... τ' άκουσες πατέρα; ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

«Πιστεύομεν και εις την λαοκρατίαν»!

*

Τα γνωστά ΔουΝουΤοειδή εμφανίζονται κάθε βράδυ στις ηλεκτρονικές πολεμίστρες της πλουτοκρατίας, ανεμίζοντας τα ψεύτικα «στοιχεία» της κυβέρνησης για τους μισθούς των εργαζομένων. Και δε φτάνει που λερώνουν το δημόσιο βίο. Που γίνονται τα βαποράκια της αθλιότητας. Τα γλοιώδη πιόνια διάχυσης του δηλητηριώδους «διαίρει και βασίλευε». Δε φτάνει που ανακυκλώνουν μια κατασκευασμένη προπαγάνδα που δεν έχει κόκκο αλήθειας. Τη «ρετσινιά» που θέλει να παρουσιάζει τον εργαζόμενο των 1.600 ευρώ (μεικτά) ως «ρετιρέ» των 3.000 και 4.000 το μήνα.

Εχουμε και το εξής απίθανο: Αυτοί που «καταγγέλλουν» τους «υψηλούς μισθούς» των εργαζομένων, είναι οι ίδιοι που εισπράττουν μισθούς δυο - τρεις - πέντε και δέκα φορές παραπάνω από τους υποτιθέμενες μισθούς των εργαζομένων!

Αλήθεια, γιατί δεν κάνουν μια δημόσια αντιπαραβολή των δικών τους εκκαθαριστικών πληρωμής και φορολογικών δηλώσεων, με τα εκκαθαριστικά και τις φορολογικές δηλώσεις των εργαζομένων (που ως γνωστόν δεν μπορούν να αποκρύψουν τίποτα);

*
Από την έναρξη όλης τούτης της επιχείρησης λεηλασίας του λαϊκού εισοδήματος, από την εξαγγελία κιόλας του κατατεμαχισμού της δημόσιας περιουσίας στις προπέλες του «Τιτανικού», ενώ ακόμα ήταν στα σπάργανα το «φαστ τρακ» του ξεπουλήματος, οι οικοδεσπότες της «τρόικας» πιπιλίζουν την καραμέλα του χρέους από το οποίο θέλουν να «σώσουν» τον ελληνικό λαό.

Ο,τι, λοιπόν, έχει απομείνει σε αυτή τη χώρα να θυμίζει «δημόσιο», δημιουργεί χρέη. Εξ ορισμού και αφ' εαυτού του! Η Παιδεία, η Υγεία, οι συγκοινωνίες, οι μεταφορές, η Πρόνοια. Και έρχονται αυτοί, οι ομοιδεάτες όσων φορτώνουν - ανά τον κόσμο - στις πλάτες των λαών τα χρέη, τις «τρύπες» και τις «φούσκες» των ιδιωτών τραπεζιτών και βιομηχάνων φίλων τους, να μας «απαλλάξουν» από τα χρέη. Πώς; Διαλύοντας και ιδιωτικοποιώντας την Παιδεία, την Υγεία, τις συγκοινωνίες, τα πάντα!

Ετσι ξαναζούμε στις αστικές συγκοινωνίες το «έργο» που είδαμε, για παράδειγμα, στην Ολυμπιακή: Αυτοί που τη φέσωσαν, την ξεπούλησαν αντί πινακίου φακής, με το αιτιολογικό ότι ήταν φεσωμένη. Αλλά ήταν φεσωμένη, επειδή οι ίδιοι τη φέσωσαν!

Τα ίδια τώρα με τα ΜΜΜ: Εχουν χρέη, λένε. Εμ, όμως:

Πώς να μην έχουν χρέη, όταν επί μια δεκαετία ο ΟΑΣΑ αντί να έχει εισπράξει τα 4 δισ. ευρώ ως επιχορήγηση όπως ορίζει ο νόμος (σ.σ.: σε κάτι τέτοια η «εφαρμογή του νόμου» πάει περίπατο), έχει εισπράξει λιγότερο από το 1/3 του ποσού αυτού;

Πώς να μην έχει χρέη, όταν αυτοί που κυβερνούν αντί να δίνουν τα λεφτά για την επιχορήγηση στον ΟΑΣΑ (την οποία έχει καταβάλει ο λαός μέσα από τους φόρους και τα εισιτήρια που πληρώνει), δίνουν τα λεφτά σε βιομήχανους, τραπεζίτες και εφοπλιστές, και μετά στέλνουν τον ΟΑΣΑ να δανείζεται από τις τράπεζες με ληστρικά επιτόκια;

*

Οι κύριοι της κυβέρνησης «κλαίνε» για το λαό, και ειδικότερα για τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα, αφού, όπως λένε, αυτά είναι που κατά βάση πλήττονται από τις απεργίες στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Κατά τα λοιπά, η κυβέρνηση δεν φτάνει που διαλύει τις συγκοινωνίες, αλλά αυξάνει και την τιμή του εισιτηρίου κατά 40%! Κάτι που μάλλον θα γίνεται στο πλαίσιο της «καλύτερης εξυπηρέτησης» των πολιτών και του λαού, για τον οποίο «κόπτονται» ο Ρέππας και τα κυβερνητικά παπαγαλάκια.

Μάλιστα, μη σας εκπλήξει το εξής ενδεχόμενο:

Στην προσπάθεια να υπονομεύουν και να συκοφαντήσουν τις απεργίες των εργαζομένων, να τους δείτε να κάνουν κηρύγματα στα τηλεπαράθυρα ακόμα και υπέρ της... «λαοκρατίας»!
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

... ανυπακοή ...

*
Γιώργος Δελαστίκ
***
*

Οι πολίτες δεν υπακούουν

*

Μια σημαντικότατη πολιτική και κοινωνική πτυχή είχε η χθεσινή καθολική απεργία στα μέσα μαζικής μεταφοράς της πρωτεύουσας - λεωφορεία, μετρό, ηλεκτρικός, τρόλεϊ, τραμ. Δεν αναφερόμαστε στην κατά 100% επιτυχία της, αλλά σε κάτι άλλο: στο ότι πραγματοποιήθηκε παρά το γεγονός ότι τα δικαστήρια την έκριναν παράνομη. Χιλιάδες εργαζόμενοι αψήφισαν αδίστακτα αυτήν τη φορά μια δικαστική απόφαση που αφορούσε τον αγώνα που κάνουν για να αποκρούσουν ή να περιορίσουν την προσπάθεια της κυβέρνησης Παπανδρέου να λεηλατήσει τα εισοδήματά τους.

Δεδομένου μάλιστα ότι οι διοικήσεις των συνδικάτων αυτού του κλάδου πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ -άρα αποκλείεται εξ ορισμού αυτή η αγνόηση της δικαστικής απόφασης να οφείλεται σε πολιτική αντίθεση προς την κυβέρνηση Παπανδρέου- η στάση των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς προσλαμβάνει βαθύτερα κοινωνικά χαρακτηριστικά.

Οδηγεί αντικειμενικά σε νέα επίπεδα ένα ραγδαία αναπτυσσόμενο κοινωνικό φαινόμενο που παρατηρείται εσχάτως με επίκεντρο τη μη καταβολή διοδίων από αξιόλογο ποσοστό οδηγών και το οποίο φαίνεται ότι τείνει να επεκταθεί και σε άλλους τομείς: ένα αυθόρμητο κίνημα απειθαρχίας, ανυπακοής των πολιτών προς την εξουσία, τα όργανα και τους θεσμούς της.

Με την άρνησή τους αυτή, οι πολίτες δεν δείχνουν απλώς τη δυσαρέσκειά τους για την άλφα ή τη βήτα κυβερνητική, δικαστική ή επιχειρηματική υπόθεση. Σε κάθε περίπτωση έχουν φυσικά κάποιον συγκεκριμένο λόγο που τους εκνευρίζει ή τους εξοργίζει - τα διόδια σήμερα ή το κατά 40% ακριβότερο εισιτήριο αύριο για πολύ χειρότερες συγκοινωνιακές υπηρεσίες.

Το βαθύτερο κοινωνιολογικό περιεχόμενο αυτής της στάσης των πολιτών, όμως, συνίσταται στο ότι αποδεικνύει και διευρύνει το χάσμα στις σχέσεις τους με το κράτος, σχέσεις που γίνονται όλο και πιο εχθρικές.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου με την πολιτική της σκίζει το κοινωνικό συμβόλαιο στη βάση του οποίου, στο πλαίσιο του συστήματος, διασφαλίστηκε επί μισό και πλέον αιώνα η ομαλή λειτουργία της ελληνικής πολιτείας, με εξαίρεση την παρένθεση της χούντας των συνταγματαρχών που ουσιαστικά αποτελούσε τον τελευταίο σπασμό του προηγούμενου, εμφυλιοπολεμικού καθεστώτος.

Η ακύρωση αυτού του συμβολαίου εκ μέρους της κυβέρνησης είναι μια πάρα πολύ σοβαρή πράξη, της οποίας αμφιβάλλουμε αν οι υπουργοί και ο πρωθυπουργός έχουν αντιληφθεί το πλήρες εύρος των επιπτώσεων που έχει μακροπρόθεσμα για την ελληνική κοινωνία. Δεν πρόκειται βεβαίως για απλή πράξη διαχείρισης της τρέχουσας διακυβέρνησης της χώρας.

Οταν η κυβέρνηση λεηλατεί τους μισθούς των εργαζομένων, μειώνει τις συντάξεις, υποβαθμίζει τη δημόσια παιδεία και υγεία, πιέζει προς τα κάτω το βιοτικό επίπεδο κ.λπ., είναι προφανές ότι επιβάλλει μια διαφορετική, χειρότερη κοινωνία για την τεράστια πλειονότητα του λαού.

Σε αυτό, λοιπόν, της απαντούν διογκούμενες μάζες πολιτών με τον πολλαπλασιασμό των εκδηλώσεων απειθαρχίας και ανυπακοής. Της στέλνουν απερίφραστα μήνυμα ότι δελεάζονται με την ιδέα να σκίσουν και οι πολίτες το «παλαιό» κοινωνικό συμβόλαιο! Να πάψουν, δηλαδή, να τηρούν τις δικές τους υποχρεώσεις απέναντι στην εξουσία, κυβερνητική και άλλη.

Μια τέτοια πολύπλευρη ρήξη του κοινωνικού ιστού συνιστά ισχυρό πλήγμα κατά του συστήματος. Υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια της αντιπάθειας προς την πολιτική μιας συγκεκριμένης κυβέρνησης και ενέχει μονιμότερα χαρακτηριστικά ρήξης.

Αν μάλιστα υπάρξουν και πολιτικές δυνάμεις που θα κατορθώσουν να εκφράσουν σε πολιτικό επίπεδο αυτές τις συγκρουσιακές διαθέσεις τμήματος του κόσμου, τότε η αντιπαράθεση κράτους - πολιτών θα προκαλέσει πολύ πιο οξυμένες κοινωνικές εντάσεις και ίσως εκρήξεις.

Στις σημερινές συνθήκες, πάντως, μάλλον θα εκπλαγεί δυσάρεστα η κυβέρνηση αν νομίζει ότι «μόδα είναι, θα περάσει» χωρίς συνέπειες αυτή η γενίκευση των διαθέσεων ανυπακοής πολλών πολιτών.

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

Η καταστολή δεν είναι λύση

Η έξαρση της δραστηριότητας των κρατικών μηχανισμών καταστολής δεν πρόκειται να λύσει τα προβλήματα της κυβέρνησης. Είναι προφανές ότι π.χ. η επιστράτευση των εργαζομένων στα μέσα μαζικής μεταφοράς βεβαίως και θα θέσει σε λειτουργία τα λεωφορεία, τον ηλεκτρικό ή το μετρό. Πλανάται πλάνην οικτράν η κυβέρνηση όμως αν νομίζει ότι μια κοινωνία μπορεί να κυβερνηθεί επί πολύ με αυταρχικό τρόπο, στηριζόμενη στους μηχανισμούς εξαναγκασμού σε υπακοή της πλειοψηφίας των πολιτών που αρνούνται να συμφωνήσουν με την πολιτική της. Δεν είναι μόνο η εκλογική ήττα που συχνά σφραγίζει μια τέτοια πολιτική. Είναι και η βιαιότητα ενδεχόμενων κοινωνικών εκρήξεων μέχρι τότε.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... "λεόντειες συμβάσεις" ...

*
"Ρ"
***
*

Διόδια

*

Τον Απρίλη του 2005 ολοκληρώθηκε η εισαγγελική έρευνα για τη σύμβαση κατασκευής και λειτουργίας της Αττικής Οδού. Σύμφωνα με το πόρισμα της εισαγγελέως Πρωτοδικών που διεξήγαγε την έρευνα, πρόκειται για μια «λεόντεια» σύμβαση όσον αφορά τα συμφέροντα του ελληνικού Δημοσίου.

*

Εντούτοις, παρότι «λεόντεια» (μήπως και ληστρική;) για τα συμφέροντα του Δημοσίου, η δικογραφία σχετικά με τη σύμβαση τέθηκε στο αρχείο! Το αιτιολογικό; Οτι η συγκεκριμένη σύμβαση (όπως, άλλωστε, συμβαίνει με όλες τις παρεμφερείς συμβάσεις) κυρώθηκε με νόμο στη Βουλή ήδη από το 1996.

*

Ως εκ τούτου, η σύμβαση και οι ομοειδείς με αυτήν δεν μπορούν να προσβληθούν νομικώς, αφού έχουν ενδυθεί - κατά τη συνήθη πρακτική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ - με τη «νομιμότητα» των κυβερνητικών και κοινοβουλευτικών πλειοψηφιών τους, που τις υπερψήφισαν.

Πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει ότι οι εργολάβοι μπορούν να συνεχίζουν - «νομίμως και ηθικώς» - να κερδίζουν ασυστόλως εφαρμόζοντας τις «λεόντειες» διατάξεις, οι οποίες, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνουν και τα σχετικά με το ύψος των διοδίων...

***

Τι σημαίνουν όλα τα προηγούμενα;

*

Αφ' ενός ότι η περίφημη πολιτική της «συγχρηματοδότησης» των μεγάλων έργων (όπου υποτίθεται ότι τα χρήματα για τα δημόσια έργα προέρχονται κατά ένα μέρος από το Δημόσιο και κατά το άλλο μέρος από τον ιδιώτη που αναλαμβάνει την κατασκευή τους), στην ουσία δεν είναι παρά μια πολιτική «μονομερούς» χρηματοδότησης του μεγάλου κεφαλαίου από τις τσέπες του ελληνικού λαού.

Αφ' ετέρου ότι ο ελληνικός λαός ληστεύεται διπλά: Τόσο ως φορολογούμενος, όσο και ως χρήστης των συγκεκριμένων υπηρεσιών, διασφαλίζοντας εκ των προτέρων την κερδοφορία και την πλήρη χρηματοδότηση των δήθεν συγχρηματοδοτούμενων έργων της λεγόμενης ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

*

Το παράδειγμα της Αττικής Οδού είναι πολύ διδακτικό:

Τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν ότι το έργο στοίχισε 1,3 δισ. ευρώ. Ομως, τα 420 εκατομμύρια (το 32% της δαπάνης του έργου) τα κατέβαλε το ελληνικό Δημόσιο, δηλαδή ο ελληνικός λαός, και τα 675 εκατομμύρια (το 52% της δαπάνης) ήταν δάνεια προς τους εργολάβους πάλι με την εγγύηση του ελληνικού Δημοσίου, δηλαδή λεφτά που βγήκαν πάλι από τις πλάτες του ελληνικού λαού!

Ομως, οι εργολάβοι είναι αυτοί που όχι μόνον έγιναν κάτοχοι και νομείς για δεκαετίες της δημόσιας περιουσίας με «τσάμπα» χρήμα, αλλά και που την αξιοποιούν για την εις το διηνεκές αφαίμαξη του λαϊκού εισοδήματος μέσω των διοδίων.

*

Το παραπάνω μοντέλο, φυσικά, δεν αφορά μόνο στην Αττική Οδό.

Πάνω σε αυτές τις «αρχές» οικοδομήθηκαν οι συμβάσεις κατασκευής και του αεροδρομίου στα Σπάτα, και της γέφυρας Ρίου - Αντιρρίου, και, φυσικά, της παραχώρησης όλου του χάρτη της επικράτειας, με την κατάτμησή του σε έξι μεγάλους οδικούς άξονες, από την κυβέρνηση της ΝΔ.

Είναι πασίγνωστο ότι ο ελληνικός λαός με τα διόδια - τα οποία από το 2008 και μόνον έχουν αυξηθεί έως και 400% (!) σε ορισμένες κατηγορίες οχημάτων - προπληρώνει για ανύπαρκτους δρόμους και προχρηματοδοτεί τους κατασκευαστικούς ομίλους που «θα» κατασκευάσουν τους δρόμους και που, αφού τους κατασκευάσουν, ο ελληνικός λαός συνεχίζει να τους χρυσοπληρώνει.

Αναγκαία επισήμανση: Ο λαός δε χρυσοπληρώνει «για τη συντήρηση των δρόμων», όπως ψευδώς ισχυρίζονται οι «παπαγάλοι» που έχουν αναλάβει εργολαβικά στα ΜΜΕ την εκπροσώπηση των εργολάβων. Χρυσοπληρώνει, προφανέστατα, για τη «συντήρηση» του τρυφηλού βίου των εργολάβων, και, μάλιστα, των ίδιων εργολάβων που πάμπολλες φορές τα έργα τους αποδεικνύονται κατασκευαστικά εκτρώματα και καρμανιόλες.

*

Κατόπιν αυτών,

πρώτον, η «κατάργηση όλων των διοδίων τώρα» είναι η ελάχιστη απαίτηση εκ μέρους ενός λαού που τα έχει διπλοτριπλοπληρώσει και μάλιστα προκαταβολικά,

δεύτερον, καθίσταται αυτονόητη η διεκδίκηση, το κράτος - αντί να χαρίζει πλούτη στους εργολάβους - να προσανατολιστεί ώστε να παράγει μόνο του περισσότερα, φθηνότερα και ασφαλέστερα έργα, με τα ίδια χρήματα που καταβάλλει σήμερα στο βωμό της διασφάλισης της κερδοφορίας των μονοπωλιακών ομίλων.

*

Προφανώς μιλάμε για ένα άλλο κράτος, με άλλες κυβερνήσεις και άλλη εξουσία.

Εντελώς διαφορετική από αυτήν που χρησιμοποιεί τα διόδια ως μια ακόμα πηγή αφαίμαξης του λαϊκού εισοδήματος προς όφελος των μονοπωλιακών ομίλων.

Διόδια που γι' αυτόν το λόγο οι εργαζόμενοι, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ και των υπόλοιπων μαζικών φορέων, σήμερα θα τα ανοίξουν και θα απελευθερώσουν τους δρόμους σε όλη τη χώρα.

Νίκος Μπογιόπουλος

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... "εκκαθάριση εν λειτουργία" ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

Τι τύχη για την Ελλάδα
να έχει το ΠΑΣΟΚ

*

Φανταστείτε το μόνο: Μια χώρα που ο πρωθυπουργός της θα έβγαινε εκτός συνόρων και σε κάθε του επαφή, όπου στεκόταν και όπου βρισκόταν, θα την περιέγραφε (τη χώρα του) σαν «χώρα της διαφθοράς και της λαμογιάς».

Φανταστείτε την ίδια χώρα να διαθέτει έναν υπουργό Οικονομικών που θα έδινε συνεντεύξεις Τύπου ανά τον κόσμο για να καταγγείλει την αναξιοπιστία της χώρας (της χώρας του), να μεταφέρει «ανέκδοτα» σχετικά με τα «στατίστικς» της χώρας (της χώρας του) και να χασκογελάει.

Φανταστείτε επίσης τον υπουργό Δημόσιας Τάξης αυτής της χώρας να συνευρίσκεται με παράγοντες ξένων κρατών που έχουν διαδραματίσει δυναστικό ρόλο στην ιστορία του τόπου του, να επιβεβαιώνει ότι οι υπό την πολιτική εποπτεία του μυστικές υπηρεσίες (άρα και οι ξένες μυστικές υπηρεσίες) γνωρίζουν τους προβοκάτορες - τρομοκράτες που δρουν στο εσωτερικό, να τους περιγράφει τη χώρα (τη χώρα του) σαν ξέφραγο αμπέλι, και στο τέλος να τους διαβεβαιώνει ότι εκείνος θα τη βάλει σε «τάξη», ώστε να συμβαδίζει με τις επιθυμίες τους.
*
Τι συμπέρασμα - μα την αλήθεια - θα έβγαζε κανείς γι' αυτού του είδους τους ταγούς, αν όχι ότι η κυβέρνησή τους συμπεριφέρεται στον τόπο (στον τόπο τους) με τρόπο χειρότερο κι από τον τρόπο της χειρότερης μητριάς.

Τι άλλη απόδειξη θα χρειαζόταν ότι όλοι αυτοί που βρέθηκαν και κάθισαν στο «σβέρκο» της δύσμοιρης χώρας, την «υπηρετούν» όχι ως εκπρόσωποι του λαού της, αλλά ως «διοικητές» - εντεταλμένοι κάποιας «προϊσταμένης αρχής».

Οτι η συμπεριφορά τους απέναντι στο λαό αυτής της χώρας είναι συμπεριφορά κάποιου υπερόπτη εξουσιαστή απέναντι σε ιθαγενείς.

Οτι το ύφος τους αποπνέει εκείνο το απεχθές «άρωμα» του ρομποτοειδούς και γκρίζου τεχνοκράτη, του βγαλμένου από τον πλουτοκρατικό «σωλήνα», του σπουδαγμένου να βλέπει το λαό και τη χώρα σαν «εταιρεία», την οποία ανέλαβε να την «σώσει» οδηγώντας την σε «εκκαθάριση εν λειτουργία».
*
Αλήθεια, πόσο άτυχη θα ήταν μια τέτοια χώρα. Πόσο τραγικά δυστυχής και ταυτόχρονα «μοιραίος» θα ήταν ο λαός της, επιλέγοντας να έχει κάτι τέτοιους να τον «εκπροσωπούν» και να τον κυβερνούν.

Και πόσο τυχερή χώρα είναι η Ελλάδα, αφού ο πρωθυπουργός της, ο υπουργός των Οικονομικών της και ο πρώην υπουργός για την Προστασία των Πολιτών της δεν κάνουν τέτοια πράγματα...
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

... έτος 2011 - "ξαναβυθίσατε το Χόρα" ...

*
Κώστας Ιορδανίδης
***
*

Επιχείρηση εθνικής υπερηφάνειας

*

Μία ενορχηστρωμένη εκστρατεία που έχει ως στόχο να μετασχηματίσει τους οικονομικώς πληττόμενους Ελληνες σε όντα «εθνικώς υπερήφανα» βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και λίγες μέρες, δημιουργώντας περίσκεψη και αμηχανία.

Η επιχείρηση άρχισε με την πρώτη συνάντηση του 2011 στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου εδόθη το έναυσμα του αγώνα για τη θέσπιση ευρωομολόγου, προκειμένου να σωθεί μαζί με την Ελλάδα και το ευρωπαϊκό σύστημα στο σύνολό του.

Συνεχίσθηκε με την ομιλία του κ. Γιώργου Παπανδρέου στο Ερζερούμ, στα βάθη της Ανατολίας, όπου, ενώπιον περίπου 160 πρέσβεων της Τουρκίας, ο Ελληνας πρωθυπουργός κατήγγειλε τις παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου και τις υπερπτήσεις των τουρκικών μαχητικών στα ανατολικά νησιά του Αιγαίου.

Δύο άλλες εξελίξεις εξυπηρετικές του ιδίου στόχου σημειώθηκαν χθες. Η πρώτη αφορά την ανακοίνωση πραγματοποιήσεως κοινού υπουργικού συμβουλίου Ελλάδος - Ισραήλ, κατά το οποίο θα συζητηθούν, μεταξύ άλλων, και θέματα συνεργασίας στον τομέα της ενεργείας – κάτι ανάλογο ενδεχομένως με τη συμφωνία που έχουν συνάψει ήδη η Κυπριακή Δημοκρατία με το Ισραήλ.

Η δεύτερη αφορά την ανακοινωθείσα απόφαση του πρωθυπουργού να παρέμβει στην εκκρεμή διαφορά μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας, σχετικά με το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και πιο συγκεκριμένα των αξιώσεων που έχουν εγείρει οι συγγενείς των θυμάτων της σφαγής του Διστόμου από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις, στις 10 Ιουνίου 1944.

Δεν υπάρχει πολίτης της χώρας αυτής που να μη συμφωνεί επί της ουσίας με τις προαναφερθείσες τέσσερις παρεμβάσεις του κ. Παπανδρέου. Το ερώτημα είναι εάν έχει προηγηθεί σοβαρή προεργασία –θα μας διαβεβαιώσουν, φυσικά, ότι έχει υπάρξει– και κυρίως εάν στην παρούσα συγκυρία μπορεί να είναι παραγωγική η έγερση θεμάτων με προφανείς σοβαρότατες διεθνείς προεκτάσεις.

Οι πάντες αντιλαμβανόμεθα –δίχως βεβαίως να συμπάσχουμε– την αμηχανία του κ. Παπανδρέου, που αναγκάζεται να αποδομήσει με τον πλέον βίαιο τρόπο το δημιούργημα του ΠΑΣΟΚ και του πατρός του. Είναι επίσης προφανές ότι με την εκστρατεία τονώσεως της «εθνικής υπερηφάνειας» επαναφέρει –διαφοροποιημένη φυσικά από τον χρόνο– τη ρητορεία και την πρακτική του Ανδρέα Παπανδρέου, σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Ας ευχηθούμε ότι δεν θα οδηγηθούμε άνευ λόγου σε επικίνδυνες περιπλοκές.
---

ένα σχόλιο: ... αν δεν μας δουλεύουν, προφανώς μας κοροϊδεύουν ... διαλέχτε ...

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

... θα φύγουν οι πλούσιοι; ...

*
Ρούσσος Βρανάς
***
*
ΔΡΟΜΟΙ των τειχών
*
Με όσα τείχη...

... κι αν οχύρωσαν οι άνθρωποι τις πόλεις τους, δεν απέφυγαν την παρακµή τους. Τείχη κτιστά που ορθώθηκαν για να κρατήσουν µακριά έναν εξωτερικό εχθρό. Ή τείχη νοητά σαν την «τάφρο» από µπετόν του παρισινού Περιφερειακού, που κρατάει τους φτωχούς κατοίκους των προαστίων αποκλεισµένους από το αστικό κέντρο. Σε µεγαλουπόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Βερολίνο, τα κέντρα τους µετατρέπονται σε «γκέτο» για πλούσιους, τραπεζίτες καιτουρίστες. Από όλους τους εχθρούς όµως, ο χειρότερος αποδείχτηκε ο εσωτερικός.

Σε τρεις...
... βασικές αιτίες αποδίδει ο συγγραφέας Βίκτορ Ντέιβις Χάνσον την παρακµή και την πτώση των µεγάλων και ιστορικών πόλεων. Χειρότερη ακόµη και από τις φυσικές καταστροφές και την ξένη εισβολή θεωρεί την οικονοµική παρακµή. Επειδή είναι υποχθόνια κι όταν πια γίνει αντιληπτή είναι συνήθως πολύ αργά. Γράφοντας για την άνοδο και την πτώση των µεγαλουπόλεων στο περιοδικό «Σίτι Τζόρναλ», ο συγγραφέας αναρωτιέται τι επιφυλάσσει άραγε το µέλλον στη Νέα Υόρκη. Και φαντάζεται πως ο µεγαλύτερος κίνδυνος που την απειλεί είναι η µαζική φυγή των πλουσίων από την πόλη που, ύστερα από µια γενικευµένη οικονοµική κρίση, θα την εγκαταλείψουν µαζί µε τα κεφάλαιά τους, όπως ακριβώς είχαν κάνει οι τραπεζίτες της αναγεννησιακής Φλωρεντίας, καταδικάζοντάς την στην αφάνεια. «Τον 17ο αιώνα, τα πλούτη του Νέου Κόσµου, τα πολύβουα ατλαντικά λιµάνια της Ευρώπης και ο εµφύλιος σπαραγµός των φλωρεντινών φατριών καταδίκασαν σε παρακµή το τραπεζικό κέντρο της Φλωρεντίας των Μεδίκων που διευκόλυνε το µεσογειακό εµπόριο µε την Ασία», γράφει ο Χάνσον. «Το εµπορικό εισόδηµά της χάθηκε.

Οι τραπεζίτες της έφυγαν. Και τον 18ο αιώνα,τον αιώνα του φράγκου, του γκίλντερ, του πέσο και της στερλίνας, κανείς δεν θυµότανπια πως, ανάµεσα στα 1300 και τα 1500, το φλωρίνι ήταν το νόµισµα αναφοράς της Ευρώπης».

Τα ιστορικά...
... παραδείγµατα των πλουσίων που στα δύσκολα παίρνουν τα λεφτά τους και εγκαταλείπουν τις πόλεις τους είναι άφθονα. Αυτό ακριβώς συνέβη και στη µουσουλµανική Κόρντοβα του 11ου αιώνα, πολύ πριν ανακαταληφθεί από τους Ισπανούς. Η οικονοµική παρακµή γρήγορα τη µετέτρεψε από µια πόλη που παρήγε βιβλία σε µια πόλη που έκαιγε βιβλία, παραδοµένη στη µισαλλοδοξία και τον φανατισµό.

Οι σύγχρονες...
... πόλεις ελπίζουν να αποφύγουν την τύχη της Φλωρεντίας ή της Κόρντοβας ορθώνοντας τείχη.

Κατατεµαχίζονται µε τείχη για να προστατεύουν και να κρατούν µέσα τους πλούσιους. Και µε άλλα τείχη για να κρατούν έξω εκείνους στους οποίους οι πλούσιοι οφείλουν τα πλούτη τους. Στο µεσοδιάστηµα, η υπόλοιπη πόλη µοιάζει µε πεδίο βολής ελεύθερων σκοπευτών. Η ζωή των απλών πολιτών γίνεται µια περιπέτεια σαν κι εκείνη που είχε περιγράψει η ταινία του 1979 «Πολεµιστές», µε ανθρώπους που επιστρέφουν στο σπίτι πολεµώντας µε συµµορίες σε µια άνοµη Νέα Υόρκη.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

... ανεκτικοί στους φράκτες ...

*
Γιώργος Γιουκάκης
***
*

Ο φράχτης, το σύρμα και τα τείχη...

*

*

Η αλήθεια είναι πως η μοναδική επαφή των Νεοελλήνων με «συρματοπλέγματα» και «φράχτες» έχει γίνει μέσω Χόλιγουντ ή έστω ευρωπαϊκού κινηματογράφου, καθώς η γενιά που έζησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο σιγά σιγά δύει. Ισως γι΄ αυτό, κι επειδή μια Λίστα του Σίντλερ δύσκολα μπορεί να καταστεί βιωματική υπόθεση, καταγράφεται τέτοια ανεκτικότητα και ανοιχτόμυαλη διάθεση στη δημόσια συζήτηση για το «σύρμα» στον Εβρο.

Μα κι από την άλλη, όταν το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της χώρας, η Ακαδημία Αθηνών, βραβεύει μια εκπαιδευτικό η οποία στην πανηγυρική αντιφώνησή της μιλά για τους «ελεύθερους πολιορκημένους του Αγίου Παντελεήμονος» και ομνύει στους ανά την επικράτεια πολέμαρχους της ελληνοχριστιανικής καθαρότητας, τότε ποιο πνεύμα και ποια παιδεία θα ορθώσουν ανάχωμα στα πάσης φύσεως συρματοπλέγματα;

Αυτά, για την εδώ πλευρά του φράχτη. Γιατί και η από κει... Αίφνης οι γείτονες αντελήφθησαν ότι το τείχος που ετοιμάζεται να στήσει η Ελλάδα στα σύνορα αποτελεί, λένε, συμβολική κίνηση που σηματοδοτεί πως θέλουμε να κλείσουμε την ευρωπαϊκή πόρτα στην Τουρκία, αρνούμενοι να αντιληφθούμε ότι σε όλο τον κόσμο πλέον πέφτουν τα τείχη. Το υποστηρίζουν στα σοβαρά αυτοί που αρνούνται εδώ και 10ετίες να δουν ότι το μοναδικό τείχος που έμεινε στην Ευρώπη βρίσκεται στη Λευκωσία. Και δεν είναι από σύρμα.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*