*
Λιάνα Κανέλλη
***
*
Η γενικευμένη ομοιογενής καταστροφή κάθε εργασιακού δικαιώματος και όλων των άλλων που προκύπτουν απ' αυτό τώρα παίρνει διαστάσεις θριάμβου για τους εκτελεστές μας. Τις επόμενες μέρες και βδομάδες σύντροφοι θα γίνουμε μάρτυρες της πιο ολοκληρωμένης και μαζικής προπαγάνδας καθώς μπήκαμε επισήμως σε προεκλογική τροχιά με την άδεια των Ευρωπαίων νταβατζήδων του λεγόμενου ελληνικού πολιτικού προσωπικού.
Την ίδια ώρα που εκστασιάζονται διάφορες πολιτικές και γενικώς δημόσιες φιγούρες με τα «καλά λόγια» των Ευρωπαίων για το φόνο μας, με τον ίδιο τρόπο που μαφιόζος νονός επιβραβεύει με ένα μάτσο δολάρια και πέντε γκόμενες τα πρωτοπαλίκαρά του μετά το γάζωμα με αυτόματα των αντιπάλων του, σοβαρές αρσενικές πόρνες αναγγέλλουν την προσωρινή προσγείωση του επιδόματος ανεργίας στα 360 ευρώ...
Δεν πρόκειται για προφανή αντίφαση κι άλλα τέτοια βαρύγδουπα. Είναι ο λογικός βανδαλισμός των πτωμάτων των εργαζομένων. Πάνω στο κορμί τους τα κεφαλαιοκρατικά αφεντικά, με την ψήφο των νεκρών ανά χείρας, συλούν, κοροϊδεύουν, αφοδεύουν στην πράξη κι όχι στις οθόνες μετάδοσης της σύγχρονης ασθένειας που λέγεται προσομοίωση ζωής. Και θα γκαρίζουν τώρα για το πόσα πολλά δισ. πήραμε. Προσοχή σ' αυτόν τον άγριο πληθυντικό γιατί η γλώσσα είναι από μόνη της και αποκάλυψη και επανάσταση όταν δεν αποξενώνεται από το χρήστη της. Πήραμε. Μετάφραση: Απ' τον πακτωλό χρημάτων που εξασφάλισαν οι τράπεζες και οι τοκογλύφοι του αποκτηνωμένου κυνικού καπιταλισμού, αναγγέλθηκε με φανφάρες ότι όποιος συναλλάσσεται με πιστωτικές κάρτες, ακόμη και για μια φραντζόλα ψωμί θα κερδίζει 1% από το ΦΠΑ! Ελεος. Στις μέρες μας και το βρέφος ξέρει πώς η αλεπού βγήκε στο παζάρι.
Το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα, για την ακρίβεια στο τραπεζόκρατος, ένα χωράφι με υποτακτικούς δούλους ικανούς να κρύψουν τον εξευτελισμό τους πίσω από τόνους κουλτούρας και ιστορικής πατίνας δυστυχώς, το ξέρουν και το νιώθουν στο πετσί τους οι πραγματικά πολλοί. Καλύτερα όμως, κι εδώ είναι το πρόβλημα το πολιτικό που θέτω ως θεμελιωδώς προεκλογικό -με τις εκλογές να έχουν εν τέλει τη μικρότερη σημασία που είχαν ποτέ σ' αυτόν τον τόπο λόγω των προεξοφλημένων εκβιασμών- ζήτημα, το τι συμβαίνει το γνωρίζουν οι λίγοι. Η κυρίαρχη αστική τάξη, το ντόπιο κατεστημένο κοτζαμπάσικης μορφής, που συγκροτήθηκε από συστάσεως ελληνικού κράτους ως θεμελιώδης πυλώνας του προτεκτοράτου, ξέρει καλύτερα τι και πώς σχεδίασε, υπηρέτησε και τώρα εκτελεί. Την επαναφορά της εργασίας κι επομένως του ανθρώπου αυτού καθαυτού, στη χρυσή εποχή της οικονομικής και γεωπολιτικής φεουδαρχίας. Ητοι σφαγή πληθυσμών.
Στις εκλογές της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας -σα να λέμε στημένοι αγώνες είτε ποδοσφαίρου είτε μποξ οπότε απ' τους κανονισμούς ως το κέρδος το πάνω χέρι το έχει το γραφείο στοιχημάτων, οι μπούκερς- οι μοντέρνοι κοτζαμπάσηδες θα κατέλθουν ζητώντας ψήφο αποδοχής και νομιμοποίησης της σφαγής. Να περιβληθεί δηλαδή τον τύπο που είναι απαραίτητος για την επί δεκαετίες απρόσκοπτη συνέχισή της. Η νοημοσύνη και η εμπειρία είναι αυτή που διακυβεύεται στην άθλια εκλογική διαδικασία που θα γνωρίσουμε. Προσοχή. Δε θα ψηφίζουν τα δέντρα κι οι πεθαμένοι για να μιλάμε για νοθεία κι άλλα τέτοια προφανή. Με την απειλή, κυριολεκτικά του θανάτου, θα κληθούν να πουν ναι έλαβα 100 δισ. κι ευχαριστώ αφέντη και μπροστάρη μου, αυτοί που έχασαν ένα κατοστάρικο απ' το επίδομα ανεργίας και δύο από τη σύνταξη ή πέντε απ' το μισθό... Οι εκλογές θα είναι δημοκρατικές επειδή όλοι θα έχουν γίνει δέντρα στην έρημο του νου και της ζωής. Και πρώτο κόμμα και δεύτερο θα είναι ο καλύτερο φονιάς και δεύτερο ο συνεργός του.
Αναρωτιέμαι αν στο τραπεζόκρατος ελληνοχώραφο μπορεί να γίνει πολιτική αντιπαράθεση μ' αυτούς τους όρους. Τι να συζητήσεις δηλαδή έξω απ' το παραμάζωμα, την εξέγερση συνειδήσεων, την επαναστατική συγκρότηση εκείνων των κρίσιμων μαζών που θα οργανώσουν την ανατροπή του νόμου, της τάξης τους και του ενταφιασμού μας; Τις δημοσκοπήσεις ή το μπόνους ή μήπως καλύτερα την ...ανάπτυξη που θα φέρει η μαζική εξαθλίωση και οι ...φυσικοί θάνατοι ανθρώπων από πείνα, έλλειψη περίθαλψης και κοινωνικής πρόνοιας, προβληματικό dna και ταξική ατυχία που λένε κι οι σπουδαρχίδες του συστήματος.
Στις επικείμενες εκλογές ο καθένας κι η καθεμιά πρέπει ν' αποφασίσει ότι γίνονται μεσούντος ανηλεούς πολέμου και το δίλημμα είναι ζωή ή προσομοίωση ζωής. Κοντολογίς και ξεκάθαρα, ελευθερία ή θάνατος.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*
Λιάνα Κανέλλη
***
*
Εκλογές στο τραπεζόκρατος...
*
Την ίδια ώρα που εκστασιάζονται διάφορες πολιτικές και γενικώς δημόσιες φιγούρες με τα «καλά λόγια» των Ευρωπαίων για το φόνο μας, με τον ίδιο τρόπο που μαφιόζος νονός επιβραβεύει με ένα μάτσο δολάρια και πέντε γκόμενες τα πρωτοπαλίκαρά του μετά το γάζωμα με αυτόματα των αντιπάλων του, σοβαρές αρσενικές πόρνες αναγγέλλουν την προσωρινή προσγείωση του επιδόματος ανεργίας στα 360 ευρώ...
Δεν πρόκειται για προφανή αντίφαση κι άλλα τέτοια βαρύγδουπα. Είναι ο λογικός βανδαλισμός των πτωμάτων των εργαζομένων. Πάνω στο κορμί τους τα κεφαλαιοκρατικά αφεντικά, με την ψήφο των νεκρών ανά χείρας, συλούν, κοροϊδεύουν, αφοδεύουν στην πράξη κι όχι στις οθόνες μετάδοσης της σύγχρονης ασθένειας που λέγεται προσομοίωση ζωής. Και θα γκαρίζουν τώρα για το πόσα πολλά δισ. πήραμε. Προσοχή σ' αυτόν τον άγριο πληθυντικό γιατί η γλώσσα είναι από μόνη της και αποκάλυψη και επανάσταση όταν δεν αποξενώνεται από το χρήστη της. Πήραμε. Μετάφραση: Απ' τον πακτωλό χρημάτων που εξασφάλισαν οι τράπεζες και οι τοκογλύφοι του αποκτηνωμένου κυνικού καπιταλισμού, αναγγέλθηκε με φανφάρες ότι όποιος συναλλάσσεται με πιστωτικές κάρτες, ακόμη και για μια φραντζόλα ψωμί θα κερδίζει 1% από το ΦΠΑ! Ελεος. Στις μέρες μας και το βρέφος ξέρει πώς η αλεπού βγήκε στο παζάρι.
Το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη χώρα, για την ακρίβεια στο τραπεζόκρατος, ένα χωράφι με υποτακτικούς δούλους ικανούς να κρύψουν τον εξευτελισμό τους πίσω από τόνους κουλτούρας και ιστορικής πατίνας δυστυχώς, το ξέρουν και το νιώθουν στο πετσί τους οι πραγματικά πολλοί. Καλύτερα όμως, κι εδώ είναι το πρόβλημα το πολιτικό που θέτω ως θεμελιωδώς προεκλογικό -με τις εκλογές να έχουν εν τέλει τη μικρότερη σημασία που είχαν ποτέ σ' αυτόν τον τόπο λόγω των προεξοφλημένων εκβιασμών- ζήτημα, το τι συμβαίνει το γνωρίζουν οι λίγοι. Η κυρίαρχη αστική τάξη, το ντόπιο κατεστημένο κοτζαμπάσικης μορφής, που συγκροτήθηκε από συστάσεως ελληνικού κράτους ως θεμελιώδης πυλώνας του προτεκτοράτου, ξέρει καλύτερα τι και πώς σχεδίασε, υπηρέτησε και τώρα εκτελεί. Την επαναφορά της εργασίας κι επομένως του ανθρώπου αυτού καθαυτού, στη χρυσή εποχή της οικονομικής και γεωπολιτικής φεουδαρχίας. Ητοι σφαγή πληθυσμών.
Στις εκλογές της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας -σα να λέμε στημένοι αγώνες είτε ποδοσφαίρου είτε μποξ οπότε απ' τους κανονισμούς ως το κέρδος το πάνω χέρι το έχει το γραφείο στοιχημάτων, οι μπούκερς- οι μοντέρνοι κοτζαμπάσηδες θα κατέλθουν ζητώντας ψήφο αποδοχής και νομιμοποίησης της σφαγής. Να περιβληθεί δηλαδή τον τύπο που είναι απαραίτητος για την επί δεκαετίες απρόσκοπτη συνέχισή της. Η νοημοσύνη και η εμπειρία είναι αυτή που διακυβεύεται στην άθλια εκλογική διαδικασία που θα γνωρίσουμε. Προσοχή. Δε θα ψηφίζουν τα δέντρα κι οι πεθαμένοι για να μιλάμε για νοθεία κι άλλα τέτοια προφανή. Με την απειλή, κυριολεκτικά του θανάτου, θα κληθούν να πουν ναι έλαβα 100 δισ. κι ευχαριστώ αφέντη και μπροστάρη μου, αυτοί που έχασαν ένα κατοστάρικο απ' το επίδομα ανεργίας και δύο από τη σύνταξη ή πέντε απ' το μισθό... Οι εκλογές θα είναι δημοκρατικές επειδή όλοι θα έχουν γίνει δέντρα στην έρημο του νου και της ζωής. Και πρώτο κόμμα και δεύτερο θα είναι ο καλύτερο φονιάς και δεύτερο ο συνεργός του.
Αναρωτιέμαι αν στο τραπεζόκρατος ελληνοχώραφο μπορεί να γίνει πολιτική αντιπαράθεση μ' αυτούς τους όρους. Τι να συζητήσεις δηλαδή έξω απ' το παραμάζωμα, την εξέγερση συνειδήσεων, την επαναστατική συγκρότηση εκείνων των κρίσιμων μαζών που θα οργανώσουν την ανατροπή του νόμου, της τάξης τους και του ενταφιασμού μας; Τις δημοσκοπήσεις ή το μπόνους ή μήπως καλύτερα την ...ανάπτυξη που θα φέρει η μαζική εξαθλίωση και οι ...φυσικοί θάνατοι ανθρώπων από πείνα, έλλειψη περίθαλψης και κοινωνικής πρόνοιας, προβληματικό dna και ταξική ατυχία που λένε κι οι σπουδαρχίδες του συστήματος.
Στις επικείμενες εκλογές ο καθένας κι η καθεμιά πρέπει ν' αποφασίσει ότι γίνονται μεσούντος ανηλεούς πολέμου και το δίλημμα είναι ζωή ή προσομοίωση ζωής. Κοντολογίς και ξεκάθαρα, ελευθερία ή θάνατος.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*
Εκλογές έρχονται. Ετσι τουλάχιστον λέμε όσοι εμπιστευόμαστε όσα λέγονται στη Βουλή, υποθέτοντας, υποχρεωτικά καλοπροαίρετοι, ότι αυτά ισχύουν και όχι όσα οργανώνονται παρασκηνιακά, αντιθεσμικά και εξωελλαδικά. Αφού λοιπόν θα κριθούν στις εκλογές διεκδικώντας την ψήφο μας, κόμματα, ηγέτες και ηγετίσκοι, εγκατεστημένοι και νεόκοποι, προσπαθούν αγωνιωδώς να υποστυλώσουν το ερειπωμένο κύρος τους, να γιατρέψουν την τετρωμένη αξιοπιστία τους, να φτιασιδωθούν, αφού αυτό κυρίως ξέρουν.
Στο απεργιακό φύλλο που εξέδωσαν οι εργαζόμενοι στην «Ελευθεροτυπία» δημοσιεύτηκε χρονογράφημα υπό τον τίτλο «Κρίμα, κρίμα και πάλι κρίμα» υπογεγραμμένο από τον κύριο Πέτρο Μανταίο.
Αν λοιπόν η ιστορία δίδασκε, κι αν τα μαθήματά της γίνονταν οδηγός ατομικού και κοινωνικού βίου, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα αποφασίζαμε ν' αλλάξουμε στάση σε δυο-τρία ζητήματα κρίσιμα για την πορεία του «εθνικού σκάφους». Να ξαναδούμε λ.χ. αν μας τιμά το ότι επιτρέπουμε να υφίσταται κακοήθη εξαλλαγή η έννοια του πολίτη, ο οποίος υποβιβάζεται σε πελάτη. Σε πελάτη του κράτους, ή μάλλον των κομμάτων εξουσίας με τα οποία ταυτίζεται το κράτος ήδη από τη σύστασή του. Σίγουρα μπορεί κανείς να επικαλεστεί τις πιεστικές ανάγκες που τον υποχρεώνουν να ζει διπλή ζωή, μία στη φαντασία του (όπου υπάρχει ελεύθερος) και μία στην καθημερινότητά του, όπου, για να ξεπεράσει τα βιοτικά προβλήματα ή για να ζήσει παρασιστικά, εις βάρος του συνόλου, καταντάει κόλακας των ισχυρών και εθελόδουλος υπηρέτης τους - ένας πελάτης απολύτως εξαρτημένος, με νόμισμά του την ψήφο του, ατομική ή οικογενειακή. Αλλά ήδη αυτή η εξαλλοίωση του χαρακτήρα της ψήφου, που από εικόνα ελεύθερου φρονήματος μετατρέπεται σε πιστοποιητικό υποταγής στους κομματάρχες, διαβρώνει το ίδιο το πολίτευμα, αφού καθιστά τους πολίτες εκούσιους ή εξαναγκασμένους ομήρους των κομμάτων, τα οποία γεύονται το κράτος σαν λάφυρό τους. Για ποια δημοκρατία μπορούμε να μιλήσουμε έπειτα; Και πόσο σοβαρές μπορούμε να θεωρήσουμε τις τωρινές διαβεβαιώσεις των συγκυβερνώντων κομμάτων ότι έφτασε ο καιρός να καταλυθεί το πελατειακό σύστημα, αυτή η ακένωτη πηγή διαφθοράς και ανομίας;
Υπάρχει βεβαίως ακόμη μια δευτερεύουσα «λεπτομέρεια»: για να γίνει πρωθυπουργός ο Α. Σαμαράς πρέπει όχι μόνο να βγει πρώτο κόμμα η ΝΔ στις εκλογές, αλλά και να βρει συμμάχους που θα τη στηρίξουν μετεκλογικά και μαζί τους να συγκεντρώνει στη Βουλή πάνω από 151 βουλευτές, πράγμα καθόλου μα καθόλου εύκολο.