... "ρενμινμπί γιουάν" - η πολύφερνη νύφη ...

*
Γιώργος Δελαστίκ
***
*

Παγκόσμιος νομισματικός πόλεμος

*

Ρίγη ανησυχίας διέτρεχαν τη σπονδυλική στήλη οποιουδήποτε έριχνε μια ματιά στους κεντρικούς πρωτοσέλιδους τίτλους των ευρωπαϊκών εφημερίδων προχθές. "Η Ευρώπη και οι χώρες της Ασίας αντιμέτωπες για τα νομίσματα" ήταν π.χ. ο τίτλος της γαλλικής "Μοντ". Ιδιο θέμα και απέναντι από το στενό της Μάγχης: "Ο επικεφαλής του ΔΝΤ προειδοποιεί εναντίον πολέμων για τις συναλλαγματικές ισοτιμίες" είχαν κύριο τίτλο οι "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς" του Λονδίνου. "Νομισματικός πόλεμος" ήταν ο τίτλος κορυφαίου πρωτοσέλιδου κύριου άρθρου της γερμανικής "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε". Οι "Τάιμς της Νέας Υόρκης" είχαν προηγηθεί στην παγκόσμια έκδοσή τους μία μέρα νωρίτερα: "Χειραγωγοί νομισμάτων; Οι πάντες" τιτλοφορούσε πρωτοσέλιδη ανάλυσή της, που άρχιζε με τον εξής χαρακτηριστικό τρόπο: "Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη κλιμακώνουν τη μάχη τους με τους Κινέζους ηγέτες γύρω από την τεχνητά χαμηλή τιμή του κινεζικού νομίσματος, ένας αυξανόμενος αριθμός χωρών υποχωρεί από μερικούς κανόνες ελεύθερης αγοράς που καθοδηγούσαν το διεθνές εμπόριο τις τελευταίες δεκαετίες και άρχισαν να παίζουν με τους κινέζικους κανόνες".

Αμερικανοί και Ευρωπαίοι πιέζουν ασφυκτικά το τελευταίο διάστημα την Κίνα να ανατιμήσει το νόμισμά της, το ρενμινμπί γιουάν, γιατί με την ισοτιμία που έχει μέχρι στιγμής είναι ουσιαστικά αδύνατον να ανταγωνιστεί οποιαδήποτε ανεπτυγμένη χώρα τα πάμφθηνα κινεζικά προϊόντα αλλά και να πουλήσει αμερικανικά ή ευρωπαϊκά προϊόντα σε υποτυπωδώς αξιόλογο τμήμα του κινεζικού πληθυσμού, αφού η ισοτιμία του γιουάν τα καθιστά πανάκριβα. Οταν π.χ. τα εργατικά κινεζικά μεροκάματα στη βιομηχανία ή στις κατασκευές κυμαίνονται από... 80 λεπτά (!) έως 2 ευρώ, πώς να μην είναι τα κινέζικα προϊόντα ασύλληπτα φθηνά;

Οσο η οικονομική παγκοσμιοποίηση λειτουργούσε υπέρ των ΗΠΑ και των ευρωπαϊκών μεγάλων χωρών, καθώς οι επιχειρήσεις τους εγκαθίσταντο σε τριτοκοσμικές χώρες με πάμφθηνα μεροκάματα και πουλούσαν τα προϊόντα τους στην Αμερική και την Ευρώπη αυξάνοντας τα περιθώρια κέρδους τους θεαματικά, όλα ήταν καλά κι ωραία, παρά τις μαχητικές διαμαρτυρίες των Ευρωπαίων και Αμερικανών εργατών που έχαναν τις δουλειές τους.

Τώρα όμως που κινέζικες, βραζιλιάνικες, βιετναμέζικες, ινδικές και λοιπές τριτοκοσμικές επιχειρήσεις παράγουν οι ίδιες προϊόντα με τα οποία πλημμυρίζουν τις αγορές της Δύσης σε τιμές εκτός οποιασδήποτε δυνατότητας ανταγωνισμού, ΗΠΑ και ΕΕ άρχισαν την γκρίνια και τις απειλές, ξεχνώντας όλους τους όρκους τους στο "ελεύθερο εμπόριο".

Οι γερμανικές και οι γαλλικές εφημερίδες απειλούν πλέον με την επιβολή δασμών στα κινεζικά και άλλα τριτοκοσμικά προϊόντα, αν η Κίνα δεν επιτρέψει την ισχυρή ανατίμηση του ρενμινμπί.

Οι Αμερικανοί βουλευτές κινούνται ήδη για να προωθήσουν στο Κογκρέσο μέτρα επιβολής δασμών και άλλων περιορισμών στη διακίνηση κινεζικών προϊόντων στις ΗΠΑ.

Η απάντηση ήρθε προχθές από τον Κινέζο πρωθυπουργό Γουέν Ζιαμπάο, ο οποίος βρισκόταν στις Βρυξέλλες, όπου συναντήθηκε με τον πρόεδρο της ευρω-ομάδας Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ και τον επίτροπο Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της Κομισιόν Ολι Ρεν.

"Μην εργάζεστε για να μας πιέσετε γύρω από την ισοτιμία του ρενμινμπί", δήλωσε ο Κινέζος πρωθυπουργός, τονίζοντας ότι οι εξαγωγικές επιχειρήσεις της χώρας του έχουν μικρά περιθώρια κέρδους και δεν μπορούν να αντέξουν την επιβολή δασμών σαν αυτούς που προωθούν οι Αμερικανοί στο Κογκρέσο. "Πολλές από τις εξαγωγικές επιχειρήσεις μας θα κλείσουν σε μια τέτοια περίπτωση. Οι εσωτερικοί μετανάστες που εργάζονται σε αυτές θα πρέπει να γυρίσουν στα χωριά τους. Αν η Κίνα αντιμετωπίσει κοινωνική και οικονομική αναταραχή, αυτό θα ήταν καταστροφή για ολόκληρο τον κόσμο", ισχυρίστηκε ο Γουέν Ζιαμπάο.

"Είναι καθαρό ότι αρχίζει να κυκλοφορεί η ιδέα πως τα νομίσματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πολιτικό όπλο", παραδέχθηκε ο πρόεδρος του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος-Καν.
---
ΔΙΑΜΑΧΗ

Θύμα της ΕΕ τα... ελληνικά ομόλογα;

Λύσσαξαν οι Αγγλογάλλοι που ο Κινέζος πρωθυπουργός παρουσίασε στις Βρυξέλλες ως θετική κίνηση προς την ΕΕ εκ μέρους του Πεκίνου την αγορά ελληνικών κρατικών ομολόγων. "Οικονομολόγοι έλεγαν ότι η κινεζική αγορά ελληνικών ομολόγων θα ωθήσει προς τα πάνω το ευρώ σε σχέση με το ρενμινμπί" έγραφαν εν πάση σοβαρότητι στην πρώτη σελίδα τους οι "Φαϊνάνσιαλ Τάιμς", υπονοώντας έτσι ότι είναι... εχθρική προς την Ευρώπη ενέργεια!

Λιγότερο μακιαβελική η γαλλική "Μοντ" εκμηδένιζε την πολιτική σημασία της κινεζικής ενέργειας, γράφοντας επίσης στην πρώτη σελίδα της ότι για το Πεκίνο "είναι καλύτερα να αποταμιεύει σε ευρώ παρά σε δολάρια, τα οποία υποτιμά η ίδια η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ".
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι stavrovelonies

... η εξέγερση των "επάνω" (Oben bleiben) ...

*
Μιχάλης Μητσός
***
*

Η οργή της µεσαίας τάξης

*

Η προσωρινή, έστω, αναστολή του προγράµµατος «Στουτγάρδη 21» πέρασε στα ψιλά. Η κινητοποίηση όµως των «καθωσπρέπει» κατοίκων της πόλης ισοδυναµεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, µε την επανεφεύρεση της δηµοκρατίας.

Ο Βάλτερ Σίτλερ είναι 57 ετών, αλλά φαίνεται νεώτερος. Ζει στη Στουτγάρδη πάνω από δέκα χρόνια. Και τους τελευταίους µήνες, κάθε Δευτέρα, δίνει το «παρών» στις µαχητικές διαδηλώσεις κατά της κοπής 300 δέντρων και της καταστροφής του παλιού (ηλικίας 100 ετών) σιδηροδροµικού σταθµού, προκειµένου να κατασκευαστεί καινούργιος που θα εξυπηρετεί τα τρένα υψηλής ταχύτητας. Το επιχείρηµα που παρουσίασε τις προάλλες µπροστά στις κάµερες ήταν αφοπλιστικό: «Δεν θέλουµε να κληροδοτήσουµε στα παιδιά µας µια πόλη που ο σταθµός της θα λάµπει και όλα τα υπόλοιπα θα καταρρέουν». Γιατί είναι αλήθεια ότι µε την ίδια ευκολία που έχουν βρεθεί 5 δισ. ευρώ για την κατασκευή του υπερσύγχρονου υπόγειου σταθµού δεν βρίσκεται ούτε ένα ευρώ για τα σχολεία, τους παιδικούς σταθµούς, το πυροσβεστικό σώµα ή την ανακαίνιση των κτιρίων της πόλης.

Ο απεσταλµένος της Ζιντόιτσε Τσάιτουνγκ που παρέστη σε µια από τις διαδηλώσεις της Δευτέρας δεν πίστευε στα µάτια του. Οι άνθρωποι που συνάντησε δεν είχαν καµιά σχέση µ΄ εκείνους που διαδήλωναν παλιά στις συγκεντρώσεις της Αριστεράς κατά της πυρηνικής ενέργειας. Είδε ευκατάστατους άνδρες κάποιας ηλικίας να φορούν στο σακάκι τους πράσινες κονκάρδες µε το σύνθηµα «Οben bleiben!» (Μένουµε πάνω!). Είδε γυναίκες µε σφυρίχτρες στο στόµα και κοσµήµατα στον λαιµό, ώστε να µη µένει καµιά αµφιβολία για την κοινωνική τους τάξη. «Ε, όχι και να µπαίνω σε τούνελ για να γυρίζω στο σπίτι µου χωρίς να βλέπω καν την πόλη», είπε η 77χρονη Ντόρις Κίνκελ, που πήγε στη διαδήλωση µαζί µε όλες τις γειτόνισσες. Κάτι του θύµιζαν όλα αυτά. Το σκέφτηκε, το σκέφτηκε, και τελικά το βρήκε: τις διαδηλώσεις που γίνονταν πριν από είκοσι χρόνια, κάθε Δευτέρα και εκείνες, στη Λειψία, και σε διάστηµα λίγων εβδοµάδων οδήγησαν στην πτώση του Τείχους. Και τότε, όπως και τώρα, οι διαδηλωτές δεν ήταν έµπειροι. Δεν ήταν επαγγελµατίες της αµφισβήτησης. Αλλά πέτυχαν τον στόχο τους.

Οι κυβερνώντες άργησαν να συνειδητοποιήσουν τη σηµασία των κινητοποιήσεων.

«Μια χούφτα διαδηλωτές δεν µπορούν να παριστάνουν ότι εκπροσωπούν τον λαό», δήλωσε ο Χάιντς Ντιρ, πρώην διευθυντής της Deutsche Βahn και εµπνευστής του σχεδίου «Στουτγάρδη 21».

Η Ανγκελα Μέρκελ επέµενε µέχρι πρόσφατα ότι οι περιφερειακές εκλογές της Βάδης - Βυρτεµβέργης θα αποτελέσουν ένα είδος δηµοψηφίσµατος για το σχέδιο. Υστερα κάποιος τής ψιθύρισε ότι οι διαδηλωτές δεν ήταν τίποτα περιθωριακοί, ένα µεγάλο µέρος τους ήταν ψηφοφόροι του δικού της κόµµατος, και ήταν βέβαιο ότι στις εκλογές θα την τιµωρούσαν. Εδωσε, έτσι, εντολή να σταµατήσουν οι µπουλντόζες. Τα δέντρα πήραν παράταση.
---
Σημ.:  την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι stavrovelonies

... το πραξικόπημα των τραπεζών ...

*
Ρούσσος Βρανάς
***
*
ΔΡΟΜΟΙ της εργατικής Ευρώπης
*

Με τις εικόνες...
... από τις διαδηλώσεις και τις απεργίες της περασµένης εβδοµάδας, όλα δείχνουν ότι η Ευρώπη µπαίνει σε ένα θερµό φθινόπωρο και οδεύει σε έναν ακόµη πιο θερµό χειµώνα. Διαδηλώσεις κατά της ανεργίας. Διαδηλώσεις κατά της οικονοµικής ύφεσης. Τώρα µονάχα αρχίζει να φαίνεται πιο καθαρά η γενικότερη εικόνα.

Οι δραστικές...
... αλλαγές που συντελούνται στην ευρωπαϊκή κοινωνία θα σηµαδέψουν την επόµενη γενιά. Αν οι αντεργατικές δυνάµεις επικρατήσουν, αυτό θα σηµάνει την καταστροφή της. Τόσο σοβαρά έχουν γίνει τα πράγµατα ύστερα από το τραπεζικό πραξικόπηµα. Και θα χειροτερέψουν γοργά, όπως δείχνει και η πρόσφατη υποβάθµιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ιρλανδίας. «Δεν βρισκόµαστε στο τέλος αλλά στην αρχή του αγώνα», έλεγε τις προάλλες ο Τζον Μονκς, επικεφαλής της συνοµοσπονδίας των ευρωπαϊκών συνδικάτων. Στην πρώτη γενική απεργία τους από το 2002, δέκα εκατοµµύρια ισπανοί εργαζόµενοι εναντιώθηκαν στη σοσιαλιστική κυβέρνησή τους που χρησιµοποιεί την τραπεζική κρίση ως πρόσχηµα για να αλλάξει τους νόµους, επιτρέποντας στις δηµόσιες και τις ιδιωτικές επιχειρήσεις να απολύουν κατά βούληση, να κόψει τις συντάξεις και να περιορίσει τις δηµόσιες δαπάνες για να δώσει το περίσσευµα στις τράπεζες. Τα ίδια συµβαίνουν και στην Πορτογαλία. Και σύντοµα θα ακολουθήσει και η Ιρλανδία. Στις χώρες δηλαδή όπου κερδοσκόπησαν περισσότερο, οι τραπεζίτες απαιτούν να αποκαταστήσουν τα αποθεµατικά τους εις βάρος της εργασίας. Και αυτό ακριβώς, ο καθηγητής των Οικονοµικών στο Πανεπιστήµιο του Μιζούρι Μάικλ Χάντσον το αποκαλεί «τραπεζικό πραξικόπηµα».

Οι πραξικοπηµατίες...
... έχουν για στενό συνεργάτη τους την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που την περασµένη εβδοµάδα εξαπέλυσε έναν ολοκληρωτικό πόλεµο εναντίον του κόσµου της εργασίας. Χρησιµοποιεί την τραπεζική κρίση σαν µια ευκαιρία για να τιµωρήσει κυβερνήσεις και να εξωθήσει χώρες µέχρι και τη χρεοκοπία, προκειµένου να δεχτούν να περικόψουν το εργατικό κόστος. Υπαγορεύει στις κυβερνήσεις να δανείζονται µε τόκο από τις τράπεζες, αντί να αντλούν εισόδηµα φορολογώντας τις τράπεζες όπως συνέβαινε για πολλές δεκαετίες µετά τον Β΄ Παγκόσµιο Πόλεµο.

Από τις Βρυξέλλες µέχρι τη Λετονία, νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλφιλελεύθεροι πολιτικοί σκοπεύουν να επεκτείνουν τις περικοπές των µισθών του Δηµοσίου και στον ιδιωτικό τοµέα, µε το πρόσχηµα πως έτσι θα εξοικονοµηθούν χρήµατα για την αποπληρωµή του δηµόσιου χρέους. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συµβεί, λέει ο καθηγητής Χάντσον, αφού οι χώρες θα µπουν έτσι σε έναν φαύλο κύκλο που θα καταστέλλει την ανάπτυξη και θα τις φορτώνει µε νέα χρέη. Ο ευρωπαϊκός αντικειµενικός στόχος είναι να καταργηθούν όλες εκείνες οι δηµοκρατικές κοινωνικές µεταρρυθµίσεις που είχαν επιτευχθεί τον περασµένο αιώνα. Φορολογώντας µόνο την εργασία και όχι την τραπεζική βιοµηχανία, η Ευρώπη θα µετατραπεί σε µια µπανανία.

Η κατάσταση...
... που ζούµε σήµερα στην Ευρώπη µοιάζει µε µια πάλη ζωής και θανάτου. Ποιος θα καταστραφεί, οι τραπεζίτες ή η εργασία; Η ευρωπαϊκή ηγεσία φαίνεται να έχει κάνει την επιλογή της.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι stavrovelonies

... η Ιρλανδία θα σώσει τις τράπεζές της; ...

*
Μιχάλης Μητσός
***
*

Η «Μαύρη Πέµπτη» της Ιρλανδίας

*

Η χώρα αυτή δεν µπορεί να υποτιµήσει το νόµισµά της γιατί ανήκει στην ευρωζώνη. Δεν θέλει όµως ούτε να προσφύγει στον περιβόητο τριπλό µηχανισµό στήριξης. Μόνη της θα σώσει τις τράπεζες, µε όποιο κόστος.

Την περασµένη Τετάρτη το πρωί, µια µπετονιέρα µε βαµµένες τις λέξεις «Τοξική Τράπεζα» εισέβαλε στο ιρλανδικό Κοινοβούλιο. Ο οδηγός συνελήφθη, το φορτηγό αποµακρύνθηκε, αλλά οι µπελάδες των Αρχών δεν σταµάτησαν εκεί. Το απόγευµα έγινε µεγάλη διαδήλωση στο Δουβλίνο, όπου έλαβε µέρος και ο Τζέρυ Ανταµς. Τα αιτήµατα δεν είχαν όµως σχέση µε τη Βόρεια Ιρλανδία.

Από τις ντουντούκες ακούγονταν συνθήµατα για «τους 455.000 συµπολίτες µας που τους πετούν στις χωµατερές». Τα δύο τελευταία χρόνια, γράφει η Αµέλια Τζέντλµαν στην Γκάρντιαν οι Ιρλανδοί υπέµεναν µάλλον στωικά τις δραστικές περικοπές των µισθών τους. Τα µεγάλα συνδικάτα συµβούλευαν τα µέλη τους να µη ρίχνουν πέτρες στο πλοίο γιατί θα βυθιζόταν και θα τους έπαιρνε όλους µαζί του. Η Ιρλανδία θεωρούνταν πρότυπο σε όλη την Ευρώπη για την ωριµότητα και την αποφασιστικότητα µε την οποία αντιµετώπιζε τη χρηµατοπιστωτική κρίση. Καθώς όµως οι πολιτικοί αρχίζουν να συζητούν για ένα νέο πακέτο διάσωσης των τραπεζών, προϋπόθεση του οποίου είναι νέο πρόγραµµα περικοπών, η οργή φουντώνει. Οχι τόσο µεταξύ αυτών που έχουν δουλειά κι ένα κουτσουρεµένο έστω εισόδηµα, αλλά µεταξύ των νέων ανέργων, που η µόνη τους προοπτική είναι η µετανάστευση.

Τα τρία τελευταία χρόνια, το εθνικό εισόδηµα του άλλοτε κελτικού «τίγρη» έχει µειωθεί κατά 17% - η µεγαλύτερη µείωση σε χώρα της Δύσης µετά την Υφεση του 1929. Οι τιµές των ακινήτων έχουν συρρικνωθεί κατά 40%. Και οι πολίτες έχουν βαρεθεί να ακούνε ότι κάθε φορά που αποφασίζεται µια επίθεση στο εισόδηµά τους θα είναι η τελευταία. Το πρόγραµµα τόνωσης των τραπεζών, του οποίου η επέκταση αποφασίστηκε την περασµένη εβδοµάδα, θα αυξήσει το έλλειµµα από το 12% στο 32% του ΑΕΠ! Και θα κοστίσει σε κάθε Iρλανδό πολίτη 11.000 ευρώ.

«Αν πέσει η Αnglo Ιrish, θα καταρρεύσει όλο το σύστηµα», προειδοποιεί ο υπουργός Οικονοµικών Μπράιαν Λένιχαν, αναφερόµενος στην άλλοτε αγαπηµένη τράπεζα των επενδυτών, που θα ενισχυθεί συνολικά µε τουλάχιστον 30 δισ. ευρώ. Πολλοί οικονοµολόγοι όµως διαφωνούν µαζί του και συντάσσονται µε την εκτίµηση του Εργατικού Κόµµατος ότι η επέκταση του πακέτου βοήθειας που αποφασίστηκε την περασµένη εβδοµάδα ισοδυναµεί µε µια «Μαύρη Πέµπτη» της Ιρλανδίας. Η συζήτηση είναι - και εδώ - µονόπλευρη, το µειονέκτηµα των Ιρλανδών σε σχέση µε τους Ελληνες είναι ότι δεν µπορούν να ρίξουν το φταίξιµο στους «ξένους», το «µνηµόνιο» εδώ είχε άλλες υπογραφές και διαφορετική µορφή, το αποτέλεσµα όµως είναι το ίδιο: η µια πλευρά πληρώνει, η άλλη µένει αλώβητη, αν δεν βγαίνει κερδισµένη.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι stavrovelonies

... Ελλάς - Πορτογαλία, δρόμοι παράλληλοι ...

*
Γιώργος Δελαστίκ
***
*

Ασφυκτική πίεση στην Πορτογαλία

*

Εναν ακόμη σοσιαλιστή πρωθυπουργό, τον Ζοζέ Σόκρατες της Πορτογαλίας, στραγγαλίζουν πολιτικά με σαδιστική απόλαυση η ΕΕ και το ΔΝΤ, επιστρατεύοντας στην επιχείρηση αυτή μέχρι και τον... ΟΟΣΑ! Δεν αποκλείεται μάλιστα ο Σόκρατες να είναι ο πρώτος πρωθυπουργός χώρας της Ευρωζώνης που θα οδηγηθεί σε παραίτηση εξαιτίας της πολιτικής που του υπαγορεύει η ΕΕ -και μάλιστα μετά δύο εβδομάδες- καθώς συναντά μεγάλες δυσκολίες να περάσει από το πορτογαλικό Κοινοβούλιο τον προϋπολογισμό του 2011.

Ο Σόκρατες έχει απολέσει από πέρυσι την κοινοβουλευτική πλειοψηφία εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ακολούθησε. Η αύξηση του ΦΠΑ στο 21%, η έκτακτη πρόσθετη φορολόγηση όλων των εισοδημάτων με 1% ως 1,5% και διάφορα άλλα παρόμοια μέτρα τον κατέστησαν ακόμη περισσότερο αντιδημοφιλή στους Πορτογάλους ψηφοφόρους.

Παρά τις υποχωρήσεις του -ίσως και εξαιτίας αυτών- η πίεση πάνω του για την εφαρμογή ακόμη πιο αντιλαϊκής πολιτικής. Παρουσιάζοντας τη Δευτέρα στη Λισαβόνα την έκθεση για την Πορτογαλία, ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ Ανχελ Γκουρία απαίτησε το πάγωμα των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων για... τέσσερα (!) χρόνια, μέχρι και το 2013. Και όχι μόνο αυτό.

Επειδή η πολιτική που του επιβάλλει η ΕΕ βυθίζει τη χώρα στην ύφεση και έτσι αυξάνεται η ανεργία, ο Γ.Γ. του ΟΟΣΑ ισχυρίστηκε ότι είναι δήθεν αναγκαίο να περικοπούν τα... επιδόματα ανεργίας και να μειωθεί ο χρόνος που επιδοτούνται οι Πορτογάλοι άνεργοι!

Ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ ζήτησε επίσης από τον Σόκρατες να αυξήσει κι άλλο τον ΦΠΑ, όπως και τους φόρους επί της κατοικίας, καθώς και τη φορολογία εισοδήματος.

Παράλληλα, οι κερδοσκόποι και οι τράπεζες των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών πιέζουν την πορτογαλική κυβέρνηση στον χρηματοπιστωτικό τομέα, απαιτώντας ολοένα και υψηλότερα επιτόκια για να αγοράσουν κρατικά ομόλογα της χώρας.

Την περασμένη εβδομάδα η Πορτογαλία δανείστηκε 750 εκατομμύρια ευρώ από τις αγορές, πληρώνοντας για τους τίτλους μεγαλύτερης διάρκειας επιτόκιο 6,2% έναντι 5,3% που είχε πληρώσει προ μηνός.

Τα επιτόκια δηλαδή βρίσκονται ήδη στο ύψος που είχαν φτάσει τα ελληνικά την άνοιξη, αλλά ο Σόκρατες αρνείται μέχρι στιγμής να κάνει το "απονενοημένο διάβημα" του Γιώργου Παπανδρέου και να εξευτελίσει διεθνώς την Πορτογαλία, υπάγοντάς την στο ατιμωτικό καθεστώς Μνημονίου με την ΕΕ και το ΔΝΤ και προκαλώντας περαιτέρω πτώση του βιοτικού επιπέδου της τεράστιας πλειοψηφίας του πορτογαλικού λαού.

Αυτό δεν τον διασώζει. Οι προηγούμενες υποχωρήσεις του τον αποξένωσαν από την πλειοψηφία των Πορτογάλων και του στέρησαν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Επιμένοντας όμως ο Σόκρατες να κυβερνήσει ως μειοψηφία, έχει καταστεί όμηρος της σκληρής πορτογαλικής Δεξιάς, καθώς η ισχυρή Αριστερά αρνείται κατηγορηματικά, όπως είναι φυσικό, να στηρίξει μια τέτοια αντιλαϊκή πολιτική. Η Δεξιά στήριξε τον Σόκρατες την άνοιξη στην επιβολή μέτρων λιτότητας και κάποιων φόρων, αλλά τώρα αντιτίθεται στην επιβολή νέων φόρων.

Δεν είναι ανόητη η πορτογαλική Δεξιά να καταστεί συνένοχος των σοσιαλιστών στην επιβολή όλο και πιο αντιλαϊκών μέτρων. Αρχίζει πλέον να προτιμά να υπερφαλαγγίζει από... αριστερά (!) τους σοσιαλιστές, υιοθετώντας σαφώς πιο φιλολαϊκές θέσεις.

Ταυτόχρονα, όπως είναι ευνόητο, δεν βιάζεται να ρίξει τους σοσιαλιστές από την κυβέρνηση, παρόλο που αυτό μπορεί να το κάνει οποιαδήποτε στιγμή θελήσει. Προτιμά να τους αφήνει να κάνουν όλη τη βρώμικη δουλειά, να πάρουν οι σοσιαλιστές όλα τα επαχθή αντιλαϊκά μέτρα και μόλις κυλιστούν στον βούρκο μέχρι τον λαιμό να τους ανατρέψει και να επανέλθει θριαμβευτικά στην εξουσία για μια τουλάχιστον δεκαετία, με ισχυρότατη λαϊκή πλειοψηφία.

Γι' αυτό και μέχρι στιγμής προτιμά να στηρίζει διακριτικά τον Σόκρατες σε κρίσιμα νομοσχέδια απέχοντας από τις συζητήσεις και τις ψηφοφορίες στη Βουλή, ώστε να του δίνει τη σχετική πλειοψηφία και να τα περνάει.

Το πιθανότερο είναι, λοιπόν, ότι τελικά κάτι ανάλογο θα κάνει και με τον προϋπολογισμό η πορτογαλική Δεξιά παρά την αποτυχία των συνομιλιών της περασμένης εβδομάδας ανάμεσα στον Σόκρατες και τον δεξιό ηγέτη Πέδρου Πάσους Κουέλιου.

*
ΣΟΚΡΑΤΕΣ

Αυτοπαγίδευση "αυτοκτονίας"

Σε αδιέξοδο έχει οδηγήσει τον Πορτογάλο σοσιαλιστή πρωθυπουργό Ζοζέ Σόκρατες η πολιτική του. Αν παραιτηθεί επειδή αδυνατεί να περάσει τον προϋπολογισμό του 2011, που προβλέπει πρόσθετα μέτρα άγριας λιτότητας, θα συντριβεί στις εκλογές που θα επακολουθήσουν, καθώς ακόμη και η Δεξιά εμφανίζεται με πιο φιλολαϊκές θέσεις. Αλλωστε οι συνομιλίες σοσιαλιστών - δεξιών έχουν μέχρι στιγμής αποτύχει ακριβώς επειδή η Δεξιά δεν συναινεί σε νέα μέτρα λιτότητας! Αν πάλι κατορθώσει να πείσει τη Δεξιά να τον στηρίξει για να συνεχίσει να κυβερνά ως κυβέρνηση μειοψηφίας, υποκύπτοντας σε όρους που αυτή θα του θέσει για να εμφανιστεί πιο φιλολαϊκή, η ζημιά για τους σοσιαλιστές θα είναι ίσως μεγαλύτερη.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφηση είχαν οι stavrovelonies

... περαίωση και στα εικονικά τιμολόγια; ...

*
stavrosx1
***
*

... για να μην ξεχνιόμαστε ...

*

... κάντε "κλικ" πάνω στη φωτό για μεγένθυση ...

---

φωτό από τους "Ανεργους Δημοσιογράφους"

*



... κι όμως, ουδείς εκδότης φτωχός ...

*
Αντώνης Καρακούσης
***
*

Κουβέντες του σιναφιού

*

Για το δημοσιογραφικό σινάφι η κρίση ήταν μέχρι πρότινος υπόθεση μακρινή και αόριστη.

Οι περισσότεροι των συναδέλφων πίστευαν- και ίσως πιστεύουν ακόμη ότι η οικονομική κρίση δεν τους αφορά, ότι είναι υπόθεση των άλλων, της κυβέρνησης, του Παπανδρέου, των τραπεζών, γενικώς της οικονομίας και πάντως όχι των εφημερίδων, των τηλεοράσεων, των ραδιοφώνων και γενικώς των εντύπων.

Eίχαν την ψευδαίσθηση ότι τα μέσα ενημέρωσης είναι άτρωτα, προστατευμένα από τις πολλές εξουσίες που υποτίθεται ότι υπηρετούν, ότι ακόμη και στη χειρότερη περίπτωση θα βρεθούν λύσεις ή αυτόκλητοι σωτήρες, ικανοί να προσφέρουν κεφάλαια, να συντηρήσουν ή και να αγοράσουν τα υποτιθέμενα κέντρα ισχύος και επιρροής.

Δεν περνούσε καν από το μυαλό των περισσοτέρων ότι η κρίση των μέσων ενημέρωσης προϋπήρχε, ότι εδώ και πολλά χρόνια, τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία, τρώνε στην κυριολεξία τις σάρκες τους, ότι ζουν και εξαρτώνται από τον δανεισμό, από την κρατική διαφήμιση και από συμφωνίες και συναλλαγές ετεροβαρείς, που μόνο το αγαθό της ενημέρωσης δεν ανύψωναν.

Η ενσκήψασα οικονομική κρίση δεν έκαμε τίποτε άλλο παρά να αποκαλύψει το μέγεθος της προϋπάρχουσας στα μέσα ενημέρωσης.

Με την οικονομία σε ύφεση, τα εισοδήματα κουτσουρεμένα, τις επιχειρήσεις κλονισμένες, το κράτος χωρίς λεφτά και τις τράπεζες χωρίς ρευστότητα, το διαρθρωτικό πρόβλημα των μέσων ενημέρωσης δεν μπορούσε παρά να αναδειχθεί στον μέγιστο βαθμό.

Με τις διαφημίσεις στο μισό, τις κυκλοφορίες φθίνουσες και τα νέα ενημερωτικά τεχνολογικά αγαθά να αφαιρούν συνεχώς μερίδια από τις παραδοσιακές εκδοτικές επιχειρήσεις, η κρίση στον Τύπο πήρε σε ελάχιστο χρόνο διαστάσεις αποκάλυψης.

Οι ζημιές εκτινάχθηκαν τον τελευταίο χρόνο στα ύψη. Ακόμη και οι πιο καλά προικοδοτημένες με παράλληλα έσοδα εκδοτικές επιχειρήσεις είναι σήμερα ζημιογόνες, ο κλάδος ολόκληρος αντιμετωπίζει κρίση πρωτοφανή, η οποία απειλεί να τινάξει στον αέρα τους πάντες και τα πάντα.

Το αδιέξοδο είναι προφανές, αλλά η διέξοδος μόνο προφανής δεν είναι. Οι επιχειρήσεις της ενημέρωσης δεν θα βρουν τον δρόμο της ανασυγκρότησης και της αναγέννησης χωρίς κόπους και θυσίες. Οσοι ευαγγελίζονται εύκολες λύσεις, αν δεν ψεύδονται, αυταπατώνται.

Και όσοι επιλέγουν την τυφλή σύγκρουση δείχνουν απλώς ότι δεν έχουν αίσθηση των συνθηκών.

H βιομηχανία της ενημέρωσης αναγκαστικά θα εισέλθει σε φάση αναδιάρθρωσης. Χωρίς βαθιά και ολοκληρωμένη αλλαγή, ικανή να την καταστήσει και πάλι ανεξάρτητη και οικονομικά βιώσιμη, δεν θα έχει καμία τύχη. Θα ισοπεδωθεί υπό το βάρος των χρεών και των ραγδαίων τεχνολογικών αλλαγών...

---

ένα σχόλιο: ... η άνιση μισθολογική μεταχείριση στις εκδοτικές επιχειρήσεις επιτρέπει το σχολιασμό της κρίσης από μια "αφ' υψηλού" οπτική ... οι "κόποι και οι θυσίες" ας ξεκινήσουν από πάνω ... αυτό θα ήταν μια τίμια προτροπή, κύριε συν-διευθυντά του "Βήματος" ...

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι stavrovelonies