... "Οι κακούργοι" ...

*
Γιώργος Δελαστίκ
***
*

"Πανικός των πλουτοκρατών"

*

"Panic of the Plutocrats"

By Paul Krugman

.
Κουίζ: Εσείς σε ποια εφημερίδα νομίζετε ότι εμφανίστηκε άρθρο με τίτλο

"Πανικός των πλουτοκρατών", στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης" ή στην

"Προλεταριακή Σημαία"; Αν γεμάτος αυτοπεποίθηση απαντήσατε

καγχάζοντας "Μα, φυσικά στην ''Προλεταριακή Σημαία"!", λυπούμαστε,

αλλά... χάσατε! Αρθρο με τον τίτλο αυτόν δημοσιεύθηκε την Τρίτη στους

"Τάιμς της Νέας Υόρκης".

Υπογράφεται δε όχι από κάποιο νεαρό "φρικιό", αλλά από έναν κορυφαίο Αμερικανό οικονομολόγο, ο οποίος μάλιστα τιμήθηκε και με το Νομπέλ Οικονομίας μόλις προ διετίας, στην κορύφωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης: τον Πολ Κρούγκμαν - σύμβουλο παρεμπιπτόντως κατά κάποιο τρόπο και του πρωθυπουργού της Ελλάδας Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος όμως ακολουθεί πολιτική... διαμετρικά αντίθετη από αυτή που πρεσβεύει ο Κρούγκμαν! Οι τακτικοί αναγνώστες των "Τάιμς της Νέας Υόρκης" είχαν βεβαίως υποστεί το πρώτο σοκ ήδη από το Σάββατο.

Ο τίτλος εκείνου του άρθρου του Πολ Κρούγκμαν ήταν "Οι κακούργοι" και το σοκ συνίστατο στην αποκάλυψη ότι ο νομπελίστας οικονομολόγος με τον τίτλο αυτό εννοούσε τους... τραπεζίτες! Εξηγούσε μάλιστα ότι αναφερόταν σε ρήση του προ αιώνος προέδρου των ΗΠΑ Θίοντορ Ρούζβελτ (1901-1909), ο οποίος είχε κάνει λόγο για "κακούργους μείζονος πλούτου".

Ο Πολ Κρούγκμαν τάσσεται αναφανδόν υπέρ των "Αγανακτισμένων" των ΗΠΑ που έχουν συγκροτήσει το κίνημα "Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ" και το εκφράζει δημόσια με τα γραπτά του.

"Οταν άρχισαν οι διαμαρτυρίες του κινήματος ''Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ'' πριν από τρεις εβδομάδες, τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης τις χλεύαζαν, αν καταδέχονταν να αναφέρουν έστω τα γεγονότα... Με τα εργατικά συνδικάτα και έναν αυξανόμενο αριθμό Δημοκρατικών να εκφράζουν τώρα τουλάχιστον υπό όρους υποστήριξη για τους διαδηλωτές, το κίνημα ''Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ'' αρχίζει να μοιάζει με σοβαρό γεγονός που θα μπορούσε τελικά να θεωρηθεί ως σημείο καμπής", γράφει ο Κρούγκμαν.

"Απομένει να διαπιστωθεί αν οι διαμαρτυρίες αυτές θα αλλάξουν την κατεύθυνση της Αμερικής. Πάντως οι διαμαρτυρίες έχουν ήδη προκαλέσει μια αξιοσημείωτα υστερική αντίδραση από τη Γουόλ Στριτ, τους ζάπλουτους γενικά και τους πολιτικούς και τους σοφολογιότατους που υπηρετούν πιστά τα συμφέροντα του πλουσιότερου ενός εκατοστού του 1% του πληθυσμού", προσθέτει ο Αμερικανός νομπελίστας.

"Τι μπορούμε να πούμε για τις διαμαρτυρίες; Πρώτα πρώτα το σημαντικότερο: η καταγγελία εκ μέρους των διαδηλωτών της Γουόλ Στριτ ως μιας οικονομικά και πολιτικά καταστροφικής δύναμης, είναι απολύτως σωστή", τονίζει.

Λοιδορώντας πολιτικούς εκπροσώπους του αμερικανικού κατεστημένου που καταγγέλλουν τους διαδηλωτές ως "όχλο" που προβαίνει σε πράξεις "ταξικού πολέμου" και τους κατηγορούν ως "αντιαμερικανούς (!)", ο Πολ Κρούγκμαν υπογραμμίζει: "Οι Αφέντες του Σύμπαντος της Γουόλ Στριτ αντιλαμβάνονται βαθιά πόσο ηθικά μη υπερασπίσιμη είναι η θέση τους. Είναι άνθρωποι που πλούτισαν με περίπλοκα χρηματοοικονομικά παιχνίδια, τα οποία όχι μόνο δεν ωφέλησαν τον αμερικανικό λαό, αλλά συνεισέφεραν στο να μας σπρώξουν σε μια κρίση, οι συνέπειες της οποίας συνεχίζουν να πλήττουν τις ζωές δεκάδων εκατομμυρίων συμπολιτών τους. Δεν έχουν όμως πληρώσει κανένα αντίτιμο γι' αυτό".

Τις απόψεις του Πολ Κρούγκμαν συμμερίζεται και ένας άλλος κορυφαίος αρθρογράφος των "Τάιμς της Νέας Υόρκης" ονόματι Τζέιμς Κάρολ, ο οποίος σε άρθρο του την Τρίτη εστίαζε την προσοχή του στη "νεολαία που έχει ωθηθεί στο χείλος του γκρεμού" και τόνιζε μεταξύ άλλων:

"Γίνεται καθαρό ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση που παντού στροβιλίζεται γύρω από ανεύθυνες τράπεζες και ατιμώρητους τραπεζίτες έχει πυροδοτήσει ένα παγκόσμιο αίσθημα απόγνωσης και οργής... Νεότητα που διακόπηκε, ενηλικίωση που αναβλήθηκε, καριέρες που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν, η απογοήτευση ως τρόπος ζωής. Μια απύθμενη άβυσσος χαμένων ευκαιριών χάσκει μπροστά στα πόδια μιας ολόκληρης αμερικανικής γενιάς. Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο...".

ΝΕΑ ΗΘΗ
"Εξτρεμιστές είναι οι ολιγάρχες!"

Καταπέλτης ήταν στο άρθρο του ο Πολ Κρούγκμαν εναντίον όσων προσπαθούν να συκοφαντήσουν τους "Αγανακτισμένους" των ΗΠΑ: "Ποιος είναι πραγματικά αντιαμερικανός; Οχι οι διαδηλωτές, οι οποίοι απλώς προσπαθούν να ακουστεί η φωνή τους. Οχι, οι πραγματικοί εξτρεμιστές σ' αυτή την υπόθεση είναι οι ολιγάρχες της Αμερικής, οι οποίοι θέλουν να καταπνίξουν κάθε κριτική για τις πηγές του πλούτου τους", έγραψε ο Αμερικανός νομπελίστας στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης". "Οι διαμαρτυρίες συνιστούν ευρεία καταδίκη των κοινωνικών και οικονομικών δομών... Το κίνημα ''Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ'' απευθύνεται στη συνείδηση του έθνους και του κόσμου ολόκληρου", έγραψε στην ίδια εφημερίδα ο αρθρογράφος Τζέιμς Κάρολ.

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... μετά θα είναι αργά ...

*

Λιάνα Κανέλλη

***

*

Εργασία μάρκα Vs Κεφάλαιο μπάνκα

*

Τώρα αρχίζει η μεγάλη μάχη! 'Η μήπως αισιοδοξούμε κάποιοι υπέρμετρα; Γιατί υπάρχουν συμπολίτες μας που πήγαν και δανείστηκαν απ' τις τράπεζες για να πληρώσουν την εφορία. Λίγοι. Αλλά πήγαν. Γιατί είναι ευκολότερο, βολικότερο κι αστικότερο από το να βγουν στο δρόμο μαζί και για τους εργάτες.

. 

Τώρα αρχίζει το ματς! Τώρα που και οι πέτρες του «λάιφ στάιλ» ακόμα συνειδητοποιούν βίαια και σοκαριστικά ότι η εργασία είναι μάρκα στο καπιταλιστικό καζίνο με το κεφάλαιο στη μπάνκα.
.
Τσιπάκια οι μισθοί, οι συντάξεις, τα δικαιώματα. Το καζίνο περνάει κρίση. Πέσαν τα κέρδη του. Και φτηναίνει τις μάρκες. Ιδρώτας, κόποι, όνειρα, Υγεία, Παιδεία όλα στην τσόχα του χρηματοπιστωτικού καζίνο.
.
Τι πολυνομοσχέδια κι αηδίες. Αυτό που έρχεται στην ψευδοαρένα της Βουλής είναι το δάχτυλο του κουλοχέρη, είναι το μεγάλο «φρουτάκι» της περήφανης μεταπολίτευσης των θιασωτών της αλλαγής. Είναι το νέο στρατόπεδο συγκέντρωσης εργαζομένων - δούλων με μορφή καζίνου, πολύχρωμα φωτάκια, επιγραφές με νέον και υστερική τυπική βωμολοχία των απατεώνων του τζόγου. Στην ουρά και ουστ! Πώς το είπε ο Γερμανός ασιάτης υπουργός. «Να μιμηθείτε τους επιχειρηματίες, που πάνε δυο ώρες νωρίτερα και φεύγουν μια ώρα αργότερα στη δουλειά...».
.

Δεν έχουν έρμα και τέρμα. Ποτέ δεν είχαν οι καπιταλιστές. Εσφαζαν κι έβαζαν και τους άλλους να παίζουν μουσική. Ενωμένη Ευρώπη εναντίον εξουθενωμένων Ελλήνων; Οχι, δεν είναι αυτό το ματς. Είναι το σκηνικό. Να ξεγελαστούν να μπούνε στο καζίνο όσοι τρέμουν μήπως δεν επιβιώσουν.

. 

Θα βρεθούν βουλευτές να το ψηφίσουν; Με ρωτάγανε άσχετοι και σχετικοί. Σαν να μην τους είχανε ψηφίσει οι ίδιοι. Οποιος καμώνεται ότι δεν ξέρει ποιοι είναι, ποιοι είμαστε στο ιστορικό αυτό «ρινγκ» αντίπαλοι ταξικοί και μόνον, είναι ήδη μάρκα με έκαψες. Χρωματιστό πλαστικό «νόμισμα» με φωτοτυπημένη την αξία που καθορίζει η μπάνκα. Κι όποιος λέει να διορθώσουμε το καζίνο και να μοιράσουμε τις μάρκες καλύτερα, είναι γκρουπιέρης του καπιταλισμού έστω κι αριστερόχειρ.
.
'Η θα σηκώσει κεφάλι η εργασία ή θα βγει νοκ άουτ και ο πλούτος, το μέλλον, η ζωή θα πάει στους στοιχηματιτζήδες. Τώρα δεν υπάρχει στην πραγματικότητα διάλογος. Δεν είναι πολιτισμός να σε πλακώνουνε εργάτη, υπάλληλε, μικρομεσαίε, αγρότη, φοιτητή, μαθητή, καλλιτέχνη, γέρο, γριά κι αγέννητε στις μπουνιές και να βγάζεις τα γάντια, να σκύβεις το κεφάλι και να συζητάς. Συνενοχή στο φόνο είναι η αδράνεια.
.

Ο καθείς και τα όπλα του. Η απεργία της 19ης Οκτωβρίου πρέπει να είναι καθολική. Παραλυτική. Να μη δουλέψει μισός σκλάβος. 'Η θ' ανατραπεί ολοκληρωτικά αυτή η πολιτική ή θα μετράμε πτώματα σε μια χώρα - φυλακή. Η φτώχεια σκοτώνει. Μαζικά. Η ελευθερία που δεν εφαρμόζεται είναι σαράκι που τρώει κι επερχόμενες γενιές.

. 

Επεσαν κόκαλα στο χώμα και γυμνώθηκαν για να ξέρουμε εμείς την τιμή του αίματος. Δε γίνονται μάρκα βρε αδερφέ. Τώρα είναι η ώρα. Μετά θα είναι αργά. Το καζίνο πάντα κερδίζει; Το καμένο καζίνο σώζει αυτούς που το τρέφουν, μαζί ζουν. Δεν παίζουν. Τη ζωή της άλλης τάξης.

---
*

... "είμαι δέκα μήνες άνεργη" ...

*

Ανεργοι Δημοσιογράφοι

***

*

Η σοκαριστική εξομόγηση

.

μιας άνεργης ...

*

Είμαι στα 37 μου.

Δουλεύω απ' τα 16 μου.

Στην Αθήνα ζω απ' τα 24 μου.

Δε θυμάμαι εποχή που να 'χω μείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα άνεργη. Θυμάμαι πολλές εποχές που... βρέθηκα να κάνω δυο δουλειές ταυτόχρονα. Τα τελευταία οκτώ χρόνια για παράδειγμα. Θυμάμαι εποχές που τα πράγματα ήταν καλά, κι άλλες που ήταν δύσκολα και στριμωγμένα. Ποτέ μου όμως, ούτε στις πιο άγριες "πείνες" των φοιτητικών μου χρόνων, δε βρέθηκα στην κατάσταση που είμαι τώρα.

Δεκατρία χρόνια σ' αυτή την πόλη, δούλεψα, μόχθησα, στάθηκα στα πόδια μου, αλλά τώρα πια παράδωσα τα όπλα.

Είμαι δέκα μήνες άνεργη. Γνωρίζοντας από νωρίτερα πως θα χάσω τη δουλειά μου, άρχισα να ψάχνω από πέρισυ το Πάσχα. Έστειλα 120 περίπου βιογραφικά σ' αυτό το διάστημα, σε διάφορες δουλειές, και καμιά 35αριά σε εκδοτικούς οίκους για μετάφραση.

Πήρα δύο απαντήσεις από εκδοτικούς οίκους, οι οποίοι με ενημέρωναν πως δεν χρειάζονται συνεργάτες.

Οι υπόλοιποι 153 προφανώς λυπήθηκαν το χρόνο που χρειάζεται να στείλεις ένα απορριπτικό email.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου αντιμετωπίζω μια έξωση στο τέλος του τρέχοντος μήνα. Η σπιτονοικοκυρά έχει αφρίσει και πλέον θα μιλάμε με τους δικηγόρους της. Έχει δίκιο φυσικά. Τα λεφτά της θέλει, δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Τα 8 χρόνια που μένω στο σπίτι της και το ότι ποτέ δεν της καθυστέρησα ή έφαγα νοίκια, δεν παίζουν κανένα ρόλο. Ούτε οι εργασίες που έκανα στο σπίτι με δικά μου έξοδα και κόπο. Άλλωστε όπως είπε κι η ίδια, "δεν έχω πια αξιοπρέπεια", κι όπως υπερθεμάτισε η κόρη της "είμαι απατεώνας που ζω εις βάρος τρίτων".

Οι μεταφορείς που ήρθαν για να μου δώσουν τιμή για μετακόμιση και αποθήκευση μου ζήτησαν 150 ευρώ μηνιαίως για αποθήκευση σε κοντέινερ τους και 600-750 για τη μετακόμιση μέχρι την αποθήκη. Για μετακόμιση ως το πατρικό μου στο Βόλο μου ζητούν περίπου 1200 ευρώ.

Δεν έχω τα χρήματα ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο. Ακόμη κι αν έβρισκα τα χρήματα για τη μετακόμιση ως το Βόλο, η μητέρα μου ζει σ' ένα μικρό διαμέρισμα των 40 τετραγωνικών όπου μετά βίας να χωρέσω εγώ κι ο υπολογιστής μου, ίσως και κάποια από τα ρούχα μου.

Όλα τα υπόλοιπά μου πράγματα, το νοικοκυριό 10 και βάλε χρόνων, θα πάει πιθανόν για βρούβες.

Η εφορία μου ζητά τα 300 ευρώ του φόρου επιτηδεύματος κι ο τόκος τρέχει 3% το μήνα. Η ΔΕΗ σε λίγο θα μου στείλει το τελευταίο μπουγιουρντί ενώ υπολόγισα πως ο φόρος που θα μπει ενσωματωμένος θα είναι περίπου 420 ευρώ.

Το τελευταίο δίμηνο του ΤΕΒΕ το πλήρωσα με αίμα και κυριολεκτικά τελευταία στιγμή.

Η επόμενη πληρωμή στο τέλος του Νοέμβρη δε θα γίνει. Η τρέχουσα εισφορά μου είναι 640 ευρώ, αλλά εγώ είμαι χωρίς μετάφραση.

Η εταιρεία με την οποία συνεργάζομαι μου δήλωσε πως δεν ξέρουν αν και πότε θα μου ξαναδώσουν δουλειά και πως δεν μπορούν να μου εγγυηθούν πως θα έχω σταθερή συνεργασία μαζί τους. Σε περίπτωση που είχα, αυτή η σταθερή συνεργασία θα μου απέφερε το αστρονομικό ποσό των 420 ευρώ το μήνα. Για την ώρα όμως, δεν υπάρχει ούτε αυτό το δεδομένο.

Η πόλη στην οποία έζησα δεκατρία χρόνια τώρα, με φτύνει στο περιθώριο σαν σκουπίδι.

Είμαι δειλή για να δώσω μια και να πηδήξω απ' το μπαλκόνι, και ζει ακόμα η μάνα μου, δεν της αξίζουν τέτοιες καράφλες στα ογδόντα της.

Δεν ξέρω ούτε πού θα πάω, ούτε πού θα σταθώ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω κυριολεκτικά επί ξύλου κρεμάμενη, χωρίς τόπο να πατήσω και να κρατηθώ.

Κι εντάξει, εγώ πάω στο διάολο, κι όλα έφτασαν στο τέλος.

Όμως δεν αντέχω λεπτό στη σκέψη πως δεν μπορώ να βολέψω κάπου τα ζωντανά μου. Η Λούνα, ο Κανέλλος κι ο Τσίκος δε φταίνε σε τίποτα. Τα μεγάλωσα όλα από μια σταλιά, η Λούνα πλησιάζει τα δέκα χρόνια της και δεν έχει ζήσει στο δρόμο ούτε μια μέρα απ' τη ζωή της. Πού θα πάνε αυτά τα ζώα; Τι θ' απογίνουν;

Πώς να τα γλιτώσω και πώς να τα εξασφαλίσω; Πόσα θα προλάβω να κάνω μέχρι το τέλος του μήνα;

Έχω απελπιστεί κι έχω βυθιστεί στην απόγνωση. Όσες καβάτζες υπομονής και κουράγιου είχα έχουν εξανεμιστεί.

Και φως δε βλέπω πουθενά.

Ξημέρωσε κι είναι νύχτα.
---
* 

... Ελλάς - μια, τύποις, ανεξάρτητη χώρα ...

*
Παντελής Μπουκάλας
***
*

Το Σύνταγμα

.

και ο κύριος Μεϊντάνης

*
Σαν ανάχωμα τα έβλεπαν όλοι οι άνθρωποι της δουλειάς και σαν το τελευταίο τους οχυρό, που ήθελαν να ελπίζουν ότι θα κρατούσε όταν θα είχαν πέσει όλα τα υπόλοιπα: τον κατώτατο μισθό και το κατώτατο μεροκάματο. Τα προστάτευε και τα δύο, έτσι πίστευαν, ασπίδα άτρωτη, το Σύνταγμα. Δεν ήταν το μέγεθός τους εκείνο που δημιουργούσε μια κάποια αίσθηση ασφάλειας, όσο το γεγονός ότι απέρρεαν από την εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας, που ακόμα κι όταν δεν τηρείται επακριβώς, όπως ήδη συνέβαινε ευρύτατα και με κάθε πρόσχημα, σε κάνει να νιώθεις πως είσαι μέρος ενός ισχυρού και στοιχειωδώς προστατευμένου όλου που, εν πάση περιπτώσει, μπορεί να αμυνθεί, μια κουκκίδα που βρίσκει νόημα μέσα στο εμείς, και όχι μια άσημη μονάδα, ανυπεράσπιστη στην αγριότητα της αγοράς, δίχως ρίζες και συνάφεια.
.
Μόνο που οι υπουργοί μας, από τρόμο, αδαημοσύνη ή αβουλία, χρειάστηκαν μια ολόκληρη μέρα για να θυμηθούν το Σύνταγμα· για να θυμηθούν δηλαδή και να πουν στους μέχρις απληστίας απαιτητικούς τροϊκανούς ότι τα πράγματα αυτά τα ρυθμίζει κουτσά-στραβά το Σύνταγμα της ελληνικής πολιτείας και δεν επιδέχονται αμφισβήτηση ή ροκάνισμα. Και μπορεί η Ελλάδα να έχασε ένα κομμάτι της κυριαρχίας της, και όχι μονάχα της δημοσιονομικής όπως διατείνεται ο πραγματιστής πρώτος αντιπρόεδρος της κυβερνήσεώς της, δεν έπαψε ωστόσο να είναι, τύποις, ανεξάρτητη. Και όταν πια ο πρωθυπουργός έβαλε μπροστά τη μηχανή των ηρωικών διακηρύξεων, που κανείς πια, εδώ και στο εξωτερικό, δεν της δίνει ιδιαίτερη σημασία, όταν άρχισε δηλαδή να λέει με υψωμένη τη φωνή ότι «εμείς δεν θα γίνουμε Ινδία και Μπανγκλαντές», εμείς που υποτίθεται ότι θα γινόμασταν πότε Σουηδία, πότε Δανία και πότε Φινλανδία, το ξήλωμα είχε ήδη ξεκινήσει. Γιατί όλα τα πράγματα ξηλώνονται πρώτα σε συμβολικό επίπεδο (ή «κουρεύονται», για να μιλήσουμε με την τρέχουσα ορολογία). Και, ως ταμπού, ως όριο, η εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας δεν υπάρχει πια. Πιθανόν ούτε και το Σύνταγμα που την προέβλεπε και την προστάτευε. Κι ας τον θυμούνται τον καταστατικό μας χάρτη όποτε είναι να μας θυμίσουν τις υποχρεώσεις και τα καθήκοντά μας.
.
Εφτακόσια πενήντα ευρώ ο κατώτατος μισθός και τριάντα τέσσερα το ημερομίσθιο. Μείον οι κρατήσεις βέβαια, που φέρνουν το μεροκάματο στο τριαντάρικο. Τριάντα επί τριακόσια σαράντα, για να επιστρέψουμε στον κόσμο της δραχμής που ποτέ δεν έφυγε από μια ακρίτσα του μυαλού μας, μας κάνει ένα δεκαχίλιαρο και κάτι ψιλά ημερησίως. Πολλά λεφτά δηλαδή, σε δραχμές πάντοτε, αν θυμηθούμε την εποχή που οι τοίχοι της Αθήνας φιλοξενούσαν συνθήματα που απαιτούσαν να γίνει «Χιλιάρικο το κατώτερο» μεροκάματο. Πολλά λεφτά, αν παραβλέψουμε το γεγονός ότι στα χέρια μας, και στην αγορά εν γένει, το ευρώ των 340,75 δραχμών έφτασε να μετράει σαν παλιό κατοστάρικο, αν όχι και λιγότερο. Ή μάλλον, δεν έφτασε με τον καιρό σ' αυτή την αναλογία, αλλά την είχε σχεδόν εξαρχής, αφού με το καινούργιο νόμισμα χάσαμε την υλική αίσθηση του χρήματος, τη γνώση της άμεσης αντιστοίχισής του με τα πράγματα· χάσαμε δηλαδή και όση αίσθηση και γνώση είχαν μείνει μέχρι τότε αλώβητες από το πλαστικό χρήμα που είχε εισβάλει στη ζωή μας εκμαυλιστικό, καθότι «τζάμπα».
Λοιπόν, επειδή τον «οικονομικό πατριωτισμό» δεν μπορούμε να τον περιμένουμε από πουθενά αλλού, ας πούμε από αυτούς που έστειλαν ήδη τα χρήματά τους στον σκληρό δρόμο της ξενιτιάς, τέρμα οι πολυτέλειες. Τέρμα ο συβαριτισμός και η «ζωή πέρα από τα όριά μας» για την οποία μάς καταγγέλλουν οι βλοσυροί ασκητές και ερημίτες από το φτωχικότατο γυάλινο κελί τους, από τις οχτώ το βράδυ κι ύστερα. Τέρμα οι υπερβολές, αν είναι ν' αντέξουμε μ' αυτά τα τριάντα ευρώ ημερησίως, άντε, και με τον κουμπαρά που μας έμεινε αμανάτι από τότε που γράφαμε εκθέσεις για την «ημέρα της αποταμίευσης», που πρέπει να αποβλήθηκε πια από το σχολικό εορτολόγιο, σαν άγιος που με νεότερες έρευνες αποδείχθηκε αγύρτης.
.
Η εφημερίδα πρώτα, ένα ευρώ τουλάχιστον, για να μην πούμε για τα γκαστρωμένα κυριακάτικα φύλλα, στα μισά από τα οποία πρόκειται για απλό ανεμογκάστρι. Υπάρχει και το Ιντερνετ, βρε αδερφέ, για την ενημέρωση. Υπάρχουν και τα κανάλια, που όχι μόνο μάς διαφωτίζουν, αλλά από πάνω καλύπτουν και τις ανάγκες μας για ψυχαγωγία και διασκέδαση· σπολλάτη τους μάλιστα που αποφάσισαν να φορτώσουν το πρόγραμμά τους με τουρκικά σίριαλ, βοηθώντας μας έτσι να επιστρέψουμε στη συναισθηματική μας προϊστορία αλλά σε περιβάλλον χλιδής, κακόγουστης μεν, αλλά, ως προς αυτό, ελληνικότατης.
.
Κομμένος ως εκ τούτου και ο κινηματογράφος. Και τα βιβλία, όργανα του σατανά είναι κι αυτά, αφού μια στο τόσο μπορεί να φέρουν την απόλαυση, και η απόλαυση είναι πράγμα κακό. Κομμένο και το θέατρο, αφού σε δύο - τρία χρόνια όλο και κάποιο κανάλι θα δείξει τις φετινές επιθεωρήσεις. Και από μουσική, τα λαθραία ντιβιντί κάνουν μια χαρά τη δουλειά τους.
.
Α, παρεμπιπτόντως, κομμένο και το ευρώ ή το πενηντάλεπτο που δίναμε στα φανάρια, σε παιδιά που έχουν ήδη γεράσει· γιατί άμα τα μετρήσεις αυτά τα καθημερινά έξοδα της κυκλοφορίας με θρησκευτική ευλάβεια και επιστημονική αυστηρότητα, όπως έκανε ο μέγας δραχμοφύλαξ Βέγγος-κύριος Μεϊντάνης, κι άμα προσθέσεις και τα φιλοδωρηματάκια για κάθε παραγγελία, πίτσα ή σουβλάκια, ένα μεροκάματο το μήνα φεύγει για να τα 'χουμε καλά με τον εαυτό μας, δηλαδή, όπως θα έλεγε ο κ. Ρεν ή ο κ. Σόιμπλε και κάθε άλλος του οικονομικού προτεσταντισμού, φεύγει «αντιπαραγωγικά».
.
Τέρμα λοιπόν και οι παραγγελίες. Θα πηγαίνουμε μόνοι μας να ψωνίζουμε. Σε πακέτο. Ωστε και το κουβέρ να γλιτώνουμε και το φιλοδώρημα. Και θα περπατάμε κιόλας. Και περπατώντας θα αποφεύγουμε το κάπνισμα, οικονομικώς ανεπίτρεπτο έτσι κι αλλιώς, μια απαράδεκτη πολυτέλεια. Τέρμα και το ταβερνάκι και το τσιπουράδικο, τα τραπεζάκια έξω γενικώς, του χρόνου πάλι, ή καλύτερα μετά το 2013 «που θα βγούμε από το τούνελ»· δεν είναι τώρα καιρός για τέτοιες σπατάλες και φιλοτομαρισμούς, άσε που μετά το τρίτο - τέταρτο ποτηράκι λύνεται η γλώσσα κι αρχίζει ξεθυμαίνοντας να πυροβολεί ανενδοίαστα τις κεφαλές του έθνους που τόσο μοχθούν για τη σωτηρία της φυλής. Τέρμα και τα φροντιστήρια και οι κατεπείγουσες εξετάσεις στα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα, με δικά μας έξοδα, κι ό,τι άλλο έδινε νόημα στα φαντάσματα «δωρεάν παιδεία» και «δωρεάν υγεία».
.
Ναι, το κούρεμα πρέπει να το αρχίσουμε εμείς, πριν μας το επιβάλουν, και να 'ναι βαθύ. Θα πεις, κόψε κόψε δεν απομένει παρά η ζωή της αμοιβάδας, η ζωή χωρίς τους άλλους, ή μάλλον η ζωή που μετράει τους άλλους σαν ανελέητους εχθρούς. Σωστά. Αλλά, πρώτον, πρέπει να πληρώσουμε για τις ασωτίες μας, όλοι το λένε, όλοι το απαιτούν, Ευρωπαίοι επίτροποι, Αμερικανοί νομπελίστες, οίκοι αξιολόγησης, Ελληνες υπουργοί και πάσης φύσεως νομενκλάτορες. Κι ύστερα κάπως πρέπει να εναρμονιστούμε με τη στολή του κοψοχέρη, που από εκλογές σε εκλογές έφτασαν πια να τη φοράνε εννιά στους δέκα Ελληνες.

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Stavrovelonia
*

... σεξ και φιλοσοφία ...

*
Μιχάλης Μητσός
***
*
Διαστάσεις
*

Ρώτησαν κάποτε τον Ντεριντά τι θα ήθελε να μάθει για τους φιλοσόφους που δεν το ήξερε ήδη. «Θα ήθελα να μάθω τη σεξουαλική τους δραστηριότητα», απάντησε. «Δεν ξέρουμε τίποτα για τη σεξουαλική δραστηριότητα των φιλοσόφων».

.

Ο λόγος είναι ότι κάποτε οι φιλόσοφοι δεν έπρεπε να έχουν τέτοια δραστηριότητα. Στο κείμενό του με τίτλο «Φαίδων», ο Πλάτων χαρακτηρίζει το σώμα «φυλακή της ψυχής». Και η δυαδική αντίθεση σώμα - ψυχή εξακολουθεί να καταλαμβάνει περίοπτη θέση στον μονοθεϊστικό μας πολιτισμό, όπου το σώμα θεωρείται εμπόδιο, αν όχι εχθρός, στην κατάκτηση της ευτυχίας. Αντιδρώντας σε αυτό το σχήμα, ο γάλλος καλλιτέχνης Πασκάλ Λιεβρ άρχισε το 2008 να αγοράζει ανδρικά εσώρουχα και να κεντά πάνω τους τα ονόματα φιλοσόφων. Στη συνέχεια ζήτησε από μοντέλα να ποζάρουν, κρατώντας στο ένα χέρι ένα βιβλίο του συγγραφέα που αναγράφεται στο εσώρουχό τους και στο άλλο το όργανό τους. Ο στόχος του ήταν να αποδείξει ότι, ναι, μπορείς να ερεθιστείς διαβάζοντας φιλοσοφία.

.

Οι φωτογραφίες των μοντέλων παρουσιάστηκαν στην Γκαλερί Flatland της Ουτρέχτης. Κι αμέσως άρχισαν τα τηλεφωνήματα από άνδρες που ήθελαν να αγοράσουν τα συγκεκριμένα εσώρουχα. Στην αρχή ο Λιεβρ δίστασε, τα κίνητρά του ήταν συμβολικά. Κι ούτε ήθελε να βγάζει φιλοσόφους κατά παραγγελία. Ο Πλάτων, ας πούμε, δεν «γράφει» στα εσώρουχα. Πολύ καταλληλότεροι είναι ο Φρόυντ, ο Φουκώ, ο Ντελέζ και κυρίως ο Νίτσε. «Για μένα», λέει ο γάλλος καλλιτέχνης στη «Λιμπερασιόν», «όλα αρχίζουν με τον Νίτσε και την εξής δήλωσή του στο "Τάδε έφη Ζαρατούστρα": "Είμαι εξ ολοκλήρου σώμα και τίποτε άλλο" η ψυχή δεν είναι παρά μια λέξη για ένα τμήμα του σώματος". Ο Νίτσε είναι ο φιλόσοφος της ρήξης, ο άνθρωπος που αποδόμησε τη μεταφυσική και έθεσε τέρμα στον διαχωρισμό του σώματος από την ψυχή ή το πνεύμα». Το 2010, ο Λιεβρ οργάνωσε μια φιλοσοφική επίδειξη μόδας στο Μπομπούρ, με τη συμμετοχή δέκα ανδρών που φορούσαν τα κλασικά άσπρα σλιπάκια όπου ήταν γραμμένες γνωστές φράσεις φιλοσόφων. «Ξεκίνησα με τον Ντεκάρτ, για τον οποίο το σώμα είναι ένας μηχανισμός που πρέπει να του λαδώνεις τα γρανάζια και να του γεμίζεις το ντεπόζιτο προκειμένου να λειτουργεί. Δεν είμαστε και τόσο μακριά από την Τζούντιθ Μπάτλερ, που θεωρεί το σώμα μια συσκευασία της οποίας διαλέγεις το στυλ (αρσενικό ή θηλυκό) ...;». Η επόμενη φιλοσοφική επίδειξη θα γίνει στις 18 Νοεμβρίου στις Βρυξέλλες. Δώδεκα εθελοντές που στρατολογήθηκαν από το facebook θα παρελάσουν στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό φορώντας μόνο ένα σλιπάκι, ένα ζευγάρι ψηλά τακούνια και κρατώντας μια ταμπέλα με μια φιλοσοφική φράση. «Τα τακούνια έχουν στόχο να κλονίσουν τη φιλοσοφία», εξηγεί ο καλλιτέχνης.

.

Στο μεταξύ, και επειδή είναι άφραγκος, άρχισε να πουλάει τα συλλεκτικά εσώρουχα (www.dessousphilosophiques.com). Κοστίζουν 40 ευρώ, κυκλοφορούν σε μικρό και μεσαίο μέγεθος και αν τα φορέσουμε διαβάζοντας το σχετικό βιβλίο θα εμπλουτίσουμε το πείραμα.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... "αγανακτισμένοι" μικρομεσαίοι ...

*
Γιώργος Δελαστίκ
***
*

Η χρονιά των "Αγανακτισμένων"

*

Το 2011 θα περάσει στην ιστορία ως το έτος των "αγανακτισμένων" πολιτών. Στις ΗΠΑ, τη Βρετανία, την Ισπανία, την Ελλάδα, την Πορτογαλία, τις αραβικές χώρες αλλά και το Ισραήλ μικρότερα, μεγαλύτερα ή τεράστια πλήθη λαού κατέκλυσαν δρόμους και πλατείες επί ημέρες ή εβδομάδες, διαμαρτυρόμενα για τις ασκούμενες πολιτικές λιτότητας ή -στην περίπτωση των Αράβων- απαιτώντας την ανατροπή αυταρχικών και ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Αφήνοντας κατά μέρος τις αραβικές εξεγέρσεις που έχουν άλλο περιεχόμενο και χρήζουν διαφορετικής ανάλυσης, εύκολα διαπιστώνει ο καθένας ότι κοινός παρονομαστής αυτού του παγκόσμιου κύματος αυθόρμητων διαμαρτυριών των πολιτών είναι η οργή τους για τις πολιτικές λιτότητας που ακολουθούν όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα αφενός την πτώση του βιοτικού επιπέδου των οικονομικά ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων σε καταστάσεις φτώχειας που δύσκολα γίνονται ανεκτές και αφετέρου την καλπάζουσα διεύρυνση των ανισοτήτων μεταξύ πλουσίων και φτωχών.

Οι αυγουστιάτικες ταραχές π.χ. στο Λονδίνο και σε άλλες βρετανικές μεγάλες πόλεις που χρειάστηκαν οι Αρχές τέσσερις ημέρες, τη δολοφονία τεσσάρων διαδηλωτών και περισσότερες από 3.000 συλλήψεις για να καταπνίξουν, οφείλονται όπως όλοι οι παρατηρητές επισημαίνουν στο ότι οι περικοπές στα εισοδήματα των φτωχών που επέφεραν τα μέτρα λιτότητας της δεξιάς κυβέρνησης του Ντέιβιντ Κάμερον είναι οι χειρότερες από την εποχή του... Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου!

"Μόνο σε λίγες βιομηχανικές χώρες είναι οι διαφορές εισοδήματος μεταξύ φτωχών και πλουσίων όσο στη Μεγάλη Βρετανία" υπογραμμίζει επικριτικά μέχρι και η συντηρητική γερμανική εφημερίδα "Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε".

Στην Ελλάδα και στην Ισπανία όμως τα κινήματα των "Αγανακτισμένων", που στα τέλη της άνοιξης κυριάρχησαν επί μήνες στην πολιτική σκηνή, δεν στηρίχθηκαν στα οικονομικά ασθενέστερα λαϊκά στρώματα μόνο. Αντιθέτως, εντονότατη ήταν η παρουσία και η σφραγίδα των νέων που βλέπουν το μέλλον τους εξαιρετικά ζοφερό, σκληρό και ενδεχομένως αδιέξοδο, αλλά και των μεσαίων στρωμάτων που υφίστανται ήδη μια βίαιη και πρωτοφανή για τα στρώματα αυτά καταβαράθρωση της οικονομικής τους άνεσης.

Στις ΗΠΑ οι αρχικοί "πολιορκητές" της Γουόλ Στριτ δεν ήταν παρά ελάχιστες εκατοντάδες άτομα, όσο και αν οι συμμετέχοντες στο κίνημα "Καταλάβετε τη Γουόλ Στριτ!" θεωρούσαν εαυτούς συνεχιστές των μεγάλων αμερικανικών κινημάτων των δεκαετιών του 1960 και του 1970. Από τη στιγμή όμως που την περασμένη Κυριακή περίπου 700 διαδηλωτές συνελήφθησαν από την αστυνομία γιατί έκλεισαν προσωρινά τη γέφυρα του Μπρούκλιν, τα πράγματα άλλαξαν. Οχι μόνο αυξήθηκαν οι διαδηλωτές, αλλά και άρχισε σε παγκόσμιο επίπεδο η συζήτηση μήπως το κίνημα κατά της Γουόλ Στριτ θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια προοδευτική απάντηση στο υπερσυντηρητικό "Κόμμα του Τσαγιού" που εκφράζει την ακροδεξιά πτέρυγα των Ρεπουμπλικάνων. Το Δημοκρατικό Κόμμα θα ήταν πραγματικά ευτυχές, αν η αριστερή του πτέρυγα, η οποία είναι πλήρως απογοητευμένη από τη διακυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα που αποδείχθηκε πολύ κατώτερος των υποσχέσεών του και των ελπίδων που είχε γεννήσει προεκλογικά, συγκροτούσε ένα όντως μαζικό κίνημα αριστερής πίεσης προς την κυβέρνηση, έναν μόλις χρόνο πριν από τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2012. Ορισμένα συνδικάτα συμμετέχουν ήδη στις σχετικές διαδηλώσεις.

Στο Ισραήλ, η φοιτήτρια Δάφνη Λάιφ ήταν η πρώτη που έστησε μια σκηνή στη λεωφόρο Ρότσιλντ του Τελ Αβίβ, διαμαρτυρόμενη με τον τρόπο αυτόν για την ακρίβεια των ενοικίων στην ισραηλινή πρωτεύουσα. Αμέσως άρχισαν να συρρέουν κατά χιλιάδες οι Ισραηλινοί "Αγανακτισμένοι". Στις αρχές Σεπτεμβρίου 450.000 άτομα διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη χώρα - το μεγαλύτερος πλήθος που βγήκε ποτέ στους δρόμους στην ιστορία του Ισραήλ!

Αλλά και στην Αίγυπτο τώρα οι διαδηλωτές έχουν οικονομικοκοινωνικά αιτήματα, με πρώτιστο την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 150 ευρώ από τα... 4 (!!!) που είναι σήμερα, καθηλωμένα στο ύψος αυτό από το... 1984!

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Η απαξίωση της πολιτικής

ΑΠΟΤΥΧΙΑ παταγώδη των κατεστημένων πολιτικών κομμάτων και ουσιαστική απόρριψη ολόκληρου του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού συνιστά η εμφάνιση και η επιρροή των αυθόρμητων κινημάτων των "Αγανακτισμένων". Οι πολίτες έχουν πειστεί ότι οι πολιτικοί και τα κόμματά τους δεν εκπροσωπούν πλέον κατά κανέναν τρόπο τα συμφέροντά τους και έτσι διαμαρτύρονται αυτοπροσώπως κατά του συνόλου του πολιτικού κόσμου. Αυτό για την ώρα δρα εκτονωτικά, με ελάχιστες πολιτικές συνέπειες. Αν όμως επεκταθεί και διατηρηθεί, τότε επικρέμαται ο κίνδυνος να δράσει αποσταθεροποιητικά για το σύστημα.

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... το αλφαβητάρι του φωτός ...

*
Λιάνα Κανέλλη
***
*

Το τυπωμένο φως

*

Το βιβλίο, το χαρτί το τυπωμένο, αυτό το παράθυρο στο σκοτάδι, το παίρνεις μαζί σου σα λάφυρο ανεξαρτησίας του νου. Το μυρίζεις, το τσαλακώνεις, το αμφισβητείς, το υπογραμμίζεις, το δανείζεις, το μοιράζεσαι, μπορείς να το διαβάσεις στο φεγγαρόφωτο ή και μ' ένα μικρό κλαράκι αναμμένο σαν ξέψυχη και συνάμα ζωοδότρα φλογίτσα τόση δα. Το βιβλίο σε κάνει αυτό καθαυτό ως αντικείμενο ανθρώπινης επιστήμης και τέχνης, ανεξάρτητα από το περιεχόμενό του, να νιώθεις λεύτερος. Είναι τελειωμένο «προϊόν» συλλογικού μόχθου. Δεν απαιτεί μεσολάβηση τρίτου ως προς τη χρήση. Είναι κόψη σπαθιού τρομερή η τυπογραφία αυτή καθαυτή, αφού μετά το 1.500 μ.Χ. αφαίρεσε το προνόμιο της γνώσης από τα χέρια των ιερατείων, τα ολιγοπώλια των θρόνων και την αλαζονεία των πλουσίων κατόχων δούλων. Εγινε μέσο διάδοσης ιδεών όσο και όπλο σε χέρια ακατάλληλα, απλά πάντα καταφύγιο και ορμητήριο φωτισμένων δημιουργών και χρηστών.

. 

Αυτό το εγχειρίδιο αθανασίας του νου, συλλογικού και ατομικού, το πολλαπλώς ερμηνευτικό εργαλείο και μέσο παραγωγής προόδου στην κοινωνία δεν μπορεί να αντικατασταθεί, αλλά μόνον να αναπαραχθεί ηλεκτρονικά. Οχι γιατί αδυνατεί η τεχνολογία και η απίστευτη εξέλιξή της, συνολικά θετική για τον παγκόσμιο πολιτισμό. Απλά γιατί κάθε ηλεκτρονικό βιβλίο σε εξαρτά άμεσα από την ενέργεια που απαιτείται όχι ως κόστος ή διαδίκτυο, αλλά ως λειτουργία εξαρτημένη από την επαρκή «φόρτιση» του αντικειμένου, του δικτύου, της μπαταρίας, της πηγής και του δέκτη συνάμα. Σε φέρνει σε πλήρη εξάρτηση και πέραν της όρασης, από τη σχέση φως - σκοτάδι. Αν η ενέργεια είναι στα χέρια των πολιτικών και οικονομικών μονοπωλίων, τότε το βιβλίο το αποκλειστικά ηλεκτρονικό αποκτά διαμεσολαβητή και συρρικνώνει την ελευθερία του χρόνου, του τόπου, του τρόπου χρήσης του. Η ηλεκτρονική μορφή βιβλίου είναι θεμελιώδης αλλαγή του μέσου κι επομένως του μηνύματος.

.

Σκεφθείτε μόνον πως το φως που απαιτεί η όραση για να διαβάσεις το βιβλίο, ακόμη κι αν δεν μπορείς να πληρώσεις το ηλεκτρικό, το παρέχει δωρεάν ο ήλιος, η φύση. Το φως πέφτει πάνω στις τυπωμένες σελίδες και κανείς δεν εμποδίζει τον ήλιο ν' ανατείλει. Ούτε κάποιος διαφεντεύει κατά τα δοκούντα και συμφέροντα έναστρες και φεγγαρόφωτες νύχτες. Ομως το ηλεκτρονικό βιβλίο εμπεριέχει το φως. Είναι η οθόνη που φωτίζεται ακόμη και στο κατασκόταδο. Το φως αυτό είναι παραγόμενη ενέργεια. Τιμολογημένη από τον κατέχοντα τα μέσα, ή αποθηκευμένη από ακόμη και ηλιακές μπαταρίες. Συσσωρευμένος πλούτος απαιτείται, ανεξαρτήτως περιεχομένου.

.

Κι εν τέλει ως συσκευή κι εφαρμογή, το ηλεκτρονικό βιβλίο μπορεί να «ακυρωθεί», να καταστεί αδύνατο να διαβαστεί, λόγω «παλαιότητος» του συστήματος αξιοποίησης των ενεργειακών επικοινωνιακών πηγών. Ευθέως αντίθετα από την αναπαραγωγή γραπτού λόγου σε μη ηλεκτρονικά μέσα. Από την πέτρα ως το χαρτί του ΑΤΜ που τυπώνει «απόδειξη».

.

Οχι δεν έπαθα κρίση ανάλυσης των τεχνολογικών εξελίξεων. Αναρωτιέμαι αν συνειδητοποιούν την πολιτική και παιδαγωγική αξία της διαφοράς, οι εραστές μιας επίπλαστης, εύκολης και διευκολυντικής ιδίων και αλλοτρίων συμφερόντων πολιτικής εξομοίωσης του βιβλίου με το ηλεκτρονικό βιβλίο.

.

Αναρωτιέμαι αν η φυσικά παρεχόμενη συναίνεση στις εξελιγμένες τεχνολογικές δυνατότητες του σύγχρονου πολιτισμού δίνεται μετά λόγου γνώσεως. Οτι η τεχνητή μαζικοποίηση περιορίζει την ελευθερία και δεσμεύει τη σκέψη διαμορφώνοντας επίπλαστες πλειοψηφίες προβάτων που σιτίζονται ομοιόμορφα πριν από τη σφαγή.

.

Το αλφαβητάρι του φωτός αλλάζει τη γλώσσα χρήσης. Ας είμαστε έτοιμοι σαν τον Προμηθέα ν' αμφισβητήσουμε την εξουσία των «θεών» - θηρίων που προχωρούν με νυχτερινό τιμολόγιο όπισθεν ολοταχώς την παραγωγή πολιτισμού.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*