Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

H "Χρυσή Αυγή"; Όχι, καλέ, η "Καθημερινή"!

*
stavrosx1
***
*

«Καθημερινή» - Χρυσή Αυγή:
Συζεύγνυνται κατά του
«κατασκόπου» Μπελογιάννη


Κείμενο πρώτο«Η λογική λέει ότι το να τιμάται από το Κοινοβούλιο μας Χώρας ένας καταδικασμένος για κατασκοπεία εναντίον της Πατρίδος του αποτελεί όχι απλώς μη υπαρκτό φαινόμενο αλλά μακάβρια φαντασίωση προσβολής της Ιστορικής Μνήμης». 

Κείμενο δεύτερο«Η Βουλή, πληροφορούμαι, ετοιμάζεται να τιμήσει τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη (…).Ωστόσο, ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε για κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του (…) η καταδίκη του ήταν δίκαια και εξακολουθεί να ισχύει. Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του;». Βρείτε τις διαφορές…


Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:

Η Βουλή με απόφαση του πρόεδρου της θα τιμήσει, όπως γράφεται, τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη με αφορμή την συμπλήρωση 65 χρόνων από την εκτέλεσή του, στις 30 Μάρτη 1952

Σημείωση: τώρα το πώς «κολλάει» να τιμάει τον Μπελογιάννη μια κυβέρνηση που επιδίδεται σε ταξίδια νομιμοποίησης των ναζί στην Ουκρανία και κάνει στους Αμερικάνους – που εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη – κωλοτούμπες, όπως εκείνες του Τσίπρα κατά την επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα, είναι κάτι που έχει πολλές εξηγήσεις. Η πιο αθώα εκ των οποίων είναι πως «ό,τι δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια»…

Ας δούμε τη συνέχεια:

Με αφορμή την είδηση, τα χιτλεροειδή της Χρυσής Αυγής αφήνιασαν:

«Η λογική λέει ότι το να τιμάται από το Κοινοβούλιο μας Χώρας ένας καταδικασμένος για κατασκοπεία εναντίον της Πατρίδος του αποτελεί όχι απλώς μη υπαρκτό φαινόμενο αλλά μακάβρια φαντασίωση προσβολής της Ιστορικής Μνήμης».
Αυτά γράφουν – με τα μακάβρια «ελληνικά» τους – για τον «σοβιετικό κατάσκοπο» Μπελογιάννη τα ουγκανόφωνα ναζιστόμουτρα (Πέμπτη 9/2/2017). Λογικό. Τι ναζιστόμουτρα θα ήταν, άλλωστε.
Και τότε ποιος έρχεται προς συνδρομή των «πατριωτών» (Μιχαλολιάκος, Κασιδιάρης, Καιάδας, Παναγιώταρος και όλα τα ναζιστάκια που τα είδαμε να διασκεδάζουν στα ναζιστικά πάρτι τους στο βίντεο που δημοσιοποίησε η Εφημερίδα των Συντακτών); Μα το… «συνταγματικό τόξο». Αυτό που έχει εισηγηθεί και τη θεωρία της «σοβαρής Χρυσής Αυγής».

Θαυμάστε, λοιπόν, τι έγραψε στην «Καθημερινή» ο συντάκτης της Στέφανος Κασιμάτης, ακολουθώντας τρεις μέρες αργότερα τους χρυσαυγίτες (Κυριακή 12/2/2017):
«Αξίζει την τιμή;Η Βουλή, πληροφορούμαι, ετοιμάζεται να τιμήσει τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη. Μάλλον από λεπτότητα στη μνήμη του νεκρού (διότι ο Μπελογιάννης αγωνιζόταν για να καταργήσει τη Βουλή…), η εκδήλωση δεν θα γίνει στο γνωστό κτίριο που δεσπόζει της πλατείας Συντάγματος, αλλά στην Αμαλιάδα, τόπο καταγωγής του Μπελογιάννη. Ωστόσο, ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε για κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του και εξ όσων γνωρίζω δεν έχει υπάρξει ποτέ αναθεώρηση της δίκης. Μπορεί, λοιπόν, η θανατική ποινή που του επιβλήθηκε τότε να ήταν σκληρή και, ενδεχομένως, άδικη· όμως η καταδίκη του ήταν δίκαια και εξακολουθεί να ισχύει. Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του;»
Περιττό φυσικά να πούμε ότι μετά από αυτό το κείμενο του Κασιμάτη και της «Καθημερινής» οι Χρυσαυγίτες επανήλθαν επιδαψιλεύοντας δάφνες στον Κασιμάτη, τον οποίο και επαινούν αποδίδοντάς του ναζιστικές τιμές καθώς – όπως γράφουν – λέει τα «αυτονόητα» για τον «κατάσκοπο» Μπελογιάννη

Ας πάμε λίγο πιο πίσω τώρα. Έτσι για να δούμε πως στρώθηκε το έδαφος του χρυσαυγιτισμού:

  • Ήταν η «Καθημερινή» που στο αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά έγραφε ήδη από τις 4/8/2007 (ανήμερα, δηλαδή, της κήρυξης της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου») ότι η διακυβέρνηση Μεταξά πορεύτηκε με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος…
  • Ήταν, επίσης, η «Καθημερινή» που στις 16/09/12 (σσ: τώρα πρόσφατα, δηλαδή…) που φιλοξενούσε άρθρο με τίτλο «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία», όπου ο συντάκτης (ποιος άλλος; Ο Κασιμάτης) τόνιζε με πάθος:
«Όσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή – και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης (…).
Ανεχόμαστε στελέχη ή ακόμη και βουλευτές του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπίζονται καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων από λαθρομετανάστες, να εμποδίζουν τη λειτουργία επιχειρήσεων που υφίστανται νομίμως (π.χ., το χρυσωρυχείο στην Χαλκιδική), να επιβάλουν με το ξύλο την υποχρέωση της απεργίας σε ανθρώπους που θέλουν να δουλέψουν (…). Και αν ως τώρα ήταν ο φόβος που συγκρατούσε τους πολιτικούς, ας είναι καλά τα «λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες» και τα καμώματά τους, που δίνουν την ευκαιρία στον αστικό πολιτικό κόσμο να υπερβεί το δέος της εξ αριστερών «ιεράς αγανακτήσεως» και να αποδείξει ότι η δημοκρατία μπορεί να υπερισχύσει εκείνων που επιβάλλουν τη βία, είτε μαύρη είτε κόκκινη (…).Αν ο Σαμαράς εννοεί αυτά που έλεγε προεκλογικά, αν ο Βενιζέλος καταλαβαίνει ότι μόνον ως αστική σοσιαλδημοκρατία μπορεί να έχει μέλλον το ΠΑΣΟΚ και αν ο Κουβέλης πιστεύει στη διαφορά της δημοκρατικής Αριστεράς από την Αριστερά της βίας, ιδού η ευκαιρία κύριοι! Η Χρυσή Αυγή, χωρίς να το καταλαβαίνει, ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή της νομιμότητας προς κάθε πλευρά: κουκουέδες, συριζαίους, χρυσαυγίτες – όλοι τους βλάπτουν τη δημοκρατία εξίσου. Πρόκειται για ευκαιρία, την οποία η κυβέρνηση πρέπει να αξιοποιήσει (…)».
«Όσοι πιστεύουν στη δημοκρατία», λοιπόν, όπως ο Κασιμάτης, μας το είχαν πει εδώ και 5 χρόνια: 

«Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία»…

«Όσοι πιστεύουν στη δημοκρατία», όπως ο Κασιμάτης και η «Καθημερινή», μας τα είχαν πει εδώ και 10 χρόνια. Τι δημοκρατία; Ε, να, σαν εκείνη του «φιλολαϊκού» καθεστώτος Μεταξά…

«Οσοι πιστεύουν στη δημοκρατία», όπως ο Κασιμάτης και η «Καθημερινή», πως είναι δυνατόν να διαφωνήσουν με τη Χρυσή Αυγή για τον «κατάσκοπο» Μπελογιάννη. «Δίκαια» η καταδίκη του, μας λέει ο Κασιμάτης…

Ορισμένες σκέψεις:

Πρώτο: Όταν η αντιδραστική θεωρία περί «άκρων», περί «μαύρης και κόκκινης βίας», η επιστροφή της ασφαλίτικης (ή ασφΑΛΗΤΙΚΗΣ;) αναγόρευσης της κομμουνιστικής δράσης σε «κατασκοπία» αποκτά τόσο αναβαθμισμένη θέση στις σελίδες ενός παραδοσιακού οργάνου του αστικού κόσμου, όπως η «Καθημερινή», σημαίνει ότι η «μαυρίλα» κατέχει κεντρική θέση – με ό,τι αυτό συνεπάγεται και κυοφορεί – στο προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του κράτους των κεφαλαιοκρατών, της λιτότητας, της καταστολής και των Μνημονίων.

Δεύτερο: Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της δεν έχουμε να κάνουμε με μια λαθεμένη εκδοχή κάποιας αφηρημένης και γενικής καταδίκης της βίας, που σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να εκληφθεί και ως μια ευγενική αλλά ουτοπική ουμανιστική στάση. Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της, το θέμα δεν είναι να επαναλάβεις ότι, για παράδειγμα, η βία της Επανάστασης του ’21, η βία της Αντίστασης εναντίον των ναζί στην Κατοχή, η βίαιη κατάληψη των Βερσαλιών, η μάχη του Στάλινγκραντ από την πλευρά των αμυνόμενων, η αιματοβαμμένη πάλη για το 8ωρο, ήταν ιστορικά αναγκαίες και δικαιωμένες μορφές πάλης.

Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της έχουμε μια «μαύρη», διεστραμμένη και χυδαία επιχείρηση διαστρέβλωσης, παραχάραξης και παραποίησης. Εχουμε, στην πιο «κίτρινη» εκδοχή της, την επιδίωξη οι λαϊκοί, μαζικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες που αντιτίθενται στην πολιτική της πλουτοκρατίας (και επειδή ακριβώς αντιτίθενται στην πλουτοκρατία), να ταυτιστούν, να συκοφαντηθούν και να εξομοιωθούν με τον ναζισμό (τον βγαλμένο από τα πολιτικά σπλάχνα της πλουτοκρατίας), ωσάν να έχουν ή να είχαν ποτέ οποιαδήποτε σχέση (!) με τις τραμπούκικες ναζιστικές συμμορίες της ρατσιστικής, της φυλετικής, της μισαλλόδοξης, της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας.

Τρίτο: Η «πρόοδος» της «Καθημερινής» και του συντάκτη της είναι εμφανής: Προ 5ετίας ήθελαν να διαχυθεί στην κοινή συνείδηση το σχήμα πως «η ναζιστική και χρυσαυγίτικη βία οφείλεται στην αριστερή και κουκουέδικη βία»
(σσ: Αυτό δεν είναι καινούριο. Αν ξύσει κανείς τη σκουριά αυτής της πολυκαιρισμένης προστυχιάς θα θυμηθεί, για παράδειγμα, τη θεωρία της εποχής των γερμανοτσολιάδων. Τότε που οι «Τσολάκογλου» κατηγορούσαν το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ επειδή έκαναν Αντίσταση. Τότε που οι «Τσολάκογλου» ζητούσαν να σταματήσει η Αντίσταση, αφού, όπως έλεγαν, προκαλούσε – η Αντίσταση – τα αντίποινα των Γερμανών, δηλαδή τις θηριωδίες των ναζί. Θηριωδίες για τις οποίες, σύμφωνα με τους «Τσολάκογλου», υπεύθυνοι δεν ήταν οι Γερμανοί ναζί, αλλά το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, επειδή έκαναν Αντίσταση…).

Σήμερα, 5 χρόνια μετά, δεν έχουν λόγο να κρύβονται πίσω από την Χρυσή Αυγή. Σήμερα, κάποιοι απ’ αυτούς, για να πουν τις βρωμιές της τάξης τους, της αστικής τάξης, παρατάσσονται δίπλα ακριβώς στη Χρυσή Αυγή, και – ειδικά όταν μιλούν για τους κομμουνιστές – λένε ό,τι και η Χρυσή Αυγή. Άλλωστε και οι χρυσαυγίτες των ταγμάτων εφόδου και ο χρυσαυγιτισμός με… πολιτικά, την ίδια τάξη υπηρετούν. 

***

Τέτοιου είδους κείμενα σαν το τελευταίο της «Καθημερινής» που μέμφεται τη Βουλή «να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του» δεν αποκαλύπτουν την ποιότητα του συντάκτη της.

Βασικά, εκείνο που αναδεικνύουν είναι το είδος της κληρονομιάς που κουβαλάει η άρχουσα τάξη αυτής της χώρας, όπως και την κληρονομιά των εντύπων που απηχούν προνομιακά, όπως η «Καθημερινή», τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης.

Ειδικότερα και σε ό,τι έχει να κάνει με την κληρονομιά της «Καθημερινής»,
  • της «Καθημερινής που σήμερα ξανακαταδικάζει τον Μπελογιάννη σαν «κατάσκοπο»,
  • της «Καθημερινής» που πριν 5 χρόνια διαλαλούσε «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία»,
  • της «Καθημερινής» που πριν 10 χρόνια στο αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά έγραφε ότι η διακυβέρνηση Μεταξά πορεύτηκε με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος,
θα περιοριστούμε να υπενθυμίσουμε τι υποστήριζε η «Καθημερινή» επί εποχής Βλάχου, στις 29 Απρίλη 1941.

Δυο μέρες, λοιπόν, αφότου οι ιδεολογικοί και πολιτικοί πρόγονοι της «Χρυσής Αυγής», τα γερμανικά «Βάφεν Ες Ες», είχαν μπει στην Αθήνα, η «Καθημερινή» έγραφε:
«Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος. Η θέλησις των Ελλήνων, όπως εντός του ειρηνικού πλαισίου, το οποίο εξασφαλίζει εις αυτούς ο τερματισμός του πολέμου, αναπτύξουν όλας των τας ικανότητας και όλας των τας πρωτοβουλίας, θα δώση ασφαλώς αφορμήν διά να εκδηλωθούν όλαι εκείναι αι κεκρυμμέναι αρεταί της φυλής μας, αι οποίαι είτε εξ αδιαφορίας, είτε εξ αισθημάτων ηλαττωμένης αλληλεγγύης δεν είχον ανέλθει εις την επιφάνειαν τους τελευταίους καιρούς. Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν -περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν».
Αυτά γράφονταν τότε. Από την «Καθημερινή».

Σε μια περίοδο, δηλαδή, που ο «χρυσαυγιτισμός» δεν είχε ανάγκη, όπως σήμερα, να κυκλοφορεί… με πολιτικά.

Ήταν τότε που οι «κατάσκοποι» σαν τον Μπελογιάννη πολεμούσαν τους ναζί κατακτητές. Αλλά η «Καθημερινή» (δεν έγραφε τότε ο Κασιμάτης) διακήρυτταν ότι οι Γερμανοί ναζί «είναι φίλοι μας»…
---
πηγή: thepressproject.gr
---
*

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

... πως στήνουμε ανθρώπους στον τοίχο ...

*
stavrosx1
***
*

Όταν ο όχλος επιβάλει
και το σωστό τρόπο πένθους…


Ντροπή σου, αγέλη που αλυχτάς μοχθηρία…

Ο ελεύθερος λόγος, η επικοινωνία, η ελευθερία, η δημοκρατία με άποψη για όλους θα μπορούσαν να έχουν δεχθεί μια τεράστια ανάπτυξη χάρη στα social media, αν δεν υπήρχε ο παράγοντας του ότι οι χρήστες ανήκουν στο είδος των ανθρώπων. Ψευδείς ειδήσεις και φτιαχτές φωτογραφίες, στοχοποιήσεις, παρενοχλήσεις ακραίες, μεθυσμένες βρισιές τις νύχτες, επιβολή απόψεων και ετυμηγορίες δια βοής, συχνά με «παπαγαλάκια» ανώνυμα ή με ψεύτικά ονόματα και προφίλ.

Γράφει η Αλεξάνδρα Τσόλκα

Και πάλι μοιάζουμε το ανθρώπινο είδος ανίκανο να χειριστούμε να αγαθά της εξέλιξης. Πως διασπώντας η επιστήμη το άτομο, το πρώτο που κάναμε ήταν βόμβα; Έτσι, ακριβώς, αλλά να αφορά σε μικρές, προσωπικές πυρηνικές καταστροφές χειριζόμαστε το διαδίκτυο, φτιάχνοντας ατομικές Χοροσίμες διαπόμπευσης και εύκολης κριτικής. Να μην απαριθμήσουμε θλιβερές αγελαίες περιπτώσεις μπούλινγκ, όπου σαν άλλοι Καρανίκοι, εμείς της «κουλτούρας» λέμε «ψόφα» σε άρρωστο πολιτικό, ασθενή δημοσιογράφο, άνεργους, παρουσιαστές, ή «σκ@τα» στον τάφο αυτοχείρων πλούσιων, γερόντων που έκρινε η Ιστορία και η Δικαιοσύνη και τόσα άλλα. Ας σταθούμε στη βία, τη σφοδρότητα επίθεσης και τη μανιακή επιβολή θέσης στο πένθος και στον θάνατο τον ίδιο…

Πολιτισμένοι, με υψηλή αισθητική κριτικοί, τέχνης, ακτιβιστές πάσης φύσης, συγγραφείς και διανοούμενοι, πολιτικοποιημένοι και καλοδιορισμένοι φάροι νόησης, τρολάκια δυστυχή βουτηγμένα σε πύον μίσους, οπαδοί απλοί των «ξεχωριστών», όρμησαν στην Άννα Βαγενά, για τον αποχωρισμό της, τον τρόπο που τιμούσε και πενθούσε τον σύζυγο της, τον άνδρα της, τον σύντροφο της, τον πατέρα των παιδιών της, για μισό αιώνα! Με βρισιές, με προσβολές, με ανήθικο τρόπο και λέξεις!

Γνώριζαν αυτοί και όχι οι άνθρωποι που μοιραστήκαν μαζί του τη ζωή, τι ήθελε, τι του άρμοζε, πως έπρεπε να γίνει η κηδεία και πως όχι. Ξέραμε όλοι εμείς, πως το κάθε ταίρι θέλει να κάνει τελετή που να αρμόζει, όπως νομίζει, στον άνθρωπο που έφυγε για πάντα. Και αρθρογράφοι -συχνά και αυτοί με το ρεύμα του like- τάχα μου ψιλό όρθωσαν ανάστημα, σπεύδοντας όμως, να διαχωρίσουν την θέση τους ως κάτι πολύ ξεχωριστό, τύπου πως «αν με ρωτάτε, δεν είναι του γούστου μου αυτή η λογική. Με ξεπερνά.

Το πένθος είναι εσωτερικό, χωρίς έκθεση του νεκρού, χωρίς θεατρικότητα…» κτλπ. Καταρχήν κουκλάρα μου, δε σε ρωτάμε και κανέναν μας δε ρωτάνε, επίσης εσύ δεν είσαι ο Χατζιδάκις, ο Λένιν, η Αλίκη, η Μελίνα, ο Κηλαηδόνης για να σου κάνουμε -μακριά από σένα και μας- όταν έρθει εκείνη η ώρα λαϊκό αποχαιρετισμό, προσκύνημα, μαυσωλείο και αποχωρισμό και όπως θες πες τα αντίο σου. Μια γυναίκα που θεωρεί τον άντρα κεφαλαιώδη όμως, έχει δικαίωμα να τον τιμήσει όπως επιθυμεί αυτή και ο ίδιος ήθελε.

Και βέβαια το πένθος της δεν αφορά στις τελετές, αλλά στην εσωτερική της διαδικασία όπως το λες. Το πένθος ξεκινά από τη κλειστή της πόρτα, την απουσία του σώματος στο κρεβάτι διπλά της, το καφέ τον κοινό το πρωί που για καιρό θα σερβίρεται σε δύο κούπες, τη μηχανική κίνηση της κλίσης στο τηλέφωνο του, τη αιωνία απουσία της επί μισού αιώνα δεδομένης βεβαιότητας σωματικής και ψυχικής. Και με ποιο δικαίωμα λέμε τα «δεν είναι του γούστου μου» όταν μιλάμε για τεράστιες απώλειες και οδύνες; Το γούστο σου στους δικούς αποχωρισμούς να το επιστρατεύσεις και να κάνεις κηδείες αρτ νουβό ή μεταμοντέρνες!

Πως στήνουμε ανθρώπους στο τοίχο, οι υπόλοιποι όλοι, με βρισιές βαθμολογώντας τον πόνο τους; Πως βρίζουμε και δε σεβόμαστε ακόμα και τον θάνατο; Τι βάραθρα χαμένων αξιακών αρχών μας έχουν καταπιεί ως γενιά δηλαδή; Και που τελειώνει η άβυσσος της απονιάς, της προχειρότητας, της Καρανικικής ναρκισσιστικής αυτοκοικανοποιησης, τύπου «εμείς οι παντογνώστες, οι σωστοί και εσείς που δεν δικαιούστε ούτε να πενθήσετε, οι εχθροί, οι άλλοι, οι γραφικοί, οι «δεύτεροι», οι αντίπαλοι»!

Η Αννα Βαγενά μπορεί να μη σ αρέσει σαν ηθοποιός, ως πολιτικός, ως άτομο που εκφράζει δημόσια λόγο! Μπορείς στην εποχή του social media Καιάδα, να ξεχνάς τις ταινίες της, τους σπουδαίους ρόλους της στο θέατρο, τις μάχες της, στην εποχή της και να δικαιούσαι να λες ακόμα και μαλακίες για αυτήν, αφού είναι δημόσιο πρόσωπο. Μπορείς να στέκεσαι στο αν φοράει ξωφτερνο στη Βουλή και αν ξαπλώνει στους καναπέδες των διάδρομων της και όχι στους σινιέ των γραφείων που δεν έχει η ίδια.

Μπορείς να κοροϊδεύεις γιατί για επιχειρήματα δε συζητάμε, μόνο για «ουουου» μαρίδας και χαμινιών καθόλου χαριτωμένων, που της την είχανε στημένη για γιουχες στο Κιλελέρ και εκείνη αντέδρασε μιλώντας και φωνάζοντας πίσω. Κανένα δικαίωμα δεν υπάρχει όμως να την βρίζεις την ώρα της υπέρτατης απώλειας της! Δείχνει μικρότητα, μοχθηρότητα, αμορφωσιά ουσίας και κυρίως απανθρωπιά!

Σ.σ: Ακουστήκαν και γράφτηκαν πολλά και για την Λυδία Κονιόρδου και τον επικήδειό της. Έχετε δίκιο! Είναι κακή υπουργός πολιτισμού! Γιατί δεν επαναφέρουμε τον Λιάπη που ήταν Τιτάνας και ογκόλιθος των γραμμάτων και των τεχνών! Ώρα είναι να πούμε πως ξέρει κι από αυτόν παραπάνω η Κονιόρδου ακόμα και θέατρο!

---
*

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Ράγιο Βαγιεκάνο - το ποδόσφαιρο αλλιώς...

*
stavrosx1
***
*

Βαγιέκας
Η ποδοσφαιρική γειτονιά
που έδιωξε τον νεοναζί,
οι παίκτες που κάνουν απεργίες


Η ειδική περίπτωση της ΡΑΓΙΟ ΒΑΓΙΕΚΑΝΟ, σε μια περιοχή της Μαδρίτης που ξεχωρίζει - Πως σώθηκε ένα σπίτι από το δάνειο!

Όταν περνάς την Αβενίδα ντε λα Αλμπουφέρα με προορισμό προς τα νοτιοανατολικά της Μαδρίτης θα δεις δύο τεράστια σούπερ μάρκετ (Lidl και Mercadona) στο δεξί σου χέρι. Αυτό είναι το άτυπο σύνορο του Βαγιέκας, μιας από τις πιο υπανάπτυκτες, αλλά και συνάμα τις πιο ζωντανές γειτονιές της ισπανικής πρωτεύουσας. Τα σούπερ μάρκετ θα’ λεγε κανείς ότι οριοθετούν τα τελευταία οχυρά του καπιταλισμού. Στο Βαγιέκας, την περιοχή όπου όλος ο κόσμος υποστηρίζει φανατικά τη Ράγιο Βαγιεκάνο κι όχι τη Ρεάλ ή την Ατλέτικο, βασιλεύουν η ανθρωπιά και η έγνοια για τον γείτονα. Η Ράγιο συγκέντρωσε τα βλέμματα της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής κοινότητας πριν λίγες ημέρες χάρη σε μια μεταγραφή που χάλασε: Αυτή του Ουκρανού Ζοζούλια, ο οποίος συμφώνησε να έλθει δανεικός από τη Μπέτις, όμως συνάντησε την καθολική αντίδραση του κόσμου λόγω της ιδεολογικής του ταυτότητας. Οι φίλοι της Ράγιο δεν θέλουν έναν νεοναζί στην ομάδα τους. Άπαξ και πείστηκαν ότι ο Ζοζούλια είναι τέτοιος, η άρνησή τους να τον δεχτούν ήταν κατηγορηματική, όσο κι αν ο ίδιος θέλησε να τους ρίξει στάχτη στα μάτια με κατευναστικές δηλώσεις. Μια μικρή έρευνα που έκαναν έφερε στη δημοσιότητα φωτογραφίες και τοποθετήσεις σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία ο Ζοζούλια εμφανιζόταν ως συμπαθών το φιλοφασιστικό καθεστώς της πατρίδας του.

Κινητοποίηση για να σωθεί ένα σπίτι


Πανό της Ράγιο Βαγιεκάνο για τον Φύσσα
Η προηγούμενη φορά που η Ράγιο έγινε πρωτοσέλιδο στην Ευρώπη ήταν κι αυτή ιδιαίτερα χαρακτηριστική: το 2014 ολόκληρο το ποδοσφαιρικό τμήμα κινητοποιήθηκε για να αποπληρώσει ένα… στεγαστικό δάνειο! Ο τότε προπονητής Πάκο Χέμεθ είχε ενημερώσει τους παίκτες ότι η 85χρονη Κάρμεν Μαρτίνεζ Αγιούσο κινδύνευε να χάσει το σπίτι της στο Βαγιέκας, επειδή είχε μπει εγγυήτρια στο στεγαστικό του γιου της, ο οποίος είχε χάσει τη δουλειά του και αδυνατούσε να το αποπληρώσει. Διοίκηση, παίκτες, οπαδοί έβαλαν όλοι λεφτά και το σπίτι σώθηκε. Αυτή η κίνηση δείχνει σε όλη της την έκταση τη φιλοσοφία του κλαμπ, το οποίο εκπροσωπεί πραγματικά τη γειτονιά κι ας παίζει στο ανώτερο επίπεδο του ισπανικού ποδοσφαίρου. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλοι οι παίκτες της ομάδας και ειδικά οι ξένοι μένουν στην περιοχή του Βαγιέκας και όχι στα «πλούσια» προάστια της Μαδρίτης. Είναι όρος στο συμβόλαιό τους, για να τους γίνει βίωμα ότι φορώντας τη φανέλα της Ράγιο εκπροσωπούν κάποιους ανθρώπους κι όχι απλά ένα κλαμπ.

Μόνο κάτοικοι της περιοχής

Οι ποδοσφαιριστές κινούνται στην περιοχή, πιάνουν κουβέντα με τους καταστηματάρχες, πίνουν τον καφέ τους και το ποτό τους και μαζί με τις δικές τους ανησυχίες κουβαλούν κι αυτές των απλών ανθρώπων, που τους στηρίζουν κάθε εβδομάδα πηγαίνοντας να τους δουν. Όποτε η Ένωση Εργατών της Ισπανίας (με άλλα λόγια, η ισπανική… ΓΣΕΕ) εξαγγέλλει απεργία, στην ομάδα δεν γίνεται προπόνηση. Οι παίκτες, όμως, δεν παίρνουν ρεπό. Κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια σαν απλοί εργαζόμενοι! Το Βαγιέκας είναι το πιο «μαυροκόκκινο» προάστιο της Μαδρίτης, τα αριστερά κόμματα (κυρίως της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς) κυριαρχούν. Οι οπαδοί της ομάδας συμμετέχουν στον σύνδεσμο “Bukaneros”, που σημαίνει «πειρατές», κι έχουν αναπτύξει μια εντελώς διαφορετική φιλοσοφία από τους οπαδούς των άλλων ομάδων στις μαδριλένικες γειτονιές.

«Μικρή στο γήπεδο. μεγάλη στις αξίες»

Οι κοινωνικές αξίες είναι πάνω από τα αποτελέσματα, άλλωστε το βασικό σύνθημα της ομάδας είναι «μικρή στο γήπεδο, μεγάλη στις αξίες», το σχετικό πανό αναρτάται στο γήπεδο σε κάθε ματς. Στο πρώτο ματς της νέας περιόδου, τον Σεπτέμβριο, που βρήκε τη Ράγιο στην Σεγκούντα Ντιβιζιόν, το μοναδικό πανό που αναρτήθηκε ανέφερε «οι κατηγορίες δεν έχουν σημασία»… Τον επίσημο ύμνο της ομάδας τον έφτιαξαν οι Ska-P, μια σκα-πανκ μπάντα πασίγνωστη στην Ισπανία για τα αντιφασιστικά της αισθήματα. Οι φίλοι της Ράγιο δεν τρώνε παραμύθια για μεγάλους επενδυτές και λεφτάδες. Η ανάληψη της προεδρίας από τον ιμπρεσάριο Ραούλ Μαρτίν Πρέσα το 2011 συνοδεύτηκε από εκτεταμένες διαδηλώσεις εναντίον του, στην οποία ο κόσμος απαιτούσε διαφάνεια στις διαδικασίες αγοραπωλησίας του συλλόγου. Θέλοντας και μη ο Πρέσα έδωσε όλα τα στοιχεία και οι οπαδοί τα πήγαν από μόνοι τους σε δικηγόρους και λογιστές για να τα ελέγξουν! Ο Πρέσα, που δεν έχει γεννηθεί στο Βαγιέκας, θεωρείται απλά… αναγκαίο κακό για τους περισσότερους οπαδούς, που απλά τον ανέχονται στην προεδρία και του φορτώνουν όλα τα παράπονά τους για τα κακά της ομάδας.

Χωρίς αποδοκιμασίες 

Αποδοκιμασίες εναντίον προπονητή και παικτών δεν ακούγονται σχεδόν ποτέ. Οι περισσότερες ισπανικές ομάδες επιλέγουν να πειραματίζονται στις εναλλακτικές εμφανίσεις τους με τα «εθνικά» χρώματα των περιφερειών τους. Η Ράγιο εδώ και χρόνια έχει συνηθίσει να στέλνει μηνύματα και μέσω των εμφανίσεών της. Η πρώτη της εμφάνιση είναι ίδια με της Ρίβερ Πλέιτ, λευκή με μια διαγώνια κόκκινη ρίγα. Η δεύτερη είναι μαύρη με μια ροζ διαγώνια ρίγα και η τρίτη είναι γαλάζια με τέσσερις διαγώνιες ρίγες (κόκκινη, κίτρινη, γαλάζια και μωβ), τα χρώματα της σημαίας-ουράνιου τόξου των ομοφυλοφίλων.
---
πηγή: Αργύρης Παγαρτάνης / Live Sport
---
*

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2017

... "Εδώ δεν υπάρχει κράτος !" ...

*
stavrosx1
***
*

Η Έκθεση Πόρτερ
πριν ακριβώς 70 χρόνια


«Εδώ δεν υπάρχει κράτος! Υπάρχει μόνο μία ιεραρχία πολιτικών, ο ένας χειρότερος από τον άλλον. Μοναδική τους έννοια , η κατάκτηση της εξουσίας.
Σε ολόκληρη τη χώρα οι άνθρωποι έχουν παραλύσει από την αβεβαιότητα και τον φόβο, οι επιχειρηματίες δεν επενδύουν, οι καταστηματάρχες δεν αποθηκεύουν προμήθειες.
Η δημόσια διοίκηση είναι υπερβολικά εκτεταμένη.
Οι χαμηλοί μισθοί προσαυξάνονται βάσει ενός συστήματος επιδομάτων, (μερικοί δημόσιοι υπάλληλοι κερδίζουν μέχρι και τέσσερις φορές περισσότερο από τον βασικό μισθό τους!).
Η δημόσια διοίκηση δεν είναι σε θέση να προβεί ούτε στην είσπραξη φόρων, ή την επισκευή δρόμων.
Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει άλλη πολιτική εκτός από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια απαριθμώντας θορυβωδώς τις θυσίες της Ελλάδος.
Στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια για τη διαιώνιση των προνομιών μιας μικρής κλίκας που έχει την έδρα της στην πλατεία Κολωνακίου.

[...]
Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας.
Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο.
Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του Καΐρου και της Αργεντινής. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας.

[...]
Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί στην εποχή μας και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν απο­κομίζει κανένα όφελος απ’ αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελ­λάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους στις ξένες χώρες.
Κάθε επιχείρηση θα έπρεπε να πληρώνει μια σημαντική εισφορά στο κρά­τος, κάτω από την προστασία του οποίου λειτουργεί. Αυτό ισχύει κατά κύριο λόγο για την περίπτωση των εφοπλιστών, που τα μεγαλύτερα κέρδη τους προέρχονται από τα «Λίμπερτι», τα οποία τους παραχώρησε η αμερικανική Ναυτική Αποστολή με την εγγύηση του ελληνικού κράτους.

[...]
Η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας – οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στις Κάννες, στο Σαιν Μόριτς και στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου – θα ενεργοποιηθεί.
Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι άνθρωποι πολύ γοητευτικοί, που μιλάνε πολύ καλά τ’ αγγλικά. Είναι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν την αμερικανική αποστολή για τα δικά τους συμφέροντα.
Θυμάμαι ακόμα ένα από τα πιο επίσημα γεύματα ενός από τους σημαντι­κότερους τραπεζίτες, που με είχε καλέσει στη βίλα του των Αθηνών. Είχε τρεις σερβιτόρους με λιβρέα, μια ποικιλία απ’ τα πιο φίνα κρασιά και φα­γητά διάφορα, περίφημα γαρνιρισμένα. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, ένας από τους αντιπροσώπους της κλίκας που ανέφερα άρχισε να εξυμνεί τις ομορφιές της ζωής κοντά στη θάλασσα, καθώς και τις χαρές των αρι­στοκρατικών σπορ.

[...]
«Η αντίθεση ανάμεσα στο γεύμα αυτό και στα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα στους δρόμους της Αθήνας είναι πραγματικά τρομερή… Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ’ αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα».
---
ΠΩΛ ΠΟΡΤΕΡ (1904 - 1975) Αμερικανός δικηγόρος, διπλωμάτης και πολιτικός. Αρχηγός αμερικανικής αποστολής στην Ελλάδα το 1947, όπου επέβαλε διαχειριστικούς και δημοσιονομικούς όρους ενόψει εφαρμογής του δόγματος Τρούμαν.

[Πριν ακριβώς 70 χρόνια, στις αρχές του 1947, με την Ελλάδα κάτω από τον έλεγχο της Αγγλίας, οι Βρετανοί ανακοίνωναν στις ΗΠΑ ότι αδυνατούσαν να ενισχύσουν περαιτέρω την ελληνική κυβέρνηση στον δήθεν αγώνα της για την εξάλειψη του «κομμουνιστικού κινδύνου» στη χώρα, όπως έγραφαν χαρακτηριστικά.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, Χάρι Τρούμαν, θέλοντας να έχει δική του εικόνα και άποψη, έστειλε κατά τη διάρκεια του ίδιου έτους τον Πολ Πόρτερ, ως επικεφαλής αμερικανικού κλιμακίου στην Ελλάδα. Σε διάστημα παραμονής ενός περίπου μήνα στη χώρα, ο Πόρτερ έστειλε επιστολή προς το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, υποστηρίζοντας πως υπεύθυνοι για το χάλι της Ελλάδας δεν είναι οι κομμουνιστές, αλλά το κατεστημένο και οι δεξιοί πολιτικοί !]
---
*

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

... χτίζοντας το "οικονομικό θαύμα" ...

*
stavrosx1
***
*

Οι πρόσφυγες ως επένδυση


Σύμφωνα με στοιχεία των γερμανικών υπηρεσιών, η ανεργία στη χώρα υποχώρησε στα χαμηλότερα επίπεδα της τελευταίας 25ετίας (4,1%), εξαιτίας του ενός εκατομμυρίου μεταναστών που μπήκαν στη χώρα τα τελευταία χρόνια.

Με αφορμή αυτό το στοιχείο, διάφορα ΜΜΕ υπενθυμίζουν παλιότερες δηλώσεις της Αγκελα Μέρκελ ότι, με βάση τα δημογραφικά δεδομένα (γήρανση πληθυσμού και υπογεννητικότητα), για να διατηρήσει η Γερμανία τον πληθυσμό της τα επόμενα χρόνια, τις συντάξεις και το ασφαλιστικό της σύστημα, θα πρέπει να εισέρχονται κάθε χρόνο στη χώρα μισό εκατομμύριο οικονομικοί μετανάστες.

Σύμφωνα επίσης με το Γραφείο Απασχόλησης της Νυρεμβέργης, αν δεν υπήρχε εισροή εργαζομένων από το εξωτερικό, το εργατικό δυναμικό της χώρας θα μειωνόταν κατά 300.000 άτομα ετησίως, ενώ άλλες μελέτες ισχυρίζονται ότι κάθε επένδυση 3,3 δισ. ευρώ για τη διδασκαλία της γερμανικής γλώσσας και την εκπαίδευση των προσφύγων, θα αποδώσει στην κυβέρνηση περί τα 30 δισ. ευρώ το έτος 2030.

Δηλαδή, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η υποδοχή, εκπαίδευση και ένταξη των μεταναστών στην αγορά εργασίας είναι πρωτίστως μια καλή κρατική επένδυση για λογαριασμό του γερμανικού κεφαλαίου, που εντείνει παράλληλα την εκμετάλλευση των Γερμανών εργαζομένων, αξιοποιώντας γι' αυτόν το σκοπό και τους «φτηνότερους» μετανάστες και πρόσφυγες.

Θυμίζουμε ότι ως αντίδοτο στην ανεργία στη Γερμανία «ανθίζουν» ελαστικές εργασιακές σχέσεις του τύπου mini jobs, με εργαζόμενους μερικής απασχόλησης, με τσακισμένα εργασιακά δικαιώματα.

Κάπως έτσι χτίζεται το «γερμανικό οικονομικό θαύμα». Με το ίδιο κριτήριο, άλλωστε, αντιμετωπίζει όλος ο καπιταλιστικός κόσμος το δράμα της προσφυγιάς, που ο ίδιος προκαλεί, με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τους ανταγωνισμούς...
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Stavrovelonia
*

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

... ε, όχι και να γίνουμε Κούβα !..

*
stavrosx1
***
*

Υπάρχει τέτοια χώρα;


Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Υπάρχει χώρα που να παρέχει για την εκπαίδευση των παιδιών της το 23% του προϋπολογισμού της και το 9% του ΑΕΠ της σε τρέχουσες τιμές, ώστε να εξασφαλίζεται
  • η λειτουργία 9.433 σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης,
  • η δημόσια και δωρεάν παροχή εκπαίδευσης σε 1.771.800 μαθητές και σε 140.600 παιδιά στα νηπιαγωγεία της χώρας
  • καθώς και η δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση σε 145.770 φοιτητές; 
Υπάρχει χώρα που να παρέχει για την Δημόσια Υγεία και την Κοινωνική Πρόνοια ποσό που αντιπροσωπεύει το 28% του προϋπολογισμού της και το 11% του ΑΕΠ της ώστε να εξασφαλίζει στον πληθυσμό της, δημόσια και δωρεάν
  • 12.400 μονάδες ιατρικής φροντίδας,
  • 151 νοσοκομεία,
  • 451 πολυϊατρεία,
  • 10.782 εγκαταστάσεις οικογενειακών ιατρών,
  • 110 οδοντιατρικές κλινικές,
  • 147 οίκους ευγηρίας,
  • 265 κέντρα ηλικιωμένων
  • 30 κέντρα σωματικής αναπηρίας.
  • 1.200.000 εισαγωγές σε νοσοκομείο σε περισσότερες από 45.000 κλίνες,
  • 86 εκατομμύρια ιατρικές εξετάσεις
  • και περίπου 28,5 εκατομμύρια οδοντιατρικές επισκέψεις;
Υπάρχει χώρα που να παρέχει στον τομέα του Πολιτισμού και του Αθλητισμού ποσό που αντιστοιχεί στο 5% των τρεχουσών δαπανών του προϋπολογισμού της ώστε να λειτουργούν και να προσφέρονται στον λαό της
  • 276 κινηματογράφοι,
  • 285 μουσεία,
  • 88 θέατρα και θεατρικές αίθουσες,
  • 392 βιβλιοθήκες,
  • 343 πολιτιστικά κέντρα,
  • 19 κλαμπ παραδοσιακής μουσικής,
  • 130 γκαλερί,
  • 5.134 αθλητικές εγκαταστάσεις με 4.591.000 αθλούμενους;
Υπάρχει χώρα που να παρέχει πάνω από το 16% του προϋπολογισμού της στον τομέα της κοινωνικής της ασφάλισης, ώστε να εξασφαλίζει
  • καταβολή συντάξεων σε 1.672.000 συνταξιούχους όλων των κατηγοριών (συντάξεις γήρατος, αναπηρίας και θανάτου) συμπεριλαμβανομένων των παροχών μητρότητας;
Εν κατακλείδι: Στον πλανήτη Γη, εδώ όπου 8 «Κροίσοι» διαθέτουν – σύμφωνα με τα στοιχεία της «Oxfam» – περιουσία η οποία ισούται με τα υπάρχοντα 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων (!), δηλαδή το 50% του πληθυσμού της Γης, υπάρχει χώρα που ζει… στον κόσμο της και παρέχει το 72% του προϋπολογισμού της για να καλύπτει τις κοινωνικές ανάγκες του πληθυσμού της;

Υπάρχει. Και λέγεται «Κούβα».

Πριν από λίγες μέρες συγκλήθηκε η κουβανική Εθνοσυνέλευση η οποία ενέκρινε τον νόμο του κρατικού προϋπολογισμού του 2017 με τον οποίο το 72% των τρεχουσών δαπανών διατίθεται σε βασικές κοινωνικές υπηρεσίες που συνδέονται με την ποιότητα ζωής του πληθυσμού και τις παροχές κοινωνικής ασφάλισης.

Ποιο είναι το ερώτημα, λοιπόν, που μας απευθύνει κάθε επιφανής εκπρόσωπος της δημοκρατίας που τελεί υπό την εποπτεία του ΣΕΒ, του Σόιμπλε, της τρόικας και που αφηνίασε με αφορμή τον θάνατο του Κάστρο; Αν «θέλουμε να γίνουμε Κούβα», είπατε;
---
*

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

... θα μείνουμε απαθείς και το 2017;..

*
Ανασυγκρότηση
***
*

2017 και… καλή χρονιά!

(Αφιερωμένο στον Φτωχό και στον Άστεγο, εδώ και σε ολόκληρο τον κόσμο)

Το έργο «No land for the Poor» του Wild Drawing που φιλοτεχνήθηκε πριν περίπου δύο χρόνια στην πρόσοψη ενός κτιρίου (Μπενάκη με Αραχώβης, στα Εξάρχεια), παραμένει δραματικά επίκαιρο.

Οι άστεγοι, οι φτωχοί, οι απελπισμένοι πολλαπλασιάστηκαν. Οι πολιτικές τους και τα παιχνίδια των «ελίτ» της οικονομίας, μας συνθλίβουν. Θα μείνουμε απαθείς;
---
---
*