Παρασκευή 9 Απριλίου 2010

... ένα κακό σενάριο για την Ελλάδα ...

*
Γιώργος Δελαστίκ
***
*
Η Δεξιά σαρώνει στην Ουγγαρία

*
Η "Ουγγρική Φρουρά", κατά το πρότυπο των Ταγμάτων Εφόδου των Ες - Ες, παρελαύνει
*
Ανήσυχος παρακολουθεί ο ευρωπαϊκός Τύπος την πορεία προς τις βουλευτικές εκλογές της Ουγγαρίας που θα γίνουν μεθαύριο, με τον δεύτερο γύρο να λαμβάνει χώρα στις 25 Απριλίου. Περί του αποτελέσματος σε επίπεδο διακυβέρνησης δεν υπάρχει η παραμικρή αγωνία ή αβεβαιότητα. Θεωρείται απολύτως σίγουρο ότι θα σαρωθεί κυριολεκτικά το μέχρι τώρα κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα σε βαθμό που ίσως απειληθεί και η... εξαφάνισή του (!), καθώς εκτιμάται ότι δεν θα πάρει ούτε καν το 20% των ψήφων. Εξίσου βέβαιη προεξοφλείται η θριαμβευτική επικράτηση του κόμματος της εθνικιστικής Δεξιάς των Συντηρητικών του πρώην πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπαν. Βοηθούντος και του εκλογικού συστήματος και με δεδομένο ότι αναμένεται να συγκεντρώσει πάνω από το 50% (!) των ψήφων, ο Ορμπαν φιλοδοξεί να ελέγχει ίσως και τα δύο τρίτα των εδρών στη νέα ουγγρική Βουλή.

Με δεδομένα αυτά τα στοιχεία, εύλογη είναι φυσικά η απορία για ποιο πράγμα υπάρχει η ανησυχία περί της οποίας κάναμε λόγο στην αρχή του άρθρου.

Αφορά στην εκλογική επίδοση της φασίζουσας Ακροδεξιάς, η οποία θεωρείται βέβαιο ότι θα εισέλθει πανηγυρικά για πρώτη φορά στο ουγγρικό Κοινοβούλιο. Ο λόγος περί του κόμματος «Κίνημα για μια καλύτερη Ουγγαρία», Γιόμπικ κατά την ουγγρική ονομασία του. Το κόμμα αυτό, το οποίο έχει συγκροτήσει και τάγματα εφόδου κατά το πρότυπο των ναζιστικών Ες - Ες με την ονομασία Ουγγρική Φρουρά και παραστρατιωτική οργάνωση, ήταν κοινοβουλευτικά ασήμαντο στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του 2006. Παρά την εκλογική του σύμπραξη με το κόμμα της Αλήθειας και της Ζωής του «πατριάρχη» της ουγγρικής Ακροδεξιάς Ιστβαν Τσούρκα, ο συνδυασμός τους καταποντίστηκε και πήρε μόλις 2,2% - πολύ κάτω δηλαδή από το όριο του 5% που απαιτείται για την είσοδο στη Βουλή.

Τα πράγματα άλλαξαν για το Γιόμπικ με την πολιτική άγριας λιτότητας που άρχισε να εφαρμόζει κατ’ απαίτηση της ΕΕ ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Φέρεντς Γκιούρτσανι, η οποία βύθισε την Ουγγαρία στη φτώχεια και στην ταπείνωση. «Οι υπερήφανοι Μαγυάροι σιχαίνονται τον ρόλο τους ως ζητιάνων στην ευρωπαϊκή σκηνή» επισημαίνει το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ», προσθέτοντας ότι αυτό έχει οδηγήσει τους Ούγγρους σε μια στάση όπου «η δυσφορία απέναντι στην ΕΕ έχει φτάσει σε ύψη ευρωπαϊκού ρεκόρ». Οντως, μόλις το 30% των Ούγγρων θεωρεί πλέον ότι ήταν θετικό γεγονός η ένταξη της χώρας τους στην ΕΕ!

Ακόμη χειρότερα, μόνο το 15% των Ούγγρων εμπιστεύεται τους βουλευτές και μόλις και μετά βίας οι μισοί Ούγγροι εξακολουθούν να υποστηρίζουν ακόμη το πολυκομματικό σύστημα! Καθώς η ουγγρική κυβέρνηση έφερε τελικά και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με αποτέλεσμα να φαγωθεί εντελώς ο 13ος μισθός, να αυξηθεί ο ΦΠΑ κατά 5%, να αυξηθεί η ηλικία συνταξιοδότησης κατά τρία ολόκληρα χρόνια κλπ., το πολιτικό κλίμα επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο. Ο πληθυσμός άρχισε να στρέφεται προς ακροδεξιές πολιτικές κατευθύνσεις. Το Γιόμπικ είχε τότε τη φαεινή ιδέα να συγκροτήσει, το 2007, την ένστολη παραστρατιωτική του οργάνωση, την Ουγγρική Φρουρά. Ανέδειξε σε κυρίαρχο θέμα την εγκληματικότητα των Τσιγγάνων και άρχισε να βάζει την Ουγγρική Φρουρά να κάνει παρελάσεις στρατιωτικού τύπου σε πόλεις και συνοικίες με μεγάλο ποσοστό τσιγγάνικου πληθυσμού, με στόχο την τρομοκράτηση των Τσιγγάνων και την ανάπτυξη ρατσιστικών αισθημάτων υπεροχής στους ταπεινωμένους από την οικονομική και πολιτική κρίση Ούγγρους.

Η τακτική αυτή απέδωσε τα μέγιστα. Στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2009, το ποσοστό του Γιόμπικ εκτινάχθηκε στο 14,8% και έτσι η ουγγρική φασίζουσα Ακροδεξιά έστειλε 3 ευρωβουλευτές της στο Στρασβούργο. Φυσικά, οι βουλευτικές εκλογές δεν είναι σαν τις ευρωεκλογές της «πλάκας» και της υψηλής αποχής που πάντα ευνοούν τα μικρότερα κόμματα, αλλά είναι ελάχιστες οι ελπίδες ότι το Γιόμπικ θα αποτύχει να ξεπεράσει την Κυριακή το φράγμα του 5%. Ολες οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν να συγκεντρώνει πολύ υψηλότερο ποσοστό και παρόλο που το 30% των ερωτώμενων Ούγγρων δεν αποκαλύπτουν τι θα ψηφίσουν, το πιθανότερο είναι πως από τη Δευτέρα όλη η Ευρώπη θα σχολιάζει την εντυπωσιακή είσοδο των φασιστών στην κοινοβουλευτική ζωή της Ουγγαρίας, ως αποτέλεσμα της άθλιας, αντιλαϊκής πολιτικής μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης.
---
Σοσιαλιστές

«Μέρα και νύχτα λέγαμε ψέματα!»

Περιθωριοποίηση ενδέχεται να απειλήσει τους Ούγγρους σοσιαλιστές την Κυριακή, αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις που μέχρι στιγμής τους δείχνουν να συγκεντρώνουν κάτω από το 20% των ψήφων και τη Δεξιά να σημειώνει θρίαμβο με ποσοστό άνω του 50%. Πέρα από την προφανή τραγωδία τέτοιας διαφοράς ποσοστών, το ακόμη χειρότερο είναι πως αυτή η κατακλυσμιαία μεταστροφή των Ούγγρων ψηφοφόρων θα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην πολιτική που άσκησε αυτή την τετραετία η πανηγυρικά εκλεγείσα το 2006 σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φέρεντς Γκιούρτσανι. Οι Ούγγροι πίστεψαν τον σοσιαλιστή πρωθυπουργό, ο οποίος ομολόγησε ενώπιον των βουλευτών του ότι «μέρα - νύχτα λέγαμε ψέματα»!
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies


Πέμπτη 8 Απριλίου 2010

... οικονομία: μόνη Λύση ...

*
Γιώργος Δελαστίκ
***
*
... τα «λαϊκά ομόλογα»

*
Δεν πάει άλλο με την κατάσταση αυτή. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η πολιτική που έχει καταστήσει την Ελλάδα βορά της διεθνούς κερδοσκοπίας. Η κυβέρνηση επέδειξε κάθε διάθεση συμμόρφωσης στις επιταγές της ΕΕ και μάλιστα σε βαθμό υπερβολής. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής απεδείχθησαν οικτρά για τη χώρα μας: ο μεν ελληνικός λαός χειμάζεται από τα αντεργατικά μέτρα που υπέβαλε ο πρωθυπουργός κατ’ απαίτηση της ΕΕ, παρόλο που βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τις προεκλογικές και τις μετεκλογικές του θέσεις ως τον Δεκέμβριο, η δε ελληνική οικονομία αφέθηκε εντελώς ανυπεράσπιστη από τους εταίρους της ΕΕ κατ’ απαίτηση της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ.

Είχαμε προειδοποιήσει και αναλύσει γιατί η απαράδεκτη απόφαση των ηγετών της Ευρωζώνης στις 25 Μαρτίου συνιστούσε όχι στήριξη, όπως υποστήριζε για λόγους προφανούς σκοπιμότητας η κυβέρνηση, αλλά αντιθέτως «πράσινο φως» προς τους κερδοσκόπους για να «γδάρουν» την Ελλάδα. Η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώθηκε με τον πιο επώδυνο τρόπο. Δεν ωφελεί να υποκρίνεται άλλο η κυβέρνηση ότι δήθεν μπορεί να ελπίζει σε στήριξη εκ μέρους των εταίρων της στην Ευρωζώνη, στη βάση αυτής της απόφασης. Η ζωή απέδειξε ότι αυτή η απόφαση είναι υπέρ των κερδοσκόπων, όχι υπέρ της Ελλάδας.

Από τη στιγμή που η ΕΕ μας εγκατέλειψε και αντικειμενικά τάχθηκε εναντίον μας μέχρι να χρεοκοπήσουμε, η κυβέρνηση πρέπει να αλλάξει πολιτική, καθώς είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει την κερδοσκοπική επίθεση χωρίς τους παραδοσιακούς μέχρι τώρα εταίρους της.

Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί κερδοσκόποι ξέρουν φυσικά ότι η Ελλάδα πρέπει να δανειστεί τουλάχιστον καμιά δεκαπενταριά δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε έναν μήνα και είναι αποφασισμένοι να μας «γδάρουν». Δεν έχουμε καμιά ελπίδα ελέους εκ μέρους τους. Θα αλλάξουν στάση μόνο αν φοβηθούν ότι μπορεί η κυβέρνηση θα δανειστεί από αλλού, οπότε θα χάσουν τα κολοσσιαία ποσά που προσδοκούν από τόκους δανείων που θα μας χορηγήσουν.

Στο εξωτερικό, επαπομένουσες πηγές δανειοδότησης είναι η Κίνα και οι Αραβες. Από τον παιδαριώδη τρόπο που χειρίστηκε η κυβέρνηση το ενδεχόμενο δανεισμού από την Κίνα, φαίνεται ότι αυτή η δυνατότητα έχει προς το παρόν εκλείψει. Δεν έχουμε καταλάβει αν η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει διερευνήσει σοβαρά όλες τις δυνατότητες να πάρει δάνεια από Αραβες. Η εντύπωσή μας είναι αρνητική, ιδίως αν λάβουμε υπόψη μας πόσο επιπόλαια αρνήθηκε εμπράκτως προσφορά του ηγέτη της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι προ διμήνου περίπου.

Σίγουρα πάντως η Ελλάδα πληρώνει σήμερα ακριβά την παντελή έλλειψη αραβικής πολιτικής από τότε που πέθανε ο Ανδρέας Παπανδρέου, μια ολόκληρη δεκαπενταετία.

Αν η κυβέρνηση πάντως αποδειχθεί ανίκανη να εξασφαλίσει δάνεια από αραβικές χώρες, δεν έχει άλλον τρόπο αντίδρασης πέρα από την έκδοση λαϊκών ομολόγων και εντόκων γραμματίων που θα διατεθούν στους Ελληνες καταθέτες, όπως γινόταν επί δραχμής.

Προσφέροντας ένα επιτόκιο της τάξης του 4%, το οποίο είναι ανώτερο των σημερινών επιτοκίων που δίνουν οι τράπεζες αλλά σαφώς κατώτερο αυτού με το οποίο δανείζεται η χώρα, τόσο το κράτος όσο και οι καταθέτες θα βγουν κερδισμένοι, οπότε η ανταπόκριση του κοινού είναι βέβαιη. Ιδιαίτερη δουλειά με τα ομόλογα αυτού του τύπου (τα οποία τουλάχιστον στην αρχή μπορούν να είναι εξαιρετικά βραχείας διάρκειας ενός ή τριών χρόνων) είναι εφικτό να γίνει και μεταξύ των ομογενών.

Στόχος αυτής της κίνησης δεν είναι να υποκαταστήσει τον τραπεζικό δανεισμό με τις λαϊκές καταθέσεις ή να «στεγνώσει» τις ελληνικές τράπεζες από ρευστότητα. Είναι να δώσει ένα ισχυρότατο -και είμαστε απολύτως βέβαιοι, άκρως αποτελεσματικό- μήνυμα προς το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης ότι ή ρίχνει αμέσως τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας σε λογικά επίπεδα ή χάνει δισεκατομμύρια ευρώ από τόκους, αν υποχρεώσει την ελληνική κυβέρνηση να διευρύνει τον εσωτερικό δανεισμό. Αυτή η γλώσσα των οικονομικών εκβιασμών στη βάση του κέρδους είναι η μόνη που καταλαβαίνουν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί κερδοσκόποι.
---
Η αλήθεια

Μέρκελ - ΕΕ είναι οι κερδοσκόποι!
---
Παιδαριώδεις είναι οι κυβερνητικές προσπάθειες να αποδώσει την εκτίναξη του επιτοκίου δανεισμού σε κάποια ασήμαντα δημοσιεύματα περί δήθεν «ηρωικής» δήλωσης ανώνυμου στελέχους της κυβέρνησης για αίτημα αναθεώρησης της απόφασης της Ευρωζώνης, ώστε να αφαιρεθεί από αυτή κάθε αναφορά στα περί χρηματοδότησης από το ΔΝΤ.

Αυτά είναι αστειότητες. Τα σπρεντ εκτινάχθηκαν για τον πολύ απλό λόγο ότι η απόφαση που επέβαλε η καγκελάριος Μέρκελ στους υπόλοιπους ηγέτες διακηρύσσει ότι η ΕΕ απαγορεύεται να βοηθήσει την Ελλάδα μέχρι τη στιγμή της χρεοκοπίας της. Η ωμή αλήθεια είναι ότι η ΕΕ και η Μέρκελ είναι αυτές που πέταξαν τη χώρα μας βορά στους κερδοσκόπους!
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies

Τετάρτη 7 Απριλίου 2010

... Λιονέλ Μέσι - ο ζωγράφος της μπάλας ...

*
Γιώργος Νασμής
***
*
ΜΕΣΙ - ΕΒΑΛΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΓΚΟΛ ΣΤΗΝ ΑΡΣΕΝΑΛ
ΚΑΙ ΘΑΜΠΩΣΕ ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ
*
Ο Θεός είμαι εγώ
*
Δεν είναι ο διάδοχος του Μαραντόνα αλλά του... Βαν Γκογκ. Γιατί ο Λιονέλ Μέσι απλώς δεν είναι ποδοσφαιριστής αλλά κορυφαίος ζωγράφος. Αν οι κινήσεις του στον αγωνιστικό χώρο αποτυπώνονταν με χρώματα σε καμβά τότε το αποτέλεσμα θα ήταν σίγουρα αντίστοιχο με την «Εναστρη νύχτα» του μεγάλου Ολλανδού ζωγράφου.

Η Αρσεναλ και όλος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης υποκλίθηκε στην ιδιοφυΐα του μικρόσωμου Αργεντινού. Τέσσερα γκολ σε προημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Ετσι απλά, σαν σε προπόνηση. Κι ύστερα χαμογελαστός δήλωσε πως είναι πολύ χαρούμενος και έφυγε για τα αποδυτήρια σαν να έκανε το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.

Για τρίτη συνεχόμενη σεζόν η κορυφαία ομάδα του κόσμου Μπαρτσελόνα πήρε το εισιτήριο για τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ συντρίβοντας τους «κανονιέρηδες» με 4-1. Εκεί θα αντιμετωπίσει την Ιντερ του Ζοζέ Μουρίνιο (21 και 27 Απριλίου οι αγώνες) με τον οποίον οι «μπλάουγκρανα» διατηρούν σχέση μίσους και πάθους.

Η «Ελ Παΐς» είχε το θάρρος να το παραδεχτεί: Εξαντλήθηκαν οι χαρακτηρισμοί για τον Μέσι. Εξωγήινος, μάγος, θεός του ποδοσφαίρου, κορυφαίος μουσικός της τζαζ, ιδιοφυΐα.

«Απλώς ελεύθερος», λέει ο ίδιος. «Γιατί όταν έχω την μπάλα στα πόδια μου νιώθω σαν να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος πάνω στη γη. Κι αυτό το αίσθημα της ελευθερίας δεν μπορεί να σου το δώσει κανένας τίτλος και κανένα χρηματικό ποσό».

ΤΟΝ ΤΣΑΝΤΙΣΑΝ...
*
Οσοι χαρακτηρίζουν τον Μέσι διάδοχο του Μαραντόνα κάνουν τεράστιο λάθος. Γιατί ο 23χρονος παίκτης έχει θέσει τα δικά του στάνταρ που είναι ανώτερα από αυτά του θεού των Αργεντινών. Γρήγορος σαν σαΐτα, ντριμπλαδόρος, διορατικός, εκτελεστικός, ομαδικός και κυρίως χαμογελαστός. Αρκεί βέβαια να μην τον πειράξεις. Το τελευταίο δεν το γνώριζε ο Δανός Μπέντνερ. Και έκανε το λάθος να ανοίξει το σκορ στο Καμπ Νου στο 18΄. Ο Μέσι συνοφρυώθηκε, τσαντίστηκε. Σαν να του πήραν το γλειφιτζούρι από το χέρι. Με φάτσα σαν του μικρού Ινδιάνου Καριμπού από τα κόμικς ανέλαβε δράση.

Τρία λεπτά μετά πήρε την μπάλα, έφτασε έξω από την περιοχή και με κεραυνό έστειλε φιλάκια στον Μπέντνερ. Στο 37΄ ασίστ από τον Πέδρο στη μικρή περιοχή, αλλάζει πόδι και 2-1. Μικρή ανάσα μέχρι το 42΄. Φεύγει σαν βέλος στην πλάτη της άμυνας της Αρσεναλ και μπροστά στην έξοδο του Αλμούνια στέλνει με λόμπα την μπάλα στα δίχτυα. Όχι, δεν τελειώσαμε. Από τα όλε όλε του δευτέρου ημιχρόνου στο... γλυκό του 88΄. Προσπερνά σαν σταματημένους όποιους βρίσκει μπροστά του. Πρώτο σουτ Αλμούνια. Δεύτερο σουτ δίχτυα. Ο μεγαλύτερος εφιάλτης της Ρεάλ είναι εδώ. Εl clasico το Σάββατο και τελικός Τσάμπιονς Λιγκ στις 22 Μαΐου στο Μπερναμπέου. «Γιατί, Θεέ μου», μονολογούν οι «μερένγκες».
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies

Τρίτη 6 Απριλίου 2010

... "15χρονος νεκρός Αφγανός" ...

*
Γκαζμέντ Καπλάνι
***
*
Το όνοµά µου είναι Χαµίντ
*
Τετάρτη βράδυ στην Αθήνα, µπροστά στη Βουλή, 200 αφγανοί πρόσφυγες, γυναίκες, άνδρες, παιδιά πολλά, µε θαυµαστή αξιοπρέπεια κρατούν στα χέρια αναµµένα κεριά. Πενθούν και διαδηλώνουν σιωπηλά για τον θάνατο του 15χρονου Χαµίντ. Έτσι λένε τον Αφγανό Αλέξη που διαµελίστηκε από τη βόµβα της τροµοκρατίας. Τα πανό που κρατούν στα χέρια τους γράφουν για τον Χαµίντ, την προσφυγιά, τα ανθρώπινα δικαιώµατα. «Ο Χαµιντουλάν είναι στην καρδιά µας», «Η προσφυγιά δεν είναι έγκληµα», «Είµαστε πρόσφυγες και απαιτούµε τα δικαιώµατά µας».

Για τον Χαµίντ, τον Αφγανό Αλέξη, δεν υπάρχουν φοιτητές και µαθητές Λυκείου να ανάβουν κεριά. Δεν υπάρχουν λουλούδια στο µέρος όπου δολοφονήθηκε. Με το ζόρι µάθαµε ακόµα και το όνοµά του. Τόσες µέρες ήταν και παραµένει κυρίως «15χρονος νεκρός Αφγανός», «άτυχο θύµα», «σώµα που διαµελίστηκε». Νεκρός χωρίς όνοµα είναι σαν τάφος χωρίς όνοµα.

Το όνοµα µετατρέπει τον άνθρωπο από «είδος» σε ξεχωριστό υποκείµενο, µέρος της καθηµερινής ιστορίας, τον βγάζει από την ανωνυµία της ζωής και του θανάτου. Για τον Αφγανό Αλέξη, τον Χαµίντ, δεν θα γραφτούν ποιήµατα. Ούτε συνθήµατα στους τοίχους. Και αν γραφτούν, θα καταγγείλουν γενικώς τον αµερικανικό ιµπεριαλισµό, την αποικιοκρατία και τον άδικο ντουνιά.

Αν γραφτούν ποιήµατα, οι στίχοι δεν θα καλούν τους πολίτες να βγουν στους δρόµους, να διαδηλώσουν ειρηνικά ενάντια στην τυφλή βία. Δεν θα πουν «ο Χαµίντ ήταν ένας από µας». Μόνο οι Οικολόγοι Πράσινοι το έγραψαν στα φυλλάδια που µοίραζαν την Τετάρτη το βράδυ.

Η βόµβα που σκότωσε τον Χαµίντ παραµένει ακόµα «ορφανή», γιατί κανείς δεν αναλαµβάνει την ευθύνη. Και αυτοί που την αναλαµβάνουν είναι «µαϊµού τροµοκράτες», λέει η Αστυνοµία.

«Ορφανή» βόµβα, τυφλή βία, µαϊµού ευθύνη, θάνατος αληθινός, τραγική µητέρα, τυφλή κόρη, απαρηγόρητος πατέρας, αδιάφορη πόλη, αγρί ως µπερδεµένη. Πλησιάζω στο πλήθος και ανάβω ένα κερί. Συστήνοµαι σε κάποιον δίπλα µου. «Οι δηµοσιογράφοι να αφήσουν ήσυχη την οικογένεια του Χαµίντ γιατί θέλουν να κάνουν τον θάνατό του σόου» µου λέει. «Ο Χαµίντ δεν έψαχνε στα σκουπίδια, δεν είµαστε ρακοσυλλέκτες, γιατί γράφετε τέτοια πράγµατα;» µε ρωτάει κάποιος πιο πέρα. Μένω µε το αναµµένο κερί στο χέρι. Και εκεί, δίπλα στα κεριά του πένθους, κάτω από τον άναρθρο θόρυβο της αδιάφορης πόλης, άρχισα να µαζεύω λέξεις και φράσεις στα αφγανικά.

Γιουνάν - Ελλάδα, Σααλάµ - γεια σου, Κεσουάρι κασάγκ - Όµορφη χώρα, Ουρούπα - Ευρώπη, Χαανά - σπίτι, Μααχατζίρ - πρόσφυγας, Σαα φάρ - ταξίδι, Ααζαντί - ελευθερία, Τασακούρ - ευχαριστώ, Ντουστ νταράµ ζενταγκίρα - Αγαπώ τη ζωή, Εσκ - έρωτας, Μπαµ - βόµβα, Καατέλ - δολοφονία, Τρουουρίστ - τροµοκρατία, Καζαβάτε κουρ κουρ ραανά - τυφλή βία, Μαρκ - θάνατος, Γιακ πόνζντα σαάλα µπα καατέλ ρασίντ - Ένας δεκαπεντάχρονος δολοφονήθηκε, Ενσάν - άνθρωπος, Μααντάρ - µητέρα, Πααντάρ - πατέρας, Χουαχάρ - αδελφή, Μπαραντάρ - αδελφός, Κεφαγιάτ µεκονάτ! - Φθάνει πια!, Οκούκε ενσάανι - ανθρώπινα δικαιώµατα, Να άστεµ µααχατζίρ να µασκελί εκτεσαντί - Είµαστε πρόσφυγες όχι λαθροµετανάστες, Ντουστ νταράµ - αγαπώ / Ντουστ ντα ράµ ιν κεσουαρρά - Αγαπώ αυτήν τη χώρα, Να ταρς µανµεσλί µπαραντάρε του αστάµ - Μη µε φοβάσαι είµαι συνάνθρωπός σου, Μοτασεµπέν µιαράν µοσκελάτρα - ο ρατσισµός φέρνει το µίσος, Ζενταγί - ζωή, Μαναρεζού ντοράµ - εγώ ελπίζω, Κοντά αφίζ - εις το επανιδείν, Νόµας άστ Χαµίντ - το όνοµά µου είναι Χαµίντ, Άµαγκι αστέµ Χαµίντ - Είµαστε όλοι Χαµίντ…
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies
 

Κυριακή 4 Απριλίου 2010

... τα καλά του καπιταλισμού ...

*
Νίκος Τσαγκρής
***
*
Με αφορμή
.
το δράμα των Πατησίων
*
Παρακολουθώ κάποιους δημόσιους διαπληκτισμούς κυβερνητικών παραγόντων με εκπροσώπους της Αριστεράς για το θέμα «παγκοσμιοποίηση - οικονομικοί μετανάστες - τρομοκρατία», που άνοιξε και πάλι με αφορμή το απίστευτο βομβιστικό δράμα των Πατησίων. Οι «καβγάδες» κινούνται στην «κόκκινη γραμμή» που χωρίζει τους εκφραστές της ελίτ από τους εκφραστές της κοινωνίας. Οι πρώτοι επιδίδονται σε εξουσιαστικούς κομπασμούς, οχυρωμένοι στην πολυτέλεια του Μεγάρου Μαξίμου. Οι δεύτεροι θέλουν να σπάσουν τα οχυρά, να μπουν στα... θερινά ανάκτορα, να πάρουν με τις πέτρες τους πρώτους.

Πέρα από τις αστείες απόπειρες των κυβερνητικών να δείξουν ότι ανταποκρίνονται στις... τρομοκρατικές ανάγκες των καιρών, υπάρχει η έωλη στάση της Αριστεράς. Μια στάση που, αρκούμενη στην κριτική και στις διαμαρτυρίες είναι απολύτως ανεπαρκής: Αυτές οι διαμαρτυρίες, δεν προσφέρουν καμιά λύση, δεν σκιαγραφούν το σχήμα ενός διαφορετικού σύμπαντος. Θυμίζουν τον άνθρωπο που χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο για να τον σπάσει, αντί να σκάψει μια πόρτα και να τον διασχίσει»!...

Καθώς γράφω, η Γεωργιανή παραδουλεύτρα είναι στο μπαλκόνι και φροντίζει τις γλάστρες με τις τριανταφυλλιές. Με τη σοπράνο φωνή της σιγοτραγουδά μια μακρόσυρτη λυπητερή μελωδία της πατρίδας της. Τι την έφερε εδώ; Η πτώση του τείχους! Η νίκη του καπιταλισμού! Ο θρίαμβος της Αγοράς!

Πώς μπορεί πια να είναι κανείς αντικαπιταλιστής; Πώς να ζήσει κανείς χωρίς home cinema, CD player, p.c. συνδεδεμένο στο Internet, χωρίς τo I.X., τον φούρνο μικροκυμάτων, τις πιστωτικές κάρτες, το κινητό τηλέφωνο και τη Γεωργιανή παραδουλεύτρα! Ο καπιταλισμός μοιάζει σαν αυτονόητη ανθρώπινη μοίρα. Είμαστε, πια, άρρηκτα συνδεδεμένοι με τα «ευεργετήματά» του και η Γεωργιανή παραδουλεύτρα ήρθε στην Ελλάδα για να τα γευτεί γρήγορα. Το πρώτο που αγόρασε ήταν ένα κινητό τηλέφωνο. Τώρα ονειρεύεται ένα τζιπάκι. Ο λαμπερός ευρωπαϊκός καπιταλισμός θα αργήσει να φτάσει στη Γεωργία!...

Θέλω να πω ότι αυτό που σήμερα προέχει δεν είναι να βγούμε από τον καπιταλισμό. Ούτε να μπούμε στον σοσιαλισμό. To βαθύτερο αίτημα της σημερινής παγκόσμιας κοινωνίας είναι η παγκοσμιοποίηση των ευεργετημάτων του καπιταλισμού, σε έναν κόσμο με επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι το κέρδος. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρό για τη σύγχρονη Αριστερά. Και όχι η στείρα κριτική και η δήθεν ανατρεπτική διαμαρτυρία...
---
ένα σχόλιο: να λοιπόν που βρήκαμε πεδίον δόξης λαμπρόν για την Αριστερά. Να διαχειριστεί τον καπιταλισμό ... Εύγε, κύριε Τσαγκρή, ούτε ακραιφνείς καπιταλιστές δεν το είχαν σκεφθεί ... Τρέλα ...
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies



Παρασκευή 2 Απριλίου 2010

... για μια Ιστορία των απολογητών ...

*
Δημήτρης Παπανικολάου
***
*
Νένη Πανουργιά: Οι «επικίνδυνοι» αριστεροί,
βασικός μοχλός για την κατανόηση της ελληνικής Ιστορίας


Από τη Γυάρο έως το Γκουαντάναμο
*
ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΑΝ ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ «ΠΟΛΙΤΕΣ

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ; ΣΕ

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΑΝΑΛΥΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΤΟΠΙΣΕΙΣ ΕΠΙ ΜΕΤΑΞΑ

ΕΩΣ ΤΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗ ΓΥΑΡΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ

ΤΟ ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ, Η ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΟΣ ΝΕΝΗ

ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ ΒΛΕΠΕΙ ΤΙΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΩΣ

ΒΑΣΙΚΟ ΜΟΧΛΟ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

«Δεν μπορώ να το καταλάβω! Σε όλον τον κόσμο η Ιστορία γράφεται από τους νικητές. Στην Ελλάδα, αντίθετα, γράφτηκε από τους ηττημένους, κι εμείς (οι νικητές, η Δεξιά) καταλήξαμε να πρέπει ν΄ απολογούμαστε κιόλας».

Το ξέσπασμα ανήκει σε έναν από τους ανθρώπους που έδωσαν συνέντευξη στην ανθρωπολόγο Νένη Πανουργιά, κατά τη διάρκεια της συλλογής του υλικού για το καινούργιο της βιβλίο, Dangerous Citizens: Τhe Greek Left and the Τerror of the State (Επικίνδυνοι Πολίτες: Η ελληνική Αριστερά και η κρατική τρομοκρατία). Ο ανώνυμος συνομιλητής τής Πανουργιά (ένας «πληροφορητής», όπως είναι ο όρος που χρησιμοποιούν οι ανθρωπολόγοι για όσους συνομιλούν μαζί τους «στο πεδίο») έχει εκνευριστεί εν προκειμένω γιατί ματαίως προσπαθεί να πείσει τη συγγραφέα ότι οι Χίτες δεν ήταν δωσίλογοι, δεν συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, αλλά ήταν απλώς φιλομοναρχικοί πατριώτες («μην μπερδεύεις του Χίτες με τα Τάγματα» της λέει). Κι όσο η ίδια του αντιτείνει ότι η παραστρατιωτική οργάνωση Χ είχε με τα Τάγματα Ασφαλείας και την αστυνομία των συνεργατών μια σχέση συγκοινωνούντων δοχείων, ο πληροφορητής καταλαβαίνει βεβαίως ότι η συνέντευξή του θα καταλήξει σ΄ ένα βιβλίο όπου η Ιστορία δεν θα έχει γραφτεί έτσι ακριβώς όπως θα την προτιμούσε ο ίδιος.

Το Dangerous Citizens όμως δεν είναι απλώς η ιστορία του ταραγμένου 20ού αιώνα στην Ελλάδα, γραμμένη από σκοπιά αριστερή και με έμφαση στην εμπειρία διωγμών της Αριστεράς· είναι η διερεύνηση του πώς κανείς μπορεί να πάρει την ευθύνη για να πει μια τέτοια ιστορία. Αρχίζει με οπλισμό ανθρωπολογικό: προσπαθεί να δει πώς οι διώξεις εναντίον των αριστερών βιώνονταν σε επίπεδο καθημερινότητας (από όλη την κοινωνία), πώς επηρέασαν τύπους ανθρώπων, σχέσεις, κοινωνικές δραστηριότητες, αλλά και μνήμες και τρόπους αφήγησης και σκέψης. Στην πορεία παρουσιάζει ιστορικό υλικό για θέματα γνωστά (Ιδιώνυμο, δικτατορία Μεταξά και εκτοπίσεις αριστερών, Δεκεμβριανά, λευκή τρομοκρατία, Εμφύλιος, στρατοδικεία, Μακρόνησος και Γυάρος, δικτατορία Συνταγματαρχών). Και καταλήγει σε μια πολιτική θεώρηση: λυρική, sui generis και συχνά αυτοαναφορική, την ίδια στιγμή όμως αναλυτικά συναρπαστική.

Σε πείσμα εκείνου του συνομιλητή της που αγχώνεται για το ποιος γράφει, επι τέλους, την Ιστορία στην Ελλάδα, το συμπέρασμα της Πανουργιά μοιάζει να είναι ότι την Ιστορία δεν την γράφουν ούτε οι νικητές ούτε οι ηττημένοι, δεν την γράφουν δηλαδή αυτοί που παίρνουν τον λόγο και τον μονοπωλούν. Την Ιστορία την γράφουν και την ξαναγράφουν αυτοί που είναι διατεθειμένοι να δώσουν λόγο, να απολογηθούν.
*
Μίασμα
*
Σε πρώτο επίπεδο, θέμα του βιβλίου της Πανουργιά είναι πώς δημιουργήθηκε η κατηγορία του «αριστερού ως επικίνδυνου» στην Ελλάδα του 20ού αιώνα αλλά και πώς, αντιστικτικά, διαμορφώθηκε μια αριστερή ταυτότητα που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό το ιστορικό γίγνεσθαι. «Ουσιαστικά η έρευνα αυτή ξεκίνησε», γράφει η Πανουργιά, «όταν άρχισα να αναρωτιέμαι: Ποιος είναι αυτός ο “έλληνας αριστερός”, αυτό το πλάσμα που, καθώς μεγάλωνα στη μεταπολεμική Ελλάδα, βρισκόταν συνεχώς υπό εκτοπισμό, διωκόμενος, καταδικασμένος, κυνηγημένος· ο “έλληνας αριστερός” ο οποίος όμως, όταν πια είχα μεγαλώσει και η Αριστερά είχε νομιμοποιηθεί ξανά, κατέκτησε ένα κομμάτι του εθνικού φαντασιακού και στο τέλος έγινε αυτός που έθεσε τους όρους σύμφωνα με τους οποίους η προσωπική ιστορία και η επίσημη Ιστορία συνέπεσαν, σε μια αφήγηση που δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τη μία από την άλλη». Εδώ η συγγραφέας περιγράφει μια κατάσταση πολύ γνωστή: Από τη μια το επίσημο κράτος αντιμετώπιζε για τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες μια κατηγορία πολιτών ως «μίασμα», «καρκίνωμα», εχθρούς της ομαλότητας και της κρατικής υπόστασης. Την ίδια στιγμή όμως, δημιουργήθηκε στο επίπεδο της κοινωνικής καθημερινότητας μια πολύ θετική εικόνα του «αριστερού». «Ο αριστερός» γίνεται στη μεταπολεμική Ελλάδα συνώνυμο του νεωτερικού πνεύματος, της αυτοθυσίας και της πίστης στα πολιτικά ιδανικά. Η γενική εικόνα του αριστερού (πέρα δηλαδή από κομματικές στρατεύσεις, διασπάσεις, πολιτικές διαφορές κ.λπ.) γίνεται η εικόνα αυτού που αναλαμβάνει την ευθύνη της πολιτικής του θέσης και πράξης, σχεδόν πάντα με βαρύ τίμημα. Που σημαίνει ότι εν τέλει οι διώξεις που υπέστησαν (από την καθημερινή όχληση από την αστυνομία, τον αποκλεισμό λόγω έλλειψης πιστοποιητικού φρονημάτων ώς τη φυλάκιση και την εκτόπιση) έκαναν τους αριστερούς να ριζώσουν ακόμα περισσότερο στη συλλογική μνήμη. Όχι, όπως θα ήθελε το κράτος, ως «πολίτες επικίνδυνοι», αλλά ως τα κατ΄ εξοχήν πολιτικά και ιστορικά υποκείμενα της νεώτερης Ελλάδας. Δεν μπορεί βεβαίως να σταματάει εδώ η αποτίμηση της πολιτικής δράσης της επίσημης Αριστεράς ή η ανάγνωση των συγκεκριμένων στιγμών στην οποία πρωταγωνίστησε (Κατοχή, Εμφύλιος, δεκαετία του ΄60)· αλλά δεν μπορεί και να ξεχνιέται αυτή τη διάσταση.
---
Ο Δημήτρης Παπανικολάου είναι λέκτορας Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του πανεπιστημίου της Οξφόρδης
 ---
 Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies

Πέμπτη 1 Απριλίου 2010

... Στρος-Καν, ο σύγχρονος Μέτερνιχ; ...

*
Ρούσσος Βρανάς
***
*
ΔΡΟΜΟΙ του Στρος-Καν
*
ΔΝΤ ή ΕΝΤ;..
... Ευρωπαϊκή ή διμερής χρηματοδότηση; Δάνεια από τη Γερμανία ή μήπως από την Κίνα; Αν νιώθουμε σκοτισμένο το μυαλό από όλα αυτά τα διλήμματα και τα ακαταλαβίστικα αρχικά, τότε πάει να πει πως βρισκόμαστε σε καλό δρόμο. Είναι επειδή οι ευρωπαϊκές δομές εξουσίας και τα δίκτυα συμμαχιών ξαναφτιάχνονται μπροστά στα μάτια μας. Είναι όλα αυτά, συμπτωματικά, απλές συγκρούσεις εθνικών συμφερόντων; Ή μήπως υπάρχουν κάποια ισχυρά χέρια που κινούν τα νήματα;

Αν υπάρχουν...
... τότε καλά θα κάνουμε να ξεσκονίσουμε την ιστορία του Μέτερνιχ. Πριν και μετά το 1815, ο πρίγκιπας εργάστηκε αόκνως για να χειραγωγήσει χώρες και λαούς, στήνοντας με πανουργία και κυνισμό ένα ολόκληρο σύστημα από διαπλεκόμενα συμφέροντα που εξυπηρετούσαν τα δικά του και του αφέντη του, αυτοκράτορα της Αυστρίας. Υπάρχει σήμερα ένας τέτοιος Μέτερνιχ; Ναι, απαντάει με βεβαιότητα ένας που ξέρει καλά, ο οικονομολόγος Σάιμον Τζόνσον, πρώην διευθυντικό στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, καθηγητής στο ΜΙΤ. Η ελληνική και η ευρωπαϊκή κρίση «δίνουν μια μεγάλη ευκαιρία στον διευθυντή του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος-Καν να ξαναφτιάξει την πολιτική καριέρα του στη Γαλλία», λέει ο Σάιμον Τζόνσον. «Μετά την αποτυχία του να αποσπάσει το χρίσμα των γάλλων Σοσιαλιστών για τις προεδρικές εκλογές, η ανάθεση του πόστου στο ΔΝΤ, με την ενθάρρυνση του Σαρκοζί, έμοιαζε με εξορία. Όμως, ο Στρος-Καν, όπως ο Μέτερνιχ, είναι κι αυτός από εκείνους που ξέρουν να αρπάζουν τις ευκαιρίες, ένας άνθρωπος που ξέρει πότε να μιλήσει και πότε να σωπάσει και που έχει από καιρό φροντίσει να καλλιεργήσει εκτεταμένο δίκτυο πολιτικών επαφών στην Ευρώπη». Ο στόχος του Στρος-Καν, λέει ο πρώην συνάδελφός του στο ΔΝΤ, είναι να παρουσιαστεί ως ο σωτήρας της Ευρώπης. Είναι κάτι που θα το εισπράξει καλά το γαλλικό εκλογικό σώμα. Και τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η ευρωζώνη τού δίνουν μια μοναδική ευκαιρία.

Ο στόχος...
... του Σαρκοζί, αντίθετα, είναι να κρατήσει τον Στρος-Καν και το ΔΝΤ όσο γίνεται πιο μακριά από την Ευρώπη. Η πρόσφατη ήττα του στις περιφερειακές εκλογές τον κάνει ακόμη πιο ανήσυχο. Αριστοτέχνης στις κινήσεις τακτικής, ο Σαρκοζί προσπαθεί να πείσει τους Γερμανούς ότι αν το ΔΝΤ μπει στην ευρωζώνη, θα υπονομευτεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Φαίνεται διατεθειμένος ακόμη και να υποστηρίξει τον Άξελ Βέμπερ για την προεδρία της ΕΚΤ, κάτι που οι Γερμανοί επιθυμούν όσο τίποτα άλλο στον κόσμο.

Κι αν επικρατήσει...
... παρ΄ όλα αυτά ο Στρος-Καν και το ΔΝΤ, θα σωθούν οι χώρες της ευρωζώνης που θα «βοηθήσει»; Όχι απαραιτήτως, λέει ο Σάιμον Τζόνσον. Ας μην ξεχνάμε πως ο βασικός στόχος του Στρος-Καν είναι να φανεί καλός όσο είναι στο ΔΝΤ κι ύστερα να φύγει για να διεκδικήσει τη γαλλική προεδρία (σε περίπου έναν χρόνο). Αν αυτές οι χώρες τιναχτούν κατόπιν στον αέρα, δεν θα είναι δικό του πρόβλημα. Το δικό του παιχνίδι είναι οι γαλλικές εκλογές.
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies