... ο σώγαμπρος Ιαβέρης - Μπένι ...

*
naftilos
***
*

Το τέλος του τελευταίου βασιλείου

*
Το τελευταίο πολιτικό "βασίλειο" της Ελλάδας καταλύθηκε.

Σκιά του εαυτού του σήμερα, το πρώην κραταιό κίνημα, άρχισε να παρακμάζει λίγο πριν το θάνατο του ιδρυτή του. Οταν "μάγοι", αεροσυνοδοί και αστρολόγοι περιέβαλαν το "θρόνο". Ημιθανής ο Ελ-Σιντ δέθηκε στο άλογό του και κατάφερε άλλη μία περιφανή νίκη. Κράτησε λίγο. Ο βραχύσωμος Ριχάρδος ανέβηκε στο θρόνο όσο ακόμη ήταν νωπό το χώμα στον τάφο. Οδήγησε τη χώρα σε θηριώδεις "νίκες". Τι ΟΝΕ! Τι Ολύμπικ Γκέιμς! Τι καταστροφή!

Σε όλο αυτό το διάστημα  θέριεψε όμως και ο σώγαμπρος Ιαβέρης-Ριχάρδος ο Γ'-Μάκμπεθ. Στήνοντας απίστευτους μηχανισμούς, μαχαιρώνοντας πισώπλατα, προδίδοντας και μηχανορραφώντας...
Τρεις φορές προσπάθησε να κατακτήσει το θρόνο.
Τρεις φορές μαχαίρωσε κι όταν ηττήθηκε έσκυψε το κεφάλι και αποδέχτηκε τον διάδοχο.

Κι ο ανόητος διάδοχος τον έχρησε αρχιστράτηγο και μέγα θησαυροφύλακα.

Σήμερα ανεβαίνει τα σκαλιά της αρχηγίας.

Ο πιο επικίνδυνος πολιτικός που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα!

...έχοντας ήδη βυθίσει τη χώρα στο πιο βαθύ σκοτάδι που γνώρισε ποτέ!
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... ΝΤΡΟΠΗ !!!

*
Ζέζα Ζήκου
***
*

Η ρακένδυτη ΕΛΛΑΣ

.

των 3.000.000 νεόπτωχων

.

πανηγυρίζει !

*

Ντροπή. Μόνο αυτή η λέξη θα μπορούσε να περιγράψει αυτό που θα πρέπει να νιώθουν όλοι όσοι κρατούν την πολιτική και οικονομική εξουσία στα χέρια τους και διαβάζουν την έρευνα της Στατιστικής Υπηρεσίας για τις συνθήκες διαβίωσης στη χώρα μας. Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά και μάλιστα αφορούν το 2010, όταν τα Μνημόνια δεν είχαν ακόμη ναυαγήσει. Οταν δεν είχαμε ακόμη τη σφαγή σε μισθούς και συντάξεις, φόρους, χαράτσια, απολύσεις, χιλιάδες λουκέτα, ανεργία στο 21%. Ηδη τότε η Ελλάδα είχε 3 εκατομμύρια πολίτες οι οποίοι βρίσκονταν στα όρια της φτώχειας ή του κοινωνικού αποκλεισμού, ήτοι στα όρια της πλήρους εξαθλίωσης.

Επίσης, το 20,1% του πληθυσμού κινδυνεύει με φτώχεια. Χιλιάδες πολίτες δεν έχουν βασικά αγαθά, δεν έχουν σπίτι, 550.000 άνθρωποι ζουν σε οικογένειες που δεν εργάζεται κανείς ή εργάζεται με μερική απασχόληση. Το πιο συγκλονιστικό: πάνω από 1 στα 5 παιδιά (23%) ηλικίας 0-17 ετών κινδυνεύει με φτώχεια, ενώ 21% όσων βρίσκονται πάνω από 65 ετών έχουν κι αυτοί τεράστιο πρόβλημα. Ο κίνδυνος φτώχειας των νοικοκυριών με ένα γονέα και τουλάχιστον ένα εξαρτώμενο παιδί ανέρχεται στο 33,4%, ενώ ο αντίστοιχος δείκτης για τα νοικοκυριά με δύο γονείς και ένα εξαρτώμενο παιδί ανέρχεται στο 21,6%.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά και ακόμη χειρότερα... αυτοί πανηγυρίζουν για τη μεγαλύτερη στην ιστορία διαγραφή κρατικού χρέους! Επιτυχία... Επιτυχία... Επιτυχία... ψελλίζουν εν χορώ! Εστησαν πάνω στα κοινωνικά ερείπια της Ελλάδας το πανούργο «εθελοντικό κούρεμα» που επινόησε η κυρία Μέρκελ. Αν δεν ήταν τόσο τραγική η κρίση που βιώνουμε, θα ήταν αστεία, με μια αίσθηση μαύρου χιούμορ, η ικανοποίηση που εξέφρασαν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός των Οικονομικών για τη συμφωνία του PSI. Πώς, όμως, είναι δυνατόν κάτι που πραγματοποιείται υπό καθεστώς εκβιασμού να βαφτίζεται εθελοντικό; Ενώ τα νέα μέτρα λιτότητας και τα σενάρια Αρμαγεδδώνος τα έκρυψαν κάτω από το χαλί των καθώς πρέπει... αναλυτών.

Η κατάσταση θα ήταν ελπιδοφόρα, αν δεν παιζόταν στις πλάτες ενός ολόκληρου λαού που στέκει σαν χαμένος και δεν ξέρει τι να πρωτοπιστέψει. Θυμίζει κάτι φαρσοκωμωδίες που ξεκινούν με ένα μικρό ψέμα, το οποίο φέρνει ένα μεγαλύτερο και πάει λέγοντας. Το πρώτο ψέμα ήταν το Μνημόνιο... Οταν δόθηκαν στη δημοσιότητα τα πρώτα στοιχεία της ελληνικής κρίσης χρέους από το μοιραίο ζεύγος Παπανδρέου - Παπακωνσταντίνου, όλοι οι γνώστες μού επισήμαναν ένα απλό πράγμα. Χρειαζόταν αμέσως αναδιάρθρωση, ένα γενναίο haircut (κούρεμα)». Δεν θα ήταν το πρώτο στην Ιστορία ούτε το τελευταίο. Αυτό το haircut όμως είχε τότε μια μικρή ιδιαιτερότητα: επηρέαζε άμεσα την ΕΚΤ και κατ' επέκτασιν όλη την, ιδιαίτερα ευάλωτη όπως αποδείχθηκε, οικονομία της Ευρωζώνης. Η πρώτη αντίδραση της Γερμανίας ήταν η απαγόρευση κάθε σκέψης για αναδιάρθρωση. Η δεύτερη αντίδραση, χρεοκοπία εντός του ευρώ για να μην κινδυνεύσει η Ευρωζώνη. Η τρίτη αντίδραση, έξοδος από το ευρώ και στάση πληρωμών. Η τέταρτη αντίδραση, εσωτερική υποτίμηση και γιγάντωση της ύφεσης.

Και μετά ήρθε η σωτηρία... Δηλαδή, οι πιστωτές μας μάς κράτησαν στη ζωή με το πανούργο εθελοντικό «κούρεμα» «για να μη χρεοκοπήσουμε ατάκτως» κι εμείς θα τρώμε τις σάρκες μας. Και η μακάρια κυβέρνηση επαίρεται για το εθνοσωτήριο έργο της. Ομως, η υπομονή εξαντλείται. Το κόστος που πληρώνουμε όλοι οι Ελληνες για τη «διάσωση» της χώρας και τα μέτρα που έχουν επιβληθεί μας γονατίζει. Η οργή ξεχειλίζει και η οικονομική πίεση αυξάνεται. Και όλοι μας αναρωτιόμαστε αν οι επερχόμενες εκλογές θα ανατρέψουν τη διαολεμένη αυτή κατάσταση και αν μπορεί να γίνει κάτι για να σταματήσει ο κατήφορος...
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... από τον φιλάνθρωπο, στον κομμουνιστή ...

*
Λιάνα Κανέλλη
***
*

Βόλι, ψήφος και ...πουρές

.

Στην προεκλογική φρεσκοκουρεμένη πατρίδα μας, δύο γραμμές παραγωγής έχουμε σε κυριολεκτικά τρομακτικούς ρυθμούς να λειτουργούν. Η μία βγάζει στην αγορά το ένα κόμμα και το άλλο κίνημα με τη σέσουλα και διαδικασίες του κατεπείγοντος. Ωσάν όλα, σε συνθήκες δημοκρατικότατης εξαθλίωσης του πληθυσμού, να πρέπει να συμμετάσχουν, να προλάβουν δηλαδή, όχι στο γολγοθά αλλά στην πολυδιαφημισμένη ανάσταση των κουρεμένων. Η άλλη γραμμή παραγωγής βγάζει σε πολύχρωμη ιδεολογική συσκευασία μια αλυσίδα φιλάνθρωπων κι ένα στρατό αφυπνισθέντων αστών που είδαν ξαφνικά ότι περικυκλώθηκαν από στίφη πεινασμένων άνεργων κι οργισμένων κοινών θνητών και αυτομαστιγώνονται ή κορδώνονται δημοσίως ότι τώρα ξέρουν και μπορούν να συνεισφέρουν στην απάλυνση του γενικευμένου πόνου. Ξερατό. Η υποκρισία σε πληθωριστικό τύπωμα άκρως χρήσιμων νομισμάτων «ίματζ» με την αφεντομουτσουνάρα του καθενός στη θέση της κορόνας και αντίτιμο την ανάγκη των μαζών που την ποιούν φιλοτιμία...

. 

Στην ποιητική των δρόμων οι πιο πεπειραμένοι, αυτοί που πέρασαν μια ζωή με πολέμους, κατοχή πραγματική, εμφύλιο και χούντα, μεταπολιτευτική φούσκα προσωρινής καταναλωτικής ευημερίας και προκάτ δημοκρατία, άνθρωποι με εγγόνια, μικρές συντάξεις και μεγάλα βάσανα, συνταξιοδοτημένοι με την υποκειμενική και αντικειμενική ανάγκη να ζήσουν με ό,τι υπολείμματα αξιοπρέπειας και περηφάνιας τους έχουν απομείνει, είναι αμείλικτοι όταν θυμούνται. Αμείλικτοι, Ο ένας θα σου πει, με κείνο το γερασμένο χαμόγελο της καυστικής, σαρκαστικής κι επεξεργασμένης εμπειρίας, μέσα σε πέντε λέξεις την πολιτική των ημερών, εξοντώνοντας και τον τελευταίο καθηγητή κι αναλυτή απ' αυτούς που κατέκλυσαν ως νέες «περσόνες» τα μάτια και τ' αυτιά των μυριάδων έγκλειστων στον ξεφτιλισμένο καπιταλιστικό παράδεισο του 21ου αιώνα. «Αμα δουν κάποιον να λυπάται τον πεινασμένο τον λένε φιλάνθρωπο. Αμα κάποιος ρωτήσει γιατί πεινάει ο άνθρωπος, τον λένε κομμουνιστή...».

. 

Ο άλλος, δημόσιος υπάλληλος, στα 89 του, με μυαλό ξουράφι, χειριστής και υπολογιστών, που σημαίνει με όραση και ακοή και μνήμη (χωρίς αλτσχάιμερ ή πάρκινσον ή τέλος πάντων τις «φυσικές» ατέλειες της ηλικίας) και πάντως οπωσδήποτε χωρίς την εξοντωτική αλλοτρίωση που φέρνει τους ανθρώπους στη θέση να διαφημίζουν τη νομοτέλεια «δεν αλλάζει τίποτα», καλμάροντας έτσι τις δικές τους τύψεις, αδυναμίες και καταθλίψεις, είναι κυνικά προειδοποιητικός. «Με ένα βόλι μπορείς να σκοτώσεις έναν εχθρό. Με μια ψήφο μπορείς να σκοτώσεις το παιδί σου»!!! Μ' αυτές τις... οδηγίες της ζωής έχει καθείς και καθεμιά τη ρεαλιστικότερη κι αντικειμενικότερη ανάλυση της πραγματικότητας. Δεν είναι ανάγκη να ξέρεις οικονομικά της σχολής του Σικάγου, της Φρανκφούρτης ή του Λονδίνου για να συνειδητοποιείς γιατί πεινάς. Και δεν τολμάς να πας στην κάλπη, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, χωρίς τη συναίσθηση ότι η ψήφος σου είναι εν τέλει βόλι, που σήμερα τη ρίχνεις κι αύριο σου τρώει το παιδί και δεν μπορείς να το πενθείς ανάμεσα σε αυτουργούς του φόνου που θα σε παρηγορούνε για την ...ατυχία σου.

. 

Μπήκαμε χρόνια τώρα στο Κολοσσαίο τους. Μας τάισαν τόνους εκπομπών μαγειρικής και σεφ και γκουρμέδικες συνταγές. Τώρα μας περιλούσανε με τόνους πατάτας στ' αζήτητα, με ξοφλημένους και πεινασμένους τους αγρότες, με κόλπο τον ιδεολογικό πουρέ που εκτοξεύεται με κανονάκια πάνω στα πλήθη. Χορταίνει κι ο φτωχός άμα έχει πρόσβαση στο σημείο διανομής, αισθάνεται και φιλάνθρωπη επαναστάτρια η μαντάμ που έστειλε τη Φιλιππινέζα να πάρει 200 κιλά, κάνει διατροφή, αλλά ξέρει ότι και να φυτρώσουν σε δέκα μέρες δε χάθηκε ο κόσμος, ήταν φθηνές. Πουρές κι οι αντικομμουνιστικές προσπάθειες για αυτοοργάνωση, πατατοσυνείδηση κι ό,τι άλλο, φτάνει να μην είναι ταξική.

. 

Σ' αυτές τις επόμενες βδομάδες και μέρες, πράγματι ιστορικές, ακόμη περισσότερο αν είναι προεκλογικές, δεν παίζονται απλώς τα κέρδη τους κι η φτώχεια μας. Παίζεται το μέλλον των παιδιών, η ζωή και η υγεία ολωνών, η ποιότητα ζωής των γέρων, η κοινωνία στη λοταρία των επιλογών. Παίζεται όμως και το τέλος των απαλλαγών από τις ενοχές. Και ξέρουμε και ζούμε και μπορούμε να αλλάξουμε ρότα και ζωή και κόσμο. Σήμερα η αρχή, αύριο η συγκομιδή.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies 

*

... ΠΤΩΧΕΥΣΑΜΕ ...

*
in gr
***
*

Υπάρχει

.

πιστωτικό γεγονός

.

στην Ελλάδα,

.

σύμφωνα με την ISDA

*

Ομόφωνα η αρμόδια επιτροπή της Διεθνούς Ένωσης Συμφωνιών Ανταλλαγής και Παραγώγων (ISDA) αποφάσισε την Παρασκευή ότι στην Ελλάδα συνέβη πιστωτικό γεγονός. Το πιστωτικό γεγονός οδηγεί στην ενεργοποίηση των ασφαλίστρων κινδύνου (CDS), συνολικού ύψους 3,2 δισ. δολαρίων. Η εξέλιξη αυτή ήταν αναμενόμενη και ουσιαστικά είχε προεξοφληθεί από την αγορά.

Όπως σημειώνουν αρμόδιες πηγές, ο μόνος λόγος που άργησε τόσο πολύ η ανακοίνωση ήταν το γεγονός ότι η ISDA περίμενε τη δημοσίευση της Πράξης του Υπουργικού Συμβουλίου στο Φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (αριθμός ΦΕΚ 50) για την ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης (CACs).

Από τη στιγμή που έγινε αυτό, αμέσως μετά δημοσιοποιήθηκε η απόφαση της Ένωσης.

«Όλα πήγαν ομαλά, όπως τα περιμέναμε, χωρίς εκπλήξεις» σημείωσαν οι ίδιες πηγές.

Στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι η EMEA Determinations Committee αποφάσισε ότι στην Ελλάδα συνέβη υπάρχει πιστωτικό γεγονός μετά την ενεργοποίηση των ρητρών συλλογικής δράσης από την ελληνική κυβέρνηση ώστε να αλλάξει τους όρους των ομολόγων που διέπονται από το ελληνικό δίκαιο, με αποτέλεσμα το δικαίωμα στις πληρωμές όλων των κατόχων των ομολόγων που επηρεάζονται, να μειώνεται.

Η EMEA DC αποφάσισε να διενεργήσει δημοπρασία για τα CDS στις 19 Μαρτίου.

Όπως εξηγεί η ISDA, όταν αρχικά ανακοινώθηκε το σχέδιο για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, πριν από λίγους μήνες, δεν υπήρχε κάποια αναφορά για τη χρήση των CACs και το σχέδιο ήταν σε εθελοντική βάση.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, η ISDA είχε αποφασίσει παλαιότερα ότι δεν υπάρχει πιστωτικό γεγονός.

Την ίδια απόφαση είχε λάβει πριν από δύο εβδομάδες, καθώς η Ελλάδα δεν είχε επικαλεσθεί τις ρήτρες συλλογικής δράσης.

Μετά το πιστωτικό γεγονός, επισημαίνει η ISDA, οι συμμετέχοντες στην αγορά θα διενεργήσουν μία δημοπρασία ώστε να καθορισθεί η τιμή ανάκτησης της αρχικής αξίας (recovery value) των ελληνικών ομολόγων.

Αυτή η τιμή καθορίζει τα ποσά που θα πληρωθούν για τα CDS. Συνολικά θα διευθετηθούν 4.323 συμβόλαια CDS.

Ποιοι ψήφισαν υπέρ του πιστωτικού γεγονότος

Η απόφαση της EMEA DC ήταν ομόφωνη. Υπέρ ψήφισαν οι εκπρόσωποι των εξής τραπεζών και επενδυτικών εταιρειών:

Bank of America Merrill Lynch
Barclays
Credit Suisse
Deutsche Bank AG
Goldman Sachs
JPMorgan Chase Bank, N.A.
Morgan Stanley
UBS
BNP Paribas
Societe Generale
Citadel Investment Group LLC
D.E. Shaw Group
BlueMountain Capital
Elliott Management Corporation
PIMCO
---

Η απόφαση της αρμόδιας επιτροπής και η ανακοίνωση της ISDA.
 ---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... Αντωνάκης ο Σαμαράς, έφα ...

*
Παντελής Μπουκάλας
***
*

Και μόνον την αλήθεια ...

*

Κάθε θαύμα τριήμερο. Και πρέπει να 'ναι μεγάλο για να κρατήσει τριάντα μέρες αντί για τρεις. Και ούτε καν τριάντα. Να, δεν πάει μήνας αφότου ο κ. Σαμαράς, σε μίνι διάγγελμά του, με το οποίο εγκαινίαζε την προεκλογική του εκστρατεία, έδινε και την εξής διαβεβαίωση, με το γνωστό του ύφος, όπου το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο λειτουργεί, σε μια παράδοξη γραμματική, σαν υπερθετικός βαθμός του πρώτου ενικού: «Ηταν σκληρή η διαπραγμάτευση για το καινούργιο δάνειο. Απορρίψαμε τη νέα αύξηση των αντικειμενικών αξιών, που θα οδηγούσε σε ακόμη μεγαλύτερη φορολόγηση των πάντων». Για να συμπεράνει, αντιλόγου μη υπάρχοντος: «Με δυο λόγια, παλέψαμε για να αποτρέψουμε πρόσθετη ύφεση, πρόσθετη ανεργία, πρόσθετα λουκέτα». Αυτά στις 8 Φεβρουαρίου.

Και να που ο αντίλογος ήρθε. Από την ίδια τη ζωή, όπως συνηθίζουμε να λέμε όταν διολισθαίνουμε στον ανθρωπομορφισμό. Και είναι αποστομωτικός. Με πρωτοσέλιδα και ειδικά αφιερώματα στα δελτία ειδήσεων. Που μας πληροφορούν ότι τον Ιούνιο οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων θα αυξηθούν κατά μέσο όρο έως 40%. Και θα συμπαρασύρουν προς τα πάνω είκοσι φόρους, ανάμεσά τους και το τέλος ακίνητης περιουσίας, που αποδείχθηκε πως είναι ο μέγας έρωτας της κυβέρνησης.

Αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι ότι την ίδια στιγμή που ο κ. Σαμαράς μάς διαβεβαίωνε ότι απέτρεψε τη νέα αύξηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων, η αύξηση αυτή είχε ήδη αποφασιστεί, όπως θα όφειλε να γνωρίζει ένας συγκυβερνών αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πιθανός μέλλων πρωθυπουργός. Αφού προβλεπόταν από το νέο Μνημόνιο. Το οποίο, όπως και με αυτήν την υπόθεση αποδεικνύεται, είναι διαπραγματεύσιμο όσο και οι Δέκα Εντολές. Και το οποίο, όπως επίσης αποδεικνύεται, δεν το διάβασαν πολλοί, και όχι μονάχα ο κυνικά «ειλικρινής» κ. Χρυσοχοΐδης, ο οποίος, υποθέτοντας ότι δικαιούται να ανταμειφθεί για την αναγνωστική του αδιαφορία, σκέφτηκε να διεκδικήσει την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, για να υποχωρήσει τελικά μπροστά στους άλλους δύο ογκόλιθους της συνέπειας και του σοσιαλισμού.

Κατάντησαν λοιπόν ορφανές νοήματος οι ηρωικές δηλώσεις. Τις διαθέτουμε πάντως και σε χαρτιά (που μένουν - δεν μένουν) και σε φιλμάκια, που μένουν, αυτά αποτελούν τεκμήρια στην ηλεκτρονική δημοκρατία μας. Αν λοιπόν το εν αποσυνθέσει ΠΑΣΟΚ είχε σε τίποτα να ελπίζει κι αν δεν ήταν τόσα τα ανομήματά του, θα μπορούσε, αντί άλλου προεκλογικού αγώνα, να φτιάξει ένα φιλμάκι με τον κ. Σαμαρά ομιλούντα τον λόγον της αληθείας και μόνον της αληθείας. Περί αντικειμενικών και άλλων τινών. Και να προβαλλόταν κυρίως εκείνη η περικοπή με τον πρόεδρο να λέει: «Με ξέρετε. Δεν ψάχνω χειροκροτήματα για μια βδομάδα». Ποια βδομάδα. Ούτε για δυο μέρες δεν ήταν. Κάτι ήξερε λοιπόν ο κ. Αβραμόπουλος που είχε σπεύσει ήδη τότε να εγκωμιάσει τον πρόεδρό του με ειδική ανακοίνωση. Των φρονίμων τα παιδιά...
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... πατάτας εγκώμιον ...

*
sine-materia
***
*

Πατάτες και Πατατοφάγοι

*

Μια σκέψη με αφορμή το "Κίνημα της Πατάτας"

και τα πολιτικο-ραδιο-τηλεοπτικά παραφερνάλια

Οι πατατοφάγοι
του Vincent Van Gogh

Ο "θάνατος" - αν για αυτό μιλάμε - των μεσαζόντων είναι θετική εξέλιξη. Και οι πρωτοβουλίες που εκδηλώνονται ανά τη χώρα για την προμήθεια ειδών πρώτης ανάγκης απευθείας από τον παραγωγό είναι στη σωστή κατεύθυνση και πρέπει να οργανωθούν ακόμα περισσότερο, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι η ευθύνη θα περάσει κατ' ανάγκην από τα χέρια λίγων ευαισθητοποιημένων πολιτών σε πιο μαζικό επίπεδο, σε σωματεία και ενώσεις. Μην τις φοβάστε αυτές τις λέξεις, παιδιά" δεν υπάρχει άλλος δρόμος...

Αλλά αυτό είναι απλώς μία αρχή, ένα βήμα. Χρειάζονται κι άλλα αφού - αν είμαστε ειλικρινείς πρέπει να το παραδεχτούμε - και για την ακριβή πατάτα στο βάθος ο φταίχτης δεν είναι άλλος από το σύστημα που λέγεται καπιταλισμός.

Γι' αυτό και μόνο καχυποψία πρέπει στους ύμνους των πονηρών πολιτευτάδων (και από κοντά των εκστασιασμένων μέσων) για την... πρωτοβουλία που θα ρυθμίσει την αγορά από τα κάτω και θα λύσει όλα τα προβλήματα.

Προσπαθούν απλώς να κρύψουν το κύριο πρόβλημα (που είναι δικό τους δημιούργημα, όπως και οι μεσάζοντες και τα καπέλα στα τρόφιμα): Οταν χάνεις το 30% του μισθού σου ή και όλο το μισθό σου και μένεις μ' ένα επίδομα ανεργίας, θέλει πάρα πολλές πατάτες για να ισοφαρίσεις τη χασούρα. Άρα δεν μιλάμε γι' αυτό. Και, πάντως, για όποιον καταλαβαίνει, δεν φτάνει μόνον αυτό.

Συμπέρασμα: Μαζί στο κίνημα της πατάτας, και του λαδιού, και των αλεύρων... Αλλά δεν αρκεί. Από μόνο του είναι σκέτος αταβισμός. Και οι κοινωνίες δεν πάνε μπροστά με αταβιστικές φαντασιώσεις. Εκτός αν είναι πρόοδος η επιστροφή στην εποχή των πατατοφάγων. Αρκεί ο πίνακας του Van Gogh για να το ξανασκεφτούμε. Και να πράξουμε, όταν έρθει η ώρα, αναλόγως...
---
*

... τί ήταν το "Σχέδιο Μάρσαλ"; ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

Σχέδιο Μάρσαλ

*

Λέγεται ότι «την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές». Στην Ελλάδα, λόγω των συνθηκών που διαμόρφωσε η ταξική πάλη και οι αγώνες του επαναστατικού κινήματος, αυτό τους έχει πέσει κομματάκι δύσκολο.
Εντούτοις οι «νικητές» ποτέ δεν παραιτούνται από την προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας. Ειδικά σε εποχές όπως η σημερινή, που το σύστημά τους «μπάζει», επιδίδονται στη διαστροφή της αλήθειας με όρους ασύστολης προπαγάνδας.

Αν, μάλιστα, στην προπαγάνδα τους προστεθεί και η αγραμματοσύνη των «παπαγάλων» που βάζουν μπροστά για να επιτευχθεί η αποκολοκύθωνση της Ιστορίας, τότε εκείνο που προκύπτει είναι εκτρωματικά γελοίο.

*

Εσχάτως, λοιπόν, έχουν ανοίξει το κεφάλαιο «σχέδιο Μάρσαλ».

Οπου το σχέδιο Μάρσαλ ήταν κάτι το... καλόν, «έσωσε» τότε την Ελλάδα, και τώρα που η Ελλάδα είναι πάλι σε δύσκολη θέση «ευχής έργον» θα ήταν να είχαμε ξανά ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ»...

*

Για να μη μακρηγορούμε:

Το σχέδιο Μάρσαλ πράγματι ήταν «καλό». Οχι, όμως για την Ελλάδα του ελληνικού λαού. Ηταν «καλό» για τους απόντες από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και τους συνεργάτες των Γερμανών, που καθόλου δεν είχαν στο μυαλό τους τη βελτίωση των συνθηκών ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων παρά μόνο την αποκατάστασή τους στην εξουσία.

Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν «καλό» ως αντεπαναστατικό σχέδιο του ιμπεριαλισμού για το στέριωμα του καπιταλισμού στη Δυτική Ευρώπη και στην Ελλάδα.

Αυτός ήταν και ο λόγος, μιλώντας ειδικά για την Ελλάδα, που τα κεφάλαια του δόγματος Τρούμαν και του σχεδίου Μάρσαλ χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά εναντίον του λαϊκού κινήματος, για τη διατήρηση - και με στρατιωτικά μέσα - των πλουτοκρατών στην εξουσία και προς όφελος του προσωπικού θησαυρισμού των κεφαλαιοκρατών.

*

Τι ήταν, όμως, αυτή η περίφημη «αμερικανική βοήθεια» το μαρτυρά το γεγονός ότι εκατοντάδες προσωπικές και οικογενειακές επιχειρήσεις έγιναν εν μια νυχτί βιομηχανίες στην καθημαγμένη Ελλάδα με τα κεφάλαια του σχεδίου Μάρσαλ.

Μόνο δέκα βιομηχανίες, σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Συντονισμού Γ. Καρτάλη, τον Απρίλη του 1952, είχαν «απορροφήσει το 60% των πιστώσεων» που εκταμιεύτηκαν σε εφαρμογή του σχεδίου Μάρσαλ.

Αλλα 200 εκατομμύρια μοιράστηκαν σε 50 βιομηχανικές και εμπορικές επιχειρήσεις. Από τα χρήματα αυτά, που διασπαθίστηκαν απροκάλυπτα και που όσοι τα έλαβαν δεν πλήρωσαν ποτέ μια δραχμή, αναδύθηκαν, πολλές φορές μέσα από τους μαυραγορίτες και τους δοσίλογους, τα νέα τζάκια των αμερικανοθρεμμένων μεγαλοβιομηχάνων και μεγαλεμπόρων.

*

Οι ΗΠΑ, όπως ομολογούσε ο ίδιος ο Porter, ο απεσταλμένος του Τρούμαν στην Ελλάδα, έκαναν «μια τόσο μεγάλη επένδυση» στη χώρα και συνεργάστηκαν με μια ελληνική κυβέρνηση που

«επικαλούμενη τον ίδιο της τον τεραστίων διαστάσεων αντικομμουνισμό ως επιχείρημα για την παροχή βοήθειας σε απεριόριστες ποσότητες (είχε) στόχο της... να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση μιας μικρής κλίκας από τραπεζίτες και εμπόρους, που αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα».

Περιγράφοντας δε την ελληνική άρχουσα τάξη, της οποίας τον κλάδο των εφοπλιστών αποκαλούσε «αργυρώνητους ηλίθιους», δε δίσταζε να προσθέτει ότι
«είναι αποφασισμένη, πάνω απ' όλα, να προστατεύσει τα οικονομικά της προνόμια, όποιο κι αν είναι το κόστος σε ό,τι αφορά την οικονομική υγεία της χώρας».¹

*

Ακόμα και οι εκτιμήσεις της εποχής ότι μόλις 500 οικογένειες των Αθηνών ελέγχουν την Ελλάδα αποδείχτηκαν... επιεικείς.

«Λέγεται - ανέφερε ο Μαρκεζίνης - ότι 500 οικογένειες κυβερνούν την Ελλάδα, εγώ όμως πιστεύω ότι δεν φτάνουν καν τις πεντακόσιες, αλλά είναι μόνο 200».²

Οσο για τη χρηματοδότηση του μεγάλου κεφαλαίου συνεχιζόταν με σκανδαλώδη τρόπο. Το βεβαιώνει και πάλι ο Porter, ο οποίος σημειώνει:

«Οι βιομήχανοι δεν επένδυαν περιμένοντας "δανεικά κεφάλαια", αν και κατά διάφορες εκτιμήσεις είχαν χρυσές λίρες. Οι εμπορικές τράπεζες όχι μόνο δεν διέθεταν πιστώσεις, αλλά δανείζονταν από την Τράπεζα της Ελλάδος προκειμένου να πληρώσουν τους υπαλλήλους τους».

*

... έφαγαν με χρυσά κουτάλια ...

Αποτέλεσμα ήταν νέα μεγαλύτερα ελλείμματα και δημόσια χρέη που, ως συνήθως, επιχειρήθηκε να καλυφθούν είτε με άγριες φοροεπιδρομές στα πενιχρά εισοδήματα του λαού είτε με καινούργιους δανεισμούς.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, με τα μέλη της εγχώριας πλουτοκρατίας που αποτελούσαν «μέλη της κομψής διεθνούς κλίκας» από τον Οκτώβρη του '44 μέχρι τον Ιούνη του 1953 να έχουν ξεκοκαλίσει τα πάνω από 3,2 δισ. δολάρια της λεγόμενης «βοήθειας» (σ.σ.: με το σχέδιο Μάρσαλ να ανέρχεται περίπου στα 2 δισ. δολάρια, χωρίς εδώ να υπολογίζεται η άμεση στρατιωτική βοήθεια στο αστικό κράτος), με τους υπέρογκους εξοπλισμούς που άγγιζαν το 50% του προϋπολογισμού και με τη διατήρηση του υπέρογκου κρατικού καταπιεστικού μηχανισμού,
είναι φανερό γιατί η «βοήθεια» και η «σωτηρία» δεν είχαν σχέση με το λαό, αλλά με τη σωτηρία του καπιταλιστικού συστήματος.

*

Το τίμημα, αντίθετα, για το λαό ήταν βαρύ. Και πληρώθηκε σε πολλά επίπεδα.

Πληρώθηκε με τη φτώχεια, τη μετανάστευση εκατομμυρίων Ελλήνων, με τις ναπάλμ του Εμφυλίου, με τους «Νέους Παρθενώνες» και με μια δημοκρατία, που ο ίδιος ο Αμερικανός υπεύθυνος του σχεδίου στην Ελλάδα,
ο Τζέιμς Γουόρεν, την περιέγραφε σε συνέντευξή του ως εξής:

«(Το σχέδιο Μάρσαλ ήταν)...μια πολύ αυστηρή συμφωνία, πολλές πτυχές της οποίας αποτελούσαν σαφή παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας. Μπορεί κάλλιστα να πει κανείς ότι επρόκειτο όχι για απλή παρέμβαση, αλλά για επέμβαση στην εθνική κυριαρχία της χώρας».

Και παρακάτω:
«Η επιτυχία (σ.σ.: των «πατριωτών» κυβερνώντων - όπως τους αποκαλεί ο Αμερικανός) ήταν ότι έφεραν τους Αμερικανούς, όχι απλά ως συμβούλους, αλλά ως ελεγκτές και υπεύθυνους των αποφάσεων. Για τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα έπρεπε να καταπιεί την περηφάνια της και να αποδεχτεί ευρείες παρεμβάσεις. Αυτό ήταν το πνεύμα της συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών».³

*

Προφανώς, όταν τα παραπάνω τα δηλώνουν οι ίδιοι οι Αμερικανοί, εμείς δε χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτα περισσότερο, ούτε για το «σχέδιο Μάρσαλ», ούτε για τους... νοσταλγούς του.

***

1. Paul A. Porter: «Ζητείται ένα θαύμα για την Ελλάδα - Ημερολόγιο ενός προεδρικού απεσταλμένου», έκδοση «Bήμα - Μαρτυρίες».
2. Η Ελλάδα στη δεκαετία 1940 - 1950, εκδόσεις «Θεμέλιο».
3. Εφημερίδα «Καθημερινή», 17 Ιουνίου 2007.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*