... βίλες πλουσίων vs βίλας Σκαραμαγκά ...

*

Λιάνα Κανέλλη

***

*

Η ... εκ-δηλωτική δημοκρατία

Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία στο επίπεδο σχέσεων κράτους - πολιτών θεμελιώθηκε και εξακολουθεί να ζει, πορεύεται, κινείται, υποφέρει κι εν τέλει πεθαίνει με βάση τη δήλωση του νόμου 105! Δεκαετίες τώρα για την παραμικρή πράξη το... κράτος απαιτεί μια δήλωση σε έντυπο με βεβαίωση του γνησίου υπογραφής από το αστυνομικό τμήμα ότι ο χ επιθυμεί να πει, να αγοράσει, να πουλήσει, να αιτηθεί, να κ.λπ. κ.λπ. το οτιδήποτε, αλλά δεν είναι ο οποιοσδήποτε. Χαρτόσημο, σάλιο και η πλήρης απαξίωση κάθε άλλου επίσημου εγγράφου, αυτής καθαυτής και της ταυτότητας ακόμη, που έχει εκδοθεί από το ίδιο το κράτος. Δεν είναι μόνο τα έσοδα από τη χαρτούρα. Είναι η πιστοποίηση της αμοιβαίας ακυρότητας κάθε έννοιας πολιτισμού. Για να αναπνεύσεις, πρέπει να κριθείς πρώτα ως δηλωσίας. Αλλιώς κάθε μορφή βασανιστηρίου είναι απολύτως θεμιτή κι ενίοτε θεσμοθετημένη.

 Μικροί γαλιλαίοι για τα μικρά και μεγάλα ζητήματα είμαστε οι Ελληνες από συστάσεως κράτους, έχοντας μετατρέψει τα έπεα πτερόεντα σε πράξη και κατεβάζοντας τον πήχη στην υποκειμενική παρακμιακή κόλαση, ενοχοποιώντας κάθε μορφή συλλογικότητας. Η λογική και η δράση είναι προϊόντα που μπορεί να φωτοτυπηθούν. Αυτή είναι η δραματική επίπτωση της αστικής υπερεκμετάλλευσης της αντιπροσωπευτικότητας. Ετσι μόνο μπορεί να σταθεί η... δημοκρατία. Με δηλώσεις. Αντιφατικές; Αναιρετικές; Απίθανες; Ουδεμία σημασία έχει. Μια δήλωση σήμερα, μια διορθωτική αύριο, μια μετανοίας και μια αθωότητας, περί παντός επιστητού και η τάξη αποκαθίσταται. Η δήλωση στην κοινωνία μας είναι μια αόρατη κουκούλα επικοινωνίας, μια αλλοίωση μεταξύ «πρωτότυπης» άποψης και δήλωσης αντιγράφου. Δε στέκομαι στα πρόσφατα φωναχτά περί στικακίων και ελέγχων των ελεγχόντων από τους ελεγχόμενους. Στέκομαι στη διαστρέβλωση της αλληλεπίδρασης πράξεων και δηλώσεων. Που εκτός από τάσεις, συνιστώσες, ψευδαισθήσεις ελευθερίας κι άλλα τέτοια μεγάλα, δομεί ένα σύστημα συνεχούς αυταπάτης.

  Στον καπιταλισμό η έννοια του μαύρου χρήματος που πουλιέται στις μάζες ως κάθαρση, είναι η θεσμοθέτηση της έννοιας ό,τι δηλώσεις είσαι. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις είναι μια άλλη παράμετρος της κατά δήλωση δράσης. Το κράτος πουλάει ακριβά την ελευθερία της δήλωσης. Καμώνεται ότι την αναγνωρίζει. Την χαρτοσημαίνει και εισπράττει. Από χρήμα μέχρι ψήφους. Κι ύστερα αναζητά την ουσία της εξουσίας. Εδώ ακριβώς είναι θαμμένο το μυστικό. Στην ακριβέστατη ελληνική λέξη που όμοιά της δεν υπάρχει στο πολιτικό λεξιλόγιο ανατολής και δύσης. Η εξουσία είναι εκτός ουσίας. Στα καθ' ημάς η παραδοχή. Μόνο στα ελληνικά γίνεται αποδεκτή η έννοια ότι μπορείς να έχεις τη δύναμη αλλά όχι την εξουσία. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να χειραγωγηθεί η μάζα και εκεί που πίστευε, σε υπόδουλους καιρούς, ότι της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες, να νομίζει ότι είναι ελεύθερη επειδή πίσω απ' τα σίδερα είναι επώνυμοι...

Μόνο έτσι μπορεί να στέκεται στη θέση του πολιτικός που πανηγυρίζει επειδή έχει πολιτικές αλλά όχι ποινικές ευθύνες για τη βλάβη που μπορεί να έχει προξενήσει σε γιγάντιες μάζες πληθυσμού εντός εκτός ψηφοφόρων του. Μόνο κατά δήλωση μπορεί να γίνει αποδεκτή η έννοια της ...ενισχυμένης αναλογικής, του μέσου πολίτη, του ορίου της φτώχειας, της παραγωγής ψευδοσύγκρουσης μεταξύ βίλας των πλουσίων και βίλας Σκαραμαγκά. Ο πολιτισμός της δήλωσης εμπεριέχει και τον ψίθυρο. Εκείνο το μουλωχτό της διαφήμισης περί την μπάλα, «και όμως γυρίζει», που διογκώνεται και πλασάρεται ως αλήθεια. Οχι για τη Γη, για την μπάλα επειδή είναι στρογγυλή και ...πόρνη. Κάτι ήξεραν όσοι επέμεναν ότι η σιωπή είναι χρυσός. Εκμεταλλευτές της αβύσσου γαρ.

 Σιγά σιγά η αντιπροσώπευση έγινε πίστη. Οπότε και αποδεκτή η έννοια ότι ο αντιπρόσωπος του θεού - κεφαλαίου επί Γης είναι αυτός που θα λαμβάνει τα χρήματα ως εργοδότης για να τα δίνει στον άνεργο νέο ως σωτήρας. Μπερδευτήκατε; Κακώς. Οι εφοπλιστές, απαλλαγμένοι από 100 φορολογίες και με φτηνά ξένα πληρώματα, ανέλαβαν να θρέψουν 500 οικογένειες πεινασμένων Αθηναίων! Ηταν οι μόνοι τους οποίους υπερασπίστηκαν με... πατριωτικό κίνητρο οι χρυσαυγίτες εις την Βουλήν. Κατά δήλωσή τους. Πατριωτική φιλανθρωπία. Η φωτοτυπία του φονιά τι πρωτότυπο αλλοιώνει; Κινείται η αλήθεια; Δεν κινείται. Απλώς, προσαρμόζεται. Μαύρο χρήμα άσπρο χρήμα πού είναι το χρήμα; Προφανώς στις φορολογικές δηλώσεις μισθωτών και συνταξιούχων και ανέργων. Γιατί στα στικάκια δε βρίσκεται. Αντίγραφα είναι. Χαχαχαχαχα!

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... όταν ο έρωτας σηκώνει το χέρι ...

*

tovytio

***

*

"εκεί θα σε περιμένω"

*

Στο αθλητικό σάιτ ο τίτλος λέει «Μπινελίκια στον αέρα του Μέγκα (vid)». Αυτός είναι ο τίτλος, αυτό είναι ίσως το σημαντικό νέο της ημέρας. Ότι στον τηλεοπτικό αέρα ακούγεται η φράση «μαλακισμένα». Η είδηση είναι η παρασπονδία του Καμπουράκη, το λάθος του τηλεοπτικού σκηνοθέτη. Δεν θα απομείνει τίποτα άλλο, παρά μια λάθος πιρουέτα μια ημιδιάσημης γκόμενας απ' το ντάνσινγκ γουιθ δε σταρς και ένα μπινελίκι του εξίσου ημιδιάσημου παρουσιαστή. Δεν είμαστε τίποτα, παρά απομεινάρια τηλεοπτικού χρόνου, ό,τι χώρεσε σε ένα μονόστηλο της εσπρέσο.

Ποιοί κοινωνικοί χώροι, ποιά αυταρχική κυβέρνηση, ποιός κουκουλονόμος; Το μπινελίκι του Καμπουράκη.

//

Στο ραδιόφωνο παίζει Ελληνοφρένεια. Σε μια στιγμή ακούγεται η φωνή του Ντινόπουλου. Προσπαθεί να βρίσει τον Σκουρλέτη. Λέει ο σύριζα υποστηρίζει την villa Amalias και προσθέτει «εκεί που μαζεύονταν πρεζόνια».

Τα πρεζόνια, στη huffington post είναι συγκλονιστικό ρεπορτάζ. Στη πόλη του Καμίνη είναι αυτό που χαλάει το ιστορικό κέντρο, τα ψώνια και την αισθητική μας. Στο στόμα του Ντινόπουλου είναι ο πάτος, το περιθώριο, αυτό που σιχαίνεται, η ύστατη κατηγορία. Πρεζόνια.

(Ο Ζαγορίτης, το γράφω και το ξαναγράφω, πρώην γραμματέας την ΝΔ σε τηλεοπτική εκπομπή είχε πει χαρακτηριστικά ότι δύο πράγματα θα πει στα παιδιά του, να μην γίνουν gay και να μην πάρουν ναρκωτικά. )

Ο Ντινόπουλος κοιτάζει τα μαλακισμένα, τα πρεζόνια, τους μπάχαλους, τους μη συμμετέχοντες στο όνειρο της μνημονιακής Ελλαδάρας και τα δόντια του στάζουν αίμα. Σιχαίνεται τους απροσάρμοστους, τους παρεκκλίνοντες απ' το πρότυπο του καλού δαπίτη. Αστραφτερό χαμόγελο, ατσαλάκωτο πουκάμισο, σακούλες απ' το mall στο ένα χέρι και φρεντο στο άλλο. Και μία απεριόριστη υπερηφάνεια που η επόμενη προαγωγή θα του εκμηδενίσει επιτέλους τον ελεύθερο χρόνο. Η ΔΑΠ απ' το πρώτο τραπέζι στον Χατζηγιάννη, λίγο πριν πουλήσει σημειώσεις στους πρωτοετείς με αντάλλαγμα μια κωλοψήφο, θα μας μιλήσει για την ανομία. Έπειτα, σε απευθείας σύνδεση απ' την Αράχοβα, το χωριό που επισταμένως επιχειρεί να λεηλατήσει η γαλάζια κουλτούρα, θα μας μιλήσει για πολιτισμό.

//

Δεν είναι ότι δεν περίμενα ότι τα ιδιώνυμα και οι κουκουλονόμοι θα εφαρμοστούν ακριβώς για να εξυπηρετήσουν πολιτικές διώξεις. Δεν είναι ότι δεν περίμενα την τρομοκρατία τους. Ο κόμπος στο στομάχι με σφίγγει περισσότερο εξαιτίας της παρακάτω φωτογραφίας.

Το κορίτσι που γελάει και γράφει στο τζάμι σ' αγαπώ σε κάποιον τυχερό που κοιτάζει απ' έξω. Και αυτός είναι τυχερός όχι επειδή δεν είναι μέσα στην κλούβα, αλλά γιατί το κορίτσι του γράφει σ' αγαπώ. Και ο Δένδιας και οι κλούβες και τα δακρυγόνα μπορούν να εξαλειφθούν, να καταργηθούν οριστικά στη στιγμή, τη στιγμή ακριβώς που στο ζόφο αντιτάσσεις ένα τέτοιο χαμόγελο. Και η φωτογραφία κυκλοφορεί στο δίκτυο με εκείνο το ποίημα του Λειβαδίτη.

Κλείσε το σπίτι. Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί και

προχώρα. Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα

οκτώ, εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων.

Σ' όποιο μέρος της γης, σ' όποια ώρα,

εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι για ένα

καινούργιο κόσμο... εκεί θα σε περιμένω, αγάπη μου!

Ας ζήσουν αυτοί με τους Ρέμους, τους τηλεοπτικούς διαγωνισμούς χορού και τους λυσσασμένους ματατζήδες τους. Εμείς έχουμε αυτό το χαμόγελο. Κι αυτόν τον έρωτα που κοιτάζεται και σηκώνει το χέρι και δεν σταματά και δεν υποχωρεί ακόμη αν κι έχει ένα τζάμι να τον χωρίζει. Αλλά για πόσο ακόμη νομίζετε ότι μπορεί να τον χωρίζει; Για πόσο;
---
*

... έτος Καβάφη το 2013 ...

*

stavrosx1

***

*

Επ' αφορμή...

*

«Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα

που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι

να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος το 'χει

έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησή του.

Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,

όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει

εκείνο τ' όχι - το σωστό - εις όλην την ζωή του».

*

Σημαδιακό έτος το 2013.

«Ετος Καβάφη», άλλωστε...

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... 2013 ανάσες και ευχές ...

*
stavrosx1
***
*

Ζωή και αγώνες

*

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... Πέραμα - μια πόλη που δεν κλαίει ...

*

Ντίνα Δασκαλοπούλου

("Εφημερίδα των Συντακτών")

***

*

Στο Πέραμα δεν κλαίνε... παλεύουν

«Το κέρατό τους το βερνικωμένο! Ακούς εκεί! Μα ούτε παιδιά να μην σας αφήνουν να κάνετε! Το κέρατό τους!» Η κυρία Αγγέλα είναι 80 χρόνων και πολύ θυμωμένη. Μεγάλωσε τρία παιδιά και έχει κάμποσα εγγόνια, αλλά κανένα δισέγγονο.

Οπως οι περισσότεροι της γενιάς μου, άνεργοι κι ανασφάλιστοι, οι 30άρηδες απόγονοι της κυρίας Αγγέλας δεν μπορούν να αποκτήσουν απογόνους. Το «σπίτι» όπου η γιαγιά μου σερβίρει καφέ είναι κυριολεκτικά δίπλα στο κύμα κι έχει απεριόριστη θέα στο λιμάνι του Περάματος.

Η κυρία Αγγέλα ζει σε ένα τροχόσπιτο μαζί με τον γιο της τον Μανώλη που εργάζεται στον Δήμο Πειραιά. «Μόνιμος όμως είναι, ε» - αυτή τη φράση πρέπει να μου την έχει πει τουλάχιστον 10 φορές σε μία ώρα.

Είναι ο δεύτερος χειμώνας που θα βγάλουν στο αυτοκινούμενο, «από άποψη όμως. Σιγά μην κάτσουμε σπίτι και να πληρώνουμε τόσους λογαριασμούς, πετρέλαιο, χαράτσια. Να μου κόψουν το ρεύμα, να κάνουν ό,τι γουστάρουν. Αϊ σιχτίρ! Θα δεις πως σιγά σιγά θα γίνονται όλο και περισσότεροι αυτοί που θα μας μιμηθούν», μου λέει ο Μανώλης. «Πέρσι έβγαλε όλο το χειμώνα μια 4μελής οικογένεια σε αντίσκηνο. Μια άλλη κυρία ξεκαλοκαίριασε εδώ επίσης με τη σκηνή της».

Στο τροχόσπιτο ακριβώς δίπλα μένει ο κύριος Γιώργος. Η γυναίκα του φεύγει τρεχάτη για να πουλήσει λιόσπορους στα φεριμπόουτ. «Ούτε αυτό δεν μας επιτρέπουν πια να κάνουμε, το απαγορέψανε στα περισσότερα πλοία. Κάντε κάτι, ρε παιδιά, πόσο ακόμα θα ζούμε έτσι;» μου φωνάζει φεύγοντας τρεχάτη. «Πώς σας λένε;» τη ρωτάω. «Εχει καμία σημασία; Εγώ ούτε ξέρω πολιτικά ούτε γνώμη έχω, να σας τα πει ο άντρας μου».

Ο άντρας της κάποτε ήταν επιχειρηματίας, είχε δικά του μαγαζιά με ρούχα και μπαρ. Κοιτάζει συνέχεια το κενό και κάνει μακριές παύσεις: «Οταν μας έκαναν έξωση, μείναμε κοντά δυο μήνες σε σκηνή. Η κόρη μου μας βοήθησε και πήραμε το τροχόσπιτο. Δεν μπορώ να βγω στη σύνταξη γιατί χρωστάω και στο ΤΕΒΕ. Ευτυχώς μας δίνουν φάρμακα οι γιατροί του κόσμου κι η γυναίκα μου φέρνει 10 ευρώ τη μέρα. Μ" αυτά τρώμε, μ" αυτά καπνίζουμε». «Γιατί δεν πάτε στη συνέλευση των κατοίκων, κύριε Γιώργο;» τον ρωτάω. «Γιατί υπάρχουν κι άλλοι που τα λίγα τρόφιμα που μαζεύουν οι κάτοικοι τα έχουν πιο πολύ ανάγκη».

Η εργατούπολη κατέρρευσε μαζί με τη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη το 2008: Από τότε τα ποσοστά ανεργίας στον γενικό πληθυσμό έχουν εκτοξευθεί στο 45% και στους εργάτες της Ζώνης αγγίζουν το 100%. Δυο χρόνια πριν, οι Γιατροί του Κόσμου (ΓτΚ) εγκατέστησαν στο Πέραμα ένα πολυιατρείο για να περιθάλπουν τους μετανάστες, τώρα πια παρέχουν τις υπηρεσίες τους σχεδόν αποκλειστικά σε άνεργους, ανασφάλιστους Ελληνες που φτάνουν εδώ από όλες τις περιοχές της Αττικής και την Κόρινθο. Κάποιες φορές δεν έχουν να πληρώσουν ούτε τα ναύλα για το λεωφορείο και φτάνουν στο ιατρείο με οτοστόπ.

Η εικόνα της απόλυτης φτώχειας είναι ορατή στα ιατρεία με αρρώστιες ξεχασμένες να επιστρέφουν, στα σχολειά με τα πεινασμένα κι ανεμβολίαστα παιδιά, στα πάρκα με τους νεοάστεγους, στις παρυφές των μεγάλων δρόμων με τις σκιές να ψάχνουν στους κάδους για αποφάγια. Φέτος οι ΓτΚ διένειμαν 12.000 κούτες με τρόφιμα. Οι δάσκαλοι παλεύουν για να εξασφαλίσουν έστω κι ένα κολατσιό στα παιδιά. Παρ' όλα αυτά, το Πέραμα είναι μια πόλη που δεν κλαίει.

«Δεν κλαίμε, δεν γκρινιάζουμε, δεν είμαστε ηττοπαθείς. Είμαστε ενωμένοι και παλεύουμε», μου λέει καθώς κουβαλάει φρέσκα μαρουλάκια ο Ανδρέας. Είναι 49 χρόνων, άνεργος σωληνουργός. Δίπλα του ο 58χρονος Αντώνης, άνεργος ηλεκτρολόγος κι η 48χρονη Αθηνά, «με δουλειά ακόμα, αλλά για πόσο;». Και οι τρεις ενεργά μέλη της Λαϊκής Συνέλευσης - μιας συλλογικότητας που γέννησαν οι πλατείες του 2010 και συσπειρώνει κατοίκους από 25 έως 70 χρόνων.

«Αυτοοργανωθήκαμε και πλέον μπορούμε να καλύψουμε 60 οικογένειες. Πήγαμε στον πρόεδρο των μικροπωλητών της λαϊκής, σε χασάπικα, φούρνους κι εστιατόρια. Στους μαγαζάτορες δηλαδή που μέχρι χτες ήμασταν πελάτες τους. Ενα μικρό χωριό είμαστε, γνωριζόμαστε όλοι. Κι επειδή κι εκείνοι φτωχά παιδιά είναι, ανταποκρίθηκαν αμέσως», λέει ο Ανδρέας.

Στο δίκτυο που δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβρη συμμετέχουν 3 χασάπηδες, 4 φουρνάρηδες, 4 ταβερνιάρηδες κι όλοι οι μανάβηδες της λαϊκής. Κανείς τους δεν θέλησε να «διαφημίσει» την κίνησή του, μιλώντας στην εφημερίδα ή φωτογραφιζόμενος (αναπόφευκτα μου ήρθαν στο νου τα δεκάδες μέιλ και τα φορτικά τηλεφωνήματα από εταιρείες που διαλαλούν την «εταιρική κοινωνική τους ευθύνη», δίνοντας ένα μικρό κάτι από τα τεράστια κέρδη τους).

«Εδώ δεν κάνουμε φιλανθρωπία, είμαστε αλληλέγγυοι. Γι' αυτό στη συνέλευσή μας μία φορά την εβδομάδα συμμετέχουν όλοι: συνδιαμορφώνουμε άποψη, συνγράφουμε τις προκηρύξεις μας, βοηθάμε όλοι στο χτίσιμο του δικτύου», λέει ο Αντώνης. «Κάποιοι σηκώθηκαν πρώτη φορά από τον καναπέ τους, άλλοι ήταν χρόνια στα κινήματα, άλλοι ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ., είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους, αλλά μας ένωσε η ανάγκη».

«Δεν παλεύουμε μόνο την πείνα, αγωνιζόμαστε και για τα χαράτσια, επανασυνδέουμε ρεύμα σε σπίτια που τους το κόβουν, προσπαθούμε να φτιάξουμε κοινωνικό φροντιστήριο. Κάναμε πριν λίγο καιρό μια μεγάλη αντιφασιστική πορεία. Το παλεύουμε συνολικά», λέει η Αθηνά.

«Δεν είναι εύκολο να βρούμε πάντα τους συμπολίτες μας, γιατί οι άνθρωποι, όταν φτάνουν σ' αυτά τα σημεία, ντρέπονται και κρύβονται. Κι ένα πρώτο πράγμα που προσπαθούμε να καλλιεργήσουμε σαν συλλογικότητα είναι πως δεν πρέπει να ντρεπόμαστε, αλλά να είμαστε εξοργισμένοι. Δεν φταίμε εμείς, φταίνε οι πολιτικές που μας έφεραν εδώ, η τρόικα και τα μνημόνια».

Οι λέξεις αυτές «αυτοοργάνωση» και «αλληλέγγυη» ηχούν παράξενα από γιαγιάδες και παππούδες, νοικοκυρές και μαγαζάτορες. Τις είχαμε συνηθίσει στα στόματα φοιτητών και διανοούμενων. Κι όμως εδώ, σ' αυτό το ηλιόλουστο πάρκο, όπου μικροί και μεγάλοι κουβαλάνε καφάσια με ζαρζαβατικά και καρτέλες μ' αυγά, οι λέξεις βρίσκουν το πραγματικό νόημά τους.

--

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... ο Νότος της φτώχειας ...

*
Δημήτρης Σ. Φαναριώτης
("Εφημερίδα των Συντακτών")
***
*

Χρωστούγεννα στο Νότο

.

Με φτωχότερα στολισμένες βιτρίνες, λιγότερα φώτα και πολύ πολύ λιγότερα χρήματα, άρα και εξαιρετικά περιορισμένες αγορές, θα περάσει τα φετινά Χριστούγεννα ο ευρωπαϊκός Νότος καθώς η οικονομική κρίση στην ευρωζώνη έχει κυριολεκτικά «γονατίσει» τα οικονομικά της μέσης οικογένειας σε Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία.

.

Ετσι, από τη Λισαβόνα μέχρι την Αθήνα και από τη Ρώμη έως τη Μαδρίτη το φετινό χριστουγεννιάτικο πνεύμα παραπαίει ισχνό και θλιμμένο, με τις πωλήσεις να σημειώνουν πτώση από 30% έως 40% και τις οικογένειες να περιορίζονται στα απολύτως αναγκαία!

.

Στο ρεπορτάζ που πραγματοποίησε στον ευρωπαϊκό Νότο το πρακτορείο Reuters, την πρώτη θέση στην ανέχεια των γιορτινών ημερών που διανύουμε έχει δυστυχώς η Ελλάδα. «Σίγουρα θα καθίσουμε όλοι μαζί στο γιορτινό τραπέζι φέτος, αλλά εξίσου βέβαιο είναι ότι δεν θα μπορέσουμε να φάμε κρέας», είπε ο 46χρονος άνεργος πωλητής ηλεκτρονικών υπολογιστών Πολυχρόνης Σωτηρίου. «Μάλιστα οι γονείς μου, που έζησαν τη γερμανική κατοχή, θεωρούν ότι η σημερινή κατάσταση δεν διαφέρει πολύ από το 1940», πρόσθεσε.

.

«Μας πίνουν κυριολεκτικά το αίμα», είπε η 59χρονη δασκάλα Ιωάννα Γεωργίου, ενώ ο 70χρονος συνταξιούχος Νίκος Τσάκος δήλωσε θλιμμένος ότι «αυτό που δεν μπορώ να αντέξω είναι το γεγονός ότι φέτος το μόνο που μπορεί να αγοράσω στα εγγόνια μου είναι από μια μεγάλη σοκολάτα! Αυτό σου ραγίζει πραγματικά την καρδιά», λέει.

Ανάλογη είναι η εικόνα και στην Πορτογαλία, η οποία όπως και η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με τη χειρότερη ύφεση των τελευταίων 40 ετών. «Εάν ανταλλάξουμε δώρα θα είναι πολύ πολύ φθηνά, των 2-3 ευρώ», είπε η καθαρίστρια Ανγκέια ντε Σότε από τη Λισαβόνα. «Οσο για δέντρο θα στολίσουμε και φέτος, αλλά με τα περσινά στολίδια».

Στην Ιταλία, την τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης, η κατάσταση είναι ελαφρώς καλύτερη από την Πορτογαλία και την Ελλάδα, ωστόσο σύμφωνα με το ρεπορτάζ του τηλεοπτικού δικτύου Rai Tre, ανησυχητικά είναι τα στοιχεία σε ό,τι αφορά την πορεία της αγοράς τα Χριστούγεννα.

Ως τώρα οι πωλήσεις παιχνιδιών σημειώνουν κάμψη 20%. Στα ίδια ποσοστά κυμαίνεται επίσης η μείωση των πωλήσεων χριστουγεννιάτικων στολιδιών, ενώ οι πωλήσεις τη δεύτερη εβδομάδα του Δεκεμβρίου σε σχέση με την ίδια περίοδο του 2011 είναι ήδη κάτω κατά 5,6%. Μάλιστα πολλά σουπερμάρκετ εξετάζουν το ενδεχόμενο τις τελευταίες ημέρες πριν από τις γιορτές να μείνουν ανοιχτά ώς αργά το βράδυ, σε μια προσπάθεια να αυξήσουν τον τζίρο τους.

«Είναι η χειρότερη χρονιά που έχω ζήσει τα τελευταία 24 χρόνια και δεν ξέρω αν θα καταφέρω να διατηρήσω το κατάστημά μου», είπε η Ρωμαία Μαρίσα Πίνες, η οποία βλέπει πολλούς κατοίκους της Αιώνιας Πόλης να μπαίνουν στο μαγαζί της, αλλά να μην ψωνίζουν χριστουγεννιάτικα στολίδια.

Ισπανική παράδοση

Στην τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης, την Ισπανία, η κατάσταση είναι κάπως καλύτερη από τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Κι αυτό όχι γιατί η οικονομία της βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση. Συμβαίνει λόγω της χριστουγεννιάτικης παράδοσης, η οποία είναι ισχυρότατη στη χώρα αυτή.

Ετσι, σύμφωνα με καταναλωτική έρευνα του πανεπιστημίου ESADE της Βαρκελώνης, η μέση ισπανική οικογένεια θα δαπανήσει περίπου 650 ευρώ για τις γιορτές, ποσό μεγαλύτερο απ" αυτό που θα δαπανήσουν τα νοικοκυριά των πλουσιότερων κρατών της ευρωζώνης. Φυσικά το ποσό είναι μειωμένο σε σχέση με πέρυσι και πρόπερσι και κατά 40% συγκριτικά με το 2007.

Πάντως και στη Μαδρίτη τα καταστήματα ήταν «επικινδύνως» ήσυχα, αισθητά λιτότερη ήταν και η γιορτινή διακόσμηση, ενώ όπως είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του συνδέσμου κρεοπωλών της ισπανικής πρωτεύουσας, «η κατανάλωση κρέατος είναι φέτος τρεις φορές μικρότερη σε σχέση με πέρυσι».

---

*

... οπλο - λαγνεία ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

"Αμερικάνικο Όνειρο"...

Στο φόντο της τραγωδίας στο σχολείο του Κονέκτικατ των ΗΠΑ αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι ήταν ήδη από το 2000, κάτω από την αιγίδα της οργάνωσης «Ενα εκατομμύριο μαμάδες», που σε ένα από τα μαζικότερα συλλαλητήρια στην ιστορία της Ουάσιγκτον κινητοποιήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες ζητώντας το εξής αυτονόητο:

«Νόμους οπλοκατοχής για ασφαλή παιδιά».

Εντούτοις, και τότε και πολλές φορές έκτοτε, αποδείχτηκε ότι το λόμπι της οπλο-λαγνείας διέθετε ισχυρότερες προσβάσεις στα αμερικανικά κέντρα εξουσίας.

Οι προσβάσεις αυτές και η αντίστοιχη επιρροή στα αμερικανικά κέντρα λήψης των αποφάσεων δεν έχουν να κάνουν μόνο ή κυρίως με το γεγονός ότι στις ΗΠΑ πρέπει να αναγνωριστεί ως δεδομένη η ύπαρξη σημαντικής κοινωνικής βάσης που τάσσεται υπέρ της οπλοκατοχής. Αλλωστε, είναι γνωστό ότι για κάθε διαμαρτυρία ενάντια στην οπλοκατοχή, στις ΗΠΑ αρθρώνεται λόγος - σε κοινωνικό επίπεδο - υπέρ της οπλοκατοχής.

Για παράδειγμα, την ίδια ώρα που πραγματοποιούνταν στην Ουάσιγκτον η διαδήλωση στην οποία αναφερθήκαμε κατά της οπλοκατοχής, σε άλλο σημείο της πόλης είχε διοργανωθεί αντι-διαδήλωση υπέρ της «ελευθερίας χρήσης των όπλων»...

*

Επομένως, η απάντηση στο ερώτημα για τη διαιώνιση του καθεστώτος της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ, βεβαίως και δεν μπορεί να μη λαμβάνει υπόψη της την παράδοση της χώρας.

Η ουσία, όμως, της υπόθεσης βρίσκεται αλλού. Αλλος είναι εκείνος ο παράγοντας, ο βασικός και ο καθοριστικός, που εξηγεί το γιατί σε μια χώρα 312 εκατομμυρίων ανθρώπων κυκλοφορούν πάνω από 270 εκατομμύρια όπλα!

Ο παράγοντας αυτός δεν είναι άλλος από την ισχύ που διαθέτει το πολιτικό και οικονομικό λόμπι (που εκπροσωπείται από τον λεγόμενο «Εθνικό Σύνδεσμο Τυφεκιοφόρων»), το οποίο τάσσεται υπέρ της ελεύθερης οπλοκατοχής στις ΗΠΑ. Πολιτική ισχύς η οποία προέρχεται από τη με χίλια νήματα διασύνδεσή του με επιχειρηματικούς κολοσσούς της βιομηχανίας όπλων, όπως, για παράδειγμα, η «Lockheed».

Για να καταλάβει κανείς τι εννοούμε με τον όρο «πολιτική ισχύς», αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στην ανθρωπογεωγραφία της αμερικανικής διοίκησης επί εποχής Μπους:

Η Λιν Τσέινι, σύζυγος του Αμερικανού αντιπροέδρου Τσέινι, διατέλεσε διευθύντρια στη «Lockheed». Ο Στέφεν Χάντλεϊ, αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφαλείας στο Λευκό Οίκο, ήταν ταυτόχρονα και ιδρυτής του δικηγορικού γραφείου «Σι και Γκάρντνερ», που εκπροσωπεί τη «Lockheed». Ο Νόρμαν Μινέτα ήταν υπουργός Μεταφορών και πρώην αντιπρόεδρος της «Lockheed». Οσο για τον αναπληρωτή γενικό εισαγγελέα των ΗΠΑ, ήταν αυτός που εκπροσωπούσε τη «Lockheed» στην Ατλάντα. Η «Lockheed» είναι η μεγαλύτερη πολεμική βιομηχανία στον κόσμο, που κατασκευάζει τα πάντα: Από αεροπλάνα, βόμβες και πυραύλους μέχρι υπουργούς, γερουσιαστές και εισαγγελείς.

Οσο για τη σημερινή αμερικανική διοίκηση, επί Ομπάμα, ένα στοιχείο αρκεί: Από τα άτομα που έχουν την υποστήριξη του «Εθνικού Συνδέσμου Τυφεκιοφόρων» στις εκλογές για το Κογκρέσο, ποσοστό άνω του 80% εκλέγονται...

*

Να, λοιπόν, η αιτία για το

«Πώς είναι δυνατόν για τα όπλα να υπάρχει λιγότερο αυστηρή νομοθεσία από τα παιχνίδια;»,

όπως αναρωτιόταν η «Ουάσιγκτον Ποστ» μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών έξω από το Λευκό Οίκο, το Φλεβάρη του 2001.

Να, λοιπόν, γιατί το πιο απλό πράγμα στις ΗΠΑ είναι η αγορά και η κατοχή όπλου. Κάθε είδους όπλου. Ακόμα και όπλα που εκτοξεύουν οβίδες πωλούνται ελεύθερα στους ενδιαφερόμενους πελάτες... Οπως αποκαλύφθηκε μετά από ένα ανάλογο τραγικό γεγονός με το προχτεσινό στο Κονέκτικατ, τα όπλα και τα πυρομαχικά που είχαν χρησιμοποιήσει τον Απρίλη του 1999 δύο μαθητές σε λύκειο του Κολοράντο, όταν εκτέλεσαν 13 συμμαθητές τους και στη συνέχεια αυτοκτόνησαν, τα είχαν προμηθευτεί από το σούπερ μάρκετ της περιοχής...

Να γιατί ακόμα και ο νόμος που ίσχυε από το 1994 μέχρι το 2004 όσον αφορά στην οπλοχρησία (και ο οποίος μετά τις συνεχείς αναβολές χρειάστηκε εφτά χρόνια για να ψηφιστεί) ως μοναδική προϋπόθεση για την αγορά όπλου στις ΗΠΑ όριζε ότι ο αγοραστής θα έπρεπε απλώς να είναι άνω των 18 ετών.

Να γιατί κατά την προεκλογική περίοδο του 2004, ακόμα και αυτός ο νόμος σχετικά με την οπλοκατοχή τέθηκε σε αχρηστία αφού η κυβέρνηση Μπους φρόντισε να αποφύγει να προχωρήσει στην ανανέωση της ισχύος του...

*

Αρκετές φορές η φιλολογία γύρω από το ζήτημα της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ θέλει να κατατείνει στο συμπέρασμα ότι η ευρεία κατοχή όπλων στις ΗΠΑ αποτυπώνει τους όρους συγκρότησης αυτού του κράτους. Οροι οι οποίοι, όπως λέγεται, έχουν διαμορφώσει στο λαό ένα πνεύμα «πολιτοφύλακα» και ότι τελικά είναι ο ίδιος ο λαός που ενσυνείδητα έχει επιβάλει τέτοιους κανόνες υπεράσπισης των ελευθεριών του, όπως η κατοχή όπλων, ώστε να αναγκάζεται το κράτος να τους αποδέχεται.

Μόνο που αυτή η προσέγγιση προσπαθεί, πίσω από ένα «έθνικ» και «φολκλορικό» προπέτασμα, να κρύψει ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα επικερδέστατο εμπόριο. Με μια μπίζνα τεραστίων διαστάσεων που, στο τέλος τέλος, δεν αντανακλά παρά την ακραία εκμεταλλευτική αγριότητα στο επίπεδο των κοινωνικών σχέσεων. Αγριότητα που θέλει «ο άνθρωπος (να) είναι λύκος για τον άνθρωπο». Στο πλαίσιο αυτής της αγριότητας και αυτής της μπίζνας, οι εκπρόσωποι του κράτους και του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος μόνο προσχηματικά επικαλούνται την πράγματι υπαρκτή αμερικανική παράδοση της οπλοκατοχής.

*

Εύλογο, επομένως, και το συνακόλουθο ερώτημα:

Τι κοινωνία είναι αυτή, τελικά, όπου όπως προείπαμε σε έναν πληθυσμό 312 εκατομμυρίων Αμερικανών, τα όπλα που υπάρχουν στα αμερικανικά σπίτια υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 270 εκατομμύρια (!), δηλαδή ένα όπλο για σχεδόν κάθε Αμερικανό, ανεξαρτήτως ηλικίας!

Πρόκειται προφανώς για μια κοινωνία βουτηγμένη στην «κουλτούρα του φόβου». Του «τρόμου». Του άκρατου ατομισμού. Της αποθέωσης της «δύναμης» και της επιβολής του «νόμου του ισχυρού». Του ανελέητου ανταγωνισμού και της αντιδραστικής βίας ως μέσου επιβεβαίωσης του εγώ. Μια κοινωνία που σπρώχνεται εξ απαλών ονύχων να αναζητά τη «συλλογικότητα» στις συμμορίες. Που διδάσκεται να εκλαμβάνει το έγκλημα ως διαδικασία «επιβίωσης» ή και «καταξίωσης», όπως ακριβώς απορρέει από το γεγονός ότι την μαθαίνουν να αποδέχεται τα εγκλήματα των ταγών της σαν «πατριωτισμό» και «επιβίωση του έθνους». Μια κοινωνία όπου η ανθρώπινη ζωή αξίζει τόσο όσο λέει εκείνο το σλόγκαν: «Ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος δεν είναι τίποτα».

Αυτή η κοινωνία, η τόσο διαποτισμένη από το πνεύμα του «κοινωνικού δαρβινισμού», μέσα από το καθεστώς των ταξικά αβυσσαλέων ανισοτήτων, με τους 50 εκατομμύρια λειτουργικά αναλφάβητους, τα 50 εκατομμύρια των ανασφάλιστων, τα 50 εκατομμύρια που τρέφονται με κουπόνια απορίας, τα 100 εκατομμύρια φτωχούς και απόκληρους, που εθίζεται διαρκώς από την κυρίαρχη ιδεολογία στη λογική της «Αγριας Δύσης», της «εκδίκησης» και της «αντεκδίκησης», που «λύνει» τα υπαρξιακά της φλερτάροντας ακατάπαυστα με την αλλοτρίωση και την αποξένωση μέσω των «σούπερ-ηρώων» της, φαίνεται να κρατά πάντα ζωντανό εκείνο τον αφορισμό του Κλεμανσό όταν έλεγε ότι «η Αμερική είναι η χώρα που πέρασε από τη βαρβαρότητα στην παρακμή χωρίς να αγγίξει τον πολιτισμό»...

*

Το αποτέλεσμα της οπλο-λαγνείας (για να θυμηθούμε το ομότιτλο και βραβευμένο με Οσκαρ ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ) είναι ένας πραγματικά «Ακήρυχτος Πόλεμος» στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Κάθε χρόνο στις ΗΠΑ σκοτώνονται από πυροβόλα όπλα πάνω από 11.000 άνθρωποι (!) ως αποτέλεσμα της ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής και οπλοχρησίας.

Πρόκειται, δηλαδή, σε επίπεδο ανθρωπίνων απωλειών, για ...τέσσερις (!) 11ες του Σεπτέμβρη κάθε χρόνο!

Οπως έλεγε ο Μουρ στο ντοκιμαντέρ του, αυτός ο «ακήρυχτος πόλεμος» στις ΗΠΑ δεν είναι παρά το τίμημα που πληρώνει ο αμερικανικός λαός για τον «Νο 1» ιμπεριαλιστή του πλανήτη. Είναι, όπως ισχυριζόταν, η αντανάκλαση στο εσωτερικό της αμερικανικής κοινωνίας - με τη μορφή της αντικοινωνικής «τρέλας» - του τρόμου, του φόβου και της βίας που οι ΗΠΑ σπέρνουν στον κόσμο...

Ενδεικτικά αξίζει να αναφερθεί τούτο:

Στην πρώτη του κιόλας συνέντευξη μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Ασκροφτ, είχε δηλώσει στο CNN: «Το να φέρουν όπλα οι Αμερικανοί είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά τους». Για να καταλάβουμε πώς ζυγίζει τα «δικαιώματα» το αμερικανικό πολιτικό σύστημα δεν έχουμε παρά να σημειώσουμε ότι αυτός, ο υπέρμαχος των «συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων», ο Ασκροφτ, ήταν ο ίδιος άνθρωπος που μετά την 11η Σεπτέμβρη είχε δηλώσει πως η Αμερική, στον «αγώνα της κατά της τρομοκρατίας», δεν μπορεί να ασχολείται με «πολυτέλειες», όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ατομικές ελευθερίες...

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*