... για τη νικηφόρα μάχη της κοινωνίας ...

*
Νίκος Ρούσσης
***
*

Αγκαλιάστε τους... φτωχοδιάβολους!

.

Ελλείψει βιομηχανίας στην Ελλάδα, εργατικό προλεταριάτο δεν υπάρχει.
Αν υπήρχε θα το βλέπαμε να εξεγείρεται, να θυμώνει, να μαλλώνει, να γκρεμίζει σπίτια και μνημονιακές πολυκατοικίες.

Υπάρχουν, βέβαια, αγρότες, έμποροι, μεσίτες, μεσάζοντες, πλανόδιοι πωλητές, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι, ένστολοι πάσης φύσεως και αποστολής, δημοσιοκάφροι, χρηματιστές, σπεκουλαδόροι, "βαρώνοι", καλλιτέχνες και αοιδοί, τηλεπερσόνες και λοιπές άλλες κοινωνικές ομάδες, που με την ψήφο τους ανακατεύουν τα σκατά στα οποία, τις τελευταίες δεκαετίες, επιπλέει η νεοελληνική δημοκρατία.

Στις παρυφές, όμως, της κοινωνίας, υπάρχει ένα άλλου είδους ...προλεταριάτο.
Αυτό που, κάποιοι πολύ σοφότεροι από μένα, έχουν αποκαλέσει "Λούμπεν Προλεταριάτο".

Τους ανθρώπους αυτούς (διότι για ανθρώπους πρόκειται) δεν θα τους βρείς μέσα στα ποσοστά των δημοσκοπήσεων, ούτε στα ποσοστά των εκλογικών αποτελεσμάτων.

Για τον απλούστατο λόγο ότι δεν τους ρωτάει κανένας τι πιστεύουν και τι θέλουν από τη ζωή τους και διότι η γνώμη τους δεν έχει καμία σημασία και δεν μπορεί να επηρεάσει κανένα αποτέλεσμα.

Χρόνια τώρα, τους αντιμετωπίζουν σαν να μην υπάρχουν.

Κι' όμως υπάρχουν...

Μέσα στο 30% της αποχής.
Μέσα σε υπόγεια, ανήλια και μικρού, κατά κανόνα, εμβαδού διαμερίσματα.
Κοντά στους σκουπιδοντενεκέδες και στην ουρά των δημόσιων συσσιτίων.
Κινούνται με μεγάλη προσοχή στα όρια νομιμότητας και παρανομίας. 

Είτε πουλώντας, πόρτα-πόρτα, λαθραία ρολόγια, κλεμμένα κινητά, αδασμολότητα ποτά και τσιγάρα...
Είτε προσφέροντας "υπηρεσίες" και χρήσιμες "πληροφορίες" στους αστούς νοικοκυραίους, στους επαναστάτες του καναπέ και τους συνοδοιπόρους τους.

Μην πάς αύριο αφεντικό στη λαϊκή, θα κάνει έφοδο η Χρυσή Αυγή.
Μην αφήνεις μόνη της τη γιαγιά να πάει να πάρει τη σύνταξη από την Τράπεζα, παραμονεύουν αυτά κι' αυτά τα κλεφτρόνια.
Για το καθημερινό χαρτζιλίκι...

Χρόνια τώρα, οι άνθρωποι αυτοί έχουν σκληροπετσιάσει.
Εχουν βιώσει στο είναι τους, το τι ακριβώς θα πεί το δώσε ημίν σήμερον. 

Εχουν καταλάβει πολύ καλύτερα το νόημα της ζωής, από τους πολιτικούς, τους συνδικαλιστές, τους βουλευτές, τους "δημοκράτες" και τους "αριστερούς" που, κλεισμένοι στη "γυάλα" της Δημοκρατίας, βολεμμένοι, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλλες, στα ιντερνετικά δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης και στην μεταξύ τους ...αλληλογραφία.

Οι άνθρωποι αυτοί, όμως, δεν χαμπαριάζουν...
Επειδή ακριβώς γνωρίζουν ότι "σήμερα είμαστε και αύριο δεν είμαστε".
Εχουν ανεπτυγμένο το αίσθημα του δικαίου και πολλοί απ' αυτούς έχουν, όπως συνηθίζουν να λένε, το σακκάκι τους κρεμασμένο στη φυλακή.
Για τα συνήθη μη εξαγοράσιμα πταίσματα.

Οποιος αγκαλιάσει αυτούς τους ανθρώπους, δώσει με το λόγο και τις πράξεις του, νόημα στην υπόσταση τους, δεν θα κερδίσει μόνο την μάχη των εκλογών αλλά τη μάχη της κοινωνίας.

Και πιστέψτε με... Είναι πολύ- μα πάρα πολύ- χρήσιμοι.

Κι' είναι πολλοί, δεν φαντάζεστε πόσο πολλοί είναι και πόσο αποφασισμένοι.
Ν' αλλάξουν τη ζωή τους, ν' αλλάξουν κι' εμάς.

* επί του πιεστηρίου: Αν δεν ξέρεις τη "γλώσσα", δεν μπορείς να επικοινωνήσεις με τους... εκπροσώπους τους !
---
*

... "Αγιόξυλο", όπως λέμε Χόλιγουντ !!!

*
Λιάνα Κανέλλη
***
*

Κόλαση ... όχι Χόλιγουντ!

 .

Το παιχνιδάκι με τις λέξεις τέλειωσε. Η όποια Δημοκρατία, μας τέλειωσε και αυτοακυρώνεται ακόμη και ως λέξη. Απ΄ την ώρα που σε ρούγες και γυάλινα πορτοπαράθυρα στενά, ψηφισμένες και μη φωνές, παραδέχονται ότι η τελική μορφή εκτέλεσης του λαού και της χώρας, της πατρίδας βρε αδερφέ, θα καθοριστεί από τις αμερικανικές εκλογές! Και δεν σηκώνονται κι οι πέτρες. Οχι γιατί δεν είναι αληθής η ανάλυση στην καπιταλιστική δυτική κόλαση που αυτοφυλακιστήκαμε. Αλλά γιατί δεν θέλουμε να συναινέσουμε στην αποδοχή της. Ετσι θα 'πρεπε, αλλά έτσι δε γίνεται. Οταν μάλιστα η... αξιωματική αριστερά ζητιανεύει ραντεβού με τους Ευρωπαίους μανδαρίνους. Η λογική τελείωσε απ΄ την ώρα που συζητιέται η περικοπή τροφής των νηπίων στους παιδικούς σταθμούς και η συζήτηση διεξάγεται παράλληλα και με τους ίδιους συνομιλητές, για τη φορολογική σύλληψη μέρους των 23 δισ. που έβγαλαν από τη χώρα χίλιοι εφτακόσιοι νοματαίοι. Νομίμως θα αποδειχτεί - καπιταλιστικό και με ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων θεσμοθετημένη, είναι το οικονομικό ευρωσύστημα - οι περισσότεροι. Απ΄ τις περικοπές των παιδικών σταθμών θα εξοικονομήσει το ληστρικό ιδιωτικοποιημένο κρατίδιόν μας, τσιφλίκι από ιδρύσεώς του, μιας χούφτας κοτζαμπάσηδων, καμιά τριανταριά εκατομμύρια. Την παρωνυχίδα της μεγάλης,νόμιμης ξαναλέω, μπάζας.

. 

Στην Ευρώπη, που εξελίσσεται σε μια ομολογουμένως ευρεία και κατάμαυρη οπή, μια τρύπα που καταβροχθίζει εκατομμύρια ανθρώπους, η Ελλάδα πεθαίνει από πείνα, έλλειψη φαρμάκων και περίθαλψης, ανασφάλεια και θλίψη, κατάργηση κάθε έννοιας αυτοσεβασμού. Με επιχορηγούμενη από δημίους, μια προσωρινή επιβιωτική διαδικασία υπέρ της μικρής μερίδας που θα προσκυνάει γενεές επί γενεών μνημονιολόγους και το σινάφι τους, δεν σώζεται ούτε η εργατική τάξη επομένως ούτε και η πατρίδα της. Οσο στο λεξιλόγιο δεν εγκαθίσταται και δεν γίνεται πρώτη, μήτε καν δεύτερη φύση, η ταξικότητα των μέτρων, η ταξική αντιλαϊκή πολιτική, η διαφορετική κατά τάξη αντίληψη περί πατρίδας, οι λέξεις δεν θα χάνουν απλώς το νόημά τους. Θα γίνονται καθημερινά ολοένα και πιο επικίνδυνες. Θα καταστέλλουν κάθε νοητική επεξεργασία όσων εκτοξεύονται εναντίον μας στη λογικοφανή σωτηριολογία των μαύρων ημερών.

.

Στους σύγχρονους πολέμους κάθε φύσης και μορφής, η πλειονότητα των θυμάτων είναι άμαχος πληθυσμός, γυναικόπαιδα και γέροι. Aλλά ο εχθρός είναι ούτως ή άλλως πάντα εντός. Στις μέρες μας δε, κυνικός, βάρβαρος και χωρίς προσχήματα, ο εγχώριος καπιταλισμός παράγει ένα λεξιλόγιο για ιθαγενείς μελλοθανάτους που θέλει εξαιρετική προσοχή. Ειδικά όταν χρησιμοποιείται από συριζαίους εντός - εκτός κοινοβουλίου για να παρουσιάζεται η διαχείριση ως επανάσταση και η ταξική αστική δημοκρατία ως λαϊκό κεκτημένο. Γιατί πώς αλλιώς να εκλάβεις την ρεβερέντζα προς τους χειμαζόμενους από τα μέτρα εργαζόμενους αστυνομικούς, πυροσβέστες, λιμενικούς, ένστολους, ότι αποτελούν «τμήμα του λαϊκού κινήματος». Τι νόημα έχει η λέξη κίνημα και το επίθετο λαϊκό, όταν προαπαιτούμενο είναι «η πάση θυσία παραμονή στην Ευρωζώνη και την ΕΕ» και η μετάθεση κάθε ελπίδας στην...άλλη ζωή, οπότε και θα αλλάξει φύση η λυκοφωλιά των μονοπωλίων και θα γίνει από κόλαση, παράδεισος με ρύζι και ουρί του παραδείσου; Και γιατί να μην θέλουν οι σύγχρονοι χρυσοσκονάτοι μελανοχίτωνες να καταθέτουν στεφάνια στους τόπους εκτέλεσης Ελλήνων από ομοϊδεάτες τους, με ερμηνευτικό λεξικό την ψήφο του πρώτου απελπισμένου;

. 

Η εργασία είναι κόστος. Η υγεία είναι κόστος. Η παιδεία είναι κόστος. Το γήρας είναι κόστος. Ο πολιτισμός, η αγωγή της ψυχής, είναι κόστος. Η χρήση της τεχνολογίας απ΄ το ηλεκτρικό ως το διαδίκτυο, είναι κόστος. Οι διακοπές είναι κόστος. Οταν ο κεφαλαιοκράτης ανοίγει «διάλογο» με τους κοινωνικούς εταίρους, τις κοινωνικές ομάδες, τις επαγγελματικές ενώσεις, τους νέους, τις γυναίκες, τους συνταξιούχους, τους άρρωστους, τους δικαιούχους, τους των ειδικών μισθολογίων, τα ΑμεΑ, τη λερναία ύδρα δηλαδή, έτσι τη βλέπει, που λέγεται λαός, λαός, λαός και τίποτ΄ άλλο, τότε γίνεται Ηρακλής και κόβει κεφάλια κι ο λαός πρέπει να συναινεί και να φχαριστιέται που δεν έγινε και κόπρος του Αυγείου. Σκατά δηλαδή καθαρισμένα από ντόπιους ημίθεους, εντολείς θεών του κεφαλαίου που στρογγυλοκάθονται στον Ολυμπο της Αγοράς... Δεν είναι διάλογος. Είναι εξαγγελία θανατικής καταδίκης. Είναι μετατροπή του κόσμου ολόκληρου σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης της πλειοψηφίας των λαών. Επισιτιστική κρίση, λόγου χάριν, λένε οι παίκτες του χρηματιστηρίου τροφίμων και γης, το αποτέλεσμα των κερδών τους. Η λέξη είναι πείνα. Κι είναι όπλο μαζικής καταστροφής πιο ανθρωποβόρο και βασανιστικό απ΄ όλα τ΄ άλλα. Η αναγούλα, ο θυμός, η θλίψη, η αγανάκτηση, η τάση παραίτησης, η σταδιακή αποκτήνωση, η αξιακή ευκαμψία, είναι μερικά από τα συμπτώματα του εφαρμοσμένου υπαρκτού καπιταλισμού σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης και δεν θεραπεύονται με την αποδοχή του μοιραίου, γενικευμένου και αναπόδραστου της καταχρηστικής σημασίας της λέξης κρίση. Το παιχνιδάκι με τις λέξεις τελειώνει όταν ο λαός αποφασίσει να κρατήσει την επανάσταση για τους ανθρώπους κι αφήσει την ανάσταση για τους θεούς των αγορών. Τα απωλεσθέντα, κεκτημένα με αίμα δικαιώματα, δεν πρόκειται ποτέ να τα επιστρέψει το κεφάλαιο νεκρανασταίνοντας το Λάζαρο-εργάτη. Ούτε στο Χόλιγουντ. Που σημαίνει άλλωστε κι Αγιόξυλο.(χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ!)

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... εκμαυλισμένη δημοσιογραφία; ...

*

Κώστας Βαξεβάνης

(Κουτί Πανδώρας)

***

*

Η δημοσιογραφία

που τρέμει και συμφωνεί

Θέλω αρχικά να διευκρινίσω κάτι. Θεωρώ πως η συναδελφική αλληλεγγύη, στάθηκε στην Ελλάδα ο «ευγενέστερος» τρόπος συγκάλυψης και ατιμωρησίας. Έχω παρακολουθήσει δίκες με γιατρούς που ήταν πασιφανές πως έκαναν κάποιο ιατρικό λάθος, αλλά υπέρ τους κατέθεσαν αρκετοί συνάδελφοί τους ισχυριζόμενοι πως δεν έφταιγαν οι γιατροί. Τα πειθαρχικά του Δημοσίου είναι γεμάτα με καταθέσεις υπαλλήλων που καταθέτουν υπέρ επίορκων συναδέλφων τους.

Στη δημοσιογραφία, αυτή η κακώς εννοούμενη αλληλεγγύη, κλείνει στόματα και διαστέλλει ανοχές. Πολλά χρόνια τώρα η δημοσιογραφία εκμαυλισμένη, αντιλαμβάνεται τον εαυτό της πέρα από Αρχές. Οι δημοσιογράφοι έχουν πάψει να είναι απέναντι από την εξουσία και προτιμούν να είναι δίπλα της. Αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους ως τον ομοτράπεζο του υπουργού, του βουλευτή, του δήμαρχου, του επιχειρηματία. Δεν είναι κακό να γευματίζεις με τον οποιονδήποτε. Κακό είναι να μην μιλάς επειδή είσαι μπουκωμένος από τα αποφάγια ή τα ορντεβρ της εξουσίας.

Ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα το ηθικό δεν ήταν σε τόση αντιπαλότητα με το νόμιμο. Ο Βουλγαράκης απλώς το είπε δημόσια. Εκατοντάδες δημοσιογράφοι εργάζονται σε γραφεία Τύπου εταιρειών κάνοντας ταυτόχρονα το αντίστοιχο ρεπορτάζ στα Μέσα που δουλεύουν ή θέτουν τον εαυτό τους στην υπηρεσία συμφερόντων. Ξεπλένουν δηλαδή σκάνδαλα, επιχειρηματίες, βρωμιές. Και στο τέλος κόβουν και ένα τιμολόγιο, από την εταιρεία τους που παρέχει «συμβουλές και επικοινωνία».

Αν κάποιος τους απευθύνει το ερώτημα αν έχουν δικαίωμα να το κάνουν απαντούν κορδωμένοι και με θράσος πως είναι νόμιμοι. Αυτή η ξεχειλωμένη νομιμότητα δεν χωρά τίποτα ηθικό. Προφανώς και ο καθένας κάνει όποιες επιλογές θέλει. Μπορεί να είναι δημοσιογράφος και επιχειρηματίας και ό,τι άλλο θέλει ταυτόχρονα. Αλλά οφείλει να είναι και ειλικρινής. Να πει δηλαδή στο κοινό του πως δεν «πουλάει» μόνο ειδήσεις αλλά και άλλα πράγματα. Δημόσιες σχέσεις και συμβουλές σε ανθρώπους και εταιρείες που θα έπρεπε ίσως να ελέγξει.

Στην δημοσιογραφία παγκοσμίως οι όροι με τους οποίους ασκείται, δεν αφήνονται στην καλή ή κακή θέληση του καθενός, αλλά περιγράφονται με Αρχές Δεοντολογίας. Τέτοιες έχουν διατυπωθεί και στην Ελλάδα. Αλλά τα θεσμικά δημοσιογραφικά όργανα μάλλον έχουν χάσει πια την μπάλα στην προσπάθειά τους τόσα χρόνια να δικαιολογήσουν με μια συνδικαλιστική αντίληψη, το «επιπλέον εισόδημα των δημοσιογράφων».

Τα σκάνδαλα της SIEMENS και της Πειραιώς ήταν χαρακτηριστικά. Όταν υπήρχε η ανάγκη να αποκαλυφθεί η αλήθεια, εφημερίδες, κανάλια και sites γέμιζαν με διαφημίσεις των ελεγχόμενων. Το ίδιο έγινε και με το ΔΝΤ. Δύο εταιρείες και πολλοί δημοσιογράφοι ανέλαβαν να προωθήσουν την «αναγκαιότητα των μέτρων» τα οποία σαφώς δεν θα έπλητταν τους ίδιους.

Αυτή η κατάσταση όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Και για να σταματήσει πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε ανεκτικοί, φοβισμένοι και αισχρά αλληλέγγυοι.

Αλληλέγγυοι πρέπει να είμαστε προκειμένου να αποκαλύπτεται η αλήθεια. Όχι για να συγκαλύπτεται. Ούτε για να επιβραβεύεται η σιωπή.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... τα πολιτικά παίγνια της ψηφιακής ...

*
Ματίνα Παπαχριστούδη
(Digital TV info)
***
*

... και η απόγνωση των πολιτών

Όταν πριν δύο μήνες το περιοδικό αναρωτήθηκε πόσο digital ready είναι η νέα κυβέρνηση, δεν φανταζόμαστε τον πολιτικό τραγέλαφο που θα ακολουθούσε. Η πολύ σοβαρή υπόθεση της ψηφιακής μετάβασης στην τηλεόραση αντί να αποτελέσει πεδίο μετάβασης στην κατάκτηση των νέων όρων και των νέων κανόνων στην αγορά της TV και των δικτύων, κατάντησε παίγνιο πολιτικών αντιπαραθέσεων ανάμεσα στα κόμματα, τους πολιτικούς, τα στελέχη. Και οι δύσμοιροι πολίτες μπερδεύτηκαν ακόμη περισσότερο χωρίς κανείς να τους εξηγήσει γιατί θα πρέπει αυγουστιάτικα και σε αναμονή των πέντε, έξι η επτά δόσεων εφορίας και χαρατσιών να πληρώσουν για έναν, δυο, τρεις αποκωδικοποιητές, την αμοιβή του τεχνικού για την εγκατάσταση, την TV της γιαγιάς και του παππού.

Το switch off του Υμηττού, όπως και στο κέντρο εκπομπής στο Χορτιάτη, όντως εντάχθηκε στο μνημόνιο 2 ως δέσμευση της χώρας έναντι των δανειστών και της τρόϊκας. Προφανώς ελαφρά την καρδία από πολιτικούς που θεώρησαν πως με αυτόν τον τρόπο χώρεσαν δυο καρπούζια σε μια μασχάλη. «Δεσμεύτηκαν» στην τρόϊκα πως θα καλυφθεί ψηφιακά το 50% του πληθυσμού της χώρας, «ικανοποίησαν» τους τηλεοπτικούς σταθμούς πως δεν θα χρειαστεί να δώσουν πολλά χρήματα σε καιρό κρίσης για επεκτατικές επενδύσεις του ψηφιακού δικτύου τους ανά την Ελλάδα.

Για τους πολίτες; Κανένα ενδιαφέρον φυσικά. Κι ας τρέχει η γιαγιά αλαφιασμένη να τηλεφωνήσει στο γιο της στο νησί πως η τηλεόραση κάτι έπαθε και δείχνει μαύρο στην οθόνη. Κάποιοι μάλιστα πίστεψαν πως τα ιδιωτικά κανάλια κατήλθαν μαζικά σε γενική απεργία!

Το κερασάκι στην τούρτα είναι ένα υποτιθέμενο mail διαμαρτυρίας και αφύπνισης που ούτε λίγο ούτε πολύ εντάσσει τη ψηφιακή μετάβαση σε διεθνείς θεωρίες συνωμοσίες ανθελληνισμού από τις γνωστές παγκόσμιες δυνάμεις. Και φυσικά η ψηφιακή μετάβαση στην Αττική μετατράπηκε σε ευκαιρία για μια ακόμη πολιτική σύγκρουση της αξιωματικής αντιπολίτευσης με το ΣΥΡΙΖΑ να ζητά επίσημα την αναβολή του εγχειρήματος. Με επιχείρημα βεβαίως τους πολίτες και την οικονομική κρίση.

Για μια ακόμη φορά η πολιτική σκηνή της χώρας κατάφερε να μετατρέψει το έργο σε ιλαροτραγωδία. Τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης προς υποστήριξη των συμφερόντων των πολιτών θα μπορούσαν άνετα να απαιτήσουν με επιμονή την ενίσχυση για την αγορά των αποκωδικοποιητών. Τα παραδείγματα σε ΗΠΑ και Ευρώπη με αντίστοιχα μοντέλα στήριξης και ενίσχυσης των πολιτών, ιδιαίτερα των ευπαθών ομάδων στη διάρκεια της ψηφιακή μετάβασης είναι πάμπολλα. Θα μπορούσε δυνητικά το κράτος να μηδενίσει σχεδόν τον ΦΠΑ στην εισαγωγή και πώληση των αποκωδικοποιητών, καθιστώντας έτσι την τιμή τους πολύ μικρή για όλο τον πληθυσμό. Θα μπορούσε να συνεργαστεί με τους δήμους της Αττικής και να εξασφαλίσει δωρεάν παροχή δεκτών για τις ομάδες πληθυσμού που πλήττονται περισσότερο από την κρίση (άνεργοι, ΑμεΑ, Πολα δεν χρημαστοδοτεργταποδοτικοή την Ευρ στην ύτεκνοι, κ.λ.π). Αλλά θα πείτε, εδώ η πολιτική ηγεσία της χώρας στις προηγούμενες κυβερνήσεις, ενδιαφερόταν μόνο πως θα βάλει λουκέτο στο Ινστιτούτο Οπτικοακουστικών Μελετών που ερευνούσε και ενημέρωνε για αυτές τις εξελίξεις στην Ευρώπη...

Πίσω στα παρασκήνια του switch off, χωρίς ρόλο και απαντήσεις έμειναν τα μεγάλα θέματα της ψηφιακής μετάβασης. Η απελευθέρωση του σπάνιου πόρου του ραδιοτηλεοπτικού φάσματος μετά την ψηφιακή μετάβαση, δημιουργεί ελεύθερο χώρο που θα μπορούσε να απαιτηθεί για την ανάπτυξη υπηρεσιών πραγματικού δημοσίου συμφέροντος. Με τους φορείς της ιδιωτικής αγοράς σε υγιή ανάπτυξη και επιχειρηματικότητα να μετέχουν σε δημόσια εγχειρήματα δημιουργίας, διακίνησης και παροχής νέων υπηρεσιών σε ένα φάσμα όπου οι απαιτούμενες επενδύσεις είναι ελάχιστες.

Αρχίζω να πιστεύω πως αυτή η χαοτική πολιτική του ελληνικού κράτους στην αγορά της τηλεόρασης αποτελεί συνειδητή επιλογή, έστω κι αν εκνευρίζει ενίοτε τους απεσταλμένους της τρόϊκας. Γιατί κάποιοι πιστεύουν πως μόνο με αυτόν τον τρόπο θα διατηρήσουν το προνόμιο της συνδιαλλαγής και διαπλοκής με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Για την πορεία των ψηφιακών εξελίξεων σε παγκόσμιο επίπεδο, αυτή η επιλογή δεν είναι μόνο κοντόφθαλμη, είναι καταστροφική και επικίνδυνη.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... το "μέιλ" της ντροπής ...

*
zoornalistas
***
*

"Κουκουλοφόροι" εργοδότες

.

πίσω από το "μέιλ" της ντροπής

.

για τα εργασιακά

Έκπληκτοι έμειναν όλοι από τις σκληρές απαιτήσεις που έχει η τρόικα σχετικά με τα εργασιακά θέματα, απαιτήσεις που αποτυπώθηκαν στο περίφημο e-mail που εστάλη στον Γ. Στουρνάρα και τον Γ. Βρούτση πριν μερικές ημέρες. Το μήνυμα που βγήκε στη δημοσιότητα προχθές αναφέρει ότι η τρόικα απαιτεί μειώσεις στις αποζημιώσεις αλλά και κατάργηση της πενθήμερης εργασίας με πιο ευέλικτα ωράρια. Πραγματικό εργασιακό μεσαίωνα που ξεπερνά ακόμη και τα προηγούμενα μέτρα που είχαν ληφθεί τα τελευταία τρία χρόνια.

Ο κόσμος έπαθε σοκ για όσα τον περιμένουν καθώς ουσιαστικά ο εργαζόμενος γίνεται έρμαιο των εργοδοτών που μπορούν να έχουν φθηνή εργασία και ακόμη φθηνότερες απολύσεις. Tο περίφημο μήνυμα στους δύο υπουργούς δόθηκε μεν από την τρόικα αλλά υπαγορεύτηκε από συγκεκριμένους εργοδότες εντός της Ελλάδας...

Σύμφωνα με πληροφορίες, πρόκειται για τους γνωστούς κουκουλοφόρους - εργοδότες που πήγαιναν στις συζητήσεις με την τρόικα προκειμένου να εφαρμοστεί η παροιμία «βρήκαμε παπά, ας θάψουμε πέντε - έξι».

Στο όνομα της κρίσης και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, λοιπόν, κάποιοι νταβατζήδες της ελληνικής επιχειρηματικής σκηνής που έκαναν πάρτι επί χρόνια με το δημόσιο χρήμα, πιέζουν μέσω της τρόικας την κυβέρνηση να προχωρήσει σε ανάλγητα μέτρα σε βάρος των εργαζόμενων. Υπό το βάρος των κακών τους επιλογών και των επιχειρηματικών αποτυχιών τους θέλουν εδώ και τώρα να βάλουν χέρι σε κατακτήσεις δεκαετιών και να ισοπεδώσουν τα πάντα με μόνο σκοπό να γεμίσουν και πάλι οι τσέπες τους.

Οι συγκεκριμένοι επιχειρηματίες έχουν διαύλους επικοινωνίας και με την κυβέρνηση ή όταν δεν έχουν εφευρίσκουν διάφορους τρόπους εκβιασμού. Ελπίζουμε μόνο να μην έχει παιχτεί κανένα παρασκηνιακό deal με την κυβέρνηση. Όμως, η δημοσιοποίηση του e-mail μπορεί να αποτελέσει και το έναυσμα ώστε να «καεί» το σενάριο το οποίο στο κάτω - κάτω δεν αφορά την τρόικα και τα δημόσια οικονομικά.

Με μειώσεις στις αποζημιώσεις δε θα σωθεί το κράτος αλλά οι τσέπες ορισμένων εργοδοτών. Αυτή είναι η αλήθεια και στην κυβέρνηση, προτού ανοίξουν τέτοιο θέμα θα πρέπει να είναι προσεκτικοί διότι η θύελλα θα είναι μεγάλη.

Να συγκρουστείς με την κοινωνία για άλλα θέματα, να το καταλάβω, αλλά για τα πορτοφόλια των μεγαλοεπιχειρηματιών δεν υπάρχει λογική.
---
*

... επετειακό για το "παλιό" ΠΑΣΟΚ ...

*
Γιώργος Δελαστίκ
***
*

Το "παλιό" ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα

*

Με ενδιαφέρον αναμένεται σήμερα η διακήρυξη του «νέου» ΠΑΣΟΚ από τον πρόεδρό του, τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Με την ευκαιρία αυτή, αξίζει να ρίξει κανείς μια ματιά στο παρελθόν για να διαπιστώσει ή να θυμηθεί με ποιες θέσεις ο ιδρυτής του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, Ανδρέας Παπανδρέου, συγκλόνισε και ενέπνευσε πολιτικά τον ελληνικό λαό στα μεταδικτατορικά χρόνια, βάζοντας τα θεμέλια για την 35χρονη κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ στον πολιτικό βίο της χώρας μας. Φυσικά, άλλες εποχές τότε. Η Ελλάδα ήταν φτωχότερη, ταπεινωμένη και πληγωμένη από τη δικτατορία και την προδοσία της Κύπρου, βαθιά διχασμένη λόγω της χούντας και της εμφυλιοπολεμικής πολιτικής της αμερικανοκίνητης δικτατορίας που λειτουργούσε ως τυφλό όργανο των Αμερικανών. Ο Ανδρέας Παπανδρέου όμως κατόρθωσε να δώσει στον ελληνικό λαό όραμα.Σε ριζική αντίθεση με την άβυσσο της εθνικής κατάθλιψης που βυθίζει όλο και βαθύτερα τους Ελληνες η πολιτική της συγκυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη κατ' εντολήν των ξένων επικυρίαρχων της ΕΕ και του ΔΝΤ, τότε ο λαός είχε όραμα. Πίστευε ότι ερχόταν η ώρα που θα περνούσε «Η Ελλάδα στους Ελληνες», που θα έπαιρναν το πάνω χέρι «οι μη προνομιούχοι», που θα νικούσε «Η Αλλαγή».

Οι θέσεις του Α. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ ήταν εξαιρετικά τολμηρές. Ερχονταν σε ριζική αντίθεση με τις ιδέες της Δεξιάς, γι' αυτό και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής χαρακτήριζε τότε το ΠΑΣΟΚ «Αριστερά της Αριστεράς». Ο Ανδρέας όμως δεν πτοείτο. Πυρπολούσε με ριζοσπαστισμό τις καρδιές των Ελλήνων.

«Η ένταξη στην ΕΟΚ θα επιτείνει τη σχέση της υποτέλειας. Το σύνολο της ζωής στον τόπο μας θα καθορίζεται από τις ανάγκες και τις επιθυμίες των Δυτικοευρωπαίων συνεταίρων» υπογράμμιζε επί λέξει ειδική απόφαση της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΣΟΚ, την 1η Μαρτίου του 1976 και συνέχιζε: «Απώτερος σκοπός της ένταξης στην ΕΟΚ είναι η ματαίωση της σοσιαλιστικής αλλαγής στη χώρα μας. Η μεταπρατική ολιγαρχία είναι αποφασισμένη να αποδεχθεί το ξεπούλημα του τόπου για να εξασφαλίσει τη σταθερότητα του σημερινού οικονομικού - πολιτικού συστήματος που της χάρισε απεριόριστα κέρδη και εξουσίες».«Στόχος της ΕΟΚ σε περίπτωση ένταξης της χώρας μας θα είναι η μείωση του ενεργού αγροτικού πληθυσμού από το 34% στο 9%» προειδοποιούσε ο ίδιος ο Α. Παπανδρέου τους αγρότες στην προεκλογική ομιλία του στο Ηράκλειο, στις 5 Νοεμβρίου 1977. Είχε απόλυτο δίκιο. Στο 10% έχει μειωθεί σήμερα ο αγροτικός πληθυσμός της Ελλάδας.

«Πολιτικά μας θέλουν στην ΕΟΚ για να κατοχυρώσουν την επικυριαρχία τους στη χώρα μας, για να επιβεβαιώσουν και να σφυρηλατήσουν τον περιφερειακό δορυφορικό χαρακτήρα της οικονομίας μας» υποστήριζε σε ομιλία του στη Βουλή στις 16 Ιανουαρίου 1978.

Εννοείται ότι ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ ήταν σφοδρότατα αντίθετος στο φορολογικό «γδάρσιμο» των λαϊκών στρωμάτων. Αντί της φοροεπιδρομής της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ σήμερα, τότε ο Ανδρέας απαιτούσε μέσα στη Βουλή άμεση μείωση των φορολογικών συντελεστών για τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. «Είναι σαφές, για μας τουλάχιστον, ότι η μείωση των συντελεστών σε χαμηλά και μεσαία εισοδήματα θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 40%» τόνιζε ενώπιον του Κοινοβουλίου στις 17 Φεβρουαρίου 1975.

Εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από τη σημερινή είχε ο Α. Παπανδρέου και στα θέματα υγείας και παιδείας.

«Ολοι οι Ελληνες, ανεξάρτητα από την οικονομική τους κατάσταση, ανεξάρτητα από το επάγγελμά τους, ανεξάρτητα από το πού κατοικούν, πρέπει να έχουν δωρεάν ιατρική, φαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη» υπογράμμιζε σε συνέντευξή του στα «Νέα» στις 3 Νοεμβρίου 1975. «Προϋπόθεση για τη δωρεάν και υψηλής στάθμης περίθαλψη είναι κι ο εκσυγχρονισμός και η επέκταση του νοσοκομειακού εξοπλισμού στην πόλη και στο χωριό» προσέθετε.

Πολύ ριζοσπαστικές ήταν οι θέσεις του Ανδρέα στα ζητήματα παιδείας. Πέρα από τη θεμελιακή αρχή ότι «η δωρεάν και υποχρεωτική παιδεία πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους τους Ελληνες», τόνιζε και τα εξής σε προεκλογική ομιλία του στην Αθήνα, στις 14 Νοεμβρίου 1974: «Η κυρίαρχη ομάδα δίνει στα δικά της μέλη την εκπαίδευση που χρειάζεται για να εξασφαλίζεται η θέση της στην κοινωνία και στα μέλη της κυριαρχούμενης ομάδας την παίδευση που χρειάζεται για να παραμένει υποτελής. Αλλη η παιδεία των κυρίων προς κυρίους και άλλη των κυρίων προς δούλους»!

ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ
Εθνική ανεξαρτησία και ξένα κέντρα

«Αμεσο και αμετακίνητο είναι το αίτημα του λαού μας για εθνική ανεξαρτησία» υποστήριζε ο Α. Παπανδρέου σε συνέντευξή του στα «Νέα», στις 3 Νοεμβρίου 1975. «Η ανεξαρτησία μας δεν περιορίζεται μόνο από τη συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ, από την παρουσία αμερικανικών βάσεων στο έδαφός μας» προσέθετε και εξηγούσε: «Περιορίζεται αποφασιστικά και από την παρουσία των μεγάλων μονοπωλίων των ΗΠΑ και της ΕΟΚ, που όλο και πιο πολύ προσδιορίζουν την πορεία της χώρας μας και είναι σε θέση να εξαναγκάσουν ή να εξαγοράσουν κυβερνήσεις για την εξυπηρέτηση των μακροπρόθεσμων στόχων τους... Τα ξένα κέντρα δύναμης τελικά καθορίζουν τη δομή της ανάπτυξης της χώρας μας».

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... στο κεφάλι βαράς τα φίδια ...

*

Λιάνα Κανέλλη

***

*

Bona fides

και τα φίδια που μας ζώσανε

«Ο εκμεταλλευόμενος την κουφότητα και την απειρία του άλλου υποχρεούται σε αποζημίωση».    

Αυτό το άρθρο του αστικού μας κώδικα που ο αείμνηστος πατέρας μου αποκαλούσε άρθρο νάυλον, δηλαδή αυτό που έχει εφαρμογή ως γενική αρχή του δικαίου εναντίον όλων των πάσης φύσης και μορφής κατεργαραίων, απατεώνων κ.λπ. γυρνάει στο κεφάλι μου πολύν καιρό. Ειδικά όταν ακούω τον μετεκλογικό λόγο κομμάτων και πολιτικών που βρέθηκαν σε θέση, αντί να καταβάλλουν, να εισπράττουν αποζημίωση σε ψήφους, σε θέσεις εξουσίας σε υπερτίμηση του πολιτικού τους υποσχετικού.  

Στην πραγματικότητα λέω και γράφω κομψά την αηδία που μου προξενεί η αμετροεπής υποκρισία, η κατάχρηση λέξεων και εννοιών που απευθύνονται με περισσή θρασύτητα εναντίον του περιούσιου τέως ψηφοφόρου και νυν πολίτη που πρέπει να πονέσει, να εξευτελιστεί, να τιμωρηθεί ακριβώς επειδή επέλεξε μαζοχιστικά το σαδιστή του... Τον αφεντικάριο σωτήρα, βλέπε κυβέρνηση της αγίας τριάδας των πολιτικών αρχηγών του ελληνοευρωχώρου, με υπόσταση επιπέδου κοτζάμ επιστατών μιας μάζας σχετικώς καλοντυμένων δούλων. Κι από δίπλα τον καπάτσο φύλαρχο των απροσδιόριστων αριστεριδάριων που συναγελάζονται με τέως πρασινοφρουρούς που ξεβράστηκαν στην παραλία της ληγμένης νομιμοποίησης μιας ιδιότυπης πολιτικής ιδιοτέλειας που εξέθρεψε πλείστα όσα πολιτισμικά τέρατα της μεταπολίτευσης.

Η επαναδιαπραγμάτευση, λόγου χάρη, είναι η πιο πρόστυχη μετεκλογική λέξη. Η χυδαία μπίλια σε μια ρουλέτα ταξική που όλο γυρνάει και πάντα κάθεται στο μαύρο της γκλαμουράτης και συστημικά εκφασισμένης δημόσιας ζωής. Τα φλάμπουρα που σήκωναν αγανακτισμένοι και φιλοσυριζίτες μαζί με ανεξάρτητους και τυχοδιώκτες εκστασιασμένους απ' την... ορμή μαύρων στειλιαροφόρων με παραστρατιωτική πειθαρχία στην εκτέλεση τραμπούκικων επιθέσεων, έχουν μετατραπεί σε τσαλακωμένα χαρτόκουτα για πολιτικά άστεγους. Την πιπιλάνε άκομψα και με πρωτοφανή έλλειψη αιδούς, όλοι εκείνοι που πούλησαν σε τιμή προεκλογικής ευκαιρίας την επανάσταση σε συσκευασία ευρωπλάνης. Η πιπίλα κρύβει τη δηλητηριώδη αλήθεια. Οποιο μέτρο παίρνεται κι ό,τι πρόκειται να ακολουθήσει ως οικονομική πολιτική «σωτηρίας» κάθε στυλίτευση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και κάθε χρυσαυγίτικος φετφάς έχουν ως στόχο να κρύψουν τον αυτουργό, τον ηθικό αυτουργό, τον εμπνευστή και τον εκτελεστή, της δολοφονικής για την εργατική τάξη, ταξικής πολιτικής.

Η αλήθεια που κρύβεται καθόλου επιμελώς αλλά τόσο φανταχτερά ώστε να τυφλώνει, να παράγει συνεχώς «κουφότητα» και «απειρία» είναι πως, όλα τα επιτάσσει η «πάση θυσία παραμονή της χώρας στο ευρώ και την ΕΕ» . Απ' την ώρα που μια τέτοια πολιτική θέση εκλαμβάνεται και πωλείται ως μοιραία εθνική πολιτική σωτηρίας, ως κισμέτ, τότε η επαναδιαπραγμάτευση, όποια και όποτε, επιτευχθεί ή αποτύχει, θα δείξει και το στόχο της: Την επιβίωση της αστικής τάξης ως διατήρηση του μεγαλύτερου μέρους των κερδών και της ποιότητας ζωής της, που μπορεί ψηφισμένα και νομιμοποιημένα, να βασιστεί πάνω στην εξόντωση, φυσική και όχι απλώς πολιτική, του ενός τρίτου του πληθυσμού της χώρας και πάντως στην εξάλειψη απ' το χάρτη αυτής καθαυτής και της λογικής ακόμη, κάθε εργασιακού δικαιώματος και όλων όσα απορρέουν απ' αυτό.

Η επίκληση της καλής πίστης, της bona fides, που πρέπει να επιδείξουν οι πολίτες στα πολιτισμένα βασανιστήρια των αγορών. Οι ενέσεις ηθικού που επιχειρούνται από επικοινωνιακά επιτελεία με την «ανάκτηση» της αξιοπιστίας της χώρας, δηλαδή της υποταγής της ντόπιας αστικής τάξης στην ισχυρότερη και κεφαλαιακά αδρότερη ευρωπαϊκή. Η απέλπιδα προσπάθεια της αξιωματικής αριστεράς να πείσει ότι, ο Ολάντ ο Γάλλος για παράδειγμα, δεν είναι αυτός που φαίνεται αλλά αυτός που πωλήθηκε σαν εικόνισμα προεκλογικά σε Ελληνες ευρωιθαγενείς, είναι φίδια που πρέπει να πάρουμε χαμπάρι ότι μας ζώνουν. Τον καθένα και την κάθε μια από μας. Μήτε κουφότητα μήτε απειρία μπορούμε να επικαλεστούμε πια, μήτε αποζημίωση να προσδοκάμε ότι δικαιούμαστε. Αντίσταση με ιδεολογικά νεροπίστολα απέναντι στο βαρύ οπλισμό της κυρίαρχης τάξης δε γίνεται. Ούτε με φιλανθρωπίες και ελεημοσύνες και πονεμένες καρδιές θα γυρίσει ο ήλιος που θέλει χιλιάδες στους τροχούς και θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους. Δεν είναι που δε βγαίνει η συνταγή. Δεν είναι και δεν ήταν το μνημόνιο. Τώρα το ξέρουνε κι οι πέτρες των στεναγμών. Είναι η πολιτική του κεφαλαίου που πνέει τα λοίσθια και πατάει στα πτώματά μας. Οταν σε ζώνουν τα φίδια δεν έχεις καλή πίστη ούτε στη φύση τους ούτε στην τύχη σου. Στο κεφάλι βαράς...

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Stavrovelonia

*