Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Πιο Έρπης, πεθαίνεις...

*
stavrosx1
***
*
Μια εικόνα, χίλιες λέξεις


Μια πίπα 2,5 δις από μια χρεοκοπημένη χώρα σε μια αυτοκρατορία υπό διάλυση.

Ο Έρπης δεν είναι σύμπτωμα του Τσίπρα.

Ο Τσίπρας είναι σύμπτωμα του έρπη.

Για όσους δεν καταλαβαίνουν τα Trumpolitics, επιτρέψτε μου να σας διαφωτίσω:

Το 2009 ο Καντάφι έψαχνε απεγνωσμένα μέρος στη Νέα Υόρκη να στήσει την βεδουίνικη τέντα του.
Ο Trump του προσέφερε έκταση, με το αζημίωτο.

"Ήρθε στη χώρα και έπρεπε να κάνει ντήλι μαζί μου γιατί χρειαζόταν ένα μέρος να μείνει. Με πλήρωσε μια περιουσία. Και ποτέ δεν έμεινε εκεί. Μεγάλο καλαμπούρι..."

Ο Καντάφι με όλες τις μαλακίες του άφησε τη χώρα του με πλεόνασμα εκατοντάδων δις.
Μετά τον Καντάφι η Λιβύη διαλύθηκε.

Ο Τσίπρας είναι μια τρίχα απ τα αρχίδια του Καντάφι. Η χώρα έχει χρέος 380 δις. Κι από χθες 382,5 χάρη στα λαρτζιλίκια του Τσίπρα.

Η χώρα συνεχίζει να διαλύεται και με τον Τσίπρα.

Ο Καντάφι ήθελε να στήσει τέντα και ήταν διατεθειμένος να πληρώσει τα μαλλιά της κεφαλής του για αυτό.

Ο Τσίπρας στήνει παράγκα κι είναι διατεθειμένος να συνεχίζουμε να πληρώνουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας για αυτό.

Όλο και περισσότεροι Έλληνες έχουμε καραφλιάσει με αυτά που μας συμβαίνουν.

Πιο Έρπης, πεθαίνεις
---
Πέτρος Αργυρίου, agriazwa.blogspot
---
*

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

... όταν ο Βασίλης Ραφαηλίδης τα έλεγε ...

*
stavrosx1
***
*
Ένας άνθρωπος για όλες τις εποχές



Γράφει η Έλενα Ακρίτα

Γράφουμε εκείνα που έχουν γράψει άλλοι πριν από μας. Λέμε όσα είπαν άλλοι καλύτερα από μας. Η περίπτωση του διανοητή Βασίλη Ραφαηλίδη ακριβώς αυτό επικυρώνει: εκείνος τα είπε πριν από μας, τα έγραψε καλύτερα από μας, έβλεπε μακρύτερα από εμάς. Ισως γι' αυτό σήμερα, 17 χρόνια από τον θάνατό του (1 Ιανουαρίου 1934 - 8 Σεπτεμβρίου 2000) «ανέλπιστα» νέες γενιές τον ανακαλύπτουν και - με όπλο τον μοναχικό του λόγο - πορεύονται μαζί του σε μια δυστοπική κοινωνία. Μια κοινωνία για την οποία ο Ραφαηλίδης μιλούσε όταν κανείς δεν ήθελε να τον ακούσει.

Διαβάστε τι έγραψε αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος για να διαπιστώσετε τη συνάφεια των «τότε» λόγων του με την «τώρα» ζωή μας. Ιδού μερικά αποφθέγματά του:

* Είμαστε η χώρα των αξιοποιημένων αναξιοτήτων και των αναξιοποίητων αξιών.
* Όλα πήγαν στραβά εξαρχής στο κράτος που ονομάστηκε Ελλάδα το 1830, όταν εμφανίστηκε η νέα Ελλάδα στον ίδιο τόπο που στην αρχαιότητα υπήρχε η αρχαία Ελλάδα. Αυτό δημιούργησε μύριες παρανοήσεις όσον αφορά την καταγωγή των Νεοελλήνων. Που βέβαια δεν είναι ανάγκη να έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα για να είναι Ελληνες. Ούτε είναι κανείς σώνει και καλά Ελληνας γιατί έτυχε να γεννηθεί στην Ελλάδα. Η ζορισμένη γεωγραφία πολύ μικρό ρόλο παίζει στην εθνικότητα. Κι αυτό το γνώριζαν καλά οι αρχαίοι Ελληνες οι διάσπαρτοι σε όλον τον τότε γνωστό κόσμο.
* Η γεμάτη αίμα και δυστυχία ανθρώπινη Ιστορία μαρτυράει πως δεν είναι αρκετό να γεννηθεί κανείς άνθρωπος. Πρέπει να γίνει άνθρωπος.
* Οπως και να 'ναι, το «έπος του Πολυτεχνείου» έγινε ένα ισχυρό αντιστασιακό άλλοθι για εκείνους που εφτά χρόνια λούφαζαν. Και ξαφνικά έγιναν αντιστασιακοί εν μια νυκτί. […] Ευτυχώς που η οίηση κι ο κομπασμός για ένα έπος ελάχιστα επικό άρχισαν να ξεφουσκώνουν σιγά σιγά.
* Τον Σωκράτη τον σκότωσε η Δημοκρατία με δημοκρατικές διαδικασίες.
* Η εξουσία είναι κάτι το παρά φύσιν. Στη φύση δεν υπάρχει εξουσία, υπάρχει ηγεσία. Ηγέτης είναι αυτός που ηγείται, που προηγείται και δείχνει τον δρόμο στους άλλους για να μη χαθούν. Το κριάρι δεν ασκεί εξουσία στο κοπάδι, απλώς ηγείται του κοπαδιού.
* Κέρδισε τη μάζα τότε ο Λένιν διότι της υποσχέθηκε φαΐ. Κι οι διάδοχοί του έχασαν τη μάζα διότι δεν κράτησαν την υπόσχεση. Κι αλίμονό σου αν δεν δώσεις στη μάζα το φαΐ που της υποσχέθηκες. Θα σε φάει.
* Κάθε μικροαστός ονειρεύεται τον αστό που ζεσταίνει μέσα του. Που τον μεγαλώνει στο θερμοκήπιο της μεγάλης ελπίδας για ένα πέρασμα στην «ανώτερη τάξη». Κάθε ψιλικατζής ονειρεύεται ένα σουπερμάρκετ. Κι επειδή το όνειρο για μερικούς πραγματοποιείται, όλοι οι χάχες πιστεύουν πως θα βγει αληθινό και γι' αυτούς.
* Μια χώρα απατεώνων αποκλείεται να μην την κυβερνούν απατεώνες. Η δημόσια απάτη στην Ελλάδα έχει ιδιωτική βάση. Τη θέλει ο λαός και τη στηρίζει ο λαός. Αρκεί να διαρρεύσει πως είσαι έντιμος για να μην εκλεγείς βουλευτής. Ψηφίζουμε φελλούς γιατί χρειαζόμαστε φελλούς.
* Η εθνική σου ταυτότητα δεν είναι η προσωπική σου ταυτότητα αλλά ένα δάνειο από τους προγόνους σου. Δεν κόπιασες να τη φτιάξεις, την πήρες έτοιμη από τις σελίδες της Ιστορίας. 
* Συνήθως μια τέτοια ταυτότητα τη χρησιμοποιούνε είτε άνθρωποι με ελλειμματική προσωπικότητα είτε οι δημαγωγοί για να κάνουν τη δουλειά τους εξαπατώντας τους ανθρώπους με ελλειμματική προσωπικότητα.
Και κλείνοντας:
* Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από φιλανθρωπία. Έχει ανάγκη από ανθρωπισμό.

---

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Ανασυγκρότηση
*

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

... από τον σημαιοφόρο στον αντιγραφέα ...

*
stavrosx1
***
*

Γιαγιά, αντιγράφεις;




Οι Έλληνες βρήκαν πάλι θέμα για ξεσηκωθούν.

Τη σημαία της επανάστασης σήκωσαν –στο όνομα της πραγματικής σημαίας!– γονείς σχολείου της Κοζάνης επειδή για την παρέλαση της 11ης Οκτωβρίου, επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης, κληρώθηκε να είναι σημαιοφόρος μαθητής με δύο μιασματικά «μειονεκτήματα»: α) Δεν έχει καλές επιδόσεις στα μαθήματα, β) Έλκει την καταγωγή από την αλλοδαπή. Όποια και να είναι η πραγματική αιτία της σημασία έχει ότι και οι δύο έχουν άρωμα ρατσισμού.

Αλλά και αν δεχτούμε τα περί κακών μαθητικών επιδόσεων, εκείνο που θα έπρεπε να μας καίει δεν είναι αν πρέπει ένας μέτριος ή κακός μαθητής να κρατάει τη σημαία, αλλά να μας ενεργοποιούν πολύ καυτά προβλήματα της Παιδείας και του εθνικού χαρακτήρα μας. Όπως, λόγου χάρη, αυτό που έγινε πριν είκοσι μέρες στο Πανεπιστήμιο Πάτρας, όταν βρέθηκαν 106 φοιτητές να έχουν παραδώσει την ίδια ακριβώς εργασία, που είχε αντιγραφεί κατά λέξη, για να περάσουν ένα μάθημα.

Δεν είναι πρωτόγνωρο το μικροκομπιναδόρικο φοιτητικό κόλπο, αλλά εκπλήσσει η χαζή μαζικότητα –που έπεσαν όλοι σαν τις μύγες πάνω στο χυμένο μέλι. Κατά τα άλλα προς τι το εθνικό σοκ όταν έχει γίνει έξη τής φυλής το βόλεμα, το βύσμα, το «έχεις κάνα γνωστό να βοηθήσει;», το αλισβερίσι με τους πολιτικούς, το γρηγορόσημο.

Άσε που στην Εκπαίδευση η λοβιτούρα διδάσκεται και ασκείται από τα παιδικάτα μας. Ποιο είναι το ποσοστό αυτών που δεν έχουν (έχουμε) αντιγράψει στο Γυμνάσιο, στο Λύκειο ή στο Πανεπιστήμιο; Και δεν μιλάμε μόνο για σήμερα. Το «σπορ» έχει αρχίσει γενεές πίσω. Από τους προγόνους της γενιάς των διαμαρτυρόμενων γονιών της Κοζάνης. Ρωτήστε σημερινούς, κάπως νεότερους, παππούδες και σημερινές γιαγιάδες, αν αντέγραφαν στο σχολείο. Εκείνοι έχωναν μικροσκοπικά σκονάκια στις κάλτσες τους τους και εκείνες έγραφαν με το Μπικ τα θέματα ψηλά στα πόδια τους, στα μπούτια τους δηλαδή –και συγγνώμη για την ωμότητα της έκφρασης, αλλά για να καταλαβαινόμαστε.

Ξεκινώντας από τις μικροκομπινούλες σιγά σιγά τις μεγαλώνουμε, τις βελτιώνουμε και από το χειρόγραφο σκονάκι κάποιοι λίγοι φτάνουν να γράφουν στις Πανελλήνιες με μικροπομπούς και μικροδέκτες όπως έχει αποκαλυφθεί κάποιες φορές – όχι πολλές αλλά αρκετές.

Οι αντιδράσεις για τους σημαιοφόρους στις μαθητικές παρελάσεις (σήμερα και άλλοτε) δείχνει τη ρηχότητά μας στην αξιολόγηση των ουσιαστικών προβλημάτων. Μέχρι τον αστράγαλο πάμε και πολύ είναι. Και η αλχημεία τής Πάτρας είναι καθρέφτης τής φύσης μας και εξηγεί σε έναν βαθμό όσα γίνονται σε πολλά επίπεδα της ζωής μας –κοινωνικό, πολιτικό, οικονομικό, αθλητικό. Αλλά διδάσκει ακόμα κάτι: ότι και σημαιοφόρος να είσαι στο σχολείο –όπως μπορεί να υπήρξαν κάποιοι από τους «106»– αυτό δεν εξασφαλίζει ποιότητα, ήθος και ανωτερότητα. Βέβαια, ούτε φυλετική υπεροχή.

(Δημοσιεύεται και στη Live Sport του Σαββάτου)

---
harddog
---
*

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Εν τούτω... Πνύκα

*
stavrosx1
***
*

Ο Μιτεράν είχε πει κάποτε
ότι «πολιτική είναι
η διαχείριση των συμβόλων»


Του Νίκου Μπογιόπουλου

Αν είναι έτσι, τότε η διαχείριση που επιφύλαξε το ελληνικό κράτος στο οικουμενικό σύμβολο της Πνύκας ήταν ακριβώς εκείνη που αρμόζει σε ό,τι συμβολίζουν τόσο οι ντόπιοι ταγοί «εθνοσωτήρες» όσο και οι διεθνείς τους σύμμαχοι.

Ο Τσίπρας και σύσσωμο το αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας προσέφεραν ως επικοινωνιακό «ταμπλό βιβάν» την Ακρόπολη σε έναν υπολουδοβίκο γ΄ κατηγορίας.

Παραχώρησαν τον Ιερό Βράχο στον πρώην γενικό γραμματέα και κατοπινό υπουργό του… Ολαντρέου. Σε έναν επενδυτικό τραπεζίτη του οίκου Ρότσιλντ που το μιντιακό κατεστημένο έσπρωξε στη θέση του προέδρου της Γαλλίας. Και που τώρα αυτός, όπως όλοι οι πρόθυμοι πλασιέ των μονοπωλίων που βρέθηκαν πριν από αυτόν στην ίδια θέση -όπως πέρσι ο Ολάντ και προ δεκαετίας ο Σαρκοζί -φρόντισε να συνοδεύσει καμιά 40 εκπροσώπους πολυεθνικών της Γαλλίας που ήρθαν να κάνουν τα «ψώνια» τους στην Ελλάδα…

Ο Τσίπρας από την δική του μεριά αξιοποίησε κι αυτός το φόντο της Ακρόπολης για να θαμπώσει τους «ιθαγενείς». Πώς;
  • Πουλώντας ξανά τα ίδια «φύκια» περί «αλλαγής της Ευρώπης» όπου ως «Ευρώπη» αποκαλούν καταχρηστικά την ΕΕ, δηλαδή τον κληρονόμο της Ιεράς Συμμαχίας και της Ιεράς Εξέτασης.
  • Κενολογώντας περί «αξιών του Διαφωτισμού» μπροστά στον πρόεδρο μιας χώρας που εν έτη 2017 διατηρεί ακόμα αποικίες από την Μαρτινίκα και τη Γουινέα μέχρι τις Αντίλλες και την Γουαδελούπη.
  • Φλυαρώντας περί «επενδύσεων» μπροστά στον πρόεδρο μιας χώρας που ρήμαξε την Συρία και που προχτές ανακοίνωσε την προθυμία των γαλλικών κεφαλαίων για… «επενδυτική» ανοικοδόμηση της Συρίας.
  • Ψευδολογώντας κατά το σύνηθες περί έλευσης της εξόδου από τις συνέπειες της κρίσης – λες και η έλευση Μακρόν έφερε μαζί της και την αποκατάσταση των μνημονιακώνεισοδηματικών απωλειών ή την κατάργηση των 700 μνημονιακών νόμων και των 30.000 εφαρμοστικών τους διατάξεων.
  • Φροντίζοντας στην προσφώνησή του προς τον Μακρόν – τον συνοδευόμενο από τον κύριο «Total», τον κύριο«Suez», τον κύριο «Lafarge», τον κύριο «BPI», τον κύριο «Alstom», τον κύριο «Vinci» – να βάλει και ολίγον από… Μαρξ.
Και ποιός είναι τώρα ο «μύθος»;

Για τους Έλληνες – που ακούγοντας τα ελληνικά του Μακρόν δεν μπορεί παρά να θυμήθηκαν εκείνο το προ 40 χρόνων αμίμητο σκετσάκι του ΧάρυΚλυν για τον Ζισκάρ ντ’ Εστέν – ο μύθος είναι ότι έρχεται νέα γαλλική φιλία και συμμαχία μετά «επενδύσεων».

Για τους «επενδυτές», η αλήθεια είναι αυτή που κατέγραψε η συνάδελφος Μαρία Δεναξά και μετέδωσε το France Info TV:

«Μια επίσκεψη με ισχυρή οικονομική διάσταση (…). Η Γαλλία η οποία αντιπροσωπεύει το 10% των ξένων «επενδύσεων» στην Ελλάδα, ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙ τις ευκαιρίες που ανοίγονται, με την οικονομική ανάκαμψη και το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΜΟΝΟ των κινεζικών και γερμανικών επιχειρήσεων!»
Και ποιό είναι το συμπέρασμα από μια επίσκεψη από την οποία οι γαλλικές πολυεθνικές επιδιώκουν να μην αφήσουν μόνο σε Γερμανούς και Κινέζους τα ελληνικά «φιλέτα»; Μα, όπως σημειώνει και πάλι η Μαρία, ότι «από τις "επενδύσεις" έως το ξεπούλημα, ένας μύθος δρόμος»!

Οι εκπρόσωποι του γαλλικού ιμπεριαλισμού, λοιπόν, με τον πρόεδρο που τους συνοδεύει στις εδώ μπίζνες τους, έγιναν δεκτοί από την ημετέρα τάξη της μνημονιακής μπανανίας όπως αρμόζει στην άλλη, την «σκοτεινή» πλευρά της Πνύκας.

Γιατί από εκεί, από την Πνύκα, εκτός από τον Περικλή πέρασε και ο Κλέωνας… Εκτός από τον Δημοσθένη πέρασε και ο Αλκιβιάδης…
Η Ακρόπολη και ο Ιερός Βράχος ως παγκόσμια σύμβολα δεν αντιπροσωπεύουν για τον Μακρόν και τους εγχώριους φίλους του το αίτημα για οικουμενική Δημοκρατία όπως αυτή που συνέλαβαν οι 20.000 ελεύθεροι Αθηναίοι πολίτες της αρχαιότητας.

  • Αντιπροσωπεύουν απλώς το ντεκόρ της διαιώνισης του καθεστώτος της βαρβαρότητας που βίωναν οι 400.000 δούλοι της Αττικής στην αρχαιότητα.
  • Αντιπροσωπεύουν το φόντο της προ Σόλωνα και «σεισάχθειας» εποχής, όταν ίσχυε ο θεσμός της υποδούλωσης για χρέη εφόσον ο πολίτης που δεν μπορούσε να ξεπληρώσει το δανειστή του έχανε την ελευθερία του.
  • Αντιπροσωπεύουν όχι την Αθήνα της Δημοκρατίας, αλλά την Αθήνα του Ταμείου της Δήλου, του αφανισμού της Μήλου, των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και του Πελοποννησιακού πολέμου.
Αυτό είναι το μήνυμα της εικόνας με τις αγκαλιές και τα φιλιά του Τσίπρα με τον Μακρόν στην Πνύκα με φόντο την Ακρόπολη.

Για το άλλο μήνυμα, αυτό που όντως ανταποκρίνεται στην Ακρόπολη και στην Πνύκα ως παγκόσμια σύμβολα όλων όσα μπορεί και όλων όσα αξίζει να ζήσει ο λαός μας και όλη η ανθρωπότητα, θα πρέπει κανείς να κοιτάξει δίπλα. Αριστερά. 

---
---
*

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Η σφαγή του Χορτιάτη, μαρτυρίες

*
stavrosx1
***
*

Η Σφαγή του Χορτιάτη
και η επιλεκτική μνήμη


Καλάβρυτα, Βιάννος, Κομμένο Αρτας, Δίστομο, Αμάρι Κρήτης, Δομένικο, Μεσόβουνο στη Δυτική Μακεδονία, Χορτιάτης… Μακρύς, ατέλειωτος ο κατάλογος. Μια μακρά λιτανεία μαρτυρικών πόλεων, κωμοπόλεων, χωριών ξεδιπλώνεται μέχρι την ύστατη ώρα που οι κατακτητές παρέμεναν στη χώρα μας (το Κορωπί, δίπλα στην Αθήνα, το μάτωσαν και το ‘καψαν στις 8 του Οκτώβρη του 1944 – «γερμανοντυμένοι»), και που οι ταγματασφαλίτες έπαιρναν διαταγές από τη Νέα Τάξη του ναζισμού, πριν μεταπηδήσουν στην υπηρεσία του μεταπολεμικού αντιλαϊκού κράτους.

«Η μαζική κακοποίηση και θανάτωση ανθρώπων, η μαζική καταστροφή πόλεων, χωριών, περιουσιών δεν ήταν μια πολιτική που περιοριζόταν στην ελληνική ύπαιθρο και στις συνοικίες της Αθήνας. Ολη η λειτουργία, η διαχείριση της Νέας Ευρώπης του Άξονα στηριζόταν στην καλλιέργεια του τρόμου. Οι μόνες διαβαθμίσεις που υπήρχαν στην πολιτική αυτή ήσαν όσες εκπορεύονταν από τη ρατσιστική αντίληψη των ιθυνόντων του Ναζισμού. Οι Άριοι, οι γερμανικοί λαοί, απολάμβαναν ένα είδος ειδικής ασυλίας. Ούτε στη Νορβηγία, ούτε στη Δανία, ούτε στην Ολλανδία δεν γίνονταν αγριότητες όπως αυτές που έζησαν τα ελληνικά χωριά (…) Ο Ναζισμός, αυτό είναι μοναδικό σκοτεινό επίτευγμα στην ιστορία του σύγχρονου κόσμου, είχε συμφιλιώσει τους πιστούς του με το έγκλημα. Όποιων διαστάσεων και να ήταν αυτό το τελευταίο», θα πει ο Γιώργος Μαργαρίτης, καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο ΑΠΘ, σε εκδήλωση που διοργάνωσε η ΝΕ Υπαίθρου Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ το 2012 για τα 68 χρόνια από το ολοκαύτωμα του Χορτιάτη.

«Η ελληνική επίσημη ιστοριογραφία ελάχιστα έχει ασχοληθεί με την πυρπόληση του Χορτιάτη και το βολικό παραμύθι για τους ’’κακούς αντάρτες’’ και τα γερμανικά αντίποινα για το φόνο ενός ανύπαρκτου Γερμανού γιατρού, που είχαν πλάσει οι παραχαράκτες της Ιστορίας, είχε για χρόνια παραμυθιάσει τον κόσμο» γράφει στο λεύκωμά του «Αναζητώντας την Ιθάκη… Πορεία ζωής» ο Γιώργος Φαρσακίδης, ο οποίος μετείχε στα γεγονότα του Χορτιάτη, δεκαοκτάχρονος τότε, ως μαχητής του ΕΛΑΣ.

Ο,τι απέμεινε από το σχολείο του Χορτιάτη μετά τον εμπρησμό του από τους ναζί
Στην περίπτωση του Χορτιάτη, της ομώνυμης -κωμόπολης τότε- στους πρόποδες του βουνού στα ανατολικά της Θεσσαλονίκης, είναι γνωστές οι ιστορίες που κυκλοφόρησαν και κυκλοφορούν: Οτι η επιχείρηση των Γερμανών και των γερμανοντυμένων Ελλήνων δεν ήταν παρά «αντίποινα», εκδίκηση για την επίθεση που δέχτηκαν υπάλληλοι της εταιρείας ‘Υδρευσης και των ανύποπτων Γερμανών που «ευγενικά» είχαν προσφερθεί να τους συνοδεύσουν στη δουλειά τους… Σε κάθε σχεδόν περίπτωση ολοκαυτώματος υπάρχει μια σχετική ιστορία – συνδυασμός «της κακιάς της ώρας» και της «ανεύθυνης, αν όχι ύποπτης» δράσης της ένοπλης Αντίστασης. Όμως και στην περίπτωση του Χορτιάτη διαφεύγει μια μικρή «λεπτομέρεια»: Αν ισχύουν όσα επίσημα ισχυρίζονται, δεν ήταν δυνατό οι Γερμανοί να προλάβουν να οργανώσουν αντίποινα την ίδια μέρα…

Η ίδια ερμηνεία δίνεται, για παράδειγμα, και στην περίπτωση της Βιάννου. Η «κακιά η ώρα» εκεί αποδόθηκε στους «άφρονες» αντάρτες που σκότωσαν τους δύο Γερμανούς στρατιώτες στο φυλάκιο της Κάτω Σύμης με επακόλουθο την καταστροφή των χωριών.

Αλλά ας δούμε πώς παρουσιάζεται το χρονικό του Χορτιάτη, η σφαγή πριν από 70 χρόνια, από την κυριαρχούσα «επίσημη» ιστοριογραφία (αντιγραφή από το γνωστό ιστότοπο ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ):
Tα γεγονότα που προηγήθηκαν

Το πρωί του Σαββάτου 2 Σεπτεμβρίου του 1944 μια διμοιρία του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Βάιο Ρικούδη, που ανήκε στον λόχο του Αντώνη Καζάκου (Καπετάν Φλωριάς) κατέβηκε από το βουνό Χορτιάτης και, έξω από το ομώνυμο χωριό, έστησε ενέδρα σε αυτοκίνητο του οργανισμού Ύδρευσης Θεσσαλονίκης που πήγαινε στο βυζαντινό υδραγωγείο για την απολύμανση της δεξαμενής από την οποία υδροδοτούνταν η Θεσσαλονίκη. Όταν το αυτοκίνητο πλησίασε στην τοποθεσία Καμάρα, δέχθηκε τα πυρά των ανταρτών με αποτέλεσμα να τραυματιστούν ο οδηγός του αυτοκινήτου και ένας εργοδηγός που επέβαινε σε αυτό, που και οι δύο ήταν Έλληνες. Ο εργοδηγός εξέπνευσε λίγο αργότερα, αφού μεταφέρθηκε στο χωριό από τους αντάρτες.

Μετά από περίπου μισή ώρα ένα δεύτερο αυτοκίνητο, στο οποίο επέβαιναν τρεις Γερμανοί, ένας Έλληνας εργοδηγός και ένας Έλληνας υπάλληλος του Οργανισμού Ύδρευσης Θεσσαλονίκης, πλησιάζοντας στην ίδια περιοχή, δέχθηκε και αυτό επίθεση από τους αντάρτες. Στη συμπλοκή που ακολούθησε δύο Γερμανοί τραυματίστηκαν. Τελικά οι δύο Έλληνες και ο ένας από τους τραυματίες Γερμανούς πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τους αντάρτες, ενώ οι άλλοι δύο Γερμανοί κατάφεραν να διαφύγουν και να επιστρέψουν στο Ασβεστοχώρι Θεσσαλονίκης.

Μετά τις δύο αυτές επιθέσεις των ανταρτών οι κάτοικοι της κωμόπολης του Χορτιάτη ζήτησαν τη συμβουλή του Καζάκου ως προς το αν έπρεπε να φύγουν από το χωριό, φοβούμενοι αντίποινα των Γερμανών, εκείνος όμως τους καθησύχασε, διαβεβαιώνοντάς τους ότι δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα. Έτσι η πλειοψηφία των κατοίκων που ήταν τότε στο χωριό παρέμειναν στα σπίτια τους (ήταν κυρίως γυναικόπαιδα, καθώς οι περισσότεροι από τους άντρες είχαν φύγει από νωρίς για να πάνε στις δουλειές τους). Έπειτα οι αντάρτες έφυγαν προς το Λιβάδι και την Πετροκέρασα, παίρνοντας μαζί τους τους αιχμαλώτους.
Η σφαγή

Λίγο αργότερα, έφτασαν στο Χορτιάτη περίπου είκοσι φορτηγά με Γερμανούς στρατιώτες και άντρες του Αποσπάσματος Καταδίωξης Ανταρτών του Φριτς Σούμπερτ (Jagdkommando Schubert) και περικύκλωσαν το χωριό. Αφού συγκέντρωσαν τους κατοίκους που βρήκαν στην κεντρική πλατεία και στο καφενείο του χωριού, άρχισαν να λεηλατούν και να πυρπολούν τα σπίτια.

Ο Φριτς Σούμπερτ κατά τη διάρκεια της δίκης του.
Στη συνέχεια οδήγησαν τους συγκεντρωμένους στην πλατεία κατοίκους στο σπίτι του Ευάγγελου Νταμπούδη και τους έκαψαν ζωντανούς. Τους συγκεντρωμένους στο καφενείο τους οδήγησαν, με τη συνοδεία ενός χαρούμενου σκοπού που έπαιζε στο βιολί ένας άντρας του Σούμπερτ και τους έκλεισαν στο φούρνο του Στέφανου Γκουραμάνη. Εκεί οι άντρες του Σούμπερτ έστησαν ένα πολυβόλο και άρχισαν να τους πυροβολούν από ένα μικρό παραθυράκι της πόρτας. Κατόπιν έβαλαν φωτιά για να κάψουν ζωντανούς όσους δεν είχαν σκοτωθεί από τις ριπές του πολυβόλου.

Εξαιτίας του φόβου ότι οι Γερμανοί θα επέστρεφαν αλλά και της δυσοσμίας από τα καμένα πτώματα που είχαν μείνει άταφα, οι κάτοικοι που κατάφεραν να σωθούν επέστρεψαν αρκετές μέρες αργότερα στο χωριό. Στις 4 Σεπτεμβρίου οι άντρες του Σούμπερτ επέστρεψαν για να ολοκληρώσουν τη λεηλασία των σπιτιών που είχαν ξεκινήσει δυο μέρες πριν. Εκπρόσωποι του Ερυθρού Σταυρού έμαθαν για τη σφαγή του Χορτιάτη στις 5 Σεπτεμβρίου και κατάφεραν να εξασφαλίσουν άδεια για να μπουν στο χωριό μόλις στις 7 Σεπτεμβρίου.

Από τους εγκλωβισμένους όσοι προσπάθησαν να διαφύγουν από το κτίριο που καιγόταν μαχαιρώθηκαν από τους στρατιώτες που περίμεναν έξω. Μόνο δύο άνθρωποι κατάφεραν να γλυτώσουν από το φούρνο του Γκουραμάνη. Εκτός από τους κατοίκους που δολοφονήθηκαν στα δύο προαναφερθέντα σημεία του χωριού, άλλοι δολοφονήθηκαν έξω από τα σπίτια τους και έντεκα καταδιώχθηκαν και εκτελέστηκαν έξω από το χωριό ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν. Επίσης γυναίκες κάτοικοι του Χορτιάτη έπεσαν θύματα βιασμού πριν δολοφονηθούν από τους άντρες του Σούμπερτ. Συνολικά σκοτώθηκαν εκείνη την μέρα 149 κάτοικοι του Χορτιάτη, ανάμεσά τους 109 γυναίκες και κορίτσια και κάηκαν περίπου 300 σπίτια.
Μετά τον πόλεμο

Ο Φριτς Σούμπερτ μετά τον πόλεμο δικάστηκε και εκτελέστηκε στην Αθήνα. Το 1960 στήθηκε μνημείο για την σφαγή στο κέντρο της κωμόπολης του Χορτιάτη και το 1998 ονομάστηκε ’’μαρτυρική’’ με το υπ. αριθμ. 399 Προεδρικό Διάταγμα.

Οι πρωταγωνιστές από την πλευρά του ΕΛΑΣ, Βάιος Ρικούδης και Αντώνιος Καζάκος προσπάθησαν μεταπολεμικά να δικαιολογήσουν τη σκοπιμότητα της ενέδρας. Ο Ρικούδης υποστήριξε ότι η ενέδρα και επίθεση αποσκοπούσε να προστατευθούν οι περιουσίες των κατοίκων καθώς είχαν πληροφορίες ότι οι Γερμανοί θα πήγαιναν να αρπάξουν όλα τους τα ζώα. Επίσης υποστήριξε ότι όταν έφθασαν οι άντρες του Σούμπερτ στο χωριό η ομάδα του τους χτύπησε για να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος στους κατοίκους ώστε να προλάβουν να απομακρυνθούν. Τέλος ανέφερε ότι φεύγοντας πήραν μαζί τους τους περισσότερους από τους κατοίκους και ότι λίγοι έμειναν πίσω πιστεύοντας ότι δε θα τους πειράξουν οι Γερμανοί. Τα ίδια υποστήριξε και ο Καζάκος και επιπλέον ισχυρίστηκε ότι ποτέ δεν είπε στους κατοίκους να μη φύγουν. Πάντως σύμφωνα με την εφημερίδα Νέα Αλήθεια, ο Καζάκος φέρεται να είπε στους κατοίκους, μετά την επίθεση στα αυτοκίνητα του Οργανισμού Ύδρευσης Θεσσαλονίκης, όταν εκείνοι τον ρώτησαν αν έπρεπε να φύγουν: «Δεν πρέπει να φοβάστε πια. Εδώ τώρα είναι ελεύθερη Ελλάδα και κανένας Γερμανός δεν πρόκειται να βάλει το πόδι του ποτέ. Θα ‘ρθει μάλιστα από ώρα σε ώρα και 12 χιλιάδες στρατός»»…
Και η μαρτυρία του Γιώργου Φαρσακίδη…

Αυτά όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται η Σφαγή του Χορτιάτη από την «επίσημη» πλευρά, την πλευρά που δεν κρύβει τη συγγένεια της με τους συνεργάτες των κατακτητών και δεν διστάζει να «χρεώνει» τα ναζιστικά εγκλήματα στον ΕΛΑΣ και την Εθνική Αντίσταση. Υπάρχει όμως για τη Σφαγή του Χορτιάτη και μια σημαντική προσωπική μαρτυρία, η μαρτυρία του γνωστού ζωγράφου Γιώργου Φαρσακίδη, ο οποίος στο βιβλίο του «Αναζητώντας την Ιθάκη…», γράφει:

Γιώργος Φαρσακίδης
«Στις 2 Σεπτέμβρη 1944, δύο δεκαοχτάχρονοι μαχητές του ΕΛΑΣ, ο γράφων και ο Σταύρος Δήμου (Σταύρακας) κατόπιν εντολής του καπετάν Χορτιάτη, ξαναστήσαμε ενέδρα στο Ρωμαϊκό Υδραγωγείο και χτυπήσαμε γερμανικό αυτοκίνητο, προπομπό φάλαγγας αυτοκινήτων που θα εκτελούσαν την προσχεδιασμένη σφαγή στο Χορτιάτη. Ο οδηγός του αυτοκινήτου τραυματίστηκε βαριά, όμως οι άλλοι δύο Γερμανοί, ύστερα από ανταλλαγή πυρών, κατάφεραν να διαφύγουν. Εμείς στείλαμε τον τραυματία για περίθαλψη και κάψαμε το αυτοκίνητο. Το χτύπημα του αναγνωριστικού αυτοκινήτου αποδείχτηκε σωτήριο για εκατοντάδες κατοίκους του χωριού, οι οποίοι, υπακούοντας στις προτροπές της οργάνωσης, κατάφεραν να διαφύγουν. Τα πάνω από εκατόν σαράντα πέντε άτομα, κυρίως γυναικόπαιδα, που παρέμειναν στο χωριό, δίνοντας πίστη στα λόγια του ιερέα και του προέδρου, που διατηρούσαν ’’καλές σχέσεις’’ με τους Γερμανούς, σφαγιάστηκαν ή κάηκαν ζωντανοί.

(…) Το ολοκαύτωμα, ως συμβάν, απουσιάζει τόσο από τα γερμανικά όσο και από τα βρετανικά αρχεία. Κι αναρωτιέται κανείς, για να συγκαλύψει άραγε ποιους μεγαλόσχημους συνεργούς εγκλημάτων πολέμου, ποιες πολιτικές ατιμίες και προδοσίες, έχει διαγραφεί αυτή η σελίδα; (Όπως είναι γνωστό, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Κουρτ Βαλτχάιμ είχε υπηρετήσει στο Γερμανικό Αρχηγείο Βορείου Ελλάδος ως αξιωματικός πληροφοριών)»…Κατά την αγγλική κατοχή και την τρομοκρατία, που ακολούθησε, ο καπετάν Χορτιάτης ισχυριζόταν ότι κατά τα συμβάντα δεν βρισκόταν στο χωριό, μπερδεύει τα γεγονότα και εφευρίσκει έναν ανύπαρκτο ’’Γερμανό γιατρό’’ που σκοτώσαμε, προκαλώντας τα γερμανικά αντίποινα. [Με τον Γιώργο Κιρκιμτζή (καπετάν Χορτιάτη) σε προχωρημένη ηλικία βρεθήκαμε στο σπίτι του με τον Θεόδωρο Βαλαχά. Δεν με γνώρισε και όταν του θύμισα το περιστατικό της τότε συνάντησης και της διαταγής που μου έδωσε να επιστρέψουμε και να ξαναστήσουμε την ενέδρα στο Υδραγωγείο ξαφνιάστηκε κι μου είπε στεναχωρημένος: ’Έλα, βρε Γιώργο, ας τα ξεχάσουμε αυτά, τι θέλεις τώρα και τα σκαλίζεις…’’].

(Γ. Φαρσακίδης «Αναζητώντας την Ιθάκη…» σελ. 30).

Η ιστορική μνήμη
να φωτίσει τα βήματά μας προς το μέλλον

Η προπαγάνδα του δοσιλογισμού που ξεκίνησε ήδη από το Δεκέμβρη του 1944 αμέσως μετά την Κατοχή και τη βρετανική στρατιωτική επέμβαση στην Αθήνα, ζει και βασιλεύει. Η επιχείρηση απο-ενοχοποίησης και η εκστρατεία αποκατάστασης των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής και, φυσικά, των Ελλήνων συνεργατών τους – όσο η άρχουσα τάξη είναι, στη λειτουργία της, στα συμφέροντα και στις αξίες που πιστεύει, η ίδια με εκείνη που έθρεψε την προδοσία, τη βεβήλωση και τη λεηλασία του κατακτημένου από τα ξένα όπλα λαού μας – συνεχώς ανανεώνεται. Οσα συνέβησαν, κατά την κυρίαρχη άποψη και ιδεολογία, ήταν είτε προϊόν της «κακιάς ώρας» είτε αποτέλεσμα παράφρονων ενεργειών εκ μέρους της ένοπλης Αντίστασης, του ΕΛΑΣ ειδικότερα.

Ο ΕΛΑΣ φυσικά δε χρειάζεται ν’ απολογηθεί σε κανένα δοσίλογο και σε κανέναν απόγονο ή απολογητή δοσίλογου. Ηταν ένας εθελοντικός αντάρτικος λαϊκός στρατός που συγκροτήθηκε στη βάση μιας κοινής πίστης για απελευθέρωση και πολέμησε χωρίς να έχει τίποτα απ’ όσα ένας σύγχρονος στρατός χρειάζεται. Τα όπλα του, τα πυρομαχικά του τα έπαιρνε από τον εχθρό, όλα τα υπόλοιπα από το λαό, τα συμφέροντα του οποίου μαχητικά υπηρετούσε. Μάτωσε καίρια τον κατακτητή και τον έκανε να πληρώσει ακριβά την υποδούλωση της Ελλάδας. Οι νεκροί των Γερμανών στις συγκρούσεις τους με την ένοπλη Αντίσταση στην κατεχόμενη Ελλάδα μετρούνται κοντά στις 6.000, πέντε φορές περισσότεροι απ’ ό,τι κόστισε στο Ράιχ η εκστρατεία του 1941 για την κατάληψη της χώρας (χωρίς να υπολογίζουμε Ιταλούς και Έλληνες συνεργάτες τους).

Η απόσταση που χωρίζει τη Νέα Ευρώπη του Ναζισμού από την Ενωμένη Ευρώπη τού σήμερα είναι μικρή και οι βασικοί πρωταγωνιστές, τα βασικά προβλήματα και τα μεγάλα συμφέροντα δεν έχουν διαφοροποιηθεί ιδιαίτερα. Οι ίδιες ανθρωποφάγες πολιτικές επικρατούν και πάντα και παντού τέτοιου είδους πολιτικές έχουν ως κύριο υποπροϊόν «ανθρωποφάγους»… Αυτούς που πρέπει να κλείσουμε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, ώστε να μη θρηνήσουμε ποτέ ξανά άλλο Χορτιάτη.

Η δύναμη γι’ αυτό βρίσκεται ακόμα στα χέρια μας. Το πλατύ ποτάμι που φουσκώνει πρέπει να το οδηγήσουμε εκεί που ο Άνθρωπος εξυψώνεται. Έχουμε καθήκον να βρούμε το θάρρος να ανοίξουμε τη χαραμάδα στη φωτεινή αχτίδα προς το μέλλον.

* Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον «Ημεροδρόμο» στις 2 Σεπτεμβρίου 2014
---
*

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

Η Εύα Καϊλή και ο παππούς της...

*
stavrosx1
***
*

Εύα Καϊλή:
«Τίνος εγγονή
εισ’ εσύ παιδάκι μου»;



«Κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού μου (…). Κομμουνιστές εγκληματίες έκαψαν το σπίτι της οικογένειάς μου, αφού το καταλήστεψαν».

Είναι γνωστή η παραπάνω κραυγή πολιτικής (και ιστορικής) απόγνωσης που πρόσφατα βγήκε από τα χείλη της ευρωβουλευτού του ΠΑΣΟΚ κυρίας Εύας Καϊλή, η οποία με την μαρτυρία της πρόσθεσε το δικό της λιθαράκι αλήθειας ώστε να θυμηθούν οι παλιοί και να γνωρίσουν οι νέοι τα… εγκλήματα των κομμουνιστών.

Που έγιναν αυτά που λέει η κυρία Καϊλή; Στην Κωνσταντία Μακεδονίας, όπως μας πληροφόρησε.

Μόνο που, ξέρετε, με την διήγηση της κυρίας Καϊλή υπάρχουν μερικά προβλήματα. Και για την ακρίβεια: Δεν συμφωνούν οι ημερομηνίες…

Εξηγούμαστε:

1) Το μόνο γνωστό και ιστορικά καταγεγραμμένο συμβάν την περίοδο του Εμφυλίου στην Κωνσταντία Μακεδονίας (έργο του μεταβαρκιζιανού κράτους, αλλά αυτό ας το προσπεράσουμε για να μην ταλαιπωρήσουμε περαιτέρω το μυαλουδάκι της κυρίας Καϊλη) λαμβάνει χώρα τον Φλεβάρη του 1947. Τότε, λοιπόν, θα ήταν που οι «κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού» της Εύας. Σίγουρα, πάντως, δεν γίνεται να της «σκότωσαν τον παππού», να «έκαψαν» και «καταλήστεψαν σπίτια» μετά το ’49, αφού μετά το 1949 οι «εγκληματίες κομμουνιστές» είχαν βρει αυτό που τους άξιζε στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές, στα Μακρονήσια και στον Αη Στράτη – και ουχί… Αη Στρατή (!) όπως τον εκφωνούσε στο MEGA η κυρία Καϊλή.

2) Όπως μαθαίνουμε η κυρία Καϊλή γεννήθηκε το 1978 (https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%8D%CE%B1_%CE%9A%CE%B1%CF%8A%CE%BB%CE%AE). Και τώρα θα πείτε και τι μας νοιάζει και γιατί ασχολούμαστε με την ηλικία μιας κυρίας. Απάντηση: Περιμένετε…

3) Στις 9/6/2014 δημοσιεύτηκε άρθρο αφιερωμένο στην κυρία Καϊλή στο «Πρώτο Θέμα» με προσωπικές της φωτογραφίες και περιγραφές από την προσωπική της ζωή (http://www.protothema.gr/politics/article/385706/o-europaradeisos-ehei-plana-gia-tin-eua/). Εκεί, λοιπόν, ανάμεσα στα άλλα διαβάζουμε:

α) «Ο πατέρας της, Αλέξανδρος, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Λύκειο και βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει μηχανολόγος – ηλεκτρολόγος μηχανικός στο ΑΠΘ. Στα 23 του χρόνια έχει ήδη γίνει πατέρας της Εύας…»

Αλλά: Αν ο πατέρας της Εύας – που, παρεμπιπτόντως παλιότερα ρεπορτάζ ανέφεραν ότι ο πρωην υπουργός Υγείας Αδωνης Γεωργιαδης τον είχε διορίσει πρόεδρο του Νοσοκομείου Παπαγεωργίου (http://www.koutipandoras.gr/article/resital-axiokratias-apo-adoni-poy-diorise-ton-patera-tis-kaili-proedro-toy) – το 1978 που γεννήθηκε η Εύα ήταν 23 ετών, τότε εκείνος γεννήθηκε το 1955. Συνεπώς τον μπαμπά του μπαμπά της Εύας δεν μπορεί να τον «σκότωσαν οι κομμουνιστές» το 1947, γιατί τότε εκείνος δεν θα μπορούσε – οχτώ χρόνια αφότου τον «σκότωσαν οι κομμουνιστές» – να έχει γεννήσει τον μπαμπά της Εύας και έτσι η Εύα δεν θα είχε παππού…

Μήπως, όμως, οι εγκληματίες κομμουνιστές «σκότωσαν τον (άλλον) παππού» της Εύας, τον παππού, δηλαδή, από την μεριά της μαμάς της;

Αυτή η εκδοχή θα ήταν μια κάποια λύση στο πρόβλημα, αλλά και πάλι το ίδιο δημοσίευμα του «Πρώτου Θέματος», στηριγμένο σε διηγήσεις της ίδιας της Εύας, περιπλέκει τα πράγματα. Ιδού πως μας λέει το δημοσίευμα ότι η Εύα περνούσε σαν παιδάκι τα καλοκαίρια της:

β) «…τα ξένοιαστα καλοκαίρια στην Αλεξάνδρεια Ημαθίας, όπου ζούσε ο παππούς και η γιαγιά από την πλευρά της μητέρας της, ήταν οι στιγμές όπου αποκαλυπτόταν η πιο αλέγκρα, έντονη πλευρά της».

Τι μαθαίνουμε εδώ; Μα ότι μετά το 1978 που γεννήθηκε η Εύα, η Εύα ζούσε ξένοιαστα καλοκαίρια με τον ολοζώντανο παππού (και την γιαγιά) από την μεριά της μαμάς της.

Συνεπώς – από το 1978 και μέχρι τουλάχιστον που η Εύα ήταν παιδούλα – ούτε αυτόν τον παππού της Εύας τον «σκότωσαν οι κομμουνιστές». Εκτός αν η Εύα τα ξένοιαστα καλοκαίρια, όταν και «αποκαλυπτόταν η πιο αλέγκρα, έντονη πλευρά της», τα περνούσε με το φάντασμα του παππού της…

Βεβαίως δεν αρνούμαστε ότι η κυρία Καϊλή γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας την οικογενειακή της κατάσταση. Ίσως όχι τόσο καλά όσο κατέχει την ιστορία περί τα «εγκλήματα των κομμουνιστών», αλλά (θα πρέπει να) την γνωρίζει.

Την επόμενη φορά, συνεπώς, που θα μιλήσει για τα «εγκλήματα των κομμουνιστών», ας κάνει τις απαραίτητες διορθώσεις σε εκείνο το αφιέρωμα που της είχε κάνει το «Πρώτο Θέμα».

Μέχρι τότε, πάντως, εμείς ενθυμούμενοι πως αντιμετώπιζαν τέτοια θέματα οι δικοί μας παππούδες, δικαιούμαστε να αναρωτιόμαστε: «Τίνος εγγονή είσ’ εσύ παιδάκι μου»;
---

Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Η "ξεχασμένη" Συμφωνία του Μονάχου

*
stavrosx1
***
*

23η Αυγούστου 1939,
10 μήνες και 24 ημέρες μετά την
υπογραφή της Συμφωνίας του Μονάχου


Στα πρακτικά της δίκης της Νυρεμβέργης, ο αντιπρόσωπος της Τσεχίας ρωτάει τον στρατάρχη του Γ’ Ράιχ, τον Βίλχελμ Κάιτελ:
«Το Ράιχ θα επιτίθονταν ενάντια στην Τσεχοσλοβακία το 1938, εάν οι Δυτικές Δυνάμεις είχαν υποστηρίξει την Πράγα;».
Η απάντηση του Κάιτελ ήταν σαφής:
«Ασφαλώς όχι! Δεν ήμασταν αρκετά ισχυροί από στρατιωτικής απόψεως. Ο αντικειμενικός στόχος του Μονάχου (εννοούσε της Συμφωνίας του Μονάχου) ήταν να βγάλουμε τη Σοβιετική Ένωση από τη μέση, να κερδίσουμε χρόνο και να συμπληρώσουμε τους γερμανικούς εξοπλισμούς».
Η Συμφωνία του Μονάχου υπογράφεται στις 29 Σεπτεμβρίου 1938 μεταξύ Βρετανίας, Γαλλίας και Γερμανίας, Ιταλίας και αποτελεί την αρχή της αντίστροφης μέτρησης για το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Με βάση τους όρους της οργανώνεται ο διαμελισμός της Τσεχοσλοβακίας. Η Βρετανία, δια του πρωθυπουργού της Τσάμπερλεν, η Γαλλία με τον Νταλαντιέ, η φασιστική Ιταλία του Μουσσολίνι και η ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ υπογράφουν μεταξύ τους ένα κείμενο που αφορά την διάλυση μιας πέμπτης χώρας. Η ίδια η Τσεχοσλοβακία δεν έχει δικαίωμα συμμετοχής στις συνομιλίες που αφορούν το μέλλον της. Μια μέρα πριν κριθεί η τύχη της, στις 28 Σεπτεμβρίου, ενημερώνουν την κυβέρνησή της ότι την επομένη θα λάβει χώρα η συνδιάσκεψη που θα την αφορά. Ωστόσο, της έχουν επιτρέψει να στείλει αντιπροσώπους προκειμένου να τους ανακοινωθεί προσωπικά η απόφαση των Τεσσάρων Μεγάλων.

Εκτός από τους ίδιους τους Τσεχοσλοβάκους, από τις συνομιλίες έχουν αποκλειστεί και οι εκπρόσωποι της Σοβιετικής Ένωσης. Για την ακρίβεια, οι Σοβιετικοί όχι μόνο δεν προσκαλέστηκαν αλλά, σύμφωνα με τον πρέσβη της ΕΣΣΔ στο Λονδίνο Ιβάν Μαΐσκι, «…η βρετανική κυβέρνηση δεν αποτόλμησε ούτε μια φορά να συμβουλευτεί την ΕΣΣΔ στο ζήτημα της Τσεχοσλοβακίας ή της ευρωπαϊκής ειρήνης». Επιπλέον, την ίδια μέρα που υπογράφεται η συμφωνία (29 Σεπτεμβρίου 1938) ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών, λόρδος Χάλιφαξ καλεί τον πρέσβη της Σοβιετικής Ένωσης για να δικαιολογηθεί για τον αποκλεισμό της χώρας του από τις συνομιλίες. Χαρακτηριστικά του λέει ότι:
«… όπως ξέρεις και ο ίδιος πολύ καλά οι αρχηγοί των κυβερνήσεων της Γερμανίας και της Ιταλίας δε θα επιθυμούσαν κάτω από τις σημερινές συνθήκες να παρακαθίσουν στο τραπέζι μιας συνδιάσκεψης μαζί με τους Σοβιετικούς».
Ουσιαστικά, αυτό που ανακοινώνεται στον Σοβιετικό πρέσβη είναι ότι ο Χίτλερ αποφασίζει τη σύνθεση της συνδιάσκεψης, ενώ ο Τσάμπερλεν τον ακολουθεί. Επειδή ο αναγνώστης οφείλει πάντα να αμφισβητεί τα γραφόμενα, καθώς η Ιστορία εμπεριέχει τη διάσταση της υποκειμενικής ερμηνείας, ας δούμε τον τρόπο που περιγράφει ο Τσόρτσιλ, γνωστός για το αντικομουνιστικό του φρόνημα, τη στάση του συντηρητικού πρωθυπουργού του. Κατ’ αρχάς το 17ο κεφάλαιο των Απομνημονευμάτων του τιτλοφορείται «Η Τραγωδία Του Μονάχου»… συνεπώς αναγνωρίζει ευθύς εξ αρχής τη διάσταση της «τραγωδίας» σε αυτή τη συμφωνία και συνεχίζει ως εξής :
«…Ο Βρετανός πρωθυπουργός τηλεγράφησε στον Χίτλερ και του πρότεινε να πάει να τον δει… το απόγευμα έλαβε την απάντηση του Χίτλερ που τον προσκαλούσε να πάει στο Μπερχτενσγκάντεν. Το πρωί της 15ης Σεπτεμβρίου 1938 ο Τσάμπερλεν έφθασε στο αεροδρόμιο του Μονάχου. Όταν τα νέα έφτασαν στην Πράγα, οι Τσέχοι ηγέτες δεν μπορούσαν να το πιστέψουν ως δυνατόν. Έμειναν άναυδοι. Τη στιγμή ακριβώς που για πρώτη φορά ήταν κύριοι της εσωτερικής κατάστασης στις περιοχές των Σουδητών, ο ίδιος ο Βρετανός Πρωθυπουργός επισκέπτονταν τον Χίτλερ! Αυτή η ενέργεια καταλάβαιναν ότι θα εξασθενούσε τη θέση τους απέναντι στη Γερμανία […] Το ταξίδι του Τσάμπερλεν έδινε την ευκαιρία να αυξήσουν οι Γερμανοί τις απαιτήσεις τους (για προσάρτηση της τσεχοσλοβάκικης ζώνης της Σουδητίας) και οι εξτρεμιστές του σουδητικού κόμματος, σύμφωνα με τις οδηγίες που λάμβαναν από το Γ’ Ράιχ, άρχισαν τώρα να ζητούν φανερά την ένωση με το Ράιχ».
Ο Βρετανός πρωθυπουργός συναντά τον Χίτλερ και λαμβάνει από εκείνον τις απαιτήσεις του για τον διαμελισμό της Τσεχοσλοβακίας. Δύο μέρες μετά, στις 17 Σεπτεμβρίου ο Τσάμπερλεν επιστρέφει στο Λονδίνο. Στις 19 Σεπτεμβρίου η Αγγλία και η Γαλλία ανακοινώνουν στην Τσεχοσλοβακία το τελεσίγραφό τους με βάση το οποίο η χώρα πρέπει να παραχωρήσει άμεσα στη Γερμανία όλες τις περιοχές στις οποίες οι κάτοικοι είναι άνω του 50% Γερμανοί. Για να πιεστεί ακόμα περισσότερο η τσεχοσλοβάκικη κυβέρνηση και να αποδεχτεί τον διαμελισμό της πατρίδας της, ο Άγγλος και ο Γάλλος πρεσβευτής στην Πράγα επισκέπτονται τον Πρόεδρο Μπένες (Τσεχοσλοβάκος πρόεδρος) στις 2 το πρωί, ξημερώνοντας η 21η Σεπτεμβρίου. Σε αυτή τη μεταμεσονύχτια επίσκεψη του ανακοινώνουν τα εξής:
«Δεν υπάρχει καμία ελπίδα μεσολάβησης, αποδεχτείτε τις αγγλογαλλικές προτάσεις (που ουσιαστικά ήταν οι προτάσεις του Χίτλερ) πριν δημιουργηθεί μια κατάσταση τέτοια για την οποία η Αγγλία και η Γαλλία δεν θα αναλάβουν καμία ευθύνη».
Όπως παρατηρεί στα Απομνημονεύματά του ο Τσόρτσιλ, η Αγγλία και η Γαλλία είχαν τουλάχιστον την «…ντροπή να ενημερώσουν προφορικά την Τσεχοσλοβάκικη πλευρά…». Με αυτό τον άμεσο και σαφή τρόπο, η Τσεχοσλοβακία κατανόησε ότι η Γαλλία, αν και είχε πρόσφατα υπογράψει σύμφωνο συμμαχίας μαζί της, δεν ήταν διατεθειμένη να το τηρήσει (...)

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΕΔΩ
---
---
*

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Ταλίν - 27 μείον 8 ίσον 19 μείον 11 ίσον 8

*
stavrosx1
***
*
Χαμένοι στην (εσθονική) μετάφραση

Σύμφωνα με το δημοσίευμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου, που δεν υπογράφεται και δεν αναφέρεται σε κάποιο άλλο δημοσίευμα του διεθνούς τύπου ή επίσημη ανακοίνωση, «μόνο οκτώ από τις 27 χώρες-μέλη της Ε.Ε. συμμετείχαν σήμερα στο συνέδριο που διοργάνωσε η Εσθονική Προεδρία αφιερωμένο στη μνήμη των θυμάτων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων».

Η είδηση συμπληρώνεται από την πληροφορία πως το συνέδριο ολοκληρώθηκε με την έκδοση διακήρυξης, «την οποία υπογράφουν οι εκπρόσωποι των εξής χωρών: Εσθονίας, Λετονίας, Λιθουανίας, Πολωνίας, Κροατίας, Ουγγαρίας, Τσεχίας και Σλοβακίας».

Με μια ματιά στο αγγλικό κείμενο των συμπερασμάτων «της συνάντησης για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα» και την αναφορά των συμμετεχόντων υπουργείων Δικαιοσύνης στη συνάντηση, μπορεί κανείς να επιβεβαιώσει πως πράγματι οι αντιπροσωπείες των κρατών της Κροατίας, της Τσεχίας, της Εσθονίας, της Ουγγαρίας, της Λετονίας, της Λιθουανίας, της Πολωνίας και της Σλοβακίας υπέγραψαν μία κοινή δήλωση.
---
Το αγγλικό κείμενο:
Conclusions of the meeting on the crimes against humanity, committed by totalitarianregimes
Tallinn, 23 August 2017 With regard to the United Nations Convention on the Non-Applicability of Statutory Limitations to War Crimes and Crimes against Humanity, With regard to Resolution 1096 (1996) of the Council of Europe ParliamentaryAssembly on measures to dismantle the heritage of former communist totalitariansystems, With regard to Resolution 1481 (2006) of the Council of Europe Parliamentary Assembly on the need for international condemnation of crimes of totalitariancommunist regimes,With regard to the European Parliament resolution of 2 April 2009 on Europeanconscience and totalitarianism and the proclamation of 23 August as a Europe-wideDay of Remembrance for the victims of all totalitarian and authoritarian regimes,With regard to the Warsaw Declaration of the European Day of Remembrance forVictims of Totalitarian Regimes of 23 August 2011,With regard to the Tallinn Joint Statement of the Conference for the Day of Remembrance for Victims of Crimes Committed by Totalitarian Regimes of 23 August2015, on the European Day of Remembrance for the victims of all totalitarian andauthoritarian regimes, we commemorate all victims of those regimes.Under the Communist dictatorships in Europe, hundreds of thousands of innocentpeople were executed, killed, imprisoned, tortured, forced to perform slave labour ordeported. No process of truth-finding and justice comparable to that staged by theinternational community after World War II against the perpetrators of Nazi crimes hasbeen undertaken during the more than 25 years that have passed since the fall of the Communist regimes in Central and Eastern Europe.The Communist regimes in Europe committed international crimes, particularly crimesagainst humanity, after World War II, in many cases even until the collapse of the Soviet Bloc. Crimes against humanity are not subject to statutory limitations and theperpetrators can be tried at any time
The memory of the victims of the Communist regimes demands the investigation andprosecution of the perpetrators of those crimes. Many countries have had greatsuccess in this work, but there are still people responsible for the crimes of theCommunist regimes living unpunished among us. International cooperation is neededto bring these individuals to justice. It is also important to strengthen internationalcooperation in bringing to justice all perpetrators of crimes against humanity.Today, at the meeting of the representatives of the ministries of justice of many EUcountries the participants were informed of the initiative for establishing the Councilfor Investigation of Crimes of Communist Regimes (CICROC) that was launched at themeeting in Tallinn on 23 August 2015.The aim of the CICROC is to promote bringingthe most heinous crimes of Communist regimes to light, to identify the perpetrators ofthese crimes and to facilitate international cooperation in this regard, to build generalawareness of the atrocities committed by Communist regimes, and through these tocontribute to the improvement of such investigations and prosecutions. The meeting was informed that the representatives of countries participating in the CICROC initiative are continuing their cooperation for the establishment of the CICROC. The representatives of the countries have expressed their respect for all victims oftotalitarian and authoritarian regimes.
At the meeting the delegations of ministries of justice of Croatia, Czech Republic,Estonia, Hungary, Latvia, Lithuania, Poland and Slovakia participated.
---
Η δήλωση των οκτώ αυτών χωρών, όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του υπουργείου Δικαιοσύνης της Εσθονίας, καταγγέλλει ότι «υπό την κομμουνιστική δικτατορία στην Ευρώπη, εκατοντάδες χιλιάδες αθώοι άνθρωποι εκτελέστηκαν, σκοτώθηκαν, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, εξωθήθηκαν στη σκλαβιά ή απελάθηκαν».

Σημειώνεται πως το κείμενο, που στην αρχή του αναφέρεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τη μη εφαρμογή του νόμου για τον Περιορισμό των εγκλημάτων πολέμου και κατά της ανθρωπότητας, καθώς στο ευρωπαϊκό ψήφισμα του 2009 κατά του ολοκληρωτισμού, βρίθει αντικομμουνισμού, ενώ η μόνη αναφορά στον ναζισμό γίνεται για να συγκριθούν τα εγκλήματα των ναζί και η τιμωρία που έτυχαν οι εκφραστές του, «σε αντίθεση με αυτούς του κομμουνισμού».

Ακόμα, στην προτελευταία παράγραφο υπάρχει σαφής αναφορά στην ξεχωριστή πρωτοβουλία οκτώ χωρών (Λετονία, Λιθουανία, Εσθονία, Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία, Ουγγαρία και Γεωργία) τον Αύγουστο του 2015 να καλέσουν σε διεθνές δικαστήριο για τη διερεύνηση των κομμουνιστικών εγκλημάτων, αναφέροντας πως οι συμμετέχοντες στο συνέδριο ενημερώθηκαν για τη δράση της πρωτοβουλίας που καλεί σε σύσταση του «Συμβουλίου για τη διερεύνηση των εγκλημάτων των κομμουνιστικών καθεστώτων (CICROC)».

Παρόλα αυτά, στο επίσημο κείμενο δεν αναφέρεται πουθενά ο αριθμός των χωρών που εκπροσωπήθηκαν θεσμικά στο συνέδριο, καθώς προσκεκλημένοι δεν ήταν μόνον οι υπουργοί Δικαιοσύνης των κρατών της ΕΕ, αλλά και εκπρόσωποι οργανισμών «που μελετούν τα εγκλήματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων».

Η -επιεικώς- πλημμελής κάλυψη του συνεδρίου από το ΑΠΕ, με τη βεβαιότητα για τη συμμετοχή μόλις οκτώ χωρών στο συνέδριο και χωρίς την παραμικρή αναφορά στην πηγή της πληροφορίες, οδήγησε την πλειοψηφία του κόσμου σε ένα κομφούζιο. Σε συνδυασμό με την επίσης αμφισβητούμενη είδηση του «διεθνούς σκανδάλου» με υπογραφή του ρωσικού πρακτορείου ειδήσεων, είχε ως αποτέλεσμα να μην υπάρχουν ασφαλείς πληροφορίες για το συνέδριο, τόσο για τις συμμετοχές όσο και για τις απουσίες.

Η ανακοίνωση του Εσθονικού υπουργείου Δικαιοσύνης που αναφέρεται παραπάνω, είναι μέχρι στιγμής το μόνο επίσημο έγγραφο της Εσθονίας για το γεγονός, καθώς δεν υπάρχει η παραμικρή σχετική αναφορά στην ιστοσελίδα της Εσθονικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Διαβάζοντάς την, είναι προφανές πως η συσκότιση γύρω από την ενημέρωση των συμμετεχόντων στο συνέδριο ήταν συνειδητή. Ωστόσο, το γεγονός αυτό κάθε άλλο παρά καλύπτει το Αθηναϊκό Πρακτορείο για την πλημμελή ενημέρωση και το χάος που προκάλεσαν οι αναρτήσεις του, που το κατέστησαν έκθετο σε επιθέσεις για «fake news» και παραπληροφόρηση.

Την ίδια ώρα, οι κατήγοροι του ΑΠΕ, όπως η ιστοσελίδα της Real και του iefimerida, χρησιμοποιούν την ίδια θολερή ανακοίνωση του υπουργείου Δικαιοσύνης της χώρας της Βαλτικής, για να υποστηρίξουν πως στο συνέδριο εκπροσωπήθηκαν θεσμικά 19 κράτη, ενώ επίσης δεν προκύπτει από πουθενά πως βρέθηκαν εκεί τόσοι υπουργοί Δικαιοσύνης, επικαλούμενοι μάλιστα «ανακοίνωση της Εσθονικής προεδρίας».

Εσθονικά στο ThePressProject δεν έχουμε καταφέρει να μάθουμε ακόμα, παρότι επιχειρήσαμε να ενημερωθούμε από τις αγγλικές εκδόσεις εσθονικών μέσων ενημέρωσης, χωρίς αποτέλεσμα. Συνεπώς, ελλείψει αξιόπιστων πηγών ενημέρωσης από την Εσθονία, θα ήταν αδύνατον να γνωρίζουμε και να μεταφέρουμε επακριβώς το τι συνέβη εκεί.

Εκείνο όμως που γνωρίζουμε στα σίγουρα, είναι το τι συνέβη εδώ στη χώρα μας. Και αυτό που συνέβη -για μία ακόμα φορά- είναι η επικράτηση της προχειρότητας, της επιπολαιότητας και της προπαγάνδας. Τόσο από τη μεριά του κρατικού πρακτορείου, όσο και από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης που επί ημέρες κατακεραύνωναν την κυβέρνηση για την απόφασή της να μη συμμετάσχει σε μία, σε κάθε περίπτωση, ήσσονος ενδιαφέροντος εκδήλωση.

Και γι' αυτό δεν ευθύνεται η Εσθονική προεδρία, ούτε φυσικά και ο κομμουνισμός.
---
Μηνάς Κωνσταντίνου/thepressproject
---
*

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Προς φασιστόμουτρα και λοιπούς συγγενείς...

*
stavrosx1
***
*

Με αφορμή το αντικομμουνιστικό
συνέδριο της «αγίας» ΕΕ στην Εσθονία


Με αφορμή την ανακοίνωση του υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Σταύρου Κοντονή, ο οποίος δήλωσε ότι η χώρα δεν θα παραστεί στο Διεθνές Συνέδριο με θέμα «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα» αρκετοί φασίστες, φασιστόμουτρα και λοιποί συγγενείς βγήκαν απο τις τρύπες τους, για να πλασάρουν ωμό ή ραφιναρισμένο αντικομμουνισμό.

Το συνέδριο διοργανώνεται στις 23 Αυγούστου, στο Ταλίν, στο πλαίσιο της Εσθονικής Προεδρίας του Συμβουλίου της «αγίας» Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λέμε για την «αγία» Ευρωπαϊκή Ένωση της εξίσωσης του ναζισμού με τον κομμουνισμό, που κάθε τόσο αναπτύσσοντας τη θεωρία του ολοκληρωτισμού και των δύο άκρων (με ψηφίσματα, αποφάσεις κ.α) επιδιώκει να εμφανίσει τον καπιταλισμό και την αστική δημοκρατία ως συνώνυμο της ελευθερίας!

Έτσι, αυτοί που τσάκισαν του ναζί, οι κομμουνιστές και η Σοβιετική Ένωση, που έδωσε εκατομμύρια νεκρούς του σοβιετικού λαού στον αντιφασιστικό αγώνα, εμφανίζονται σαν να είναι η άλλη όψη του φασισμού και του ναζισμού.

Με λίγα λόγια οι εκπρόσωποι του συστήματος που γεννά τον φασισμό και τον ναζισμό, οι εκπρόσωποι του συστήματος που – με τους κεφαλαιοκράτες της εποχής – στήριξε τον φασισμό και τον ναζισμό, τώρα εμφανίζονται σαν ελευθερωτές του κόσμου! 

Για τη σχετική ανακοίνωση του κ. Κοντονή και την επιχειρηματολογία του, σε αρκετά σημεία, θα αναφερθούμε σε άλλη στιγμή. Τώρα υπενθυμίζουμε μόνο πως αυτές οι θεωρίες (εξίσωσης ναζισμου – κομμουνισμού) κυκλοφορούν χρόνια στην «αγία» Ευρωπαϊκη Ένωση που λατρεύει και υπερασπίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ που καλλιεργεί αυταπάτες – και πριν γίνει κυβέρνηση – πως μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικό η ΕΕ από αυτό που είναι, από αυτό που πάντα ήταν: Μια καπιταλιστική ένωση.

Ας πάμε τώρα στους φασίστες, τα φασιστόμουτρα και τους λοιπούς συγγενείς.

Οι ναζί της Χρυσής Αυγής στην ιστοσελίδα τους γράφουν σχετικά για τα «θύματα και τις πληγές του Ελληνικού Έθνους από τον κομμουνισμό». Δεν θα αναφερθούμε παραπάνω. Ναζί είναι οι (υπ)άνθρωποι, δεν περιμέναμε και τίποτα άλλο. 

Είναι, όμως, κι άλλοι που βγήκαν από τις ακροδεξιές τους τρύπες.

Η Νέα Δημοκρατία, με επικεφαλής τον αντιπρόεδρο της Αδ. Γεωργιάδη – ο οποίος «τιτιβίζει» διαρκώς τις τελευταίες μέρες για τον κομμουνισμό και εμφανίζεται ως υπερασπιστής της ελευθερίας! – ασχολήθηκε με το θέμα. Για τον Γεωργιάδη, το αγαπημένο παιδί του Παττακού, τον θρασύδειλο μισο(;)φασίστα δεν θα αφιερώσουμε παραπάνω λέξεις (διαβάστε για περισσότερα τις παραπομπές).

Υπάρχει, όμως, και ανακοίνωση της ΝΔ και της ΟΝΝΕΔ που θέλουν να μας πείσουν πόσο πρέπει να γίνονται συνέδρια που οδηγούν στην εξίσωση ναζισμού – κομμουνισμού, αλλά με …τρόπο.

Η ΝΔ, λοιπόν, του Γεωργιάδη και του Βορίδη (επικεφαλής της νεολαίας της ΕΠΕΝ, του κόμματος που ίδρυσε ο δικτάτορας Παπαδόπουλος από τον Κορυδαλλό και εκπρόσωπος παλιότερα του πατέρα Λεπέν στην Ελλάδα) με τα «τσεκουράτα» χειροκροτήματα του, ισχυρίζεται πως η Ελλάδα μη συμμετέχοντας στο συνέδριο «προσβάλλει τους Έλληνες και Ευρωπαίους πολίτες που διαχρονικά προασπίζονται τα δημοκρατικά ιδεώδη και την πανανθρώπινη αξία της ελευθερίας».

Υποστηρίζει, δε, πως αυτό οδηγεί τη χώρα σε μια «ιδιότυπη ευρωπαϊκή και διεθνή απομόνωση», προσθέτοντας πως «ο Ναζισμός και ο Σταλινισμός είναι σκοτεινές περίοδοι της ευρωπαϊκής ιστορίας ασφαλώς καταδικαστέες από όλους τους δημοκρατικούς πολίτες. Η διαφορετική ιδεολογική τους αφετηρία και η μεταξύ τους σύγκρουση, ούτε εξισώνει, αλλά ούτε και εξαγνίζει, κανέναν από τους δύο».

Η ΟΝΝΕΔ, με ακόμα πιο… προωθημένη επιχειρηματολογία αναφέρει πως «παρότι μας βρίσκει σύμφωνους στην απόρριψη αυτού του συμψηφισμού» (σ.σ ναζισμού – κομμουνισμού), «καθώς πρόκειται για δύο εξεχόντως διακριτά ρεύματα, η σύγχρονη ιστορία τα κατατάσσει ως τις δύο μεγαλύτερες ιδεολογικές πληγές στο σώμα της Ευρώπης. Ο απολογισμός των θηριωδιών των δύο καθεστώτων αποτελεί ύβριν όταν ακόμα υπάρχουν θύματα των ακραίων ιδεολογιών εν ζωή». Στην ίδια κατεύθυνση με τη ΝΔ τοποθετήθηκε και ο αξιότιμος πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελος Βενιζέλος μέσω facebook.

Έχουμε γραψει πολλές φορές για τον ωμό και ραφιναρισμένο αντικομμουνισμό, που επιχειρείται χυδαία και με ανιστόρητο τρόπο, για να καλυφθεί η ουσία: Πως ο φασισμός και ο ναζισμός είναι γεννήματα του καπιταλιστικού συστήματος. Οι φασίστες, τα φασιστόμουτρα και οι λοιποί συγγενείς δεν κάνουν «αθώα» κριτική στη Σοβιετική Ένωση. Παραχαράσσουν την ιστορία για χτυπήσουν και την ελπίδα για την κοινωνική απελευθέρωση από το σάπιο σύστημα τους.

Προς το παρόν αυτά τα λίγα, μαζί με δύο φωτογραφίες που δείχνουν τη «σχέση» των κομμουνιστών με το ναζισμό (αριστερά) και τη σχέση των φασιστόμουτρων και των υπόλοιπων συγγενών (δεξιά). 
---
---
*

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία κι εμείς...

*
stavrosx1
***
*

Ένα επίκαιρο άρθρο
ΟΙ ΝΕΟΙ ΒΑΛΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΤΑΙΡΟI


Από τα Ες-Ες στην Ε.Ε.


Ερχονται, και εκπροσωπούν τον κρατικό ρατσισμό, το θεσμοποιημένο αντικομμουνισμό και το μεταμοντέρνο απαρτχάιντ του αποκλεισμού χιλιάδων «μη πολιτών» τους. Είναι τα αγαπημένα παιδιά της ευρωπαϊκής ελίτ.

Κλείνοντας για τις εκλογές, η Βουλή επικύρωσε την περασμένη Τρίτη την ένταξη δέκα νέων χωρών στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Για ευνόητους λόγους, στη σχετική συζήτηση κυριάρχησε το ζήτημα της Κύπρου. Με την αναμενόμενη εξαίρεση του ΚΚΕ, κανείς δεν φάνηκε να ασχολείται με τους υπόλοιπους προσεχείς μας εταίρους.

Κι όμως, τα πολιτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά της μελλοντικής Ευρώπης θα καθοριστούν σε μεγάλο βαθμό απ' αυτή τη διεύρυνση. Οφείλουμε ως εκ τούτου να είμαστε κάπως προσεκτικοί όσον αφορά το ποιόν των καθεστώτων που θα συνδιαμορφώσουν την πορεία μας. Πόσο μάλλον όταν κάποια από αυτά έχουν ήδη εκδηλώσει τις προθέσεις τους.

Ο λόγος για τα τρία κράτη της Βαλτικής (Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία), τις μόνες πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες που γίνονται δεκτές στην Ε.Ε.

Οπως ήδη ανακοινώθηκε, η ένταξή τους θα συνοδευτεί από την έκδοση διακήρυξης για την «ιστορική καταδίκη» του κομμουνισμού -και μιας «απαίτησης» προς το Ευρωκοινοβούλιο να πράξει το ίδιο. «Θέλουμε να στείλουμε ένα σαφές μήνυμα», δήλωσε η εκπρόσωπος του εσθονικού υπ. Δικαιοσύνης. «Η Ε.Ε. πρέπει να καταλάβει, κι αυτή, τι συνέβη» (27/11/03).

Στου κρεμασμένου το σπίτι, βέβαια, δεν θα 'πρεπε να μιλάνε για σκοινί. Αν μη τι άλλο, τα συγκεκριμένα καθεστώτα κάθε άλλο παρά δικαιούνται να δίνουν μαθήματα δημοκρατίας και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Εχουμε και λέμε:

Στη Λετονία, το Κ.Κ. έχει τεθεί εκτός νόμου από το 1991. Ακολούθησε, το 1993, η μόνιμη απαγόρευση της λειτουργίας κομμουνιστικών και ναζιστικών οργανώσεων. Βάσει της ίδιας διάταξης διαλύθηκε επίσης η «Ενωση για την Προστασία των Δικαιωμάτων των Βετεράνων» (παρτιζάνοι του Β' Παγκοσμίου Πολέμου). Για τις πολυάριθμες φασιστικές οργανώσεις και τους βετεράνους των SS, που ευδοκιμούν στη χώρα, ουδέποτε τέθηκε βέβαια παρόμοιο ζήτημα.

*Επιπλέον, η λετονική εκλογική νομοθεσία απαγορεύει την υποψηφιότητα οποιουδήποτε πολίτη «υπήρξε ενεργό μέλος» του Κ.Κ. ή άλλων «φιλοσοβιετικών» οργανώσεων μεταξύ Ιανουαρίου και Σεπτεμβρίου 1991 -όταν, δηλαδή, η ΕΣΣΔ δεν είχε ακόμη διαλυθεί, ούτε η ανεξαρτησία της Λετονίας αναγνωριστεί επίσημα από τη διεθνή κοινότητα! Το 1996 η απαγόρευση επεκτάθηκε και στους υποψήφιους για την τοπική αυτοδιοίκηση.

Κυνήγι μαγισσών

Βάσει αυτών των διατάξεων, στελέχη της αντιπολίτευσης έχουν κατά καιρούς οδηγηθεί στο εδώλιο ή στερηθεί τα (αιρετά) αξιώματά τους.

Το 1996 υποψήφιοι του Σοσιαλιστικού Κόμματος καταδικάστηκαν επειδή στις εκλογές του 1995 απέκρυψαν από το βιογραφικό τους (που υποχρεωτικά υποβάλλουν στις αρχές) κάποιες λεπτομέρειες της παλιάς τους συμμετοχής στο ΚΚΛ. Το 1997 ο δημοφιλής δήμαρχος του Νταουγκάβπιλς, Αλεξέι Βινταβίσκι, διώχθηκε με ανάλογες κατηγορίες. Το 1999 η δημοτική σύμβουλος της Ρίγας (και στέλεχος του μειονοτικού «Κινήματος για Ισονομία») Τατιάνα Ζντάνοκ αποκλείστηκε από τις εκλογές εξαιτίας του «κομμουνιστικού παρελθόντος» της.

Παράνομο είναι και το Κ.Κ. Λιθουανίας. Απαγορεύτηκε τον Αύγουστο του 1991 με απόφαση του Κοινοβουλίου, όπως και μια σειρά άλλες «οργανώσεις συνδεόμενες με τη σοβιετική κατοχή». Αίτημα της ηγεσίας του να ελεγχθεί η συνταγματικότητα της απαγόρευσης από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας δεν έγινε δεκτό. Ειδικότερη πτυχή του θεσμικού αντικομμουνισμού αποτελούν οι δίκες παλιών κομμουνιστών για «αδικήματα» που διέπραξαν στα χρόνια της ΕΣΣΔ.

Η «κάθαρση» αυτή δεν περιορίζεται σε εκτελεστικά όργανα των μαζικών εκτοπίσεων του 1949 που πραγματοποιήθηκαν από τη NKVD για την καταστολή του αντικομμουνιστικού αντάρτικου των «αδελφών του δάσους».

Στη Λιθουανία, 6 ηγετικά στελέχη του τοπικού Κ.Κ. καταδικάστηκαν το 1999 σε ποινές κάθειρξης για την αποτυχημένη επέμβαση του σοβιετικού στρατού τον Ιανουάριο του 1991.

Οι κατηγορούμενοι χρεώθηκαν επιλογές της κυβέρνησης Γκορμπατσόφ, χωρίς να τεκμηριωθεί οποιαδήποτε συμμετοχή τους στη λήψη των σχετικών αποφάσεων. Καταδικάστηκαν επίσης για δημιουργία «αντικρατικών οργανώσεων», επειδή υποστήριξαν την παραμονή της Λιθουανίας στην ΕΣΣΔ, προτού η απόσχισή της ολοκληρωθεί ή αναγνωριστεί διεθνώς!

Το 1999, επίσης, 5 μέλη της πολωνικής μειονότητας καταδικάστηκαν σε φυλάκιση για το αδίκημα της «στάσης». Κατηγορούνταν ότι, ως στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης, το 1990 είχαν ταχθεί δημόσια υπέρ της ΕΣΣΔ, διεκδικώντας για την περιφέρειά τους ένα καθεστώς τοπικής αυτονομίας. Επίσης ότι, ενώ η Λιθουανία εξακολουθούσε ν' αποτελεί τμήμα της ΕΣΣΔ, ενθάρρυναν τους νέους να καταταγούν στο σοβιετικό στρατό κι οργάνωσαν διαδηλώσεις που «υπονόμευσαν την εξουσία του λιθουανικού κράτους». Σύμφωνα με το Radio Free Europe (2/9/99), η πιο «επικίνδυνη» απ' αυτές «αφορούσε τη μεταφορά 4.000 ανθρώπων με λεωφορεία στο Βίλνιους στις 7/1/1991 για να διαδηλώσουν έξω από το Κοινοβούλιο εναντίον της κατάργησης των επιδοτήσεων σε βασικά είδη διατροφής».

Προχωρημένη η Λετονία


15η Μεραρχία Γρεναδιέρων Waffen SS - 1η Λετονική
Ακόμη πιο προχωρημένη είναι η κατάσταση στη Λετονία. Εκεί, ακόμη και η ένοπλη αντίσταση κατά των ναζί θεωρείται έγκλημα, και πρώην παρτιζάνοι οδηγούνται στα δικαστήρια για «γενοκτονία του λετονικού λαού», κατηγορούμενοι ότι στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου σκότωσαν συνεργάτες των Γερμανών!

Η πιο γνωστή περίπτωση είναι αυτή του 80άχρονου Βασίλι Κονονόφ. Τον Ιανουάριο του 2000 καταδικάστηκε σε 6άχρονη κάθειρξη για το φόνο, στις 27 Μαΐου 1944, 6 ανδρών της ναζιστικής «Βοηθητικής Αστυνομίας» και 3 συγγενών τους. Η διεθνής κατακραυγή οδήγησε σε απελευθέρωσή του κι επανεξέταση της υπόθεσης. Στις 4/10/2003, το δικαστήριο τον αθώωσε από την κατηγορία της «διάπραξης εγκλημάτων πολέμου», βρίσκοντάς τον απλώς ένοχο για το -παραγεγραμμένο- αδίκημα του «συμμοριτισμού». Η εισαγγελία προσέφυγε πάντως στο ανώτατο δικαστήριο, ζητώντας τον επιμερισμό ποινής.

Εξίσου σαφής υπήρξε η θέση της πολιτικής ηγεσίας της χώρας για την υπόθεση. «Ενας εγκληματίας είναι πάντα εγκληματίας», δήλωσε ο πρωθυπουργός Αντρις Σκέλε, ενώ η πρόεδρος της χώρας, Βάιρα Βίκι-Φραϊμπέργκα χαρακτήρισε την υπεράσπιση του Κονονόφ «κυνικό χλευασμό των εκατομμυρίων θυμάτων του σοβιετικού ολοκληρωτισμού».

Οι «πατριώτες» Ες - Ες


Η πολιτική και δικαστική αυτή επανεκτίμηση του παρελθόντος έχει μία ακόμη πλευρά: την αποκατάσταση, άλλοτε πανηγυρική κι άλλοτε στα μουλωχτά, χιλιάδων εγκληματιών πολέμου και ένοπλων συνεργατών των ναζί, που όχι μόνο δεν διώκονται αλλά έχουν αναγορευτεί και σε σύμβολα της «εθνικής αντίστασης»!

Πρόκειται για μια σκοτεινή πτυχή της τοπικής Ιστορίας, που η ρητορεία κατά του «σοβιετικού ολοκληρωτισμού» αφήνει συνήθως στην σκιά. Ενας μεγάλος αριθμός πολιτών των τριών χωρών (τουλάχιστον 50.000 Λιθουανοί, 140.000 Λετονοί και δεκάδες χιλιάδες Εσθονοί) πολέμησαν το 1941-44 στο πλευρό των χιτλερικών, ως οπλίτες των Waffen SS και της λεγόμενης «Βοηθητικής Αστυνομίας» (Schummo). Συνολικά, συγκροτήθηκαν δύο λετονικές και μία εσθονική μεραρχία των SS (η 15η, 19η και 20ή, αντίστοιχα), δύο διαφορετικά σώματα λιθουανών «εθελοντών», καθώς και 26 εσθονικά, 41 λετονικά και 35 λιθουανικά τάγματα Schummo.

Εκτός από τη Βαλτική, οι μονάδες αυτές έδρασαν επίσης σε Ουκρανία, Λευκορωσία και Πολωνία, πρωταγωνιστώντας στα ναζιστικά εγκλήματα: κάψιμο χωριών, μαζικές εκτελέσεις αμάχων και, κυρίως, στο Ολοκαύτωμα των Εβραίων και των Τσιγγάνων. Ορισμένες μονάδες, όπως το 12ο τάγμα των λιθουανικών Schummo, συγκαταλέγονταν στους αγριότερους φονιάδες του Γ' Ράιχ.

Η συμμετοχή της ντόπιας δεξιάς στο Ολοκαύτωμα υπερέβη, άλλωστε, κατά πολύ την απλή συνέργεια. Με την είσοδο της Βέρμαχτ στη Βαλτική, οι τοπικές αντικομμουνιστικές οργανώσεις γιόρτασαν την «απελευθέρωση» με τρομερά λουτρά αίματος. Στο Κάουνας, λ.χ., διαβάζουμε σε έκθεση της χιτλερικής Einsatzgruppe Α, «λιθουανοί παρτιζάνοι» σκότωσαν μέσα στην πρώτη βδομάδα 3.800 από τους 30.000 Εβραίους της πόλης, έκαψαν ολοκληρωτικά μερικά «εβραϊκά» οικοδομικά τετράγωνα και ισοπέδωσαν τις συναγωγές. Τα ίδια έγιναν και στην υπόλοιπη χώρα, «συμπεριλαμβάνοντας και κάποιους κομμουνιστές που δεν είχαν προλάβει να φύγουν».

Ενθουσιασμένη με τη δυναμική αυτού του γηγενούς «κινήματος αυτοκάθαρσης», η ίδια έκθεση υπολογίζει ότι ώς τις 15/10/41 είχαν εξοντωθεί 71.105 Εβραίοι στη Λιθουανία και 30.000 στη Λετονία. Μέχρι το τέλος του πολέμου, εξολοθρεύθηκαν συνολικά 212.000 Εβραίοι της Λιθουανίας (96,4% του προπολεμικού πληθυσμού) κι άλλοι 67.000 της Λετονίας (95,7%). Η πλειονότητα των 4.500 Εβραίων της Εσθονίας, αντίθετα, πρόλαβε να σωθεί ακολουθώντας τον Κόκκινο Στρατό.

Η στάση των επίσημων αρχών των τριών χωρών απέναντι σ' αυτή την κληρονομιά είναι το λιγότερο προβληματική. Την επαύριο λ.χ. της απόσχισης της Λιθουανίας, πρωτοσέλιδο δημοσίευμα των «New York Times» (5/9/1991) αποκάλυψε ότι ένας μεγάλος αριθμός ντόπιων εγκληματιών πολέμου είχε ήδη αποκατασταθεί, εν ζωή ή μετά θάνατον, με βάση ένα νόμο περί αμνηστίας του 1990. Σύμφωνα δε με το BBC (26/1/2000), τουλάχιστον 40 μέλη του διαβόητου Arajs Komando, της μονάδας που διεκπεραίωσε το Ολοκαύτωμα στη Λετονία, έχουν αποκατασταθεί -με συντάξεις- ως αντιστασιακοί.

Στην Εσθονία, οι βετεράνοι των Waffen SS παρελαύνουν κάθε Ιούλιο, παρασημοφορημένοι από το εκεί υπουργείο Αμυνας. Στις 26/6/1999 πραγματοποιήθηκε η επίσημη ανακομιδή των οστών του «μαχητή της ελευθερίας» Αλφόνς Ραμπάνε, διακεκριμένου αξιωματικού των SS που μετά τον πόλεμο είχε εγκατασταθεί στο Λονδίνο, διευθύνοντας για λογαριασμό της Ιντέλιτζενς Σέρβις το τοπικό αντικομμουνιστικό αντάρτικο. Η κυβέρνηση χρηματοδότησε την τελετή κι εκπροσωπήθηκε από την ηγεσία του εσθονικού ΓΕΣ.

Απαρτχάιντ αλά ευρωπαϊκά

Εσθονική Μεραρχία Waffen SS
Θόρυβο προκάλεσε, αντίθετα, η ανέγερση ενός μνημείου των SS στην πόλη Πάρβου, τον Ιούλιο του 2002. Τελικά το τοπικό δημοτικό συμβούλιο απομάκρυνε το άγαλμα, η επιγραφή του οποίου ήθελε τα SS να έχουν πολεμήσει όχι μόνο «για την ελευθερία της Εσθονίας» αλλά και για εκείνη «της Ευρώπης». Βρισκόμασταν στις παραμονές της συνόδου της Κοπεγχάγης και, όπως εξήγησε σε συνέντευξη τύπου ο πρωθυπουργός Σιίμ Κάλας, τέτοιες πρωτοβουλίες κινδύνευαν να υπονομεύσουν την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. Την επόμενη χρονιά, η κυβέρνησή του φρόντισε να αποκαταστήσει τη ζημιά: εξήγγειλε η ίδια την ανέγερση νέου μνημείου, με κάπως λιγότερο χτυπητή αφιέρωση!

Στη Λετονία τα πράγματα είναι χειρότερα. Μέχρι το 1997 η ετήσια παρέλαση βετεράνων στις 16 Μαρτίου (επέτειος μιας επιχείρησης των SS το 1944) γινόταν με συμμετοχή εκπροσώπων της πολιτείας. Το 1998 το Κοινοβούλιο καθιέρωσε επίσημα την 16η Μαρτίου ως «ημέρα του λετονού στρατιώτη», απαγορεύοντας ταυτόχρονα τις (ανεπίσημες) εκδηλώσεις των βετεράνων του Κόκκινου Στρατού. Στις 29/10/1998, ψήφισμα της Βουλής αποκατέστησε επίσημα τα SS, απονέμοντας συντάξεις στα επιζώντα μέλη τους.

Αν και το 2000, ενόψει της ένταξης στην Ε.Ε., η «μέρα του στρατιώτη» μεταφέρθηκε σε άλλη ημερομηνία, το όλο ζήτημα παρέμεινε ανοικτό. Με τραγελαφικά, κάποτε, αποτελέσματα.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, λ.χ., η κυβέρνηση εγκαινίασε μνημείο για τους 25.000 Εβραίους που δολοφονήθηκαν το 1941 στο δάσος της Ρουμπούλα.

Λίγες μέρες μετά (27/9/03), ήρθε η σειρά της «άλλης πλευράς» να τιμηθεί, με τα εγκαίνια ενός νεκροταφείου των SS στο Λεστένε. Η τηλεόραση μετέδωσε ζωντανά την τελετή κι η επίσημη μπάντα του στρατού συνόδευσε τα «πατριωτικά» άσματα των συγκεντρωμένων ναζί. Την κυβέρνηση εκπροσώπησε η υπουργός Πολιτισμού Ινγκούνα Ριμπένα.

Ολα αυτά δεν είναι τίποτα, ωστόσο, μπροστά στο θεσμικό αποκλεισμό των πολυάνθρωπων ρωσόφωνων κοινοτήτων της Λετονίας και της Εσθονίας από τη δημόσια ζωή. Την αναβίωση, με δυο λόγια, του απαρτχάιντ για λόγους «φυλετικής ασφαλείας».

Οταν το 1991 οι χώρες της Βαλτικής αποσχίστηκαν από την ΕΣΣΔ, μεγάλο μέρος του πληθυσμού τους δεν ανήκε στις κυρίαρχες εθνότητες. Μόνο το 64,7% των κατοίκων της Εσθονίας ήταν Εσθονοί, το 53,7% της Λετονίας Λετονοί και το 80% της Λιθουανίας Λιθουανοί. Μ' εξαίρεση τη γηγενή πολωνική μειονότητα της Λιθουανίας (7,7%), η συντριπτική πλειονότητα των υπολοίπων ήταν είτε Ρώσοι είτε άλλοι Σλάβοι (Ουκρανοί, Λευκορώσοι κ.λπ.), συγκροτημένοι σε λίγο-πολύ ενιαίες ρωσόφωνες κοινότητες.

Ακόμη πιο «προβληματική» ήταν η κατάσταση στα αστικά κέντρα. Το ποσοστό των μελών της κυρίαρχης εθνότητας δεν ξεπερνούσε το 33% στη Ρίγα, το 47% στο Ταλίν, το 50% στο Βίλνιους, το 13% στο Νταουγκάβπιλς ή το 4% στη Νάρβα.

Για τους ντόπιους εθνικιστές, η κατάσταση αυτή είναι απλά το αποτέλεσμα μισού αιώνα σοβιετικής «αποικιοκρατίας». Με αποτέλεσμα, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι που -είτε οι ίδιοι είτε οι γονείς τους- εγκαταστάθηκαν τον τελευταίο μισόν αιώνα στην περιοχή ως εργαζόμενοι συνήθως στη ραγδαία αναπτυσσόμενη τοπική βιομηχανία, να μεταβληθούν από τη μια μέρα στην άλλη σε «μετανάστες» -και μάλιστα ανεπιθύμητους, καθώς απειλούσαν τη δημογραφική υπεροχή των «γηγενών».

Η μεθοδολογία του αποκλεισμού τους ήταν εξαιρετικά απλή. Με επιχείρημα τον «παράνομο» χαρακτήρα (και συνεπώς την «ακυρότητα») της προσάρτησης της Βαλτικής στην ΕΣΣΔ, η καινούρια νομοθεσία της Εσθονίας (11/11/91) και της Λετονίας (22/6/94) παραχώρησε αυτοδίκαια τις αντίστοιχες ιθαγένειες μόνο σε όσους ήταν πολίτες αυτών των χωρών το 1940 ή απόγονοί τους. Ολοι οι υπόλοιποι μόνιμοι κάτοικοι έπρεπε να πολιτογραφηθούν εξαρχής με βάση μια ιδιαίτερα επώδυνη, εξευτελιστική κι εν πολλοίς αυθαίρετη διαδικασία:

*Στην Εσθονία, αίτηση δικαιούνται να υποβάλουν όσοι «μη πολίτες» ήταν μόνιμοι κάτοικοι της χώρας για 2 τουλάχιστον χρόνια ώς το 1990. (Το 1995, η απαίτηση αυξήθηκε σε 5 χρόνια). Δεν το δικαιούνται όσοι εργάστηκαν στο στρατό ή τα σώματα ασφαλείας της ΕΣΣΔ, όσοι έχουν λερωμένο ποινικό μητρώο κι όσοι στερούνται «επαρκές σταθερό εισόδημα». Για την πολιτογράφηση οι υποψήφιοι πρέπει να δώσουν γραπτές εξετάσεις στην εσθονική γλώσσα και (μετά το 1995) στην Ιστορία, το Σύνταγμα και το Δίκαιο Ιθαγενείας της χώρας. Το ποσοστό απόρριψης όσων τολμούν να υποβληθούν σ' αυτή τη διαδικασία ξεπέρασε πέρυσι το 35%.

*Ακόμη περισσότερα προβλέπονται από τη λετονική νομοθεσία. Οι υποψήφιοι εξετάζονται επιπλέον στον εθνικό ύμνο της χώρας και γράφουν «έκθεση με θέμα κοινωνικού περιεχομένου που τους δίνεται από την επιτροπή». Μέχρι το 1998 δικαίωμα υποψηφιότητας είχαν μονάχα ορισμένες κατηγορίες ατόμων -όταν και όποτε καλούνταν από τις αρχές να το ασκήσουν. Πολύ περισσότεροι, τέλος, αποκλείονται εκ προοιμίου από την ιθαγένεια: μεταξύ άλλων, όσοι έχουν καταδικαστεί για «αντισυνταγματική δραστηριότητα», «διέδιδαν κομμουνιστικές ή άλλες ολοκληρωτικές ιδέες» μετά το 1990 ή ήταν μέλη 6 κομμουνιστικών και φιλοσοβιετικών οργανώσεων μετά τις 13/1/1991.

Ως εκ τούτου, μεγάλο μέρος του μόνιμου πληθυσμού παραμένει ξεκρέμαστο, με την επίσημη ιδιότητα του «μη πολίτη» και, συχνά, χωρίς ιθαγένεια. Στην Εσθονία 163.000 «μη πολίτες» (το 12% του πληθυσμού) παραμένουν μέχρι σήμερα ανιθαγενείς, ενώ άλλοι 78.000 υποχρεώθηκαν να πάρουν τη ρωσική ιθαγένεια και να καταστούν -έτσι- αλλοδαποί στην ίδια τους την πατρίδα. Χειρότερη είναι η κατάσταση στη Λετονία, όπου 494.319 άτομα (21,3% του πληθυσμού) ταξινομούνται ως «μη πολίτες» κι άλλα 32.377 (1,4%) ως «αλλοδαποί».

Γλωσσικός αποκλεισμός

Οι πρακτικές συνέπειες αυτού του αποκλεισμού δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητες. Οι «μη πολίτες» δεν διορίζονται στο Δημόσιο, δεν ψηφίζουν στις βουλευτικές εκλογές, δεν μπορούν να θέσουν πουθενά υποψηφιότητα, ούτε να συμμετάσχουν σε κόμμα. Στη Λετονία δεν μπορούν, επιπλέον, να ασκήσουν μια σειρά από επαγγέλματα.

Μόνο η Λιθουανία έμεινε έξω από το παιχνίδι, πολιτογραφώντας το σύνολο των μόνιμων κατοίκων της ως πολίτες του νέου κράτους (1991). Το σχετικά μικρό ποσοστό του μειονοτικού πληθυσμού έπαιξε προφανώς ρόλο σ' αυτή την επιλογή. Εξίσου σημαντική όμως ήταν και μια άλλη, ιστορική «λεπτομέρεια»: η πόλη του Βίλνιους, πολωνική ώς το 1940, προσαρτήθηκε στη Λιθουανία χάρη στη «σοβιετική κατοχή». Αν οι αλλαγές της τελευταίας πεντηκονταετίας κηρύσσονταν «παράνομες» και συνεπώς «άκυρες», η Λιθουανία θα έπρεπε να επιστρέψει στην Πολωνία την πρωτεύουσά της!

Η στέρηση της ιθαγένειας δεν είναι η μόνη διάκριση που υφίστανται οι φυλετικά «ακάθαρτοι» πολίτες των νέων κρατών-μελών της Ε.Ε. Μια δεύτερη σειρά αποκλεισμών έχει οικοδομηθεί πάνω στη βίαιη επιβολή της επίσημης εθνικής γλώσσας και σε βάρος όσων κρίνονται ανεπαρκείς ομιλητές της (επειδή, λ.χ., επί ΕΣΣΔ παρακολούθησαν ρωσόφωνα σχολεία).

Εσθονικός νόμος του 1995 επιβάλλει την πιστοποίηση ορισμένου επιπέδου γλωσσομάθειας ως προϋπόθεση της δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας ή της άσκησης επαγγέλματος που «προϋποθέτει επικοινωνία με το κοινό». Μέχρι το 2002 το ίδιο απαιτούνταν και για την υποβολή υποψηφιότητας για οποιοδήποτε αιρετό δημόσιο αξίωμα. Ειδική υπηρεσία κάνει ελέγχους (κι επιβάλλει πρόστιμα) στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που παραβιάζουν αυτές τις προδιαγραφές.

Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν στη Λετονία. Νόμος του 1992 υποχρέωσε όλους τους εργαζόμενους να υποβληθούν σε ειδικό γλωσσικό τεστ για να διατηρήσουν τη θέση τους, τους ιδιωτικούς φορείς να αλληλογραφούν ή να κρατούν πρακτικά μόνο στα λετονικά και πρόβλεψε την επιβολή προστίμων μέχρι και 450 ευρώ για αδικήματα όπως η «έλλειψη σεβασμού απέναντι στην επίσημη γλώσσα του κράτους».

Το 1999 νέος νόμος κήρυξε απαράδεκτα από τη διοίκηση τα ξενόγλωσσα έγγραφα, κάλεσε τους πολίτες να τροποποιήσουν τα ονόματά τους «σύμφωνα με τη λετονική γλωσσική παράδοση» κι εξήγγειλε τη μεσοπρόθεσμη επιβολή της λετονικής γλώσσας σε όλη τη δημόσια εκπαίδευση. Η πρώτη φάση του προγράμματος (υποχρεωτική διδασκαλία του 60% των μαθημάτων των μειονοτικών σχολείων στα λετονικά), υπερψηφίστηκε στις 5/2/2004 από ένα Κοινοβούλιο κυκλωμένο από χιλιάδες διαμαρτυρόμενους ρωσόφωνους μαθητές.

Να υποθέσουμε πως μια καινούρια Βόρεια Ιρλανδία βρίσκεται στα σκαριά; Μεσοπρόθεσμα, τουλάχιστον...

(Ελευθεροτυπία, 15/2/2004)
---
*