... πατριωτολογίες ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

Αγόρασαν με 12, πούλησαν με 34,

άρα... «πατριωτισμός»!

... "πατριωτική" ταπετσαρία τοίχου ...

Από τις αρχές του 2010 μέχρι και τον Ιούλιο του 2011 - δηλαδή στον ένα χρόνο εφαρμογής του πρώτου Μνημονίου - οι κυβερνώντες, σε συνεργασία με τους εταίρους τους σε ΕΕ και ΔΝΤ, πρόσφεραν όλον τον απαραίτητο χρόνο που χρειάζονταν οι ντόπιοι και ξένοι δανειστές και τοκογλύφοι, ώστε να πετάξουν από πάνω τους απαξιωμένα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που ανέρχονταν στα περίπου 40 δισ. ευρώ.

Αρα:

Η «πατριωτική» αυτή περίοδος, η περίοδος του πρώτου Μνημονίου, είχε ως αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να συνεχίσει να πληρώνει τόκους και οι τοκογλύφοι να συνεχίσουν να κερδοσκοπούν, ενώ ταυτόχρονα «ξεφορτώνονταν» ομόλογα και έπαιζαν πάνω σε ένα χρέος που υποτίθεται ότι «μειωνόταν».

*

Από την Ανοιξη του 2012 και μετά από τα περίφημα PSI, τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου διαπραγματεύονταν στη δευτερογενή αγορά σε μέσες τιμές μεταξύ 12 έως 18 λεπτών του ευρώ με ανώτερη τιμή τα 25 λεπτά. Μετά όμως από την πρόσφατη απόφαση του Γιούρογκρουπ τον Νοέμβρη του 2012 για τη μείωση του χρέους μέσω της επαναγοράς ομολόγων, και σύμφωνα με την ανακοίνωση που εκδόθηκε χτες από την κυβέρνηση, προκύπτει ότι: η μέση τιμή με την οποία έγινε αυτή η επαναγορά ανήλθε στα 34 λεπτά του ευρώ.

Αρα:

Η νέα «πατριωτική» περίοδος, η περίοδος του τρίτου Μνημονίου, έχει ήδη σαν αποτέλεσμα οι τοκογλύφοι, συμμετέχοντας στην επαναγορά, να εισπράττουν κερδοσκοπικά και τοκογλυφικά οφέλη, πουλώντας τα ομόλογα σε τιμές που ανέρχονται δύο και τρεις φορές πάνω από τις τιμές που τα είχαν αγοράσει μόλις πριν από μερικούς μήνες.

*

Στα προηγούμενα «πατριωτικά» θα πρέπει φυσικά να προστεθούν και οι συνέπειες που είχαν για το λαό και τη χώρα οι αποφάσεις του δεύτερου Μνημονίου.

Το «κούρεμα» που έγινε τότε, στο όνομα της μείωσης του χρέους, αφενός οδήγησε λίγους μήνες αργότερα σε χρέος υψηλότερο από τα επίπεδα που βρισκόταν πριν το «κούρεμα», αφετέρου αποτέλεσε όχημα λεηλασίας Ασφαλιστικών Ταμείων, Πανεπιστημίων, Νοσοκομείων, που τα αποθεματικά τους όχι μόνο «κουρεύτηκαν», αλλά «αποκεφαλίστηκαν».

Φυσικά, αυτή η - εξόχως διδακτική περί «πατριωτισμού» - ιστορία, συνεχίζεται...

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... τελικά, μήπως είμαστε; Λίγο; ...

*
Δημοσθένης Κούρτοβικ
***
*

Το αυγό ή τα αυγά του φιδιού;

Ακούμε να λέγεται τόσο επίμονα και νευρικά ότι δεν είναι φασίστες το 13%-15% των Ελλήνων που δηλώνουν αποφασισμένοι να ψηφίσουν Χρυσή Αυγή, ή το 7% που πράγματι την ψήφισαν πριν από λίγους μήνες, ώστε αρχίζουμε να υποψιαζόμαστε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι σαν ξόρκι, μια μαγική επίκληση για να διασκεδαστεί ένας βαθύτερος, ανομολόγητος φόβος: μήπως τελικά αυτό το σκοτεινό ρεύμα είναι κάτι περισσότερο από γέννημα της οικονομικής κρίσης, της αποσύνθεσης του πολιτικού συστήματος και του τρόμου μπροστά στην εγκληματικότητα των λαθρομεταναστών;

 Δεν ήταν φασίστες, αν το πάρουμε έτσι, ούτε το 44% των Γερμανών που ψήφισαν τον Χίτλερ το 1933. Απλώς μισούσαν τους κακομούτσουνους εβραίους «πλουτοκράτες», σιχαίνονταν τους μαυριδερούς τσιγγάνους, βδελύσσονταν και έτρεμαν τους «μογγόλους» μπολσεβίκους, αισθάνονταν αδικημένοι και ταπεινωμένοι από τους ισχυρούς της διεθνούς πολιτικής. Δεν ήταν φασίστες, έλπιζαν όμως πως ο φασισμός θα τους απάλλασσε από όλους αυτούς, μαζί και από τη δημοκρατία που τους ανεχόταν ή τους κανάκευε.

Τον γερμανικό φασισμό τον έθρεψαν οι Βερσαλλίες και το οικονομικό χάος της επιθανάτιας αγωνίας της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Αλλά δεν τον γέννησαν. Η Χρυσή Αυγή θέριεψε στο έδαφος που της πρόσφεραν οι συνθήκες της τελευταίας τριετίας. Αλλά οι ρίζες της διεισδύουν βαθύτερα στο εθνικό φαντασιακό μας από όσο θέλουμε να παραδεχτούμε.

Σχεδόν παντού στην Ευρώπη βρίσκονται σήμερα σε έξαρση ακροδεξιά κινήματα. Η Ελλάδα είναι όμως η μόνη ευρωπαϊκή χώρα όπου ένα όχι απλώς ακροδεξιό αλλά απροκάλυπτα ναζιστικό κόμμα έχει τόσο μαζική αποδοχή. Ενώ αλλού η ακροδεξιά ρητορική εστιάζει, μάλλον αμυντικά, στην προστασία της εθνικής κουλτούρας από την πολιτισμική «διάβρωση» που συνοδεύει την παγκοσμιοποίηση, σ' εμάς μιλάει ανενδοίαστα για καθαρότητα της ελληνικής φυλής, λευκή ανωτερότητα και υπανθρώπους. Πουθενά αλλού ένα κόμμα με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση δεν στρέφεται ανοιχτά κατά της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και δεν ασκεί ωμή βία, καταπατώντας κάθε έννοια νομιμότητας υπό τα χειροκροτήματα πλήθους «φιλήσυχων» και «νομοταγών» πολιτών.

Πολλοί ξένοι απορούν πώς είναι δυνατό να έχει τόση απήχηση ένα τέτοιο κόμμα σε μια χώρα που υπέφερε τα πάνδεινα από τον ναζισμό, αλλά και του αντιστάθηκε ηρωικά. Αγνοούν ότι για πολλούς Ελληνες ο εχθρός δεν ήταν ακριβώς ο ναζισμός αλλά ο ούννος κατακτητής (άσε που για μια όχι ευκαταφρόνητη μερίδα έφταιγαν για τις θηριωδίες του οι αντάρτες, με τις «προκλήσεις» τους). Στην πραγματικότητα υπάρχουν στην επίσημη παιδεία μας, αλλά και στις λαϊκές αντιλήψεις, πολλά στοιχεία που φέρνουν ανησυχητικά προς τη φαιά ιδεολογία, στοιχεία από εκείνα που οι πολιτικοί επιστήμονες ονομάζουν «προφασιστικά».

Και ο πιο πιστός ψηφοφόρος του Εθνικού Μετώπου στη Γαλλία δεν νοιάζεται για το αν το σόι του κρατάει από τον Βερκιγγετόριξ. Και ο πιο φανατικός οπαδός του ουγγρικού Γιόμπικ δεν φαντασιώνεται πως στις φλέβες του ρέει ανόθευτο το αίμα του φύλαρχου Αρπαντ. Αλλά αποτελούν μειοψηφία οι Ελληνες που δεν πιστεύουν πως κατάγονται αναντάν μπαμπαντάν από τον Μιλτιάδη και τον Περικλή. Ο μύθος της φυλετικής καθαρότητας του ελληνικού έθνους δεν είναι επινόηση της Χρυσής Αυγής. Είναι βασικό συστατικό του ελληνικού εθνικισμού, ο οποίος ανέκαθεν αναζητούσε βιολογικά ερείσματα. Απειρες οι «επιστημονικές» πραγματείες που γράφτηκαν και γράφονται για να αποδείξουν ότι ακόμη και οι αλλόγλωσσες ή αλλόθρησκες εθνοτικές ομάδες που ζουν στον ελλαδικό χώρο είναι «φυλετικά» γνήσια ελληνικές. Ακόμη και φωτισμένοι έλληνες συγγραφείς και ποιητές αποκαλούσαν μέχρι πριν από τέσσερις-πέντε δεκαετίες το έθνος τους «φυλή» - μοναδικό φαινόμενο στην παγκόσμια λογοτεχνία!

. 

Από τότε που δεν μπορούμε πια να ισχυριζόμαστε, γιατί η πραγματικότητα μας διέψευσε εκκωφαντικά, ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε είναι δυνατό να υπάρξει ρατσισμός προτάσσουμε ένα άλλο μύθευμα: ότι στην Ελλάδα δεν ρίζωσε ποτέ ο αντισημιτισμός. Ολοι οι ιστορικοί γνωρίζουν ότι πρόκειται για ψέμα, άλλο αν δεν το λένε ανοιχτά. Δεν είναι όμως μόνο ζήτημα Ιστορίας. Σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα, με εξαίρεση την Ουγγαρία, ο αντισημιτισμός δεν είναι σήμερα τόσο διάχυτος στα λαϊκά στρώματα όσο στην Ελλάδα. Είναι απίθανο να κάνεις μια βόλτα στην πόλη περνώντας από ψιλικατζίδικα, καφενεία, μανάβικα, μπακάλικα, χασάπικα, καφεκοπτεία, εστιατόρια χωρίς να ακούσεις τουλάχιστον ένα λογύδριο για τον σατανικό ρόλο των Εβραίων παντού και διαχρονικά. Πουθενά αλλού στον κόσμο, εκτός σε μερικές μουσουλμανικές χώρες, δεν υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που πιστεύουν ακόμη ότι τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών» είναι αυθεντικό ντοκουμέντο.

Ενα χαρακτηριστικό γνώρισμα των φασιστοειδών μορφών εθνικισμού είναι το ιδεολόγημα του αιώνια αδικημένου και προδομένου έθνους, που το επιβουλεύονται γείτονες κατώτεροι φυλετικά και πολιτισμικά, αλλά στηριγμένοι στις πλάτες σκοτεινών δυνάμεων. Είναι φασιστοειδές ιδεολόγημα όχι μόνο για τις ρατσιστικές πτυχές του αλλά, προπαντός, επειδή η ιδέα ότι το έθνος περιζώνεται και απειλείται διαρκώς από εχθρικούς λαούς συνεπάγεται μια μόνιμη κατάσταση πολιορκίας, όπου είναι επιβεβλημένα όλα τα «έκτακτα» μέτρα για την αντιμετώπιση του κινδύνου. Η δημοκρατία, γι' αυτή την αντίληψη, είναι πολυτέλεια και μάλιστα οδηγεί στον συβαριτισμό, οπότε πρέπει να βρίσκεται πάντοτε υπό αναστολή. Εδώ δεν χρειάζονται επεξηγήσεις. Ολοι ξέρουμε ότι η περιγραφή αυτή ταιριάζει γάντι στην αυτοεικόνα μας ως έθνους που έδωσε τα φώτα στην οικουμένη, αλλά αντί για ευγνωμοσύνη εισπράττει από παντού αχαριστία, φθόνο και δόλιες συνωμοσίες κατά των συμφερόντων του και της ίδιας της ύπαρξής του, με μοχλό βάρβαρους γείτονες.

Εκπλήσσονται πολλοί για την έλξη που ασκεί η Χρυσή Αυγή ιδιαίτερα σε νέους. Κακώς εκπλήσσονται. Οχι μόνον επειδή η «εθνικά ορθή» παιδεία που παρέχεται στα σχολεία μας είναι σαν λεκιθίνη στο αυγό του φιδιού αλλά και επειδή η εναλλακτική «πολιτικά ορθή» διαπαιδαγώγηση από κάποιους δάσκαλους και παιδαγωγούς επιχειρείται με τρόπο που δεν μπορεί ν' αγγίξει τις ψυχές των νέων, τρέπει μάλιστα πολλούς προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αυτό ας το αφήσουμε όμως για μια άλλη φορά.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... τα ΜΑΤ και οι αυτόματες διαδικασίες ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

Νόμος είναι

.

το «δίκιο» του βιομήχανου

Αμέσως μόλις συγκροτήθηκε, η πρώτη «ηρωική» και «πατριωτική» πράξη της κυβέρνησης των Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη και του αρμοδίου υπουργού τους, του κ. Δένδια, ήταν να στείλει τα ΜΑΤ εναντίον των εργατών της «Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο.

Οπως είπαν τότε οι κυβερνώντες, έστειλαν τα ΜΑΤ ενάντια στην απεργία των χαλυβουργών για «να ανοίξουν το εργοστάσιο». Ετσι εξήγησαν την απροκάλυπτη «ιδιωτικοποίηση» της αστυνομίας και τη λειτουργία της ως απεργοσπαστικού - κατασταλτικού μηχανισμού στην υπηρεσία του βιομηχάνου Μάνεση.

Λίγους μήνες αργότερα, σήμερα, είναι ο βιομήχανος Μάνεσης που κρατάει κλειστό το εργοστάσιο. Αυτός είναι που έβαλε «λουκέτο». Που πέταξε στο δρόμο τους εργάτες. Τους εργάτες που απεργούσαν ακριβώς για να μείνει ανοικτό το εργοστάσιο, που απεργούσαν για το μισθό και τη δουλειά τους. Αλλά ο Δένδιας τους έστειλε τα ΜΑΤ για να «κρατήσει ανοικτό το εργοστάσιο».

*

Χτες ο κ. Δένδιας ρωτήθηκε (από το περιοδικό «UNFOLLOW») αν τώρα που έκλεισε ο Μάνεσης το εργοστάσιο, θα τα ξαναστείλει τα ΜΑΤ για τον ίδιο λόγο που τα είχε στείλει και πριν: Για να ανοίξει δηλαδή το εργοστάσιο. Αλλά αυτή τη φορά ενάντια στον Μάνεση, αφού αυτός είναι που κρατάει κλειστό το εργοστάσιο.

Τι απάντησε ο κ. Δένδιας;
Μα ότι όταν έστειλαν τα ΜΑΤ κατά των απεργών, εκείνη ήταν μια «μια πολιτική απόφαση» στο πλαίσιο «μιας αυτόματης διαδικασίας εφαρμογής του νόμου».

Αλλά, φυσικά, τέτοιο πράγμα, τώρα, δεν υφίσταται. Εν προκειμένω δεν υπάρχει νόμος που να στρέφεται κατά των βιομηχάνων, όταν αυτοί κλείνουν τα εργοστάσια. Και ως εκ τούτου πώς να πάρει η καημένη η κυβέρνηση μια «πολιτική απόφαση» εναντίον του βιομηχάνου;

Τέτοιοι νόμοι υπάρχουν και τέτοιες πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται, που στέλνουν τα ΜΑΤ σε ένα εργοστάσιο, μόνο όταν τα ΜΑΤ πρόκειται να χτυπήσουν εργάτες. Αλλά ποτέ βιομηχάνους.

Αυτό είναι το νόημα των λεγομένων του κ. Δένδια. Και δεν έχουμε κανένα λόγο να διαφωνήσουμε με τον κ. Δένδια. Μα κανένα!
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... Αλέξης Γρηγορόπουλος, ετών 15 ...

*
stavrosx1
***
*
Σαν σήμερα...

Αλέξης Γρηγορόπουλος

---
*

... στην εποχή των Τζήμερων και σια ...

*
Κωνσταντίνος Πουλής
ThePressProject
***
*

Ο Τζήμερος

.

αφήνει στενό μουστάκι

«Η Χρυσή Αυγή ασκεί μόνο βία. Συγκριτικά με το κακό που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ που ασκεί τη βία της εξουσίας επάνω σε χιλιάδες ανθρώπους συγχρόνως και η οποία μεταβιβάζεται σε ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο επικίνδυνος για τον τόπο και την Ευρώπη ολόκληρη. Τις κορδελίτσες περί ναζιστών και φασιστών, τυλίξτε τις στα κενά κουτάκια της σκέψης σας. Πιο φασίστες, πιο παρανοϊκοί, πιο ολοκληρωτικοί από τον ΣΥΡΙΖΑ με τις συνιστώσες του, δεν υπάρχουν. Οι Χρυσαυγίτες, έχουν έστω μια ιδεολογία. Οι Συριζαίοι δεν έχουν τίποτα, δεν αγαπούν ούτε τον Έλληνα, ούτε τη χώρα, όπως έστω εντελώς λάθος, αγαπάει η Χρυσή Αυγή. Αν η Χρυσή Αυγή είναι το αυγό του φιδιού, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το φίδι».

Αυτό το κείμενο της Έλιας Ζερβού προσυπογράφει ο Θάνος Τζήμερος αναδημοσιεύοντάς το στο facebook του, με τον τίτλο «Για όσους δεν κρύβουν το κεφάλι τους στην άμμο».

Με άλλα λόγια, ο Τζήμερος είναι φασίστας. Εδώ και αρκετά χρόνια η κατηγορία του φασισμού εκτοξευόταν προς οποιονδήποτε επιδείκνυε αυταρχική συμπεριφορά, γιατί δεν μας περνούσε από τον νου ότι στην Ελλάδα θα υπήρχε κόμμα υμνητών του Χίτλερ που τα ποσοστά του ξεπερνούν το 10%. Έχουμε μείνει με ένα κενό στη γλώσσα λοιπόν, τώρα που χρειάζεται να πούμε ότι όταν αποκαλούμε κάποιον φασίστα δεν μιλούμε μεταφορικά, αλλά εννοούμε ακριβώς ότι ασπάζεται όσα πρεσβεύει ιστορικά ο φασισμός.

Γιατί έχει σημασία τι πιστεύει ο Θάνος Τζήμερος ως εκπρόσωπος ενός εξαφανισμένου κόμματος; Γιατί γνωρίζουμε πως το κεφάλαιο, δια των εκπροσώπων του, δεν έχει κανένα πρόβλημα να συμμαχήσει με τέρατα προκειμένου να γίνει η δουλίτσα του. Το γνωρίζαμε από την πρόσφατη ιστορία, από τις συμμαχίες ανθρώπων σαν τον Ωνάση και άλλους με τη δική μας χούντα (στο βιβλίο του Γιώργη Κρεμμυδά για τους συνεργάτες της χούντας υπάρχει και ωραία φωτογραφία χειραψίας του Ωνάση με τον Παπαδόπουλο), και το λέμε ως μια δυνατότητα της ιστορίας, όταν το κεφάλαιο ανησυχήσει ότι η Αριστερά σηκώνει κεφάλι (ακόμη και αν αυτή η Αριστερά είναι ένας ΣΥΡΙΖΑ με πολύ νερό στο κρασί του). Με αφορμή τη στάση της Χρυσής Αυγής στο ζήτημα της εξαγοράς του υγιούς μέρους της ΑΤΕ από την τράπεζα Πειραιώς και στην τροπολογία ρύθμισης των χρεών των ΠΑΕ, ξαναθυμηθήκαμε πως ο λόγος για τον οποίον τόσοι αξιοπρεπείς κύριοι με γραβάτες υπερασπίζονται τους φονιάδες, είναι πως οι φονιάδες δεν τους εμποδίζουν να κάνουν τη δουλειά τους. Εκτονώνονται με μια φιλολαϊκή ρητορική, όπως ο Μεταξάς που έλεγε «θα στηρίξωμεν το αστικό καθεστώς υπό μίαν προϋπόθεσιν: ότι τούτο θα κάμη θυσίας υπέρ των πενομένων τάξεων». Η συνέχεια είναι γνωστή, ξέρετε: το αστικό καθεστώς σκίζεται στις θυσίες άμα το στηρίζεις. Αυτό έκανε τον Σπύρο Λιναρδάτο να δηλώνει πως η μεταξική δικτατορία ήταν παράδεισος για τα μεγάλα κεφαλαιοκρατικά συγκροτήματα. Όσο για τον Χίτλερ, οι εταιρείες που άνθισαν στον καιρό του μερικές φορές δεν έκαναν καν τον κόπο να αλλάξουν το όνομά τους μετά. Οι άνθρωποι είναι πολύ ανεκτικοί απέναντι στους επιτυχημένους επιχειρηματίες, φαίνεται.

Το ενδιαφέρον λοιπόν είναι ότι αρχίζουν σιγά σιγά να ξεπετάγονται αυτοί που δίνουν σάρκα και οστά σε κάτι που μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν ένα ιστορικό δίδαγμα ή μια ενοχλητική προβολή στο μέλλον: καλογυαλισμένοι γραβατωμένοι αστοί που δηλώνουν αδίστακτα ότι δεν έχουν πρόβλημα να λιώνει η Χρυσή Αυγή και κανένα κεφάλι Πακιστανού το βράδυ στον δρόμο, αρκεί να γίνεται η δουλειά τους. Αναλογίζομαι την καταπληκτική φράση «η Χρυσή Αυγή ασκεί μόνο βία». Τι θα πει «μόνο» βία; Λίγο είναι; Σε σχέση με τι είναι λίγο;

Παρατηρήστε τους έναν έναν. Ο Τζήμερος ξεκίνησε ως αξιοπρεπής κύριος που έπεισε φίλους και γνωστούς μας ότι θα ασκήσει πολιτική χωρίς πολιτικούς. Ο οπορτουνισμός του πρωτοεκδηλώθηκε με την απόφασή του να συνεργαστεί με τον Στέφανο Μάνο για να δείξει πώς είναι η πολιτική χωρίς πολιτικούς, ενώ στη συνέχεια δήλωνε ευθαρσώς ότι θα συνεργαστεί μετεκλογικά με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Τώρα κλείνει το ματάκι του και στη Χρυσή Αυγή, ανερυθρίαστα. Όποιος είχε διαβάσει τις προτάσεις του για το μεταναστευτικό ήξερε βεβαίως από την αρχή ότιήταν ένας επικίνδυνος άνθρωπος. Τώρα προχωράει ένα βήμα παραπέρα, και βεβαίως δεν τα έχουμε δει όλα. Ας μη μας μπερδεύει ο τυχοδιωκτισμός του, ο τυχοδιωκτισμός θα οδηγήσει πολλούς στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής. Εκτός από τους αγνούς ιδεολόγους που εδώ και δεκαετίες ονειρεύονταν κρεματόρια και υμνούσαν το Άουσβιτς, θα υπάρξουν και αυτοί που θα βρουν μια ζεστή φωλίτσα εκεί για να κάνουν τις μπίζνες τους, αδιαφορώντας για το αίμα. «Μόνο βία» είναι, όπως λέει και η Ζερβού.

Δύο πράγματα είναι κρίσιμο να σκεφτούμε με αυτή την αφορμή. Το πρώτο είναι μια προέκταση της συζήτησης που έγινε για τη Χρυσή Αυγή μεταξύ των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου. Απευθύνομαι σε όλους τους καλοπροαίρετους που πίστεψαν στην «πολιτική χωρίς πολιτικούς». Τώρα πια ξέρουν, συνεπώς η στήριξή τους σε μια τέτοια πολιτική συνιστά συνειδητή υπεράσπιση του ρατσισμού. Το δεύτερο είναι πως πολύ σύντομα θα ξεπεταχτούν κι άλλα φυντάνια, με την ανακατανομή του πολιτικού σκηνικού που βρίσκεται σε εξέλιξη, που θα πουν ότι μερικά λιωμένα κεφάλια μεταναστών δεν πειράζουν, αρκεί να μην εμποδίζονται οι επενδύσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τζήμερος και οι όμοιοί του δηλώνουν δίχως ντροπή ότι δεν ενοχλούνται από τους φόνους. Υπάρχει λόγος: η προβολή που του παρέχουν τα ΜΜΕ δίνεται σε αντάλλαγμα γι' αυτή την υπηρεσία.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... με αφορμή το AIDS ...

*
Παντελής Μπουκάλας
***
*

Ο Άλλος

ως "υγειoνομική βόμβα"

Υπάρχουν συνθήματα στους τοίχους των πόλεων ή στα πλαϊνά των εθνικών οδών που για κάποιον μυστήριο λόγο αντέχουν όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες βροχές κι αν ξεπλύνουν την μπογιά τους. Μένουν έτσι σαν σημάδια άλλων εποχών, που καλό είναι να μην τις ξεχνάμε ή σαν σφραγίδες μιας αέναα επίκαιρης σημασίας που διεκδικούν την αδιάλειπτη προσοχή μας. Στην πρώτη κατηγορία ανήκει σίγουρα το σύνθημα «Ούτε θεατές ούτε εθελοντές», που έμεινε για να θυμίζει την εποχή ενός απολύτως ψευδαισθησιογόνου και καταστροφικά σπάταλου μεγαλείου, των δήθεν «Ολυμπιακών του μέτρου»· το εθνικό μας αναβολικό, η Ολυμπιάδα, μας κόστισε, όχι μόνη της βέβαια, και ένα και δύο και τρία Μνημόνια. Στη δεύτερη κατηγορία συγκαταλέγονται αναρχολογοπαικτικά συνθήματα του είδους «Κάτω οι Πάνω / Πάνω κανείς», εθνοαυτοκριτικά όπως το «Ελληνες, οι Αμερικάνοι των Βαλκανίων» από τον καιρό που νομίζαμε πως γίναμε νοματαίοι στη χερσόνησό μας και πια τίποτα δεν μας τρομάζει, φιλάλληλα όπως «Είμαστε όλοι μετανάστες», ή προτρεπτικά σαν το «Κλειστή Τιβί, ελεύθερη ζωή», που θυμίζει πόση ζωή χάνεται όταν αυτοεγκλωβιζόμαστε στα όρια του γυάλινου κόσμου.

Σε μια ενδιάμεση κατηγορία ανήκει ένα σύνθημα το οποίο και μια συγκεκριμένη περίοδο του δημόσιου βίου μάς θυμίζει, πρόσφατη μάλιστα αλλά ήδη απωθημένη, και τη διαρκή προσοχή μας διεκδικεί, ώστε να μην ενδώσουμε άλλη φορά στον ίδιο πειρασμό, στη διαπόμπευση ανθρώπων καταφανώς αδύναμων. Είναι γραμμένο, με μαύρο ως συνήθως μαρκαδόρο, σε άσημο δρόμο του Νέου Κόσμου: «Υγειονομική βόμβα είναι οι Ελληνες πορνοπελάτες κι όσοι τους κάνουνε τις πλάτες». Θυμόμαστε σε τι ανταποκρίνονται οι λέξεις «υγειονομική βόμβα»: στις διαγνώσεις ενός πολιτικού ιατρού (πρόκειται για νέα ειδικότητα)· του κ. Ανδρέα Λοβέρδου. Ως υπουργός Υγείας, ο κ. Λοβέρδος, ο οποίος ήδη ασχολείται με το μέλλον του τόπου από νέα μετερίζια, είχε πιστέψει ότι για να πιστοποιήσει πως κατέχει την ύλη του χαρτοφυλακίου του, όφειλε να χρησιμοποιεί ελαφρώς ιατρική ορολογία. Και το διέπραξε. Κι όχι μονάχα μία φορά.

Τον Φεβρουάριο του 2011, όταν οι μετανάστες απεργοί πείνας της Νομικής μεταφέρθηκαν στο μέγαρο Υπατία της Πατησίων, ο υπουργός, σε συνέντευξή του, είχε γνωματεύσει ότι το εν λόγω μέγαρο αποτελεί «βόμβα λοιμώξεων». Μια βόμβα απειλητική, εννοούσε, για έναν πληθυσμό που κατά τα λοιπά απολάμβανε και απολαμβάνει απροβλημάτιστα τις παροχές ενός αρτιότατου εθνικού συστήματος υγείας. Δεκατέσσερις μήνες αργότερα, Πρωτομαγιά του 2012, δηλαδή μια ανάσα πριν από τις εκλογές που έμελλε να αποδειχθούν δίδυμες, ο ίδιος υπουργός αποφάσισε να ταΐσει και πάλι τον κοινωνικό Mινώταυρο με μια υγειονομική διάταξή του και με αναβαθμισμένη τώρα την παραϊατρική ορολογία του, αφού δανείστηκε και στοιχεία από το λεξικό των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών. Γνωματεύει λοιπόν και κηρύσσει: «Απασφαλισμένη βόμβα οι μολυσμένες με HIV ιερόδουλες». Οχι απλώς βόμβα, δηλαδή, παρά και απασφαλισμένη, έτοιμη να εκραγεί· και να θερίσει. Και δήθεν για να εμποδιστεί το θεριστικό της έργο, σπεύδει να αναλάβει δράση και ο ειδικός στα θέματα αυτά κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, υπουργός Προστασίας του Πολίτη και επίσης δελφίνος τότε. Και οι δυο τους έχουν στο μυαλό τους τη σκέψη να παρουσιάσουν το κόμμα τους σαν προστάτη της δημόσιας υγείας αλλά και της δημόσιας ηθικής, και να αποσπάσουν έτσι τον έπαινο του δήμου υπό μορφήν ψήφων.

Με συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν προσάγονται 96 γυναίκες, με την κατάθεση ενός και μόνον παντεπόπτη και πανταχού παρόντος αστυνομικού, ο οποίος δήλωσε ότι τις είδε «να κινούνται προκλητικά στο πλήθος». Προσάγονται δηλαδή με βάση εντελώς εξωτερικά γνωρίσματα και χωρίς τη συνδρομή άλλων στοιχείων. Οι 26 οδηγήθηκαν σε δίκη, με την κατηγορία της «σκοπούμενης βαριά σωματικής βλάβης». Σαν να λέμε, εξεπιτούτου αρρώστησαν, επίτηδες επιδόθηκαν στην πορνεία και εσκεμμένα συνευρέθηκαν με απρόθυμους καθώς φαίνεται πελάτες, για να τους μολύνουν. Οι 16 είναι ακόμα στη φυλακή, δίχως ειδική φροντίδα, όπως έχει καταγγελθεί. Συναρμοδίως δρώντες και του ίδιου λαϊκισμού μέτοχοι, οι δύο υπουργοί αποφασίζουν να δοθούν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες όσων γυναικών κρίθηκαν οροθετικές, αφού πρώτα υποβλήθηκαν σε τεστ, χωρίς καν να γνωρίζουν αρκετές εξ αυτών τι ακριβώς υφίστανται, αλλά και χωρίς να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στα προβλεπόμενα για το τεκμήριο αθωότητας, που παραβιάστηκε με την προσχηματική επίκληση της αναλογικότητας. Και το ιατρικό απόρρητο, τα ίδια υπέστη.


Ο ευγενής στόχος, όπως ειπώθηκε, ήταν να δουν τις φωτογραφίες όσοι τυχόν είχαν γνωρίσει τις γυναίκες (με τη βιβλική σημασία του ρήματος) και να σπεύσουν να εξεταστούν. Αυτό ήταν το φενακιστικό, δήθεν ανθρωπιστικό μήνυμα. Αλλά επρόκειτο απλώς για ωφελιμοθηρική διαπόμπευση εν ονόματι ενός μείζονος αγαθού που δεν ήταν η δημόσια υγεία, όπως υποκριτικά υποστηρίχτηκε, αλλά η αντιμετώπιση μιας χρόνιας κομματικής νόσου και η εξυπηρέτηση προσωπικών φιλοδοξιών. Δεν θα αρκούσε άραγε να κοινοποιηθούν οι διευθύνσεις των «ύποπτων» οίκων ανοχής και να γνωστοποιηθούν οι κρίσιμες πιάτσες; Κι αν πράγματι το κράτος απέβλεπε στην προστασία της δημόσιας υγείας, γιατί μέτρησε τις ευθύνες του με πειραγμένη ζυγαριά; Αν ήταν σύμφωνο με την ίδια τη λογική του, όφειλε να γνωστοποιήσει και τα στοιχεία όσων ανδρών εξετάστηκαν και βρέθηκαν οροθετικοί, διότι και αυτοί θα μπορούσαν να αποτελούν «βόμβα», σαν διασπορείς που ίσως απέκρυπταν και από τους οικείους τους ακόμα ενδεχόμενο πρόβλημα της υγείας τους. Το σεξ χωρίς προφυλακτικό άλλωστε (που παραλίγο να ποινικοποιηθεί από ευφυέστατους «νομοθέτες» και να ανατεθεί ο έλεγχός του σε ειδικό σώμα προφυλακτόρων) το απαιτούν οι άντρες, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη της δόσης όσων γυναικών είναι τοξικοεξαρτημένες ή τον φόβο του προστάτη.

Παρ' όλες τις αντιδράσεις, πάντως, οι φωτογραφίες των «επικηρυγμένων», που παρά τα αρχικά λεγόμενα («οι Ρωσίδες...»), στην πλειονότητά τους ήταν Ελληνίδες, παρέμειναν αναρτημένες στην ηλεκτρονική σελίδα της αστυνομίας έως τα τέλη Αυγούστου. Στίγμα εσαεί. Οσο για τις καταγγελίες ορισμένων γυναικών ότι ασκούσαν καταναγκαστική πορνεία, ως θύματα σωματεμπορίας, δεν βρήκαν πρόθυμα ώτα στην πλευρά της πολιτείας και καμία έρευνα δεν έγινε. Το «καλά να πάθουν» να πρυτάνευσε άραγε ή το «τα 'θελαν και τα 'παθαν»;

(Η συνέχεια την άλλη Κυριακή)

* Ομιλία στο 24ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης και Αντιμετώπισης του AIDS (23 - 25 Νοεμβρίου).
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... να πεινάς με αξιοπρέπεια ...

*
Λιάνα Κανέλλη
***
*

Η ... αξιοπρεπής χούντα

Μας πήρε και μας σήκωσε η τρέχουσα γλώσσα των επαναλαμβανόμενων, σα ρετάρισμα πολυβόλου ακούγονται πλέον, όρων όπως η ...αξιοπρέπεια. Την πιπιλίζουν όλοι οι κυρίαρχοι δημοσιολογούντες και κατέχοντες τη δυνατότητα να παίρνουν αποφάσεις εξουσίας. Η χώρα πρέπει να έχει αξιοπρέπεια. Η διαδήλωση, αξιοπρέπεια. Η φτώχεια, αξιοπρέπεια. Κάτι εμετικές εκλύσεις θαυμασμού εκτοξεύονται για τους «καθώς πρέπει» καλοντυμένους της διπλανής πόρτας, που έμειναν ξαφνικά στον άσσο και βγαίνουν νύχτα στους σκουπιδοτενεκέδες από ντροπή και δεν κοιτάνε κατάματα την κάμερα όταν ο ρεπόρτερ ρωτάει το θεϊκό, πώς αισθάνεστε τώρα που είστε φτωχός. Το πράμα ξέφυγε. Και τώρα πρέπει να υπάρχει αξιοπρέπεια ή να λογίζεται ως αξιοπρέπεια, ότι το παιδί που λιποθυμάει απ' την πείνα στο σχολείο, το κάνει σιωπηλά και ήρεμα στο τέλος της μέρας χωρίς να ενοχλήσει το μάθημα...

Είναι αξιοπρεπής κάθε δήλωση και πράξη που δεν έχει σεξουαλικό περιεχόμενο ή σπόντα κι αποφεύγει το ρήμα γαμάω-ώ, συνηρημένο ή ασυναίρετο και κινήσεις του φραπέ στα μούτρα του οργάνου της τάξεως συνοδευόμενες από το ρήμα παίζω... Το πράγμα ξέφυγε. Θεωρείται αξιοπρεπής τίτλος η δήλωση «τους κάψανε για πλάκα» κι άλλα τέτοια ευφάνταστα της διάχυτης ανοχής απέναντι σε όντα αυτοανακηρυχθέντα σε μικροδικτάτορες της λευκής φυλής με τα πίσσα σκοτάδια μυαλά.

Πάνε δυο χρόνια και παραπάνω που έγραφα εδώ για τη λέξη - παγίδα, τη διαβόητη συναίνεση. Υστερα ήρθε ο πατριωτισμός, που κατά Στουρνάρα δε διακρίνεται σε αποθεματικά ταμείων και κέρδη τραπεζών ως προς το κόστος. Τώρα μας προκύπτει άλλο εργαλείο. Εύπεπτο, κατανοητό, ευρέως αποδεκτό ως μάσκα της βίας, το τέλειο υποκατάστατο του «λάιφ στάιλ». Αξιοπρέπεια. Είναι το κλειδί της επιβολής μέτρων, μεθόδων και πρακτικών χειραγώγησης μαζικών και ατομικών αντιδράσεων στη φρίκη των ημερών. Δίνεται ως εντολή. Ως αντάλλαγμα. Ως πολιτικό επιχείρημα. Προπάντων όμως ως άλλοθι. Εξαθλιωμένος ο κατώτατος μισθός και θεσμοθετημένος. Αλλά... εξασφαλίζει αξιοπρέπεια έναντι της ανεργίας. Αδυνατείς να πληρώσεις ληστρική εφορία. Ναι, αλλά σώζεις την αξιοπρέπειά σου με 36 ή 48 δόσεις και τ' αφεντικό μειδιά. Η ιδεολογική κωλοτούμπα δεν έχει αξιοπρέπεια. Η ιδεολογική κυβίστηση έχει. Ποιος αστός μπορεί να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του άμα καταδικάζει τις ναζιστικές βιαιότητες της καθημερινότητας, άμα ξεχνάει να βάλει στη φράση και κάτι από κόκκινο ολοκληρωτισμό.

Μ' αυτά και με κείνα πάει η λέξη στο σκουπιδοτενεκέ της υποκριτικής έκπληξης όταν αποκαλύπτεται πως ο παιδεραστής ήταν στρατιωτικός, εκπαιδευτικός, κλπ. καθ' όλα αξιοπρεπής κύριος της διπλανής πόρτας κι ο ληστοφονιάς Ελληνας κι όχι Αλβανός, αλλά σαν τέτοιος έμοιαζε στον αξιοπρεπή αυτόπτη μάρτυρα. Ωρες ώρες έχεις την εντύπωση πως το κοκτέιλ των τριών καμπαλέρος της επιθανάτιας μνημονοθεραπείας που λέγεται κυβέρνηση, έχει δώσει στους εκπροσώπους του ένα γλωσσάρι, όπως λέμε ένα στυλιάρι, για να πατάνε αφόρτιστες από πολιτικό περιεχόμενο λέξεις στα κεφάλια μας, την ώρα που πέφτει σύννεφο το βίαιο μπουνίδι των ταξικών πρέπει. Η αξία των πρέπει υπολογίζεται και τιμολογείται από το κεφάλαιο με λογιστική αξιοπρέπεια. Ο λαός για να είναι αξιοπρεπής χρειάζεται μόνο να σιωπά και να διατηρεί καθαρό και λαδωμένο το φτωχόμετρό του. Το φραστικό ξεβράκωμα της σοσιαλμιντιακής ελευθεριότητας δεν είναι βέβαια η αποτελεσματική αριστερή απάντηση στη φασιστική πλημμυρίδα σχολιάκηδων και αποψάκηδων. Που πνίγει τα αίτια της κρίσης στραγγαλίζοντας το ρήμα κρίνω, συστατικό και εργαλείο όχι μόνον της σκέψης, αλλά κυρίως της ελεύθερης σκέψης. Μάλλον νομιμοποιεί μπούληδες και τραμπουκόφατσες με ονοματεπώνυμο ή ψευδώνυμο. Μεταφέρει ομογενοποιημένα την πολιτική αντιπαράθεση απ' το δρόμο στην ηλεκρονική πίστα του επικοινωνιακού φαίνεσθαι. Κι εν τέλει, αφήνει την άρχουσα τάξη πραγματικά στην ησυχία της. Αξιοπρεπώς αραχτή. Αξιοπρεπώς κινητική εναντίον όλων, να κάααααθεται και ν' απολαμβάνει τη διαμάχη μεταξύ αυτών που το λένε «πουλί» κι αυτών που το λένε «φοίνικα»... Και χούντα και αξιοπρεπής.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*