... Ισλανδία - "Να πληρώσουν οι τράπεζες" ...

*
Web-Only
***
*

Ισλανδία: «όχι,

.

δεν πληρώνουμε»

*

Οι ψηφοφόροι στην Ισλανδία απέρριψαν μαζικά με ποσοστό 93% την συμφωνία για την αποπληρωμή ως το 2024 από το Ρέικιαβικ των 3,8 δισεκατομμυρίων ευρώ που χορηγήθηκαν από τη Βρετανία και την Ολλανδία ως αποζημίωση των πολιτών τους που είχαν καταθέσεις στην ισλανδική τράπεζα Icesave, η οποία χρεοκόπησε τον Οκτώβριο του 2008 μαζί με τον τραπεζικό τομέα της χώρας.

Κατά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, πολίτες της Ισλανδίας που είχαν συγκεντρωθεί στο κέντρο της πρωτεύουσας Ρέικιαβικ, δήλωσαν ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα. «Είναι ένα πολύ ισχυρό όχι αυτό από το λαό της Ισλανδίας», δήλωσε ο Μάγκνους Άρνι Σκούλασον, συνιδρυτής οργάνωσης που αντιτίθεται στην πρόταση αποπληρωμής.

Οι Ισλανδοί ψηφοφόροι κλήθηκαν να εκφράσουν τη γνώμη τους σε 3 δημοψηφίσματα για το θέμα της αποπληρωμής.

Το μεγάλο ποσοστό με το οποίο καταψήφισαν οι Ισλανδοί την πρόταση δηλώνει ταυτόχρονα τον θυμό των πολιτών απέναντι στους τραπεζίτες και τους πολιτικούς, καθώς η χώρα τους μάχεται για να ανακάμψει από την οικονομική κατάρρευση. Ο πρόεδρος Ολαφουρ Γκρίμσον - είχε αρνηθεί να υπογράψει την συμφωνία πληρωμής που ενέκρινε το κοινοβούλιο της χώρας - δήλωσε ότι οι πολίτες της χώρας αρνούνται να πληρώσουν για τις πράξεις λίγων «άπληστων τραπεζιτών».

Διαβεβαίωσε πάντως τη Βρετανία και την Ολλανδία ότι στο τέλος θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω.

Η Βρετανία

Η Βρετανία παραμένει προσηλωμένη στην εξεύρεση μίας τελικής απόφασης με την Ισλανδία σε εύθετο χρόνο. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος είναι υπόθεση της Ιρλανδίας», τόνισε εκπρόσωπος του βρετανικού υπουργείου Οικονομικών.

Σύμφωνα με τα βρετανικά μέσα ενημέρωσης, το Λονδίνο έχει προτείνει στην Ισλανδία μία συναινετική λύση που θα προβλέπει το πάγωμα της αποπληρωμής των τόκων επί δύο χρόνια και τη μείωση των επιτοκίων, του μέρους των 3,9 δισ. που κατέβαλαν Βρετανία και Ολλανδία στους υπηκόους τους, ως αποζημίωση για τη χρεωκοπία της Icesave.

Η Ε.Ε.

«Η ΕΕ έλαβε υπόψη της τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος. Είναι ένα ζήτημα στο οποίο εναπόκειται στους ίδιους τους Ισλανδούς να αποφασίσουν», τόνισε εκπρόσωπος της Κομισιόν.

Ερωτηθείς για τυχόν επιπτώσεις του αποτελέσματος στην υποψηφιότητα της χώρας για ένταξή της στην ΕΕ, ο ίδιος εκπρόσωπος εκτιμά πως οι διαδικασίες για την ένταξη και η ρύθμιση της υπόθεσης Icesave «αποτελούν δύο διαφορετικές διαδικασίες».

---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies

... οι ισχυροί της βιομηχανίας φοροδιαφεύγουν ...

*
fimotro
***
*
ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΑΣΥΛΙΑ
.
ΤΟΥ "ΤΣΑΡΟΥ" ΣΤΙΣ OFF-SHORE

*

Την ώρα που κυνηγούν ανελέητα τους φτωχούς, για τέσσερα λεπτά πρόσθετου ΦΠΑ στο γάλα, ή για 10 λεπτά πρόσθετων φόρων στη βενζίνη, οι αδιάφθοροι του υπουργείου Οικονομικών αφήνουν προκλητικά άθικτη τη σκανδαλώδη διάταξη Χριστοδουλάκη, με την οποία οι μεγάλοι της βιομηχανίας κρύβουν σε υπεράκτιους παραδείσους φορολογητέα ύλη δεκάδων δισεκατομμυρίων! Το σκανδαλώδες... άρθρο 31, παρ. 14 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (νόμος 2238/1994, ΦΕΚ Α151, για να μην δυσκολευθούν στο ψάξιμο ο Γ. Παπακωνσταντίνου και οι... άσφαιροι Ράμπο του) επιτρέπει στις επιχειρήσεις να αγοράζουν από υπεράκτιες εταιρείες τις πρώτες ύλες τους, που οι περισσότερες, ως γνωστόν, αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης στα χρηματιστήρια εμπορευμάτων και να αφαιρούν την αξία των "υπεράκτιων" (και συνήθως παραφουσκωμένων...) τιμολογίων από το φορολογητέο εισόδημα.

Η διάταξη αυτή έχει ως εξής:

"Οι δαπάνες που πραγματοποιεί η επιχείρηση για αγορά αγαθών ή λήψη υπηρεσιών από εξωχώρια εταιρία, καθώς και τα δικαιώματα ή οι αποζημιώσεις που καταβάλλει αυτή σε εξωχώρια εταιρία για τη χρησιμοποίηση στην Ελλάδα τεχνικής βοήθειας, ευρεσιτεχνιών, σημάτων, σχεδίων, μυστικών βιομηχανικών μεθόδων και τύπων, πνευματικής ιδιοκτησίας και άλλων συναφών δικαιωμάτων, δεν εκπίπτουν από τα ακαθάριστα έσοδά της. Από την εφαρμογή της διάταξης αυτής εξαιρούνται δαπάνες που αφορούν αγορά ή μεταφορά στην Ελλάδα αργού πετρελαίου, πετρελαιοειδών ή άλλων προϊόντων για τα οποία δημοσιεύονται δείκτες τιμών χονδρικής πώλησης και τα οποία αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε οργανωμένη χρηματιστηριακή αγορά προϊόντων".

Σημειώνεται ότι η "έξυπνη" εξαίρεση της δεύτερης παραγράφου προστέθηκε το 2002 από τον Νίκο Χριστοδουλάκη. Μέχρι τότε, ίσχυε μόνο η πρώτη παράγραφος και όσοι παρουσίαζαν τιμολόγια από εξωχώριες (off-shore) εταιρείες στην εφορία γνώριζαν ότι δεν θα μπορούσαν να αφαιρέσουν την αξία τους από το φορολογητέο εισόδημα, άρα θα πλήρωναν πολύ μεγαλύτερους φόρους. Πώς λειτουργεί στην πράξη η διάταξη αυτή; Ένα διυλιστήριο (ας μην πούμε ονόματα και θίξουμε υπολήψεις, άλλωστε όλοι τα γνωρίζουν) μπορεί να αγοράζει αργό πετρέλαιο Σαουδικής Αραβίας με ενδιάμεσο σταθμό μια υπεράκτια εταιρεία, κάποιας χώρας με αστείους φορολογικούς συντελεστές και ανύπαρκτους ελέγχους. Το αργό πετρέλαιο ξεκινάει από την Σ. Αραβία με 80 δολ. το βαρέλι, αλλά η υπεράκτια εταιρεία το τιμολογεί στο ελληνικό διυλιστήριο στα 85 δολ. Αυτά τα 5 δολ. μένουν στον υπεράκτιο παράδεισο αφορολόγητα, ενώ το διυλιστήριο εμφανίζει δαπάνη αγοράς πρώτης ύλης 85 δολ. στην εφορία και αφαιρεί από το φορολογητέο εισόδημα αυτό το ποσό, αντί των 80 δολ. Στη συνέχεια, πουλάει τα διυλισμένα προϊόντα του με το "καπέλο" που αντιστοιχεί σε αυτή τη διαφορά ανάμεσα στο πραγματικό και το εικονικό κόστος αγοράς της πρώτης ύλης και αδειάζει θαυμάσια την τσέπη του καταναλωτή! Και φοροαποφυγή και άγρια κερδοσκοπία εις βάρος φορολογουμένων και καταναλωτών (διάταξη... 2 σε 1 υπέρ των ισχυρών της οικονομίας!).

Γιατί, λοιπόν, κ. Παπακωνσταντίνου δεν καταργείτε άμεσα αυτή την εξοργιστική διάταξη; Γιατί πρέπει η εφορία μας σε δύσκολους καιρούς να απαλλάσσει από φόρους τους επιτήδειους μεγαλόσχημους, όταν παρουσιάζουν "φουσκωμένα" τιμολόγια από φορολογικούς παραδείσους; Γιατί δεν μπορούν να κόβουν ένα τιμολόγιο αγοράς αργού πετρελαίου, καφέ, ή τόσων άλλων εισηγμένων σε χρηματιστήρια εμπορευμάτων από εταιρεία της χώρας όπου παράγεται το κάθε προϊόν, αλλά πρέπει να χρησιμοποιούν ενδιάμεσους σε φορολογικούς παραδείσους; Γιατί η ελληνική εφορία αφήνει αυτό το πάρτι φοροαποφυγής και υπερτιμολογήσεων να συνεχίζεται αδιατάρακτα εδώ και 8 χρόνια, την ώρα που η χώρα βαδίζει στη χρεοκοπία και φορολογούνται άγρια εκατομμύρια εργαζόμενοι; Ποια απάντηση έχετε να δώσετε κ. Παπακωνσταντίνου;

Υ.Γ.: Μήπως δεν θέλετε, κ. Παπακωνσταντίνου, να καταργήσετε τη διάταξη και να προσβάλλετε τον Νίκο Χριστοδουλάκη, με τον οποία είχατε άριστη συνεργασία, την εποχή που είχε το τιμόνι της οικονομίας και πιλοτάριζε υπέρ των ισχυρών; Μήπως δεν την καταργείτε, επειδή είχατε και εσείς ενεργό συμμετοχή στη χάραξη της οικονομικής πολιτικής που μας εκσυγχρόνισε τόσο καλά; Αντιγράφουμε από το επίσημο βιογραφικό σας:

"Σύμβουλος του τ. Πρωθυπουργού Κ. Σημίτη σε θέματα «Κοινωνίας της Πληροφορίας» (1998-2000), Ειδικός Γραμματέας στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών (2000-2002), μέλος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων (ΣΟΕ), εκπρόσωπος της Ελλάδας στην Επιτροπή Οικονομικής Πολιτικής της ΕΕ, μέλος του Δ.Σ. του ΟΤΕ (2002-4). Υπεύθυνος για το συντονισμό της «Διαδικασίας της Λισσαβώνας» στην Ελληνική Προεδρία της ΕΕ". Το (εκσυγχρονιστικό) αίμα, νερό δεν γίνεται, έτσι δεν είναι κ. Παπακωνσταντίνου;
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies

... δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ (;) ...

*
Παντελής Μπουκάλας
***
*
Εναλλασσόμενη εθνικότητα
*

Αναρίθμητοι είναι οι τρόποι να παίρνουμε πίσω -ή να νομίζουμε ότι παίρνουμε- λίγο από το αίμα μας. Ιδού ένα δείγμα, πρόσφατο. Οσο ο κ. Γιώργος Χατζημαρκάκης (φωτό), ευρωβουλευτής με το κόμμα των Φιλελευθέρων της Γερμανίας, εμφανιζόταν στις δηλώσεις του συντασσόμενος με τις επίσημες ελληνικές θέσεις για διάφορα θέματα, ή πάλι όταν κατήγγελλε δριμύτατα τον κ. Γ. Αλογοσκούφη, καταγραφόταν από τα κανάλια και τις εφημερίδες μας ως Ελληνογερμανός. Οταν όμως προχθές, σε σχετική συζήτηση μεταξύ ευρωβουλευτών ποικίλης προελεύσεως, εμφανίστηκε με το περιοδικό Focus ανά χείρας και υιοθέτησε κάμποσους χαρακτηρισμούς του για τους Ελληνες (για τους Ελληνες συλλήβδην, όχι για την ιθύνουσα τάξη και κάποιους πολιτικούς ταγούς), ο κ. Χατζημαρκάκης εξέπεσε από το ύψος του «Ελληνογερμανού» και καταγράφηκε από τα κανάλια μας σαν «προκλητικός Γερμανός βουλευτής». Ο επαγρυπνών εθνικός διορθωτής τού απέκοψε το «Ελληνο», για να μάθει. Αν αύριο - μεθαύριο μιλήσει πάλι στη γλώσσα της αρεσκείας μας, θα τον ξαναβαφτίσουμε Ελληνογερμανό.

Δεν ξέρω το βιογραφικό του ανθρώπου ούτε πώς αυτοπροσδιορίζεται, ως Γερμανός, Ελληνογερμανός, Γερμανοέλληνας, Ελληνας, Ευρωπαίος (αν υπάρχει τέτοια ιδιότητα, τόσο ισχυρή ώστε να υπερκεράσει την καταγωγή) ή πολίτης του κόσμου. Δεν ξέρω αν γεννήθηκε στην Ελλάδα, στην Κρήτη ίσως, όπως υποδηλώνει το επώνυμό του, ή στη Γερμανία από μετανάστες. Ενας τέτοιος μετανάστης, για να μνημονεύσω εδώ μια καταγεγραμμένη περίπτωση που δείχνει πως η Ιστορία έχει κι αυτή αναρίθμητους τρόπους να μπλέκει τα νήματά της και να φέρνει τα πάνω κάτω γκρεμίζοντας τις απόλυτες βεβαιότητες, υπήρξε ένας Κρητικός που, έφηβος, είδε όλα του τα αδέρφια, πέντε αν θυμάμαι καλά, να σκοτώνονται από τους Γερμανούς· από τη βαριά ανάγκη ζορισμένος, βρέθηκε να δουλεύει στο γερμανικό νεκροταφείο της Κρήτης, να περιποιείται τους τάφους των νεκρών πια εισβολέων (ίσως και των φονιάδων των αδελφών του ανάμεσά τους) κι ύστερα να μεταναστεύει στη Γερμανία, να κάνει δηλαδή ακριβώς εκείνο που ποτέ του δεν θα μπορούσε να θελήσει, και να παντρεύεται Γερμανίδα, που μάλλον ούτε και αυτό θα επέτρεπε στον εαυτό του να το υποθέσει ποτέ.

Αυτά η Ιστορία, στις δικές της αδέσποτες διαδρομές. Εμείς, στους δικούς μας δρόμους και γράφοντας τις μικροϊστορίες μας, αλλάζουμε και ξαναλλάζουμε την εθνικότητα κάποιου, την ταυτότητά του, ανάλογα με το αν μας εξυπηρετούν περιστασιακά ή μας «προσβάλλουν» (πάλι περιστασιακά) οι πράξεις του. Αίφνης, τον Γερμανό Οτο Ρεχάγκελ τον κηρύξαμε Ελληνα μετά το πανηγυρικό Γιούρο του 2004, μετά την αποτυχία του 2008 πάψαμε να πολυχρησιμοποιούμε τον «τίτλο» που του δώσαμε και αν φέτος στο Μουντιάλ δεν τα πάμε καλά ίσως του φωνάξουμε «δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Γερμανέ». Περίπου δηλαδή όπως φωνάζουμε στον Σωτήρη Νίνη, «δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ», όταν με την ομάδα του νικάει τη δική μας. Οποτε όμως ο Νίνης αριστεύει με την ελληνική Εθνική Νέων, του κάνουμε τη χάρη να τον λέμε Ελληνα.
---
Σημ.: την εικονογράφηση έκαναν οι Stavrovelonies

... η απάτη του εκσυγχρονισμού ...

*
Ρούσσος Βρανάς
***
*
ΔΡΟΜΟΙ του ψέματος
*

Το ψέμα...
...στις ημέρες μας μεσουρανεί στο πολιτικό σύστημα. Η αλήθεια έχει ξεπέσει στα αζήτητα.

Οι ίδιοι εκείνοι...
...ηγέτες που σήμερα σκύβουν πάνω από το αρρωστημένο οικονομικό σύστημα και αναζητούν γιατροσόφια για τη θεραπεία του, ήταν αυτοί που προκάλεσαν την αρρώστια του. Οι ίδιοι αυτοί που κάποτε έψεγαν τις χώρες που οι πολίτες τους έβαζαν κάτι από τα έσοδά τους στην άκρη, σήμερα λένε πως αυτές οι χώρες είναι σε καλύτερη μοίρα από άλλες που είναι υπερχρεωμένα τα νοικοκυριά τους. Οι ίδιοι αυτοί που κάποτε παρότρυναν τους πολίτες να κολυμπήσουν στη φουσκονεριά των χρηματιστηρίων, πλέκουν σήμερα το εγκώμιο εκείνων που δεν ενέδωσαν στον πρόσκαιρο χρηματιστηριακό παροξυσμό. Και όμως, μόλις χθες, πριν ακόμη ξεσπάσει η κρίση, όπως παρατηρεί ο Γάλλος αρθρογράφος ΖανΚλοντ Γκιγιεμπό, οι ίδιοι αυτοί έκαναν το άσπρο μαύρο και παρουσίαζαν την επιφύλαξη των ανθρώπων μπροστά στις υποσχέσεις για γρήγορο και ανέξοδο πλουτισμό σαν οπισθοδρόμηση και πρωτογονισμό. Δεν έχουν σβήσει ακόμη από τα αυτιά μας οι σαρκασμοί των απανταχού εκσυγχρονιστών, που παρουσίαζαν κάθε εργασιακό κεκτημένο και κάθε κοινωνική προστασία σαν μηχανισμούς κοινωνικής και οικονομικής ακινησίας. Καλούσαν τότε τους πολίτες να ενδώσουν στον καταναλωτισμό, να δανειστούν παραπάνω από τα εισοδήματά τους, να παίξουν τις συντάξεις τους στο χρηματιστήριο. Κι όσους αντιστέκονταν σε αυτά τα κελεύσματα, τους θεωρούσαν οπισθοδρομικούς, επειδή δίσταζαν να παραδοθούν απερίσκεπτα στο ρεύμα του εκσυγχρονισμού, που υποσχόταν έναν παράδεισο για όλους στον δανεισμό και στα χρηματιστήρια. Οι ίδιοι αυτοί ιεροκήρυκες του ψεύδους εγκαλούν σήμερα αυτούς ακριβώς τους πολίτες που υπέστησαν τις συνέπειες από τα κηρύγματά τους και τους φορτώνουν στις πλάτες τα βάρη που δημιούργησαν οι πολιτικές τους. Οι ίδιοι αυτοί που παρέσυραν τις μικρομεσαίες τάξεις στις φούσκες του δανεισμού και του χρέους, τις καλούν σήμερα να αλλάξουν και να βολευτούν με μια φτωχότερη ζωή, ομολογώντας επαίσχυντα πως τα αγαθά της υπεσχημένης ευημερίας ήταν απατηλά.

Το παράδειγμα...
...της Ισλανδίας είναι προς αποφυγήν. Η Ισλανδία ήταν κάποτε πρώτη στον κατάλογο των προηγμένων χωρών που συντάσσει κάθε χρόνο ο ΟΗΕ (βάσει του δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης). Η ισλανδική κοινωνία κινδυνεύει σήμερα να διαλυθεί. Κατέρρευσε όταν, πριν από μερικά χρόνια, η ηγεσία της χώρας αποφάσισε να την κάνει παγκόσμιο επενδυτικό κέντρο, με τράπεζες που προσέφεραν απλόχερα κίνητρα στους επενδυτές και δάνεια τους πολίτες. Όπως ήταν φυσικό, όταν ξέσπασε η κρίση, αυτές οι τράπεζες χρεοκόπησαν. Το ένα τρίτο των Ισλανδών έχασαν τις οικονομίες τους. Άλλοι τόσοι έχουν πάρει τους δρόμους της ξενιτιάς. Και οι υπόλοιποι διαδηλώνουν. Και όμως, η Ισλανδία ήταν κάποτε το υπόδειγμα του εκσυγχρονισμού.

Ένα ιστορικό...
...στέλεχος της ιταλικής Αριστεράς, η Ροσάνα Ροσάντα, είχε πει σε ανύποπτο χρόνο για τις κυβερνήσεις των εκσυγχρονιστών: «Μοιάζουν με διοικητικά συμβούλια που λειτουργούν σαν επιχειρήσεις». Πράγμα που δεν αποκλείει οι κυβερνήσεις να χρεοκοπήσουν κι αυτές, όπως οι επιχειρήσεις.
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies

... οι μακελάρηδες έφτασαν - οι "αγορές" είναι εδώ ...

*
Νίκος Τζιανίδης
***
*
Τι να ΄ναι; Τι να ΄ναι;

*

ΟΙ ΚΑΠΝΟΙ εμφύλιας σύρραξης στην Ελλάδα ήδη έκαναν την εμφάνισή τους στον ορίζοντα. Στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης, τεχνητής ή μη, ο Νεοέλληνας νεόπλουτος βλέποντας να ηττάται, κυρίως, σε κοινωνικό επίπεδο και να υποχρεούται βιαίως σε πισωγυρίσματα οδυνηρά, αγανακτεί και οπλίζεται να βγει στο... Κολωνάκι.

Η σταδιακή μείωση εσόδων, που επέτρεπαν σε πολλούς να διάγουν βίο επίπλαστο, νομίζοντας πως ξαφνικά, εισπράττοντας επιδόματα «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία» και καταναλώνοντας χρήμα πλαστικό πανάκριβο, μεταλλάχτηκαν από φουκαράδες σε χρυσοκάνθαρους αστούς, οδηγεί σε κρίσεις πανικού. Γιατί, σου λέει, ο δημόσιος υπάλληλος της Βουλής να μετράει δεκαέξι μισθούς και εγώ του υπουργείου Οικονομικών να μετράω ψαλιδισμένα επιδόματα. Γιατί να γράφουν υπερβολικές αλήθειες για τον κλάδο μας οι δημοσιογράφοι, λένε οι υπάλληλοι της Βουλής. Κλείσε το πάρκινγκ και πέτα στον δρόμο τους εκπροσώπους του Τύπου.

Οι «εκατομμυριούχοι» αγρότες μάς φράζουν τις οδούς προς... τα χιονοδρομικά κέντρα; Κάψτε τους! Οι «κακομαθημένοι» τελωνιακοί από πού κι ώς πού ανακάλυψαν αίφνης τη λέξη απεργία; Ντροπή τους! Και από την αντίπερα όχθη οι «άλλοι», οι εσαεί φτωχοί, μεροκαματιάρηδες βλέπουν και επιχαίρουν. Ο ένας υποβλέπει τον άλλον. Ο μετρών απώλειες, μετράει και τα κέρδη του πλησίον του και τον φασκελώνει.

Όχι πως δεν το έκανε πάντα. Το έκανε με φθόνο, κυρίως. Τώρα το πράττει με μίσος και φθόνο μαζί.

Από γενέσεως ελληνικού έθνους, η κυρίαρχη νοοτροπία και στο πιο ελλειμματικό μυαλό του τελευταίου πολίτη αυτής της χώρας ήταν: εγώ είμαι καλύτερος από τους άλλους, η ατυχία μου με κατάντησε «ανέστιο και πένη». Ο πλούσιος «έκανε τα λεφτά κλέβοντας», ποτέ με την αξία του. «Βρήκε λίρες στα βουνά» ή «έφαγε περιουσίες Εβραίων», είναι τα άλλοθι των αποτυχημένων, όταν έρχονται αντιμέτωποι καθημερινά με την πρόοδο του γείτονα.

Και η κατάσταση ολοένα ξεφεύγει. Οι πλούσιοι πλουτίζουν καθημερινά. Και οι πτωχοί (τω πνεύματι) μη αναλογιζόμενοι την ένδειά τους και τη μοίρα τους, μιλούν ωσάν τους δύσμοιρους κατοίκους των παραλίων της Μικράς Ασίας, παραμονές της καταστροφής του ΄22. «Μπόρα είναι θα περάσει».

Δεν έβλεπαν, τότε, ή δεν ήθελαν να δουν ότι η μαυρίλα στον ορίζοντα δεν ήταν μπόρα που θα περνούσε, ήταν σκόνη μακελάρηδων που κατέφθαναν!
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies

... ο Ζορμπάς και οι πιωμένοι τουρίστες ...

*
Κώστας Λεονταρίδης
***
*
Τα δικά σας Νομπέλ
.
πόσο ζυγίζουν;
*
Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον 16χρονο Πάουλ από το Βερολίνο γιατί δεν ξέρει ποιος και από ποια χώρα έγραψε το «Αξιον Εστί». Το ίδιο ισχύει και για τον συνομήλικό του Θανάση από την Αθήνα, o oποίος αγνοεί τον δημιουργό του «Βέρθερου».

Ο Οδυσσέας Ελύτης τιμήθηκε με Νομπέλ Λογοτεχνίας (1979), ο μέγας Γιόχαν Βόλφγκανγκ (φον) Γκαίτε (φωτό) έφυγε από τον γνωστό κόσμο πολύ πριν θεσπιστούν τα βραβεία Νομπέλ. Με μια αφοπλιστική, ημέτερη πατριωτική λογική αυτό δεν μας εμποδίζει να σφυρίξουμε τη λήξη ενός φανταστικού αγώνα: Ελύτης - Γκαίτε: 1-0. Νικήσαμε.

Γι’ αυτό μας ξάφνιασε η δήλωση του προέδρου της Βουλής αναφορικά με την πνευματική υπεροπλία των Ελλήνων έναντι των Γερμανών. Θυμίζω τι είπε ο κ. Φίλ. Πετσάλνικος: «Εμείς τα τελευταία 40 χρόνια πήραμε δύο Νομπέλ Λογοτεχνίας κι έχουμε στον τομέα της δημιουργίας πολλά πρόσωπα με διεθνή ακτινοβολία, όπως ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης κ. ά. Αυτοί (οι Γερμανοί) τι έχουν να επιδείξουν; Μπας κι έβγαλαν κανένα νέο Μπετόβεν και δεν το πήραμε χαμπάρι;»

Αν επεκτείνουμε τον συλλογισμό, θα μπερδευτούμε. Δηλαδή, πριν από το Νομπέλ του Γ. Σεφέρη (1963), που ήμαστε «αβράβευτη» ως χώρα, δεν υπήρχε πνευματική παραγωγή, άξια παγκόσμιας αναγνώρισης; Ο Καβάφης, ο Καζαντζάκης, ο Ρίτσος είναι λιγότερο διαβασμένοι διεθνώς, δεν προσφέρουν αιώνια λάμψη στην Ελλάδα; Κατ’ επέκτασιν οι π. χ. Κάφκα (φωτό), Μπόρχες, Μούζιλ είναι ελάσσονες δημιουργοί σε σχέση με άλλους νομπελίστες;

Λεπτομέρεια: μόλις πέρυσι, το εν λόγω βραβείο δόθηκε σε Γερμανίδα, τη Χέρτα Μίλερ, και οι παλαιότερα βραβευθέντες Γκίντερ Γκρας, Χάινριχ Μπελ, Τόμας Μαν κ. ά. ήταν Γερμανοί. Και για να έχουμε την (εθνική) συνείδησή μας ήσυχη, ας αναρωτηθούμε: πόσοι από εμάς, προσμετρούνται στους λάτρεις της ποίησης των Σεφέρη - Ελύτη, με μοναδικό –συνήθως κακόφωνο– αποδεικτικό στοιχείο ότι τραγουδάμε στίχους τους σε μουσική (κυρίως) Θεοδωράκη; Ωστόσο, όταν νέα παιδιά εκφράζουν άγνοια για το έργο των νομπελιστών μας, παίρνοντας μελαγχολικό ύφος σχολιάζουμε συνοπτικά: τσσσ... τσσσ... τσσσ… Ηρθε η ώρα να το πάρουμε χαμπάρι. Το κλέος των προγόνων μας δεν αποτελεί συγχωροχάρτι διά πάσαν νόσον και ο «Zorba the Greek» μόνο πιωμένους τουρίστες συνεπαίρνει. Το φιλότιμό μας -παρόμοια λέξη δεν υπάρχει στο διεθνές λεξικογραφικό ρεπερτόριο- ποδοπατείται αλλά με αυθαίρετες προσθαφαιρέσεις φέρνουμε και τους (όποιους) φίλους μας σε δύσκολη θέση.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης έκαναν οι Stavrovelonies

... όταν η εργασία μοιάζει με εφιάλτη ...

*
Ρούσσος Βρανάς

***
*
ΔΡΟΜΟΙ των απόντων ...
*
Οι δύσπιστοι,...

... αυτοί που χαμογελούσαν ειρωνικά σε όσους τολμούσαν να πουν ότι τα χειρότερα αυτής της οικονομικής κρίσης βρίσκονται ακόμη μπροστά μας, δεν περνάει μέρα που να μη διαψευστούν. Τριγμοί αντηχούν από άκρη σε άκρη στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Και μόνο οι χρεοκοπημένες ευρωπαϊκές πολιτικές ηγεσίες κλείνουν τα αυτιά τους στις προβλέψεις που λένε πως θα μετρήσουμε 30 εκατομμύρια ανέργους στην Ευρώπη μέχρι το τέλος του έτους.

Τα θύματα,...
... αφού υποχρεώθηκαν να σώσουν τις τράπεζες με το υστέρημά τους, ξαναβγαίνουν στους δρόμους, από το Βερολίνο και το Παρίσι μέχρι τη Λισαβώνα και την Αθήνα. Οι εργαζόμενοι. Όμως όχι όλοι. Υπάρχουν κάποιοι που θα λείψουν για πάντα από κοντά τους. Όχι επειδή το θέλησαν αυτοί. Η τραγική επιδημία αυτοκτονιών στη γαλλική τηλεφωνική εταιρεία Φρανς Τελεκόμ υποχρέωσε τη γαλλική κυβέρνηση να βάλει θερμόμετρο στη μασχάλη της κοινωνίας και να ζητήσει τη διεξαγωγή έρευνας για τις συνθήκες εργασίας στις μεγάλες επιχειρήσεις της Γαλλίας. «Όπως οι διαιτητές στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, η γαλλική κυβέρνηση βγάζει κόκκινη κάρτα στις "κακές", κίτρινη στις "μέτριες" και πράσινη στις "άψογες" επιχειρήσεις, όπως ας πούμε τις τράπεζες», γράφει η εφημερίδα «Λα Ντεπές». «Η ειρωνεία είναι πως στη Φρανς Τελεκόμ έβγαλε κίτρινη κάρτα». Η απόφαση της γαλλικής κυβέρνησης να μετρήσει τις πιέσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι στους χώρους εργασίας, δείχνει πόσο βαρύ είναι το κλίμα και πόσο έχει γίνει δύσκολη η καθημερινή επιβίωση στον κόσμο της εργασίας.

Η δημοσιογράφος...
... Φλοράνς Ομπενάς μόλις επέστρεψε από μια εξάμηνη εξερεύνηση αυτού του «κάτω κόσμου». Αυτή η τρισεγγονή του Ζολά επέστρεψε με ένα συγκλονιστικό αφήγημα γι΄ αυτόν τον αθέατο κόσμο, όπου η ζωή των ανθρώπων μοιάζει με ένα ανολοκλήρωτο παζλ που τα κομματάκια του είναι χίλιες δυο ψευτοδουλειές του ποδαριού κι όπου ανύπαρκτες κι αόρατες γυναικείες οπτασίες σκουπίζουν μέσα στα βαθιά σκοτάδια τις γαλαρίες των σιδηροδρομικών σταθμών. Η Φλοράνς Ομπενάς περιπλανήθηκε εκεί που η εργασία μοιάζει με εφιάλτη, σε έναν κόσμο αδιαφορίας και βαρβαρότητας. Ο κόσμος που είδε είναι αυτός που ζούμε. Πόσοι εργαζόμενοι σαν κι εμάς αγαπάμε την εργασία μας; Πόσοι είμαστε ευχαριστημένοι από τον εαυτό μας;

Όταν ο πρόεδρος...
... της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί είπε πως η εργασία είναι χειραφέτηση, γράφει η «Λα Ντεπές», δεν είχε άδικο. Το είχαν πει άλλωστε πολλοί άλλοι, πολύ πιο σημαντικοί από αυτόν, πολύ πριν από αυτόν. Όσο κι αν είναι αυτή η εργασία ταπεινή. Όμως, όταν ο Λουίς Αραγκόν έγραφε στην εφημερίδα «Ουμανιτέ» πως «με την εργασία μεταμορφώνεται ο άνθρωπος», ασφαλώς δεν είχε υπόψη του τις πιέσεις, τις ταπεινώσεις και τους εξευτελισμούς στους οποίους υποβάλλονται σήμερα πολλοί εργαζόμενοι, αλλά μια δραστηριότητα η οποία πλουτίζει τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου που προσφέρει τις υπηρεσίες του στην κοινωνία.
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies