... τηλεδημοσιογράφοι και "πληροφορίες" ...

*
Γιάννης Παντελάκης
***
*
Τρομοκρατία και δημοσιογραφία


*

Στην πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση στα δελτία των οκτώ την περασμένη εβδομάδα, ο εκπρόσωπος της αστυνομίας απλά διάβασε μια λακωνική δήλωση για κάποιες προσαγωγές.

Ηταν φανερό πως οι τηλε-δημοσιογράφοι δεν ήταν ικανοποιημένοι από αυτό. Και το δήλωσαν άλλωστε με επικριτικά σχόλια για τη «φτωχή» ανακοίνωση. Είχαν δίκιο· μια μικρής διάρκειας δήλωση ενός αστυνομικού εκπροσώπου δεν προσφέρεται για θέαμα και εντυπωσιασμό που έχουν ανάγκη καθημερινά τα ανθρωποφάγα δελτία των οκτώ. Πώς θα στήσεις δραματοποιημένες σκηνές με μυστήριο, γαργαλιστικές αποκαλύψεις και λεπτομέρειες ικανές να προσελκύσουν το φιλοθέαμον κοινό.

Στις επόμενες ανακοινώσεις του, ο εκπρόσωπος της αστυνομίας ήταν πιο αναλυτικός. Δεν ξέρω αν ενδιάμεσα κάποιος τού τράβηξε το αυτί και άλλαξε η ποσότητα της «πληροφόρησης», πάντως οι άνθρωποι των δελτίων, λογικά έπρεπε να είναι ικανοποιημένοι. Πολύ περισσότερο που η αστυνομία, εκτός από τις επίσημες ανακοινώσεις για την αντιμετώπιση υποτίθεται της τρομοκρατίας, διοχέτευε επιπλέον πολλές λεπτομέρειες για τη δράση του κάθε συλληφθέντα, τις οικογένειές τους, τα σπίτια που έμεναν, το υλικό που υποτίθεται ότι βρήκαν. Μάλλον θα ήταν υπερβολή να ζητούσε κάποιος από την πολιτεία τον σεβασμό ανθρώπων που απλά κατηγορούνται από την αστυνομία και δεν έχουν δικαστεί καν σε πρώτο βάθμο. Και μάλλον θα θεωρούνταν κάποιος συνοδοιπόρος των συλληφθέντων, αν ζητούσε προστασία των προσωπικών δεδομένων κάποιων ανθρώπων. Εκείνο που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο είναι η υιοθέτηση από πολλούς τηλε-δημοσιογράφους των «πληροφοριών» που διοχετεύει η αστυνομία και η διάθεσή τους να τις πλασάρουν αμάσητες στον κόσμο...

---

Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies

... "επάγγελμα" αναγνώστης ...

*
Νίκος Τσαγκρής
***
*

Η ανάγνωση έγινε... διαστροφή!

*

Υποτίθεται πως είμαι δημοσιογράφος. Αν, ωστόσο, με ρωτούσε κάποιος - σοβαρά μιλάμε - να του πω τι ακριβώς είμαι, θα του απαντούσα «αναγνώστης». Αφού, από τότε που έμαθα γραφή και ανάγνωση, άρχισα να διαβάζω μανιωδώς ό,τι τυπωμένο έβρισκα γύρω μου. Αδιακρίτως, ενστικτωδώς, όπως τρώμε: δοκίμαζα το «φαγητό» και αν ήταν νόστιμο το έτρωγα, αν ήταν άνοστο το πετούσα. Είμαι, ήδη, αναγνώστης 50 ετών, αλλά αισθάνομαι αχόρταγος, όπως τότε που έκανα κοπάνες απ' το γυμνάσιο και τρύπωνα στις βιβλιοθήκες, να βρω κάτι νόστιμο να διαβάσω. Τώρα πια μπο­ρώ να ομολογήσω ότι η ανάγνωση είναι το πάθος μου, η μικρή μου δια­στρο­φή: μια συνουσία μυστική με κορ­μιά - κεί­μενα σε ατελείωτες χάρτινες σελίδες με την ολοκλήρωση να μην έρχεται ποτέ!...

Γράφω αυτό το κείμενο την Τετάρτη του Πάσχα, στο «καφέ» ενός μεγάλου βιβλιοπωλείου της Αθήνας, με μια τσά­ντα, φίσκα από τυπωμένα αντικεί­μενα του πόθου μου, κάτω απ’ το τρα­πέζι. Λί­γο πριν, περιδιαβάζοντας στους πά­γκους, με χιλιάδες βιβλία απλωμένα γύρω, έμενα έκθαμβος σαν... Θέμος Αναστα­σιάδης μπρος στις ημιτσίτσιδες μοντέλες που κοσμούν τις εκπομπές του!... Οταν γράφω ως δημο­σιογράφος - μια και κάποτε, εντελώς τυχαία, απέκτησα αυτή την ιδιότητα -  προσπαθώ να γράφω σαν συγγραφέας περισσό­τερο παρά σαν δημοσιογράφος. Ελπίζω ότι αυτό δεν είναι ψώνιο, κεκτημένο απ' τη βασική μου ιδιότητα, του αναγνώστη λογο­τε­χνίας, αλλά αντανακλαστική, αμυντική, κίνηση επιβίωσης στον παρακμάζοντα χώρο της ανάγνωσης.

Ηδη στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Χ.Τζ. Γουέλς προφήτευε την κατάργηση της ανάγνωσης και την αντικατάστασή της απ' την τηλεόραση και το βίντεο. Προέβλεπε, μάλιστα, ότι η προφορική γλώσσα θα εκφυλιζόταν σε ημιάναρ­θρους γρυλισμούς, τουλάχιστον για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Ευτυ­χώς, προς το παρόν τουλάχιστον, ο... μελλοντολόγος επιβεβαιώνεται μόνο ως προς το δεύτερο. Αφού, ιδιαίτερα ο τηλεοπτικός λόγος, τείνει να εκφυλιστεί σε ημιάναρθρους γρυλισμούς.

Ευτυχώς ο γραπτός λόγος αντέχει, ακόμα και ως ρεπορτάζ, στις σελίδες των εφημερίδων. Ωστόσο καθώς ο «πολιτι­σμός της ανάγνωσης» πλήττεται βάναυ­σα από τον «πολιτισμό της εικό­νας», τα ευγενή μέταλλα αισθη­τικής και κουλτού­ρας που, ανά τους αιώνες, προήγαγε ο γραπτός λόγος, μεταλλάσσονται, σκου­ριάζουν, ατροφούν. Ενώ οι αναγνώστες, εμείς οι αδιόρθωτοι αναγνώστες, είμαστε ήδη μία... δακτυλοδεικτούμενη μειο­νότητα. Ας ελπίσουμε περιστασιακά...
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι stavrovelonies

... ο ακροδεξιός λόγος σήμερα ...

*
Τάκης Καμπύλης
***
*

Παλαιά και νέα ακροδεξιά

*

Στις 13 Ιουλίου 1990 με τον νόμο 90615 η γαλλική Βουλή χάραξε τα όρια του κράτους απέναντι σε ένα «φαινόμενο». Ο νόμος Γκεσό (όπως έμεινε γνωστός) καταδικάζει τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό που -τότε- εκφράζονταν και μέσα από ιστορικούς οι οποίοι αμφισβητούσαν ή αρνούνταν το Ολοκαύτωμα.

Ο νόμος προκάλεσε πολλές συζητήσεις. Ποια είναι τα όρια της δημοκρατίας; Ποιος νομιμοποιείται, σε ποιες συνθήκες και με ποιο τρόπο να περιστείλει βασικά δικαιώματα όπως αυτό της ελεύθερης έκφρασης; Πόσο δόκιμο είναι να «περιορίζεται» η ιστορική έρευνα και να μην αμφισβητείται η ιστορία που «έγραψαν οι νικητές» (σύμφωνα με τους διωκόμενους αντισημίτες);

Πολλοί επιφανείς Γάλλοι (κάθε άλλο παρά αντισημίτες) διαμαρτυρήθηκαν ή και πολέμησαν σθεναρά τον νόμο Γκεσό. Ο Πιερ Αντρέ Ταγκιέφ μιλώντας για τα χρόνια εκείνα υποστηρίζει πως ο πόλεμος κατά της «άκρας δεξιάς» θα είναι χαμένος αν δεν επαναπροσδιοριστεί ο στόχος. Μιλάμε για την «άκρα δεξιά», αλλά, τελικά, ποια είναι αυτή; Ο Ταγκιέφ θα υποστηρίξει ότι υπάρχει επί της ουσίας άγνοια για το πολύπλοκο και σύνθετο ζήτημα της άκρας δεξιάς και δεν θα διστάσει να χαρακτηρίσει ως «σταλινική μέθοδο» την απαξίωση που πολλές φορές μέχρι σήμερα εξέφραζε ο σύγχρονος αντι-ακροδεξιός λόγος για ακροδεξιές ιδεολογίες.

Μελετώντας το έργο, αλλά κυρίως τις επιρροές διανοουμένων της γαλλικής Ακροδεξιάς, όπως τον Αλέν ντε Μπενουά, αλλά και τον (προγενέστερο) Βασέρ ντε Λαπούζ, ο Ταγκιέφ κατέληξε στο συμπέρασμα πως ο ακροδεξιός λόγος χαρακτηρίζεται τόσο εύκολα ως «απλοϊκός» από τους «πολέμιούς» του επειδή η ηθική απαξίωση της ρατσιστικής ιδεολογίας δεν άφησε χώρο σε σύγχρονη επιστημονική έρευνα για τις ρίζες και το παρόν του ακροδεξιού μωσαϊκού. «Από το 1979-1980,» λέει ο Ταγκιέφ, «ο όρος “άκρα δεξιά” μου φαινόταν μια ετικέτα άκρως συζητήσιμη, ένα είδος αποθήκης, όπου ρίχνουμε όλες τις δεξιές που κρίνουμε ανάξιες σεβασμού, και κυρίως μια πολεμική κατηγορία, χρήσιμη ίσως για την πολιτική αντιπαράθεση, αλλά τελείως δυσλειτουργική για την επιστημονική οπτική (…). Εξάλλου, η κυρίαρχη γνώμη στους ακαδημαϊκούς κύκλους (…) ήταν ότι η γαλλική άκρα δεξιά είχε εξαφανιστεί, ότι ανήκε στο παρελθόν».

Αύριο, μια δίκη στην Αθήνα συμπυκνώνει πολλά από τα παραπάνω ερωτήματα, αλλά κυρίως τις ανησυχίες που εκφράζει ο Ταγκιέφ (καθώς και αρκετοί σήμερα στην Ελλάδα). Και στη χώρα μας (λόγω του πρόσφατου χουντικού παρελθόντος) κυριάρχησε για χρόνια η αντίληψη πως η άκρα δεξιά δεν θα είναι παρά ένας περιθωριακός δορυφόρος του πολιτικού μας συστήματος.

Ελάχιστες μελέτες έχουν γίνει για την ελληνική άκρα δεξιά. Η παρουσία της μέχρι πρόσφατα είχε συμβολοποιηθεί από δευτεροκλασάτους χουντικούς και από τη δράση του (επίσης χουντικού) Κώστα Πλεύρη. Οι εξωφρενικές του απόψεις ηχούσαν όλα αυτά τα χρόνια περίπου ως υστερικές ή γραφικές - επομένως χωρίς την παραμικρή πιθανότητα ευρύτερης διάδοσης. Η βεβαιότητα πως ουδείς σοβαρός άνθρωπος μπορεί να λάβει υπόψη του τον Κ. Πλεύρη και τις επιστημονικές του έρευνες στο… Ταλμούδ, ήταν ο κοινός τόπος στις δημόσιες συζητήσεις. Το λάθος φάνηκε με τον χειρότερο τρόπο, στην πιο ευαίσθητη στιγμή ενός αντίστοιχου ζητήματος με αυτό στη Γαλλία του ’90.

Οταν δικαστές χαρακτήρισαν ως «επιστημονικό έργο» το θλιβερό σύνολο σελίδων του τελευταίου βιβλίου του Κ. Πλεύρη «Εβραίοι, όλη η αλήθεια», τότε το ζήτημα αίφνης αποδείχτηκε πρόβλημα. Για το οποίο η σύγχρονη ακαδημαϊκή και πολιτική κοινότητα αποδεικνύεται ανέτοιμη. Μία οργάνωση, η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία, κατήγγειλε τη στάση των συγκεκριμένων δικαστών και σε ανακοίνωσή της αναφέρθηκε σε «φασιστικό δίκτυο» εντός της Δικαιοσύνης. Αυτή η εκτίμηση θεωρήθηκε «διασπορά ψευδών ειδήσεων ικανών να προκαλέσουν ανησυχία στους πολίτες» και ασκήθηκε δίωξη κατά τριών μελών της «Αντιναζιστικής». Ως μοναδικός μάρτυρας κατηγορίας κλήθηκε ο Κώστας Πλεύρης!

Στο βιβλίο του ο Κ. Πλεύρης δηλώνει «είμαι ναζί, φασίστας ρατσιστής και αντισημίτης», καλεί σε ολοκλήρωση της γενοκτονίας των Εβραίων και άλλα πολλά, που όμως δεν «προκαλούν ανησυχία στους πολίτες», σε αντίθεση με τις καταγγελίες της «Αντιναζιστικής» κατά των δικαστών που χαρακτήρισαν τα παραπάνω «επιστημονικό σύγγραμμα».

Και από άλλες πλευρές (παραδείγματος χάριν από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, αλλά και από το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο) επισημαίνεται η ανησυχία για την ανοχή δικαστικών κύκλων σε τέτοιες απόψεις και βέβαια ο προβληματισμός από την κλήση του Κ. Πλεύρη περίπου ως μάρτυρα υπεράσπισης του δικαστικού σώματος.

Οι εξελίξεις σε έναν χώρο που ξεπερνάει κατά πολύ τον Κ. Πλεύρη δεν είναι αμελητέες. Απόψεις με έντονο το φυλετικό «θέμα», είναι κοινό μυστικό, εκφράζονται στο εσωτερικό όχι μόνο του ΛΑΟΣ αλλά και στη Ν. Δ., ακόμη και στο ΠΑΣΟΚ.

Ο ακροδεξιός λόγος στην Ευρώπη από το τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα τονίζει όχι τόσο τις ρατσιστικές όσο τις πολιτισμικές διαφορές. Δεν είναι ένας «ακροδεξιός» λόγος αλλά πολλοί λόγοι μαζί, ενίοτε διαφορετικοί και μεταξύ τους. Με κοινό παρονομαστή τον λαϊκισμό και τη συνωμοσιολογία και με εκφραστές και «νευρώνες» όχι μόνο στα «αλώνια» αλλά και στα «σαλόνια».

Η εύκολη, κληρονομημένη άκοπα από το όλο και πιο μακρινό παρελθόν ηθική απαξίωση της ακροδεξιάς δεν οδηγεί -πλέον- απαραίτητα σε πολιτική (ή δικαστική) καταδίκη. Και στην Ελλάδα, νεοναζί, κοινωνικοί δαρβινιστές, ευγονιστές, φασιστο-γκεβαρικοί (!) ξεπηδούν στο διαδίκτυο, στα λύκεια, στην αστυνομία, στον στρατό, στις πλατείες. Ακροδεξιοί που δέρνουν Σύριους μετανάστες στον Αγιο Σώστη διαπληκτίζονται στο διαδίκτυο με «αντιιμπεριαλιστές» ακροδεξιούς, που θεωρούν εαυτούς συμμάχους με την αραβική Τζιχάντ.

Ο Κ. Πλεύρης είναι η κορυφή του παγόβουνου. Η οποία, αλίμονο, δεν είναι ούτε αυτή ορατή. Οι αντισημιτικές εκδηλώσεις και οι προτροπές σε ρατσιστική βία αποδεικνύονται ευρύτερες του βεληνεκούς του Κ. Πλεύρη, αφού ο ίδιος σε ό, τι τον αφορά αντιμετωπίζεται από τη Δικαιοσύνη περίπου ως ο Ελληνας Ιρβινγκ (σ. σ. ο γνωστός ιστορικός που αμφισβητεί τις ευθύνες του Χίτλερ για τη Soa). Με δικαστικές αποφάσεις δεν είναι βέβαιο ότι μπορεί να σταματήσει το -σύμφωνα με την καθηγήτρια Βασιλική Γεωργιάδου- σύγχρονο τρίτο κύμα της ακροδεξιάς. Μπορούν όμως να προστατευθούν τα θύματα της ακροδεξιάς βίας. Αλλά μερικοί δικαστές φαίνεται πως δεν διαβάζουν εφημερίδες, δεν αντιλαμβάνονται ότι τα Χανιά, τα Γιάννενα, η Κομοτηνή, η Πάτρα, ο Αγιος Παντελεήμονας, το Εφετείο, δεν είναι «επιστημονικά ζητήματα» αμελητέου κοινωνικού κόστους. Δεν είναι η Δικαιοσύνη υπεύθυνη, αλλά μπορεί και να γίνει.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

... ένα κακό σενάριο για την Ελλάδα ...

*
Γιώργος Δελαστίκ
***
*

Η Δεξιά σαρώνει στην Ουγγαρία

*

Η "Ουγγρική Φρουρά", κατά το πρότυπο των Ταγμάτων Εφόδου των Ες - Ες, παρελαύνει

*

Ανήσυχος παρακολουθεί ο ευρωπαϊκός Τύπος την πορεία προς τις βουλευτικές εκλογές της Ουγγαρίας που θα γίνουν μεθαύριο, με τον δεύτερο γύρο να λαμβάνει χώρα στις 25 Απριλίου. Περί του αποτελέσματος σε επίπεδο διακυβέρνησης δεν υπάρχει η παραμικρή αγωνία ή αβεβαιότητα. Θεωρείται απολύτως σίγουρο ότι θα σαρωθεί κυριολεκτικά το μέχρι τώρα κυβερνών Σοσιαλιστικό Κόμμα σε βαθμό που ίσως απειληθεί και η... εξαφάνισή του (!), καθώς εκτιμάται ότι δεν θα πάρει ούτε καν το 20% των ψήφων. Εξίσου βέβαιη προεξοφλείται η θριαμβευτική επικράτηση του κόμματος της εθνικιστικής Δεξιάς των Συντηρητικών του πρώην πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπαν. Βοηθούντος και του εκλογικού συστήματος και με δεδομένο ότι αναμένεται να συγκεντρώσει πάνω από το 50% (!) των ψήφων, ο Ορμπαν φιλοδοξεί να ελέγχει ίσως και τα δύο τρίτα των εδρών στη νέα ουγγρική Βουλή.

Με δεδομένα αυτά τα στοιχεία, εύλογη είναι φυσικά η απορία για ποιο πράγμα υπάρχει η ανησυχία περί της οποίας κάναμε λόγο στην αρχή του άρθρου.

Αφορά στην εκλογική επίδοση της φασίζουσας Ακροδεξιάς, η οποία θεωρείται βέβαιο ότι θα εισέλθει πανηγυρικά για πρώτη φορά στο ουγγρικό Κοινοβούλιο. Ο λόγος περί του κόμματος «Κίνημα για μια καλύτερη Ουγγαρία», Γιόμπικ κατά την ουγγρική ονομασία του. Το κόμμα αυτό, το οποίο έχει συγκροτήσει και τάγματα εφόδου κατά το πρότυπο των ναζιστικών Ες - Ες με την ονομασία Ουγγρική Φρουρά και παραστρατιωτική οργάνωση, ήταν κοινοβουλευτικά ασήμαντο στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του 2006. Παρά την εκλογική του σύμπραξη με το κόμμα της Αλήθειας και της Ζωής του «πατριάρχη» της ουγγρικής Ακροδεξιάς Ιστβαν Τσούρκα, ο συνδυασμός τους καταποντίστηκε και πήρε μόλις 2,2% - πολύ κάτω δηλαδή από το όριο του 5% που απαιτείται για την είσοδο στη Βουλή.

Τα πράγματα άλλαξαν για το Γιόμπικ με την πολιτική άγριας λιτότητας που άρχισε να εφαρμόζει κατ’ απαίτηση της ΕΕ ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Φέρεντς Γκιούρτσανι, η οποία βύθισε την Ουγγαρία στη φτώχεια και στην ταπείνωση. «Οι υπερήφανοι Μαγυάροι σιχαίνονται τον ρόλο τους ως ζητιάνων στην ευρωπαϊκή σκηνή» επισημαίνει το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ», προσθέτοντας ότι αυτό έχει οδηγήσει τους Ούγγρους σε μια στάση όπου «η δυσφορία απέναντι στην ΕΕ έχει φτάσει σε ύψη ευρωπαϊκού ρεκόρ». Οντως, μόλις το 30% των Ούγγρων θεωρεί πλέον ότι ήταν θετικό γεγονός η ένταξη της χώρας τους στην ΕΕ!

Ακόμη χειρότερα, μόνο το 15% των Ούγγρων εμπιστεύεται τους βουλευτές και μόλις και μετά βίας οι μισοί Ούγγροι εξακολουθούν να υποστηρίζουν ακόμη το πολυκομματικό σύστημα! Καθώς η ουγγρική κυβέρνηση έφερε τελικά και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με αποτέλεσμα να φαγωθεί εντελώς ο 13ος μισθός, να αυξηθεί ο ΦΠΑ κατά 5%, να αυξηθεί η ηλικία συνταξιοδότησης κατά τρία ολόκληρα χρόνια κλπ., το πολιτικό κλίμα επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο. Ο πληθυσμός άρχισε να στρέφεται προς ακροδεξιές πολιτικές κατευθύνσεις. Το Γιόμπικ είχε τότε τη φαεινή ιδέα να συγκροτήσει, το 2007, την ένστολη παραστρατιωτική του οργάνωση, την Ουγγρική Φρουρά. Ανέδειξε σε κυρίαρχο θέμα την εγκληματικότητα των Τσιγγάνων και άρχισε να βάζει την Ουγγρική Φρουρά να κάνει παρελάσεις στρατιωτικού τύπου σε πόλεις και συνοικίες με μεγάλο ποσοστό τσιγγάνικου πληθυσμού, με στόχο την τρομοκράτηση των Τσιγγάνων και την ανάπτυξη ρατσιστικών αισθημάτων υπεροχής στους ταπεινωμένους από την οικονομική και πολιτική κρίση Ούγγρους.

Η τακτική αυτή απέδωσε τα μέγιστα. Στις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2009, το ποσοστό του Γιόμπικ εκτινάχθηκε στο 14,8% και έτσι η ουγγρική φασίζουσα Ακροδεξιά έστειλε 3 ευρωβουλευτές της στο Στρασβούργο. Φυσικά, οι βουλευτικές εκλογές δεν είναι σαν τις ευρωεκλογές της «πλάκας» και της υψηλής αποχής που πάντα ευνοούν τα μικρότερα κόμματα, αλλά είναι ελάχιστες οι ελπίδες ότι το Γιόμπικ θα αποτύχει να ξεπεράσει την Κυριακή το φράγμα του 5%. Ολες οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν να συγκεντρώνει πολύ υψηλότερο ποσοστό και παρόλο που το 30% των ερωτώμενων Ούγγρων δεν αποκαλύπτουν τι θα ψηφίσουν, το πιθανότερο είναι πως από τη Δευτέρα όλη η Ευρώπη θα σχολιάζει την εντυπωσιακή είσοδο των φασιστών στην κοινοβουλευτική ζωή της Ουγγαρίας, ως αποτέλεσμα της άθλιας, αντιλαϊκής πολιτικής μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης.

---
Σοσιαλιστές

«Μέρα και νύχτα λέγαμε ψέματα!»

Περιθωριοποίηση ενδέχεται να απειλήσει τους Ούγγρους σοσιαλιστές την Κυριακή, αν επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις που μέχρι στιγμής τους δείχνουν να συγκεντρώνουν κάτω από το 20% των ψήφων και τη Δεξιά να σημειώνει θρίαμβο με ποσοστό άνω του 50%. Πέρα από την προφανή τραγωδία τέτοιας διαφοράς ποσοστών, το ακόμη χειρότερο είναι πως αυτή η κατακλυσμιαία μεταστροφή των Ούγγρων ψηφοφόρων θα οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην πολιτική που άσκησε αυτή την τετραετία η πανηγυρικά εκλεγείσα το 2006 σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φέρεντς Γκιούρτσανι. Οι Ούγγροι πίστεψαν τον σοσιαλιστή πρωθυπουργό, ο οποίος ομολόγησε ενώπιον των βουλευτών του ότι «μέρα - νύχτα λέγαμε ψέματα»!
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies

... οικονομία: μόνη Λύση ...

*
Γιώργος Δελαστίκ
***
*

... τα «λαϊκά ομόλογα»

*

Δεν πάει άλλο με την κατάσταση αυτή. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η πολιτική που έχει καταστήσει την Ελλάδα βορά της διεθνούς κερδοσκοπίας. Η κυβέρνηση επέδειξε κάθε διάθεση συμμόρφωσης στις επιταγές της ΕΕ και μάλιστα σε βαθμό υπερβολής. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής απεδείχθησαν οικτρά για τη χώρα μας: ο μεν ελληνικός λαός χειμάζεται από τα αντεργατικά μέτρα που υπέβαλε ο πρωθυπουργός κατ’ απαίτηση της ΕΕ, παρόλο που βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τις προεκλογικές και τις μετεκλογικές του θέσεις ως τον Δεκέμβριο, η δε ελληνική οικονομία αφέθηκε εντελώς ανυπεράσπιστη από τους εταίρους της ΕΕ κατ’ απαίτηση της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ.

Είχαμε προειδοποιήσει και αναλύσει γιατί η απαράδεκτη απόφαση των ηγετών της Ευρωζώνης στις 25 Μαρτίου συνιστούσε όχι στήριξη, όπως υποστήριζε για λόγους προφανούς σκοπιμότητας η κυβέρνηση, αλλά αντιθέτως «πράσινο φως» προς τους κερδοσκόπους για να «γδάρουν» την Ελλάδα. Η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώθηκε με τον πιο επώδυνο τρόπο. Δεν ωφελεί να υποκρίνεται άλλο η κυβέρνηση ότι δήθεν μπορεί να ελπίζει σε στήριξη εκ μέρους των εταίρων της στην Ευρωζώνη, στη βάση αυτής της απόφασης. Η ζωή απέδειξε ότι αυτή η απόφαση είναι υπέρ των κερδοσκόπων, όχι υπέρ της Ελλάδας.

Από τη στιγμή που η ΕΕ μας εγκατέλειψε και αντικειμενικά τάχθηκε εναντίον μας μέχρι να χρεοκοπήσουμε, η κυβέρνηση πρέπει να αλλάξει πολιτική, καθώς είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει την κερδοσκοπική επίθεση χωρίς τους παραδοσιακούς μέχρι τώρα εταίρους της.

Οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί κερδοσκόποι ξέρουν φυσικά ότι η Ελλάδα πρέπει να δανειστεί τουλάχιστον καμιά δεκαπενταριά δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε έναν μήνα και είναι αποφασισμένοι να μας «γδάρουν». Δεν έχουμε καμιά ελπίδα ελέους εκ μέρους τους. Θα αλλάξουν στάση μόνο αν φοβηθούν ότι μπορεί η κυβέρνηση θα δανειστεί από αλλού, οπότε θα χάσουν τα κολοσσιαία ποσά που προσδοκούν από τόκους δανείων που θα μας χορηγήσουν.

Στο εξωτερικό, επαπομένουσες πηγές δανειοδότησης είναι η Κίνα και οι Αραβες. Από τον παιδαριώδη τρόπο που χειρίστηκε η κυβέρνηση το ενδεχόμενο δανεισμού από την Κίνα, φαίνεται ότι αυτή η δυνατότητα έχει προς το παρόν εκλείψει. Δεν έχουμε καταλάβει αν η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει διερευνήσει σοβαρά όλες τις δυνατότητες να πάρει δάνεια από Αραβες. Η εντύπωσή μας είναι αρνητική, ιδίως αν λάβουμε υπόψη μας πόσο επιπόλαια αρνήθηκε εμπράκτως προσφορά του ηγέτη της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι προ διμήνου περίπου.

Σίγουρα πάντως η Ελλάδα πληρώνει σήμερα ακριβά την παντελή έλλειψη αραβικής πολιτικής από τότε που πέθανε ο Ανδρέας Παπανδρέου, μια ολόκληρη δεκαπενταετία.

Αν η κυβέρνηση πάντως αποδειχθεί ανίκανη να εξασφαλίσει δάνεια από αραβικές χώρες, δεν έχει άλλον τρόπο αντίδρασης πέρα από την έκδοση λαϊκών ομολόγων και εντόκων γραμματίων που θα διατεθούν στους Ελληνες καταθέτες, όπως γινόταν επί δραχμής.

Προσφέροντας ένα επιτόκιο της τάξης του 4%, το οποίο είναι ανώτερο των σημερινών επιτοκίων που δίνουν οι τράπεζες αλλά σαφώς κατώτερο αυτού με το οποίο δανείζεται η χώρα, τόσο το κράτος όσο και οι καταθέτες θα βγουν κερδισμένοι, οπότε η ανταπόκριση του κοινού είναι βέβαιη. Ιδιαίτερη δουλειά με τα ομόλογα αυτού του τύπου (τα οποία τουλάχιστον στην αρχή μπορούν να είναι εξαιρετικά βραχείας διάρκειας ενός ή τριών χρόνων) είναι εφικτό να γίνει και μεταξύ των ομογενών.

Στόχος αυτής της κίνησης δεν είναι να υποκαταστήσει τον τραπεζικό δανεισμό με τις λαϊκές καταθέσεις ή να «στεγνώσει» τις ελληνικές τράπεζες από ρευστότητα. Είναι να δώσει ένα ισχυρότατο -και είμαστε απολύτως βέβαιοι, άκρως αποτελεσματικό- μήνυμα προς το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης ότι ή ρίχνει αμέσως τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας σε λογικά επίπεδα ή χάνει δισεκατομμύρια ευρώ από τόκους, αν υποχρεώσει την ελληνική κυβέρνηση να διευρύνει τον εσωτερικό δανεισμό. Αυτή η γλώσσα των οικονομικών εκβιασμών στη βάση του κέρδους είναι η μόνη που καταλαβαίνουν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί κερδοσκόποι.
---
Η αλήθεια

Μέρκελ - ΕΕ είναι οι κερδοσκόποι!
---
Παιδαριώδεις είναι οι κυβερνητικές προσπάθειες να αποδώσει την εκτίναξη του επιτοκίου δανεισμού σε κάποια ασήμαντα δημοσιεύματα περί δήθεν «ηρωικής» δήλωσης ανώνυμου στελέχους της κυβέρνησης για αίτημα αναθεώρησης της απόφασης της Ευρωζώνης, ώστε να αφαιρεθεί από αυτή κάθε αναφορά στα περί χρηματοδότησης από το ΔΝΤ.

Αυτά είναι αστειότητες. Τα σπρεντ εκτινάχθηκαν για τον πολύ απλό λόγο ότι η απόφαση που επέβαλε η καγκελάριος Μέρκελ στους υπόλοιπους ηγέτες διακηρύσσει ότι η ΕΕ απαγορεύεται να βοηθήσει την Ελλάδα μέχρι τη στιγμή της χρεοκοπίας της. Η ωμή αλήθεια είναι ότι η ΕΕ και η Μέρκελ είναι αυτές που πέταξαν τη χώρα μας βορά στους κερδοσκόπους!
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies

... Λιονέλ Μέσι - ο ζωγράφος της μπάλας ...

*
Γιώργος Νασμής
***
*

ΜΕΣΙ - ΕΒΑΛΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΓΚΟΛ ΣΤΗΝ ΑΡΣΕΝΑΛ

ΚΑΙ ΘΑΜΠΩΣΕ ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ

*

Ο Θεός είμαι εγώ

*

Δεν είναι ο διάδοχος του Μαραντόνα αλλά του... Βαν Γκογκ. Γιατί ο Λιονέλ Μέσι απλώς δεν είναι ποδοσφαιριστής αλλά κορυφαίος ζωγράφος. Αν οι κινήσεις του στον αγωνιστικό χώρο αποτυπώνονταν με χρώματα σε καμβά τότε το αποτέλεσμα θα ήταν σίγουρα αντίστοιχο με την «Εναστρη νύχτα» του μεγάλου Ολλανδού ζωγράφου.

Η Αρσεναλ και όλος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης υποκλίθηκε στην ιδιοφυΐα του μικρόσωμου Αργεντινού. Τέσσερα γκολ σε προημιτελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Ετσι απλά, σαν σε προπόνηση. Κι ύστερα χαμογελαστός δήλωσε πως είναι πολύ χαρούμενος και έφυγε για τα αποδυτήρια σαν να έκανε το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο.

Για τρίτη συνεχόμενη σεζόν η κορυφαία ομάδα του κόσμου Μπαρτσελόνα πήρε το εισιτήριο για τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ συντρίβοντας τους «κανονιέρηδες» με 4-1. Εκεί θα αντιμετωπίσει την Ιντερ του Ζοζέ Μουρίνιο (21 και 27 Απριλίου οι αγώνες) με τον οποίον οι «μπλάουγκρανα» διατηρούν σχέση μίσους και πάθους.

Η «Ελ Παΐς» είχε το θάρρος να το παραδεχτεί: Εξαντλήθηκαν οι χαρακτηρισμοί για τον Μέσι. Εξωγήινος, μάγος, θεός του ποδοσφαίρου, κορυφαίος μουσικός της τζαζ, ιδιοφυΐα.

«Απλώς ελεύθερος», λέει ο ίδιος. «Γιατί όταν έχω την μπάλα στα πόδια μου νιώθω σαν να είμαι ο μοναδικός άνθρωπος πάνω στη γη. Κι αυτό το αίσθημα της ελευθερίας δεν μπορεί να σου το δώσει κανένας τίτλος και κανένα χρηματικό ποσό».

ΤΟΝ ΤΣΑΝΤΙΣΑΝ...
*

Οσοι χαρακτηρίζουν τον Μέσι διάδοχο του Μαραντόνα κάνουν τεράστιο λάθος. Γιατί ο 23χρονος παίκτης έχει θέσει τα δικά του στάνταρ που είναι ανώτερα από αυτά του θεού των Αργεντινών. Γρήγορος σαν σαΐτα, ντριμπλαδόρος, διορατικός, εκτελεστικός, ομαδικός και κυρίως χαμογελαστός. Αρκεί βέβαια να μην τον πειράξεις. Το τελευταίο δεν το γνώριζε ο Δανός Μπέντνερ. Και έκανε το λάθος να ανοίξει το σκορ στο Καμπ Νου στο 18΄. Ο Μέσι συνοφρυώθηκε, τσαντίστηκε. Σαν να του πήραν το γλειφιτζούρι από το χέρι. Με φάτσα σαν του μικρού Ινδιάνου Καριμπού από τα κόμικς ανέλαβε δράση.

Τρία λεπτά μετά πήρε την μπάλα, έφτασε έξω από την περιοχή και με κεραυνό έστειλε φιλάκια στον Μπέντνερ. Στο 37΄ ασίστ από τον Πέδρο στη μικρή περιοχή, αλλάζει πόδι και 2-1. Μικρή ανάσα μέχρι το 42΄. Φεύγει σαν βέλος στην πλάτη της άμυνας της Αρσεναλ και μπροστά στην έξοδο του Αλμούνια στέλνει με λόμπα την μπάλα στα δίχτυα. Όχι, δεν τελειώσαμε. Από τα όλε όλε του δευτέρου ημιχρόνου στο... γλυκό του 88΄. Προσπερνά σαν σταματημένους όποιους βρίσκει μπροστά του. Πρώτο σουτ Αλμούνια. Δεύτερο σουτ δίχτυα. Ο μεγαλύτερος εφιάλτης της Ρεάλ είναι εδώ. Εl clasico το Σάββατο και τελικός Τσάμπιονς Λιγκ στις 22 Μαΐου στο Μπερναμπέου. «Γιατί, Θεέ μου», μονολογούν οι «μερένγκες».
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies

... "15χρονος νεκρός Αφγανός" ...

*
Γκαζμέντ Καπλάνι
***
*

Το όνοµά µου είναι Χαµίντ

*

Τετάρτη βράδυ στην Αθήνα, µπροστά στη Βουλή, 200 αφγανοί πρόσφυγες, γυναίκες, άνδρες, παιδιά πολλά, µε θαυµαστή αξιοπρέπεια κρατούν στα χέρια αναµµένα κεριά. Πενθούν και διαδηλώνουν σιωπηλά για τον θάνατο του 15χρονου Χαµίντ. Έτσι λένε τον Αφγανό Αλέξη που διαµελίστηκε από τη βόµβα της τροµοκρατίας. Τα πανό που κρατούν στα χέρια τους γράφουν για τον Χαµίντ, την προσφυγιά, τα ανθρώπινα δικαιώµατα. «Ο Χαµιντουλάν είναι στην καρδιά µας», «Η προσφυγιά δεν είναι έγκληµα», «Είµαστε πρόσφυγες και απαιτούµε τα δικαιώµατά µας».

Για τον Χαµίντ, τον Αφγανό Αλέξη, δεν υπάρχουν φοιτητές και µαθητές Λυκείου να ανάβουν κεριά. Δεν υπάρχουν λουλούδια στο µέρος όπου δολοφονήθηκε. Με το ζόρι µάθαµε ακόµα και το όνοµά του. Τόσες µέρες ήταν και παραµένει κυρίως «15χρονος νεκρός Αφγανός», «άτυχο θύµα», «σώµα που διαµελίστηκε». Νεκρός χωρίς όνοµα είναι σαν τάφος χωρίς όνοµα.

Το όνοµα µετατρέπει τον άνθρωπο από «είδος» σε ξεχωριστό υποκείµενο, µέρος της καθηµερινής ιστορίας, τον βγάζει από την ανωνυµία της ζωής και του θανάτου. Για τον Αφγανό Αλέξη, τον Χαµίντ, δεν θα γραφτούν ποιήµατα. Ούτε συνθήµατα στους τοίχους. Και αν γραφτούν, θα καταγγείλουν γενικώς τον αµερικανικό ιµπεριαλισµό, την αποικιοκρατία και τον άδικο ντουνιά.

Αν γραφτούν ποιήµατα, οι στίχοι δεν θα καλούν τους πολίτες να βγουν στους δρόµους, να διαδηλώσουν ειρηνικά ενάντια στην τυφλή βία. Δεν θα πουν «ο Χαµίντ ήταν ένας από µας». Μόνο οι Οικολόγοι Πράσινοι το έγραψαν στα φυλλάδια που µοίραζαν την Τετάρτη το βράδυ.

Η βόµβα που σκότωσε τον Χαµίντ παραµένει ακόµα «ορφανή», γιατί κανείς δεν αναλαµβάνει την ευθύνη. Και αυτοί που την αναλαµβάνουν είναι «µαϊµού τροµοκράτες», λέει η Αστυνοµία.

«Ορφανή» βόµβα, τυφλή βία, µαϊµού ευθύνη, θάνατος αληθινός, τραγική µητέρα, τυφλή κόρη, απαρηγόρητος πατέρας, αδιάφορη πόλη, αγρί ως µπερδεµένη. Πλησιάζω στο πλήθος και ανάβω ένα κερί. Συστήνοµαι σε κάποιον δίπλα µου. «Οι δηµοσιογράφοι να αφήσουν ήσυχη την οικογένεια του Χαµίντ γιατί θέλουν να κάνουν τον θάνατό του σόου» µου λέει. «Ο Χαµίντ δεν έψαχνε στα σκουπίδια, δεν είµαστε ρακοσυλλέκτες, γιατί γράφετε τέτοια πράγµατα;» µε ρωτάει κάποιος πιο πέρα. Μένω µε το αναµµένο κερί στο χέρι. Και εκεί, δίπλα στα κεριά του πένθους, κάτω από τον άναρθρο θόρυβο της αδιάφορης πόλης, άρχισα να µαζεύω λέξεις και φράσεις στα αφγανικά.

Γιουνάν - Ελλάδα, Σααλάµ - γεια σου, Κεσουάρι κασάγκ - Όµορφη χώρα, Ουρούπα - Ευρώπη, Χαανά - σπίτι, Μααχατζίρ - πρόσφυγας, Σαα φάρ - ταξίδι, Ααζαντί - ελευθερία, Τασακούρ - ευχαριστώ, Ντουστ νταράµ ζενταγκίρα - Αγαπώ τη ζωή, Εσκ - έρωτας, Μπαµ - βόµβα, Καατέλ - δολοφονία, Τρουουρίστ - τροµοκρατία, Καζαβάτε κουρ κουρ ραανά - τυφλή βία, Μαρκ - θάνατος, Γιακ πόνζντα σαάλα µπα καατέλ ρασίντ - Ένας δεκαπεντάχρονος δολοφονήθηκε, Ενσάν - άνθρωπος, Μααντάρ - µητέρα, Πααντάρ - πατέρας, Χουαχάρ - αδελφή, Μπαραντάρ - αδελφός, Κεφαγιάτ µεκονάτ! - Φθάνει πια!, Οκούκε ενσάανι - ανθρώπινα δικαιώµατα, Να άστεµ µααχατζίρ να µασκελί εκτεσαντί - Είµαστε πρόσφυγες όχι λαθροµετανάστες, Ντουστ νταράµ - αγαπώ / Ντουστ ντα ράµ ιν κεσουαρρά - Αγαπώ αυτήν τη χώρα, Να ταρς µανµεσλί µπαραντάρε του αστάµ - Μη µε φοβάσαι είµαι συνάνθρωπός σου, Μοτασεµπέν µιαράν µοσκελάτρα - ο ρατσισµός φέρνει το µίσος, Ζενταγί - ζωή, Μαναρεζού ντοράµ - εγώ ελπίζω, Κοντά αφίζ - εις το επανιδείν, Νόµας άστ Χαµίντ - το όνοµά µου είναι Χαµίντ, Άµαγκι αστέµ Χαµίντ - Είµαστε όλοι Χαµίντ…
---
Σημ.: την εικονογράφηση επιμελήθηκαν οι Stavrovelonies