές θέσεις. Εμβληματικότερη περίπτωση είναι αυτή του Χρήστου Σαρτζετάκη (είχε γίνει Αρεοπαγίτης), ο οποίος το 1985 επελέγη για Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ο Σαρτζετάκης ήταν ΠΑΣΟΚ; Δεν έχει σημασία, ταυτίστηκε μαζί του, αφού η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τον επέλεξε. Οπως και ο Αθανασίου (ήταν ή έγινε) ΝΔ. Η Θάνου είναι ΣΥΡΙΖΑ; Πιθανότατα έγινε, αφού η κυβέρνησή του την επέλεξε.

Κατά καιρούς έχουν γίνει όργια με τη δικαστική επετηρίδα. Ένα μόνο παράδειγμα. Για να γίνει Πρόεδρος του Αρείου Πάγου ο Βασίλης Κόκκινος στη δεκαετία του ’90, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε μακροβούτι στην επετηρίδα από τον Πειραιά έως το Σούνιο. Βλέπετε, θα ήταν ο πρόεδρος του Ειδικού Δικαστηρίου, το οποίο θα δίκαζε τον Ανδρέα Παπανδρέου. Όχι πώς το ΠΑΣΟΚ δεν είχε κάνει ανάλογα στη δεκαετία του ‘80.

Είμαστε στο 2017 και κάποια πράγματα θα έπρεπε να έχουν αλλάξει. Θα έπρεπε να προβλέπονται κάποια ασυμβίβαστα. Για παράδειγμα, θα έπρεπε να περάσουν ένα, δύο ή τρία χρόνια από την αποχώρησή τους μέχρι οι ανώτατοι δικαστές να μπορούν να καταλαμβάνουν πολιτικές θέσεις. Αλλά ουδείς φρόντισε γι’ αυτό, άρα οι φωνές σήμερα είναι υποκριτικές.

Η κυρία Θάνου δεν έκανε καλή θητεία στην προεδρία του Αρείου Πάγου. Οχι επειδή σήμερα διορίστηκε στο Νομικό Γραφείο του Πρωθυπουργού. Για άλλους λόγους. Για παράδειγμα, έδειξε δυσανεξία στην κριτική και συμπεριφέρθηκε αυταρχικά, μηνύοντας τον καθηγητή Σταύρο Τσακυράκη ακριβώς γιατί της άσκησε κριτική. Πρωτοφανές γεγονός στην ιστορία του θεσμού αυτού. Δεύτερο παράδειγμα: προσπάθησε να πετύχει την παράταση της θητείας των προέδρων των ανώτατων δικαστηρίων, δηλαδή (και) της δικής της, γνωρίζοντας ότι το απαγορεύει το Σύνταγμα. Οσοι τα είπαμε στην ώρα τους (εδώ και εδώ) δικαιούμεθα να θυμίσουμε και τα αμαρτήματα των άλλων. Οσοι πορεύονται με οδηγό «τα εμά εμά και τα σα εμά» είναι αναξιόπιστοι.

Η υπενθύμιση όσων έκαναν οι προηγούμενοι δεν γίνεται για να «αθωωθούν» όσα -ορισμένα χειρότερα- κάνουν οι σημερινοί, οι οποίοι αντιγράφουν μια χαρά την καθεστωτική λογική των «παλιών». Γίνεται επειδή ορισμένοι θέλουν να ξεχνούν πώς ξεκίνησαν όλα αυτά. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τα βρήκαν και τα συνεχίζουν. Οι προηγούμενοι -όσοι έχουν κυβερνήσει- δεν δικαιούνται να παριστάνουν τους τιμητές. Δικαιούνται όσοι δεν τα έχουν κάνει, γι’ αυτό είναι σωστή -και εύλογη- η κριτική που άσκησε το Ποτάμι.

Αν, λοιπόν, είναι σκάνδαλο ο σημερινός διορισμός της κυρίας Θάνου, μεγαλύτερο σκάνδαλο είναι ο διαχρονικός διορισμός των προέδρων των ανώτατων δικαστηρίων από τις κυβερνήσεις. Οσοι σήμερα διαμαρτύρονται ας διακηρύξουν ότι θα το αλλάξουν με την αναθεώρηση του Συντάγματος. Και μετά ας απαγορεύσουν και τον διορισμό των «αποστρατευομένων» σε πολιτικές θέσεις, τουλάχιστον μέχρι να περάσει ένα εύλογο διάστημα, ώστε να τηρούνται κάποια προσχήματα. Ο πρόεδρος της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Χριστόφορος Σεβαστίδης προτείνει η απαγόρευση να ισχύει για τρία χρόνια μετά τη συνταξιοδότησή τους.

Αυτή είναι η σωστή θέση και όχι τα κλαψουρίσματα για το διορισμό της Θάνου από όσους «ξεχνούν» τα δικά τους. Η τέως πρόεδρος δεν έπρεπε να δεχθεί, ξεπέρασε κάθε όριο δεοντολογίας. Αλλά φαίνεται ότι της αρέσει πολύ η καρέκλα. Το είχε δείξει. Οι οψίμως αντιδρώντες ας κοιτάξουν τη δική τους γούνα, που χρειάζεται πολλά ράμματα. Σ’ αυτούς ταιριάζει η ρήση της Γραφής «Ουαί υμίν, υποκριταί».
---
*