... ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον ...

*

Μπέρτολντ Μπρεχτ

***

*

Ο Φασισμός

.

.

Ο φασισμός δεν έρχεται απ' το μέλλον

Καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει

Τι κρύβει μεσ' τα δόντια του το ξέρω
Καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν

Και χάνονται βαθιά στα περασμένα

Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν

Μα όχι και το μίσος του για μένα.

.

Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον

Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον!

.

Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος

Που λούζεται στον ήλιο και στ' αγέρι!

Το κουρασμένο βήμα του το ξέρω

Και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.

.

Μα πάλι θε ν' απλώσει σαν χολέρα

Πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου

και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα

αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... γ...ώ την Ελλάδα μου, γ...ώ ...

*
Ntina Tzouvala
***
*

ΤΙΠΟΤΑ!

.
Πριν λίγη ώρα σε στενό των Μελισσίων, καθώς πέρναγα με το παπί, βρήκα πεσμένο στην άσφαλτο έναν άνθρωπο μεγάλης ηλικίας, μέσα στον ήλιο, να ψελλίζει "νερό". Δυο γυναίκες από την απέναντι πολυκατοικία κατέβηκαν τρέχοντας να με βοηθήσουν να τον σηκώσουμε, ένας άλλος κύριος έφερε μια καρέκλα να κάτσει και όσο ο γλυκύτατος παθών προσπαθούσε να ηρεμήσει στη σκιά, πίνοντας το νερό του, απαντούσε και στις ερωτήσεις μας:
.
- Τι συνέβη; Τι νιώσατε;
.
- Τίποτα. Είμαι επιληπτικός. Μια κρίση είναι, δεν είναι τίποτα. 
.- Δεν παίρνετε φάρμακα; 
.
- Παίρνω. Τώρα δεν πήρα. Δεν είναι τίποτα. 
.
- Θυμάστε πώς τα λένε να πεταχτώ στο φαρμακείο να τα φέρω; 
.
- Όχι δε γίνεται. Έχω Απορίας. Είναι ακριβά. Δε μου τα δίνουν. Δεν είναι τίποτα...(Κλαίει). Έχω μια βδομάδα να τα πάρω. (Κλαίει πιο πολύ). 
.
- Πόσο κάνουν; 
.
- 180 ευρώ, αλλά βγάζω 6 μήνες. (Σκουπίζει τα μάτια του). Πήγα στης γειτονιάς μου το φαρμακείο, που με ξέρουν. Τους είπα να μου τα δώσουν και μόλις έχω τα λεφτά να τα πάω. Δε μου τα δίνουν. Έχω Απορίας. (Ξανακλαίει). Δεν είναι τίποτα, ξαναλέει. Συνέρχεται για τα καλά.
.
- Πού μένετε; 
.
- Στη Νέα Ιωνία. 
.
- Πώς βρεθήκατε εδώ; 
.
- Ήρθα να κάνω μεροκάματο. Κλάδεμα σε έναν κήπο. Δεν τα κατάφερα με τα δέντρα. Ήταν ψηλά. Έφυγα. Προσπαθούσα να γυρίσω σπίτι μου. Αυτό είναι όλο. Δεν είναι τίποτα. Μια κρίση είναι. Ευχαριστώ. Δεν είναι τίποτα. Τίποτα δεν είναι...
.
Καληνύχτα παλιέ κόσμε. Γιατί τέτοια δε θέλουμε να ξαναδούμε και δε θα ξαναδούμε.
.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... πνευματική αντίσταση στο φασισμό ...

*
Παντελής Μπουκάλας
***
*

"Είμαστε όλοι Ελληνοεβραίοι"...

*

Αν η απάντηση στο ερώτημα «Τι κάνουν οι διανοούμενοι;», που τίθεται κάθε τόσο στην Ελλάδα και διεθνώς, και πάντοτε με χλευαστική επιθετικότητα κατά των συμβατικά αποκαλούμενων «πνευματικών ανθρώπων», είναι η συγγραφή μιας ανοιχτής προς θαλασσοδερνόμενους επιστολής, η συλλογή υπογραφών «με κύρος» και η δημοσίευσή της σε κάποια επίσης έγκυρη εφημερίδα, τότε πρόκειται για μια απάντηση μάλλον αυτοεπικυρωτική παρά πολιτικώς ενεργή. Η συνήθεια αυτή είναι παλιά βέβαια και αρκετές φορές, σε περιπτώσεις όπου παιζόταν η ζωή ανθρώπου ή ανθρώπων, αποδείχθηκε ωφέλιμη. Γενικότερα ωστόσο φαίνεται να επιβεβαιώνει την τάση της πλειονότητας των διανοουμένων (όποιο περιεχόμενο και αν δώσουμε σ' αυτόν τον ασαφή όρο) να αποσπώνται από το σύνολο, για να μη λερωθούν, και να αυτοτοποθετούνται σε κάποιο επιβλητικό ύψος. Ετσι, ξεχωριστοί αυτοί, κηρύττουν από κει την αλήθεια τους ή δίνουν τα φώτα τους, πριν επανέλθουν στη σιωπή τους, πραγματική ή θρυλούμενη.
.
Ενα επιπλέον πρόβλημα υπάρχει με τα ούτως ειπείν ολικά ή γενικευτικά συνθήματα. Εννοώ τα συνθήματα του τύπου «Είμαστε όλοι Πολωνοί» (επί Σολινταρνόσκ), «Είμαστε όλοι Αμερικανοί» (μετά την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους»), «Είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι» (έπειτα από κάθε μακέλεμα αόπλων από ισραηλινά τεθωρακισμένα), «Είμαστε όλοι Ισπανοί» (τον καιρό των Ιντιγνάδος), «Είμαστε όλοι Ελληνες» (όταν οι πλατείες ήταν γεμάτες αγανακτισμένους), ή «Είμαστε όλοι μετανάστες» (όπως διατείνεται επί χρόνια το επιτοίχιο σύνθημα, που από την αλληλεγγύη προχωρεί στην ταύτιση, πάντοτε στο πεδίο του συμβολισμού ή της αγαθής προαίρεσης). Από προχθές «Είμαστε όλοι Ελληνοεβραίοι», όπως επιγράφεται ανοιχτή επιστολή Ευρωπαίων διανοουμένων, με αφορμή την εκλογική επίδοση της φασίζουσας Χρυσής Αυγής. Τα συνθήματα αυτά λοιπόν δεν περιγράφουν την πραγματικότητα αλλά δηλώνουν μια επιθυμία, μια καλή πρόθεση: Δηλώνουμε ότι θέλουμε να γίνουμε άλλοι, όπου μάλιστα αυτοί οι «άλλοι» είτε εξεγείρονται (όπως τότε στην Πολωνία) είτε, συνήθως, βρίσκονται σε χειρότερη μοίρα από μας, επειδή τελούν υπό διωγμό ή επειδή τους επιβάλλονται εξοντωτικά προγράμματα λιτότητας. Αλλά η δήλωση μιας πρόθεσης ή μιας επιθυμίας, ακόμα και αν γίνεται δημόσια και ενυπόγραφα, δεν ισοδυναμεί με την πραγματοποίησή της.
.
Εν πάση περιπτώσει, η επιστολή δημοσιεύτηκε στη «Μοντ» και η άμεση και μαζική αναπαραγωγή της εδώ προκάλεσε τις συνήθεις αντιδράσεις: μεταξύ αποθεώσεως και αποκαθηλώσεως. Ανάμεσα στους χολερικότερους ιντερνετικούς επικριτές της βρέθηκαν και κάποιοι που καταγγέλλουν τους επιστολογράφους σαν ψεύτες, γιατί λέει γράφουν πως η «Χρυσή Αυγή» έχει έμβλημα εμπνευσμένο από τη σβάστικα», ενώ πρόκειται για αρχαιοελληνικό μαίανδρο. Μάλιστα. Μα θα διάλεγαν οι «εγέρθητος» ελληνοκόποι τον μαίανδρο αν δεν παρέπεμπε πια απευθείας στη σβάστικα, την αγάπη τους για την οποία την έχουν εκδηλώσει ποικιλότροπα τα στελέχη του νεοναζιστικού μορφώματος; Οση και όποια αρχαία Ελλάδα έχουν στο τσερβέλο τους, την έχουν διά του Χίτλερ και όπως ακριβώς την ανασχημάτισε βίαια και ακόμα πιο βίαια τη σφετερίστηκε ο λατρεμένος τους Φύρερ.
.
Αντίθετα με την ευρεία δημοσιότητα που δόθηκε στην ευρωπαϊκή επιστολή, πολύ μικρό ήταν το ενδιαφέρον των ελληνικών Μέσων για την ανοιχτή εκδήλωση μνήμης και σκέψης που οργάνωσε στη Φιλοσοφική Σχολή ο Αυστριακός ιστορικός Χάγκεν Φλάισερ (Ελληνας πολίτης από το 1985), ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Η εκδήλωση, με αφορμή και τη δράση της Χρυσής Αυγής, είχε ρητά τον χαρακτήρα της «πνευματικής αντεπίθεσης» εναντίον όσων κηρύσσουν το φυλετικό μίσος και δεν αρκούνται στο κήρυγμα, αλλά, καπηλευόμενοι τον πατριωτισμό και παροξύνοντας συστηματικά το αίσθημα ανασφάλειας, επιδίδονται σε σωφρονιστική θραύση μελαψών κεφαλών. Παρεμπιπτόντως, ας μην μπούμε στον κόπο να ρωτήσουμε όσους δογματίζουν ότι «Ελληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι», τους Καρατζαφέρηδες δηλαδή, τους Μιχαλολιάκους και τους Πλεύρηδες (πατέρα και υιό), αν είναι Ελληνας ο Χάιγκεν Φλάισερ. Την ξέρουμε την απάντηση: Α πα πα πα - και αρχαιοελληνιστί: άπαγε της βλασφημίας. Αλλά η Νέρι Νιαγκουάρα; Η κολυμβήτριά μας, με τα τόσα μετάλλια, με πιο φρέσκο το χάλκινο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στην Ουγγαρία, είναι Ελληνίδα άραγε; ΄Η μήπως οι ελληνομέτρες αιματολόγοι πιστεύουν ότι το χρώμα του δέρματός της ακυρώνει το φρόνημα του πνεύματός της;
.
Ας γυρίσουμε στο σύνθημα: «Είμαστε όλοι Ελληνοεβραίοι», αφήνοντας στην άκρη το γεγονός ότι την επιστολή τη συνυπογράφουν και ορισμένοι, όπως ο κ. Μπερνάρ Κουσνέρ, που εννοούν τον ελληνισμό αυστηρά στην εκδοχή των Αθηναίων όταν τιμωρούν αμείλικτα τους ασυμμόρφωτους Μήλιους και Μυτιληναίους, τον δε εβραϊσμό αποκλειστικά στην εκδοχή του τιμωρού Θεού και του «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας». Την εκδοχή αυτή την ασπάζεται βέβαια ο ευσεβής Τζορτζ Μπους, συνομιλητής του Θεού, αλλά όχι και ο Χριστός, ο οποίος, μάλλον από πατροκτονική αντίδραση στον Γιαχβέ, αντιπάλεψε σφοδρά το δόγμα αυτό, κηρύσσοντας το ακριβώς αντίθετο: «Ος γαρ ουκ έστι καθ' ημών, υπέρ ημών εστιν» (εκ του κατά Μάρκον - αλλά και ο Λουκάς το ίδιο γράφει). Αν το «όλοι» στον τίτλο της επιστολής ισούται με τους Ευρωπαίους, ή μάλλον με τους Δυτικούς γενικότερα, τότε ναι, είμαστε όλοι Ελληνοεβραίοι, εκ πνευματικής κληρονομίας και ως προς την (υποχρεωτική) παιδεία μας. Και πιο σωστό θα ήταν αν λέγαμε πως είμαστε Ελληνοεβραιορωμαίοι, για να μη μείνει έξω το τρίτο θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού, το ρωμαϊκό.
.
Αλλά οι επιστολογράφοι δεν αναφέρονται στο παρελθόν και την κοινή πολιτισμική κληρονομιά των Δυτικών. Μιλούν για το σήμερα, για να εναντιωθούν αφενός στην «αναγέννηση του ναζισμού» και του αντισημιτισμού στη Λεττονία, την Αυστρία, την Ουγγαρία και την Ελλάδα, αφετέρου στο «δόγμα της λιτότητας», που εξαθλιώνει όσους λαούς ανήκουν στην κατηγορία PIGS, και στο «δόγμα του ευρωπαϊκού φρουρίου», που επιτρέπει στον «λόγο τους μίσους» να εξαπλώνεται διαρκώς. Προτείνουν όμως σαν φάρμακο ένα «ευρωπαϊκό όνειρο» ή «ευρωπαϊκό όραμα» που, όπως αποδείχθηκε δεκαετία με δεκαετία, οι πιθανότητες ενσάρκωσής του είναι ελάχιστες. Για πολύ καιρό ακόμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης θα είναι υπόθεση της επιστημονικής φαντασίας.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... η ανατροπή δε δημοσκοπείται ...

*

Λιάνα Κανέλλη

***

*

Αλογο και γαϊδούρι

*

Η ζωή στην Ελλάδα μας βιώνεται σε δυο παράλληλους κόσμους, σύντροφοι. Το νιώθουμε όλοι. Μα όλοι! Απ' τη μια η πλειονότητα, βυθισμένη στην ανασφάλεια και το χάος, με τη φτώχεια να θερίζει όχι πια μόνον όνειρα και δη πολυτελείας, αλλά παιδικά στομάχια και γεροντικά κόκαλα. Γέμισαν οι δρόμοι από καλοντυμένους ζητιάνους που δε σε κοιτάνε στα μάτια και ζητάνε μια βοήθεια για τα φάρμακά τους. Στα εργοστάσια, στα ξενοδοχεία, στα γραφεία εταιρειών, χιλιάδες απολυμένοι παλεύουν με επισχέσεις, με απεργίες, με συνελεύσεις και ιδρωμένα απ' την αγωνία χαρτιά που μοιράζουν σε πεζοδρόμια, πασχίζουν να γνωστοποιήσουν στην κοινωνία πώς βρέθηκαν στο δρόμο όλοι ή μερικοί για την ώρα, καθώς πολλαπλασιάζονται οι χαλυβουργίες. Ούτε θέλω να σκεφτώ τη ...δημοκρατία στην οποία δίνουν εξετάσεις για την ανώτατη εκπαίδευση τα παιδιά του 2012 στο ευρωχώρο Ελλάς.

.

Απ' την άλλη, μια μειονότητα των εχόντων και κατεχόντων το δημόσιο λόγο και κυρίως τη δημόσια εικόνα, διεκδικητές ψήφου επανορθωτικής, επαναληπτικής, κυβερνητικής, συνεκτικής ή διαλυτικής και αντιστασιακής, παρουσιάζουν μια εικονική πραγματικότητα πιθανοτήτων πουλώντας συμμαχικά σωσίβια, κομπογιαννίτικες συνταγές για πομάδες στα μείζονα τραύματα των πολιτών ανθρώπων, τσανακογλείφτικες ταρζανιές θαυμάτων που θα συντελεστούν την επομένη των εκλογών. Αυτές οι εκλογές έξω απ' όλα τα άλλα, δεν έχουν σύντροφοι ούτε καν την αξιοπρέπεια μιας παρτίδας πρέφας σε συνοικιακό καφενείο. Δεν έχουν ούτε το ήθος ούτε καν το ύφος ενός ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα σε ομάδες της γειτονιάς. Μοιάζουν ολοένα και περισσότερο, καθώς πλησιάζουμε την κάλπη, με ξεκαθαρίσματα παλιών και νέων λογαριασμών μπράβων της νύχτας που έγινε μέρα και στοίχειωσε και τις τελευταίες καλές προθέσεις να ισχύσει το ελάχιστο της κατανόησης της πραγματικότητας. Λες και γέμισε η προεκλογική αρένα σαράφηδες και τελώνες, φαρισαίους και ιερατεία, φθηνοπληρωμένους τελάληδες και μάγους των τσίρκων που δίνουν παράσταση μέρα μεσημέρι σε στρατιές άεργων και άνεργων.
.

Με πιάνει τις προάλλες μια γυναίκα ώριμη μετά από ομιλία σε πλατεία με μια ιδιότυπη αγωνία. «Χρόνια τώρα, όλη μου τη ζωή ψηφίζω ΚΚΕ. Ο άντρας μου κι ο γιος μου μ' έπιασαν και μου είπαν να ψηφίσω Σύριζα, έτσι για μια αλλαγή. Δεν με πιέζει ο άντρας μου, καλός είναι. Τι να του πω;». Για μερικά δευτερόλεπτα προσπάθησα να μη δείξω πόσο αίμα ανέβηκε στο κεφάλι μου μπροστά στην οικεία χειραγώγηση, την παντοδύναμη αναπάντητη αφέλεια της αφασικής «αλλαγής» που όμως είναι ανθρώπινη ανάγκη στην παρατεταμένη μίζερη πραγματικότητα. Η εικόνα ήρθε μπροστά μου ξεκάθαρη και καλά καδραρισμένη. Ανάμεσα στους δυο κόσμους των εικόνων που ζει αναγκαστικά η συντρόφισσα, ήρθε στο πιάτο η λύση, συνειδητά ή όχι δεν έχει και σημασία. Μόνο εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί να παράξει αφήνοντας ανέγγιχτες τις θλιβερές όψεις του ίδιου νομίσματος. Η αλήθεια είναι πάντα, ακόμα κι όταν πονάει, το καλύτερο αντίδοτο στο δηλητήριο των ψευδαισθήσεων και την παραμύθα της ναρκωμένης συνείδησης ή της λιπόθυμης απ' τα βάσανα ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

.

Ακου να σου πω, της λέω. Να πας να πεις στον άντρα σου πως έχουμε εκλογές και δεν χάζεψες να τις περνάς για ιπποδρόμιο. Σου λέει λοιπόν πως αντί να ψηφίσεις πρέπει να ποντάρεις σε ένα άλογο που μπορεί να κερδίσει. Και να του πεις πως προτιμάς να πας να ρίξεις το κουκί σου εκεί και σ' αυτούς που επιμένουν να σε θεωρούν άνθρωπο κι όχι γαϊδούρι. Τα ματάκια της λάμψανε. Σα να κατάλαβε πως πίσω απ' την πρόθεση κρυβόταν εκείνο το οικείο και ζεστό μιας ψευτιάς που από δικό σου χέρι μοιάζει με χατίρι και δεν σ' αφήνει να σκεφτείς την ντροπή της επομένης απέναντι στον καθρέφτη σου. Ισιωσε την πλάτη και είπε έτσι που να την ακούσουν και οι άλλοι γύρω. «Δεν αλλάζω εγώ». Αυτή η ...εκλογική πραγματικότητα δεν αναλύεται, δεν καταγράφεται παρά μόνον ολότελα προσωρινά σε δημοσκοπήσεις και θεωρητικές αναμετρήσεις. Την επομένη σύντροφοι, θα κριθούμε όλοι. Εκεί που τα γαϊδούρια θα παλεύουν για το ψωμί τους και τα ιδρωμένα άλογα θα φοβούνται τα ποντίκια τα κρυμμένα στα θησαυροφυλάκια της εξουσίας του πλούτου. Καμιά απορία αναπάντητη, κανένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά ανεξήγητο. Το ιπποδρόμιο είναι η αγορά. Στα φανερά λοιπόν εμείς, όρθιοι και πεζοί, αγωνιστές εκτός εμπορίου ψυχών και ονείρων. Εκλογές. Ψηφοδέλτια. Η ανατροπή δε δημοσκοπείται. Γίνεται. Και την επομένη των εκλογών.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... "GRACELAND" ...

*
New York Times
***
*
ΔΡΟΜΟΙ
*

Το ντοκιμαντέρ...

... «Κάτω από τον αφρικανικό ουρανό» του Τζο Μπέρλινγκερ περιγράφει τη δημιουργία του κλασικού άλμπουμ του Πολ Σάιμον (φωτό) «Graceland» στη Νότια Αφρική το 1985 - και την επανασύνδεση του Σάιμον με τους ίδιους αφρικανούς καλλιτέχνες 25 χρόνια αργότερα. Από όλα όσα καταγράφονται στο καταπληκτικό αυτό ντοκιμαντέρ πιο πολύ με εντυπωσίασε η περιγραφή του μπασίστα Μπακίτι Κουμάλο για εκείνη την ημέρα του 1985 όταν συνάντησε τον Σάιμον σε ένα στούντιο ηχογράφησης στο Γιοχάνεσμπουργκ. «Εργαζόμουν ως μηχανικός», θυμάται ο Κουμάλο, «και μια ημέρα με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι ο Πολ Σάιμον έψαχνε για μουσικούς. Ρώτησα, ποιος είναι αυτός; Δεν είχα ιδέα. Παίρνω το μπάσο μου και πάω στο στούντιο και τον συναντώ. Παίξαμε λίγο και ο Πολ χαμογελούσε... έπειτα σταματούσε και άλλαζε τη μουσική. Μετά σταματούσε πάλι και μας έδινε άλλα ακόρντα και μετά μαθαίναμε διάφορα - αισθανόμασταν όλοι λες και σπουδάζαμε πάλι στο ωδείο».

. 

Παρακολουθώντας...

... την ταινία αυτή θυμήθηκα την πρώτη φορά που άκουσα τους αφρικανικούς ρυθμούς του «Graceland». Βλέπεις συγκεντρωμένους σε ένα στούντιο μερικούς από τους πιο δημιουργικούς μουσικούς της εποχής μας, να αυτοσχεδιάζουν και να πειραματίζονται με διαφορετικά στυλ, φωνές και μελωδίες της νοτιοαφρικανικής μουσικής προσθέτοντας ο καθένας ό,τι είχε στο μυαλό του. Εκείνο που με συνεπήρε όμως ήταν ότι γύρισα στην πολιτική ζωή στα μέσα της δεκαετίας του '80, στο αποκορύφωμα του νοτιοαφρικανικού απαρτχάιντ το οποίο οδήγησε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο του Νέλσον Μαντέλα να ζητήσει πλήρες διπλωματικό, οικονομικό, αθλητικό και πολιτιστικό μποϊκοτάζ.

.

Πριν από το Ιντερνετ...

... πριν από την παγκοσμιοποίηση, τα iTunes και το YouTube ήταν όλα αυτά. Τον Σάιμον τον προσείλκυσε στη νοτιοαφρικανική μουσική μια κασέτα του συγκροτήματος Boyoyo Boys που του έστειλε ένας φίλος του. Ο καλλιτέχνης μέσα του επέμεινε να ακολουθήσει τη μουσική αφήνοντας στην άκρη την πολιτική. Τολμώντας να αγνοήσει το μποϊκοτάζ και κάνοντας το «Graceland», βοήθησε να γίνουν γνωστά σε όλο τον πλανήτη το ταλέντο και οι ήχοι των νοτιοαφρικανών μουσικών και στην πορεία τους ενίσχυσε περισσότερο από οποιοδήποτε απελευθερωτικό κίνημα.

.

«Οταν ο καλλιτέχνης...

... βρίσκεται σε κάποιου είδους διαφωνία με την πολιτική», λέει ο Πολ Σάιμον στο ντοκιμαντέρ, «γιατί είναι οι πολιτικοί οι ενδεδειγμένοι να πουν σε εμάς τους καλλιτέχνες τι να κάνουμε ή ποιους κανόνες να ακολουθήσουμε;». Ο σαξοφωνίστας Μπάρνεϊ Ρατσαμπάνε παρατηρεί: «Στη Νότια Αφρική δεν είχαμε ευκαιρίες, παίζαμε μόνο στα γκέτο, ποτέ στις μεγάλες αίθουσες στις πόλεις. Το "Graceland" όμως άνοιξε τα μάτια πολλών και μας έδωσε ευκαιρίες και ελπίδες». Ο κιθαρίστας Τζον Σελολβάνε προσθέτει: «Θυμάμαι είχε πάει περιοδεία στην Ευρώπη τον χειμώνα. Κάθε φορά που ο Μπλακ Μαμπάζο ανέβαινε στη σκηνή και τραγουδούσε με έπαιρναν τα δάκρυα. Σκεφτόμουν: να 'μαι εδώ, ένα αγόρι από τη Νότια Αφρική στο μέσο του χιονιού, μπροστά από 50.000 ανθρώπους που γεμίζουν το στάδιο. Τώρα βλέπω τον κόσμο και ο κόσμος βλέπει εμάς».
---

*
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... το - ανοιχτό - καπάκι της ηθικής ...

*
Παντελής Μπουκάλας
***
*

Το καπάκι της ηθικής

*
Και τα λόγια μένουν, κι ας βιαζόμαστε να τα παραγράψουμε (ιδίως όσα μας ξεφεύγουν όταν υποπίπτουμε στο αμάρτημα της ειλικρίνειας), και οι εικόνες επίσης. Η εικόνα που πρέπει να έχει στοιχειώσει τη σκέψη του κ. Βενιζέλου έχει κέντρο της την πλατεία Συντάγματος. Η τελευταία προεκλογική συγκέντρωση του ΠΑΣΟΚ εκεί, δυο μέρες πριν από τις εκλογές, είχε παρουσιαστεί από τον πρόεδρό του σαν «ανακατάληψη». Υιοθέτησε δηλαδή τη ρητορική με την οποία ο κ. Σαμαράς παρουσίασε το υπέρ τάξεως, ασφαλείας και ξενηλασίας ανακαταληψιακό όνειρό του, προσδοκώντας ότι θα ανακόψει την ακροδεξιά επιδρομή στη γαλάζια πολυκατοικία. Για τον κ. Βενιζέλο, το Σύνταγμα-σύμβολο, το Σύνταγμα-σημείο αγανάκτησης, έπρεπε αν όχι να αφομοιωθεί με σκοπό την ακύρωσή του, τουλάχιστον να πληγεί, με δεύτερο, υποδεέστερο στόχο την άμβλυνση της αίγλης του και τη σχετικοποίησή της.
.
Τα αποτελέσματα, γνωστά. Είχαν άλλωστε προλάβει να κάνουν τον γύρο του Ιντερνετ πριν καν τελειώσει την ομιλία του ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Ενόσω ο ίδιος δήλωνε, στερεοτύπως, «βαθύτατα συγκινημένος από τη μεγαλειώδη παρουσία του λαού», ο λαός, δυο-τρεις χιλιάδες νοματαίοι, ούτε πλήθος μπορούσε να χαρακτηριστεί, ούτε λαοθάλασσα, ούτε καν συγκέντρωση του ΚΚΕ εσωτερικού παλαιών εποχών. Οταν έπεσε η ομίχλη από τα εσκεμμένως πάμπολλα βεγγαλικά, η τρύπια εικόνα προδιέγραψε την επίδοση των πράσινων στις κάλπες: χαμηλή, πολύ χαμηλή. Το αναβολικό-Σύνταγμα, όπως το θέλησε ο κ. Βενιζέλος, είχε αποδειχθεί κομπογιαννίτικο. Και οι επιστρατευθέντες μετανάστες, κυρίως Πακιστανοί, που ακροβολίστηκαν σείοντας σημαίες μήπως διευκολύνουν την κατασκευή τηλεοπτικών ψευδαισθήσεων, αντί να βοηθήσουν, αποδείχθηκαν εφιαλτικά πειστήρια ολιγαριθμίας. Τα φιλμάκια στο γιου-τιουμπ τουμπάρισαν αμέσως τους προπαγανδιστικούς σχεδιασμούς.
.
Πιθανόν και με αυτήν την αποκαρδιωτική εικόνα στο μυαλό του, ο κ. Βενιζέλος λίγες μέρες μετά το οδυνηρό αποτέλεσμα των εκλογών κήρυξε το τέλος του κόμματός του και τον μηδενισμό του κοντέρ. Θυμίζω: «Το ΠΑΣΟΚ του 13% έχει τελειώσει. Εχει πεθάνει από τον κυβερνητισμό, τον παρασιτισμό και τον κρατισμό. Δεν υπάρχουν πολλοί που μπορούν να μιλήσουν ιδεολογικά. Υπάρχει έλλειψη ιδεολογίας και οι περισσότεροι γνωρίζουν μόνο από διαχείριση. Το ΠΑΣΟΚ σάπισε». Αυτά είπε. Κατάφερε μάλιστα το τελικό χτύπημα στο κόμμα του με τα εξής λόγια, που υποδηλώνουν ότι ξέρει κάτι παραπάνω απ' όλους μας: «Η ιστορία του Ακη μάς αποτελείωσε. Ανοιξε το καπάκι της ηθικής. Το ΠΑΣΟΚ θα εξακολουθήσει να ταλαιπωρείται γιατί μπορεί να ακολουθήσουν και άλλες υποθέσεις οι οποίες θα μας πλήξουν». Αυτά τα λόγια και αυτές οι εικόνες στοιχειώνουν τον κ. Βενιζέλο όποτε στους προεκλογικούς λόγους του μιλάει για ευθύνη, μέλλον, όραμα, πρόγραμμα. Ενας μη πεπεισμένος, πώς και ποιους να πείσει σαν ηγέτης ενός κόμματος σαπισμένου που απειλείται διαρκώς από το ανοιχτό καπάκι της ηθικής;
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... Γκύντερ Γκρας μαινόμενος ...

*
Γιώργος Δελαστίκ
***
*

Απύθμενο μίσος κατά της Ελλάδας

*

Ξεφτιλίστηκε εντελώς λόγω απίστευτης ανθελληνικής εμπάθειας η σοβαρή, υποτίθεται γερμανική συντηρητική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Το Σάββατο η κεντροαριστερή εφημερίδα του Μονάχου «Ζιντόιτσε Τσάιντουνγκ» δημοσίευσε ένα ποίημα του διάσημου 84χρονου Γερμανού συγγραφέα Γκίντερ Γκρας.
.
Ένα ποίημα που διαπνεόταν από βαθιά αγάπη και σεβασμό προς την Ελλάδα και σφοδρότατα επικριτικό για την Ευρώπη και την πολιτική που ακολουθεί απέναντι στη χώρα μας. Αδύνατον να ανεχτεί κάτι τέτοιο η δεξιά «Φράκνφουρτερ Αλγκεμάινε»!
.
Λύσσαξε, άφρισε και προχώρησε σε μια ασυνήθιστη για το επίπεδό της ενέργεια. Την Κυριακή, στην πρώτη σελίδα του πολιτιστικού της τμήματος, αφιέρωσε εκατοντάδες λέξεις για να στήσει μια εντελώς ψεύτικη και κατασκευασμένη ιστορία: ότι δήθεν το ποίημα δεν το είχε γράψει ο Γκίντερ Γκρας, αλλά η συντακτική ομάδα ενός σατιρικού περιοδικού, η οποία εξαπάτησε υποτίθεται τη «Ζιντόιτσε Τσάιντουνγκ» πως το ποίημα προερχόταν από τον Γκίντερ Γκρας!
.
Η απόδοση του ποιήματος σε ένα σατιρικό περιοδικό, το οποίο μάλιστα δεν είχε καν κάνει τον κόπο να βάλει έναν συντάκτη του να γράψει ένα ποίημα, αλλά είχε μαζέψει στίχους και φράσεις από το Διαδίκτυο, αποσκοπούσε στην απαξίωση και την περιφρόνηση απέναντι στο περιεχόμενο του ποιήματος. Ενός ποιήματος που οι στίχοι του είναι πραγματικά συγκινητικοί, ίσως και συγκλονιστικοί κάποιοι για εμάς τους Έλληνες.
.
Σε μία πράξη μάλιστα αδίστακτης δημοσιογραφικής αλητείας, η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» είχε και φανταστικό ρεπορτάζ από τα γραφεία του σατιρικού περιοδικού!
.
«Καθώς το απόγευμα της Παρασκευής οι συντάκτες του χιουμοριστικού περιοδικού έμαθαν το νέο ότι η «Ζιντόιτσε Τσάιντουνγκ» θα δημοσίευε στο φύλλο του Σαββάτου ως γνήσιο ποίημα του Γκρας αυτό το ιδιαιτέρως γελοίο και απίστευτα κακό ποίημα υπό τον τίτλο «Η ντροπή της Ευρώπης» έπεσαν γελώντας ο ένας στην αγκαλιά του άλλου» αναφέρει μεταξύ άλλων το ανύπαρκτο ρεπορτάζ! Τι σημασία έχει αν ο Γκρας απάγγειλε ο ίδιος το ποίημά του στον κρατικό ραδιοσταθμό της Βρέμης;
.
«Ιδιαιτέρως γελοίο και απίστευτα κακό ποίημα» εδώ βρίσκεται όλη η ουσία. Πώς να χωνέψει π.χ. η σύγχρονη γερμανική Δεξιά τον σαφέστατο υπαινιγμό του Γκίντερ Γκρας ότι ακόμη και οι ναζιστικές ορδές του Χίτλερ που επιτέθηκαν στην Ελλάδα αποτελούνταν από στρατιώτες που μέσα στον σάκο τους κουβαλούσαν τον διάσημο Γερμανό φιλέλληνα λυρικό ποιητή Χέλντερλιν;
.
Πώς να ανεχθούν οι αλαζόνες Γερμανοί του 2012, που έχουν για μία ακόμη φορά ξεκινήσει να κατακτήσουν ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο, αυτή τη φορά με τα οικονομικά τους «τανκς», τον Γκίντερ Γκρας να γράφει απευθυνόμενος στην Ε.Ε. και στους ηγέτες της «Στερημένη από πνεύμα, εσύ θα φθίνεις χωρίς τη χώρα, το πνεύμα της οποίας εσένα, Ευρώπη, δημιούργησε;».
.
Εδώ το Βερολίνο και πολλοί από τους συμμάχους του σε επίπεδο ηγετών έχουν στήσει μια τεράστια εκστρατεία εξευτελισμού της Ελλάδας και εξαθλίωσης του λαού της, ώστε να λειτουργήσει ως αποτρεπτικό παράδειγμα τρομοκράτησης των υπολοίπων λαών της Ευρώπης.
.
Να βλέπουν δηλαδή με τρόμο τι θα πάθουν, αν δεν υπακούουν στις εντολές της εκάστοτε γερμανικής κυβέρνησης. Θα αφήσουν επομένως τον Γκίντερ Γκρας να λέει ότι η Ευρώπη είναι αυτή που θα φθίνει, αν διώξει την Ελλάδα;
.
Καθόλου εναρμονισμένο με την επίσημη γραμμή της καγκελαρίας δεν είναι το ποίημα αυτό, όταν αναφέρει πως η Ελλάδα βρίσκεται «κοντά στο χάος, γιατί δεν συμμορφώθηκε προς την αγορά» ή ότι η Ελλάδα «σαν οφειλέτης διαπομπεύεται γυμνή, υποφέρει μια χώρα που εσύ (σ.σ. Ευρώπη) της λες κούφια λόγια αντί για την ευγνωμοσύνη που της χρωστάς».
.
Τέτοια έγραφε ο Γκίντερ Γκρας γι αυτό και έπεσαν να τον κατασπαράξουν ακόμη κι αυτόν, τον Γερμανό, οι συμπατριώτες του.
.
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
Η μαυροφορεμένη Αντιγόνη εν μάχη
.
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ είναι ο στίχος στο ποίημα του Γκίντερ Γκρας που προκάλεσε σάλο στη Γερμανία, όπου απευθυνόμενος στην Ευρώπη γράφει ο συγγραφέας - ποιητής: " Σ' εσένα αντιστεκόμενη φοράει μαύρα η Αντιγόνη και σε όλη τη χώρα πένθος ντύνεται ο λαός του οποίου εσύ υπήρξες φιλοξενούμενη "!
.
Ο Γκίντερ Γκρας δεν κρύβει τον θαυμασμό του για την αντίσταση του ελληνικού λαού: " Πιες επιτέλους, πιες! Φωνάζουν οι κλακαδόροι των επιτρόπων, όμως ο Σωκράτης με οργή σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ως πάνω ", γράφει.
.
Λεπτομέρεια - μαχαιριά: οι εγκάθετοι της Ε.Ε. χρησιμοποιούν απέναντι στον Σωκράτη το ρήμα "πίνω" που χρησιμοποιείται στα γερμανικά για τα ζώα (saufen), όχι για τους ανθρώπους!
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*