... από τον Τσιρονίκο στον Μιχαλολιάκο ...

*

Νίκος Μπογιόπουλος

***

*

Αίμα - "τιμή" - Χρυσή Αυγή

.

Ενας πατενταρισμένος φασίστας, ο Αμερικανός ποιητής Εζρα Πάουντ, είχε πει κάποτε ότι «αν δεν κάνεις θυσίες για τις Ιδέες σου, τότε ή εσύ δεν αξίζεις ή οι ιδέες σου». Το πόσο άξιζε και ο ίδιος ο Πάουντ και οι ιδέες του φάνηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οταν και επί 25 χρόνια, μετά τα τέλος του Μουσολίνι τον οποίο ακολουθούσε κατά πόδας, ο Πάουντ υποδυόταν (;) τον τρελό για να την βγάλει καθαρή…

Ας έρθουμε τώρα στους ημέτερους «ιδεολόγους»:

O Αρτέμης Ματθαιόπουλος είναι βουλευτής χρυσαυγίτης. Χρυσαυγίτης σαν τον μαχαιροβγάλτη που δολοφόνησε τον Παύλο Φύσσα. Αλλά ο Ματθαιόπουλος είναι και μουσικός. Σαν τον Φύσσα. Μόνο που ο Φύσσας τραγουδούσε για τη ζωή, τον έρωτα και τη λεβεντιά. Ο χρυσαυγίτης του συγκροτήματος Pogrom (τι όνομα, έ;) εμπνέεται από άλλα θέματα. Του αρέσει να τραγουδάει για το Άουσβιτς. Ιδού οι στίχοι από το άσμα του συγκροτήματος, το εμνευσμένο από το Αουσβιτς:

«Γαμώ τον Βίζενταλ, γαμώ την Άννα Φρανκ/ γαμιέται κι όλη η φυλή του Αβραάμ./ Τ’ αστέρι του Δαβίδ με κάνει να ξερνάω/ αχ, το Άουσβιτς, πόσο το αγαπάω!/Ρε κωλοεβραίοι, δεν θα σας αφήσω/ στο τείχος των Δακρύων θα ’ρθω να κατουρήσω./ Juden Raus! Καίγομαι στο Άουσβιτς»...

Αυτός ο ευγενής νέος «δεν είναι ναζιστής, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστής». Τι είναι;«Εθνικιστής»! Καμία αντίρρηση. Εθνικιστής του κερατά είναι. Σαν όλους εκείνους, δηλαδή, που κατατάσσουν τα έθνη, τους λαούς και τους ανθρώπους σε «ανώτερους» και σε «κατώτερους». Και που πάνω στο τσακίρ εθνικιστικό κέφι τους ρίχνουν (κατά το κέφι τους) και καμιά μαχαιριά (στους «κατώτερους»)…

Επιπλέον ο Ματθαιόπουλος έχει ελαφρυντικό: Τους ύμνους στο Αουσβιτς τους έψελνε «παλιά». Μόνο που το συγκρότημά του, το Pogrom, δεν είναι και τόσο παλιό. Μόλις το 2004 ιδρύθηκε…

«Αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος/ εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος»…

Ο Μιχαλολιάκος είναι ο φυρερίσκος της Χρυσής Αυγής. Στον ύμνο του για τον Χίτλερ (περιοδικό Χρυσή Αυγή, τεύχος 26, Μάιος 1987) έγραφε:

«Τι εμπόδιο μπορεί να σταθεί στο δρόμο μας αφού ακόμη και σήμερα νιώθουμε ΕΚΕΙΝΟΝ να μας οδηγεί [...] με τη σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στη Μνήμη του Μεγάλου μας Αρχηγού, υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον Ήλιο και με το θάρρος που μας επιβάλλει η Στρατιωτική μας Τιμή και το Εθνικοσοσιαλιστικό μας καθήκον κραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και τα οράματά μας: HEIL HITLER!»...

Αυτός ο τύπος, ο Μιχαλολιάκος, ορκίστηκε ενώπιον Θεών και ανακριτών και δήλωσε: «Δεν είμαι ναζιστής, δεν είμαι εθνικοσοσιαλιστής». Τέτοια γενναιότητα έχει να επιδειχτεί από τότε που ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έγραφε τους στίχους του «Μαύρου Γάτου» και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου τραγουδούσε:

«Αχ μη καλοί μου άνθρωποι εγώ δεν είμαι γάτος
εγώ είμαι ένας άνθρωπος με αισθήματα γεμάτος»…

Κατά τα λοιπά, την τελευταία φορά που ακούσαμε τη φωνούλα του Μιχαλολιάκου ήταν όταν είπε εκείνο το «Ζήτω η Νίκη». Το «Sieg Heil!», δηλαδή. Το οποίο, φυσικά, «δεν» είναι ναζιστικό, «ούτε» εθνικοσοσιαλιστικό. Ηταν «απλώς» ο καθεαυτού χαιρετισμός των Ναζί που καθιερώθηκε από τον Χίτλερ. Τόσο μη ναζιστικό και μη εθνικοσοσιαλιστικό είναι το «Sieg Heil!» που απαγορεύτηκε στη Γερμανία, μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με τις παραγράφους 86 και 130 του γερμανικού Ποινικού Κώδικα.

«Ο Κασιδιάρης δεν ξέρει τίποτα για τον... Κασιδιάρη. Όπως είπε στους ανακριτές, δεν γνωρίζει τίποτα για τον τύπο που επιδεικνύει το τατουάζ με τον αγκυλωτό σταυρό στο χεράκι που με τόση «ανδρεία» χτυπάει γυναίκες»…

Ο Κασιδιάρης είναι ο γνωστός άντρακλας που χτυπάει γυναίκες. Στον ύμνο του για το ναζισμό έγραφε:

"Ποιο θα ήταν το μέλλον της Ευρώπης και ολόκληρου του σύγχρονου κόσμου, αν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος (που οι Δημοκρατίες, ή μάλλον οι εβραίοι –σύμφωνα με τον Στρατηγό Μεταξά– κήρυξαν στη Γερμανία) δεν σταματούσε την ανανεωτική πορεία του Εθνικοσοσιαλισμού; Είναι βέβαιο ότι θεμελιώδεις αξίες που πηγάζουν ως επί το πλείστον από την ελληνική αρχαιότητα, θα κυρίευαν πνευματικά όλα τα κράτη και θα όριζαν τις τύχες των λαών. Ο ρομαντισμός ως πνευματικό κίνημα και ο κλασικισμός θα υπερίσχυαν της παρακμιακής υποκουλτούρας που διέβρωσε τον λευκό άνθρωπο»...

Αλλά, όπως ορκίστηκε ο κύριος Κασιδιάρης ενώπιον Θεών και ανακριτών, «δεν είναι ναζιστής, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστής». Οσο για τον «ρομαντικό» χαρακτήρα του ναζισμού, αυτά ο κύριος Κασιδιάρης τα έγραφε «παλιά». Όχι όμως και τόσο «παλιά». Μόλις πριν από δυο χρόνια τα έγραφε. Στις 20/4/2011, στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή» τα έγραφε. Πότε πρόλαβε να τα αποκηρύξει, τέτοιος «ιδεολόγος» άνθρωπος, που κυκλοφοράει και με μια σβάστικα «να!», ζωγραφισμένη πάνω στο χεράκι - με το οποίο γρονθοκοπεί γυναίκες…

«Τα ινδάλματα των χρυσαυγιτών έχουν όνομα: «Τσιρονίκοι»…

Αφού λοιπόν αυτοί «δεν» είναι ναζιστές και «δεν» είναι εθνικοσοσιαλιστές, ας πάμε σε κάποιον που ήταν:

Ο Έκτωρ Τσιρονίκος ήταν δωσίλογος, συνεργάτης των Γερμανών επί Κατοχής. Εφτασε μέχρι και αντιπρόεδρος στη γερμανοδιορισμένη «κυβέρνηση» του Ιωάννη Ράλλη. Ηταν, δηλαδή, ο αντιπρόεδρος της «κυβέρνησης» των γερμανοτσολιάδων του Ράλλη, της «κυβέρνησης» δηλαδή που ίδρυσε τα «Τάγματα Ασφαλείας». Σύμφωνα μάλιστα με τον G. Aly στο βιβλίο του «Το λαϊκό κράτος του Χίτλερ», ο Εκτωρ Τσιρονίκος ήταν αυτός που είχε φροντίσει για την πώληση από Ελληνες χρηματομεσίτες του κλεμμένου χρυσού των Εβραίων της Θεσσαλονίκης στο Χρηματιστήριο Αθηνών, με σκοπό να εφοδιαστεί η Βέρμαχτ με το απαραίτητο ρευστό που χρειαζόταν για τις ανάγκες των μονάδων Κατοχής.

Μια τέτοια «πατριωτική» προϋπηρεσία δεν πρέπει να πηγαίνει χαμένη. Ετσι, στο περιοδικό της Χρυσής Αυγής (τεύχος Δεκέμβρη 1983), στη δεύτερη σελίδα, μέσα σε ειδικό πλαίσιο ώστε να τονίζεται ευδιάκριτα το ιδεολογικό πρόσημο της ναζιστικής οργάνωσης, σε περίοπτη θέση έτσι ώστε να μην υπάρχουν αμφιβολίες για τις ιστορικές της αναφορές και για το πολιτικό της πρόταγμα, δημοσιεύτηκε κείμενο υπό τον τίτλο «ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ», το οποίο καταλήγει ως εξής:

«Γιατί ΕΜΕΙΣ, μόνο ΕΜΕΙΣ είμαστε ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ, μελλοντικοί ανατροπείς της διαφθοράς, μελλοντικοί Δημιουργοί της Πολιτείας του Ήλιου, της Πολιτείας του Ελληνικού Μεγαλείου, της ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ». Η υπογραφή του εν λόγω δημοσιεύματος (με κεφαλαία γράμματα) είναι: «ΕΚΤΩΡ ΤΣΙΡΟΝΙΚΟΣ».

Αυτοί είναι οι «μουσικοί», οι «φυρερίσκοι» και οι «άντρακλες» της Χρυσής Αυγής. Αυτά είναι και τα «αξιοθέατά» τους: τα Άουσβιτς. Αυτοί είναι οι «ήρωές» τους, οι «Τσιρονίκοι». Τέτοιο και το «Ελληνικό Μεγαλείο» τους. Τίποτα λιγότερο από το ναζιστικό «μεγαλείο» των γερμανοτσολιάδων Τσιρονίκων. Αυτός είναι ο «πατριωτισμός» με τον οποίο βρωμίζει τα χώματα της ελληνικής γης η Χρυσή Αυγή: ο «πατριωτισμός» του αρχιδωσίλογου Τσιρονίκου. Αυτά είναι τα ινδάλματα της Χρυσής Αυγής: Οι Χίτλερ. Αυτή είναι η Χρυσή Αυγή: Ένα χιτλερικό εκτροφείο Τσιρονίκων. Που κατά τα άλλα, με την πρώτη «σφαλιάρα» είναι πανέτοιμοι να ορκιστούν σε Θεούς και ανακριτές ότι «δεν είναι ναζιστές, δεν είναι εθνικοσοσιαλιστές».

Και φυσικά δεν προκαλεί κάποια ιδιαίτερη έκπληξη το πώς εννοούν κάτι τέτοιοι τύποι την έννοια «Τιμή». Αλλά πώς να το κάνουμε: Η θρασυδειλία τους, η λιποψυχία τους, η αψυχιά τους, η σβελτάδα τους να αποκηρύξουν τον ίδιο τους τον εαυτό (ένδειξη της «ποιότητας» του εαυτού τους) συνιστούν πρώτης τάξεως μαρτυρία για το τί είδους «λεβέντες» πρόκειται.

---

*

... φασισμός = δόλιος καπιταλισμός ...

*

Νίκος Μπογιόπουλος

***
*

Κάτι λείπει από το "κάδρο"

.

Παρατήρηση πρώτη: To 1923 εκδηλώθηκε στο Μόναχο το λεγόμενο«πραξικόπημα της μπυραρίας». Ο Χίτλερ συνελήφθη αλλά παρότι οι νόμοι της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης προέβλεπαν ακόμα και την ποινή του θανάτου για το έγκλημά του, έμεινε στη φυλακή - σε υπερπολυτελές κελί - μόλις 8 μήνες, πλήρωσε 500 μάρκα πρόστιμο, και αφέθηκε ελεύθερος. Δέκα χρόνια αργότερα και αφού είχε αξιοποιήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος.

Αν η ιστορική γνώση παρέχει στοιχειώδη πολιτική επίγνωση, τότε το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι: η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία κάθε άλλο παρά αποτελεί αδιαπέραστη ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στον φασισμό.

Μήπως υπερβάλουμε;

Αντί άλλης απόδειξης ας ανατρέξουμε (και) στα καθ’ ημάς: Πριν φτάσουμε στην «4η Αυγούστου» και στην κήρυξη της φασιστικής μεταξικής δικτατορίας είχε προηγηθεί η 16η Απρίλη του 1936. Τότε τα δυο μεγάλα κόμματα, το Λαϊκό κόμμα (σ.σ.: σαν να λέμε η «Νέα Δημοκρατία» της εποχής...) και το κόμμα των Φιλελευθέρων (σ.σ.: σαν να λέμε το «ΠΑΣΟΚ» της εποχής...),συνέπραξαν. Εφαρμόζοντας όλους τους τύπους της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας διόρισαν πρωθυπουργό τον φασίστα Μεταξά που δεν διέθετε στη Βουλή παρά μόλις 7 βουλευτές. Κάπως έτσι οικοδομήθηκε το κράτος της «4ης Αυγούστου» που ο ίδιος ο Μεταξάς το περιγράφει στα ημερολόγιά του ως εξής:

«Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...».

Ο φασίστας Μεταξάς δέχεται τους ναζιστικούς χαιρετισμούς
των ομοϊδεατών του

Παρατήρηση δεύτερη: Στον αγγελικά πλασμένο καπιταλιστικό κόσμο μας 737 πολυεθνικά μονοπώλια κατέχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου. Εντούτοις ο Λένιν, εκατό σχεδόν χρόνια από την διαπίστωσή του ότι ο καπιταλισμός έχει περάσει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο, δηλαδή στην πλήρη επικράτηση του μονοπωλίου στην οικονομία, δεν έχει κληθεί ακόμα για να παραλάβει το… Νόμπελ Οικονομίας.

Μήπως υπερβάλουμε;

Αν η πρόταση να αποδοθεί στον Λένιν το Νόμπελ είναι υπερβολική, πάντως δεν έχει διατυπωθεί από εμάς. Πρωτοδιατυπώθηκε το 2010. Και μάλιστα διατυπώθηκε από κάποιον πέραν πάσης υποψίας για ενδεχόμενη ροπή του προς τον «μπολσεβικισμό»: Από τον Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, τον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ επί Ρόναλντ Ρήγκαν…

Παρατήρηση τρίτη: Ο φασισμός ως συγκροτημένη πολιτική έκφραση έχει ιστορικά προσδιορισμένο χώρο και χρόνο γέννησης: Γεννιέται ακριβώς στο έδαφος του μονοπωλιακού καπιταλισμού. Ως λίπασμα, δε, για την ανάπτυξη του φασισμού λειτουργούν οι κρίσεις του καπιταλισμού.

Θα πει κάποιος από τους «ευφυείς» θιασώτες της θεωρίας των «δυο άκρων»: Μα και ο κομμουνισμός στο έδαφος του καπιταλισμού γεννιέται. Πράγματι. Με μια «μικρή» διαφορά: το σύστημα των μονοπωλίων, στην περίπτωση του κομμουνισμού, γεννάει την άρνηση του καπιταλισμού. Στην περίπτωση του φασισμού, το σύστημα των μονοπωλίων, γεννάει ένα τέρας με το οποίο ο καπιταλισμός - υπό όρους και προϋποθέσεις - ταυτίζεται.

Μήπως υπερβάλουμε;

Δεν υπάρχει πιο ισχυρή (για την ακρίβεια: αδιάσειστη) απόδειξη για τις σχέσεις του καπιταλισμού με τον φασισμό, που αναπτύσσονται στο έδαφος ή στο υπέδαφος και της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, από τις ίδιες τις σχέσεις ανάμεσα στο φασισμό και στα (οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχα στο καπιταλιστικό σύστημα) μονοπώλια.

Ο H.Ford εν έτη 1938 γιορτάζει τα 75α γενέθλιά του λαμβάνοντας το παράσημο του ναζιστικού μεγαλόσταυρου, η ύψιστη διάκριση του ναζιστικού Γ’Ράιχ προς μη Γερμανό πολίτη.

Για παράδειγμα:

Η «Ζήμενς» του Χριστοφοράκου είναι η ίδια «Ζήμενς» που με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της στην Αθήνα συγκροτήθηκαν επί του γερμανοντυμένου «πρωθυπουργού» Ράλλη τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943.

Η «Ντόιτσε Μπανκ» της Μέρκελ και του Σόιμπλε είναι η ίδια «Ντόιτσε Μπανκ» που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς.

Η «Κρουπ» των διαλυμένων ναυπηγείων του Σκαραμαγκά και των 670 θυγατρικών ανά τον κόσμο είναι η ίδια «Κρουπ» που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ και που ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο κύριος Κρουπ έλεγε το 1934: «Ο Εθνικοσοσιαλισμός απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος (σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος) που ήταν βασικά εχθρικό τόσο για τον εργοδότη όσο και για τον εργαζόμενο. Ο Αδόλφος Χίτλερ επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του. Τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας (σ.σ. σύντροφο των βιομηχάνων)».

Είναι η «Φάρμπεν» που το βιομηχανικό συγκρότημα της κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Αουσβιτς . Είναι η «Φάρμπεν» που κατασκεύασε το Zyklon B, το αέριο που χρησιμοποιήθηκε στα ναζιστικά κρεματόρια. Η «Φάρμπεν» σήμερα κυκλοφορεί με άλλο όνομα. Τη λένε «Μπάγερ».

Είναι η «ΙΒΜ» που μηχανοργάνωσε τα 78 ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης και που ο πρόεδρός της, ο T. Watson τιμήθηκε για τις «υπηρεσίες» τους στο Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937.

Είναι η «ITT» που σχεδίασε τις βόμβες «Wulfs» του χιτλερικού στρατού.

Είναι η «General Motors» που κατασκεύασε χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό.

Είναι η «Ford» εκείνη που κατασκεύασε για λογαριασμό του Χίτλερ τα μισά σχεδόν φορτηγά της Βέρμαχτ και που ο πρόεδρός της, ο κύριος H. Ford, τιμήθηκε για τις «υπηρεσίες» του στο Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1938.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Όπως και τα απαλλακτικά βουλεύματα. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κανένα μονοπώλιο και κανένα στέλεχος εταιρειών από τις χώρες των δυτικών Συμμάχων δεν τιμωρήθηκε για τις σχέσεις του με τον Ναζισμό. Τα αδικήματά τους παραγράφηκαν. Φρόντισε ο κύριος John McCloy. Ηταν ο Υπατος Αρμοστής των ΗΠΑ στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Αλλά βασικά ο κύριος McCloy ήταν τραπεζίτης. Από το 1947 ήταν ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πιο πριν ως νομικός εκπροσωπούσε τα συμφέροντα των επιχειρήσεων «Ροκφέλερ» και της Τράπεζας «Chase Manhattan».

Ο πρόεδρος της IBM T. Watson με τον Χίτλερ, λίγο πριν από την παρασημοφόρησή του από τους ναζί, το 1937.

Παρατήρηση τέταρτη: Το κάδρο της «χρυσαυγειάδας» θα παραμείνει μισό, όπως και κάθε δήθεν «αντιφασιστικό» κάδρο, από το οποίο θα απουσιάζουν εκείνοι που στέκονται δίπλα, πίσω και κυρίως πάνω από τους φασίστες και από τους ναζί.

Και που για να εντοπιστούν, για να πολεμηθούν και να ξεριζωθούν ο Μπρεχτ επέμενε ήδη από τη δεκαετία του ’30: «... ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός»

---

πηγή: enikos.gr

---

*

... ο άστεγος της αριστοκρατικής Μαρασλή ...

*

iefimerida

***
*

Ο άστεγος στο Κολωνάκι

που στολίζει το παγκάκι του

με μπιμπελό και λουλούδια

.

Τίποτα δεν είναι ικανό να του στερήσει την αξιοπρέπεια και κυρίως το δικαίωμά του να διεκδικήσει ένα μέρος ομορφιάς και ιδιωτικότητας, ακόμη και καταμεσής του πολυσύχναστου δρόμου. Η εικόνα του άστεγου που έχει διακοσμήσει το πεζοδρόμιο με λίγα αντικείμενα που παραπέμπουν σε μια άλλη, στεγασμένη ζωή συγκινεί αλλά ταυτόχρονα δίνει και δύναμη στον περαστικό.

Ο γέροντας στην οδό Μαρασλή, φέρει μαζί του θραύσματα της πραγματικής του ζωής, της βιωμένης πριν την κρίση. Ενα γύψινο άλογο ανασηκωμένο στα πίσω πόδια που μοιάζει να χλιμιντρίζει, ένα μπουκάλι αναψυκτικού και ψεύτικα λουλούδια, μήλα σε ρόλο διακοσμητικών, μπουκάλια με νερό, οι κούπες του ελληνικού καφέ αναποδογυρισμένες για να μη σκονίζονται – ο άστεγος δεν θέλει να κάνει την παραμικρή έκπτωση σε αυτές τις απειροελάχιστες στιγμές «πολυτέλειας» στη ζωή του. Οπως η απόλαυση ενός καφέ.

Τα στρωσίδια στο παγκάκι, δυο παλιές κουβέρτες, στρωμένες τακτικά, με συμμετρία, δίπλα στην απλώστρα για τα ρούχα και σε μια άδεια κρεμάστρα – μοιάζει σε κατάσταση αναμονής. Τα πόδια του τυλιγμένα σε μια ροζ πετσέτα για να ζεσταίνονται καθώς από χθες άρχισε το κρύο του φθινοπώρου και οι βροχές.

Καθώς μπαίνουμε σε ένα νέο τοπίο καιρού, δυο μήνες μακριά από τον χειμώνα, ο άστεγος της αριστοκρατικής Μαρασλή, ο άστεγος στη σκιά του Ευαγγελισμού αφηγείται πολλαπλές ιστορίες της πόλης, ιστορίες από την κοιλιά του κτήνους. Αλλά κυρίως αφηγείται κάτι πιο δυνατό: Αν και άστεγος, δεν έχει αποστερηθεί την προσωπικότητά του, τη μοναδικότητά του. Αντιστέκεται ακόμα, με το δικό του τρόπο.

---

*

... το επικοινωνιακό φιδάκι ...

*

Νίκος Μπογιόπουλος

***
*

Το φιδάκι ο Διαμαντής...

.

«Συντρίβουμε τον εξτρεμισμό, έχουμε σαν κυβέρνηση την πολιτική βούληση, πάντα με σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους, η ηγεσία της Χρυσής Αυγής έχει οδηγηθεί στην φυλακή». Αυτά τα δήλωσε ο Αντώνης Σαμαράς χτες από την Ουάσινγκτον. Σήμερα, οι εικόνες στην Ελλάδα δείχνουν τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής να αποχωρούν «δικαιωμένοι» και «τροπαιοφόροι» από τα ανακριτικά γραφεία...

Τι να υποθέσουμε με βάση τα λόγια του πρωθυπουργού; Ότι ο ναζισμός δεν συνιστά τελικά «εξτρεμισμό»; Ότι η κυβέρνησή του δεν έχει τελικά την «πολιτική βούληση» να τον αντιμετωπίσει; Ότι το Σύνταγμα και οι νόμοι είναι ανεκτικά στον ναζισμό; Ότι, κατά το Σύνταγμα και τους νόμους, ο ναζισμός της Χρυσής Αυγής δεν είναι τελικά ναζισμός;

Ο κ. Σαμαράς είναι πρωθυπουργός σε ένα κράτος εκμετάλλευσης, καταπίεσης και εξοντωτικών επιδρομών κατά του λαού. Αυτό το κράτος, με την πολιτική που ακολουθεί, εκτρέφει την Χρυσή Αυγή. Θύλακες του κράτους βρίσκονταν σε ευθεία διασύνδεση με τη Χρυσή Αυγή. Το κράτος που έχει πρωθυπουργό τον κ. Σαμαρά αξιοποιεί τη Χρυσή Αυγή ώστε να αναπαράγεται η άθλια θεωρία των «δυο άκρων».

Μετά την τελευταία εξέλιξη, τί να υποθέσουμε, ακόμη; Μήπως το κράτος που έχει πρωθυπουργό τον κ. Σαμαρά, το κράτος όπου οι μόνοι ευνοημένοι πολίτες εντοπίζονται ανάμεσα στους τραπεζίτες και τους εφοπλιστές, το κράτος που «σώζει» τον τόπο παρέα με τρόικα, ΕΕ, ΔΝΤ και ΣΕΒ, το κράτος που η Δικαιοσύνη του βγάζει παράνομες και καταχρηστικές τις απεργίες του λαού, λέμε μήπως αυτό το κράτος, εκτός από το να εκτρέφει και να ανέχεται τη Χρυσή Αυγή, τώρα την επιδοτεί και επικοινωνιακά;

Ο κ. Σαμαράς είναι πρωθυπουργός. Που μόλις χτες παρίστανε τον εκρόσωπο του κράτους-διώκτη του ναζιστικού φιδιού. Αλλά αν το κράτος δεν θεωρεί τον ναζισμό και τόσο μεγάλο φίδι, αν το θεωρεί και το αντιμετωπίζει σαν ένα τόσο δα «φιδάκι», που μπορεί να κυκλοφορεί (πολιτικά) ελεύθερο και (επικοινωνιακά) ενισχυμένο, τότε η απόσταση των εκπροσώπων αυτού του κράτους από τον τύπο του μπαγαπόντη που ενσάρκωσε ο (μεγάλος) Βασίλης Αυλωνίτης, ο οποίος κορόιδευε τον κόσμο φωνάζοντας «δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας, είναι το φιδάκι ο Διαμαντής», αρχίζει να γίνεται δυσδιάκριτη.

ΥΓ: Στην ίδια ομιλία προς το «ανφάν γκατέ» της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας των ΗΠΑ κι αφού πρώτα εξέφρασε το σεβασμό του στο Ίδρυμα Νιάρχου, ο πρωθυπουργός συμπλήρωσε ότι στην Ελλάδα, μετά τη Χρυσή Αυγή, θα αντιμετωπιστεί και «η ακραία αντιπολίτευση που μιλάει για έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ». Και βέβαια μετά από αυτή την -επί αμερικανικού εδάφους- δήλωση, με την οποία ο αγώνας ενάντια στην αμερικανοκρατία, τον ΝΑΤΟικό ιμπεριαλισμό και την ευρωενωσιακή μερκελοσυμμαχία, εξομοιώνεται με τον ναζισμό, το θέμα παύει να είναι αν ο Α. Σαμαράς και οι «λαγοί» του, όπως ο Κρανιδιώτης, ο Λαζαρίδης κι ο Μπαλτάκος, αναπαράγουν απλώς ή πρωταγωνιστούν στη βρωμερή θεωρία των «δυο άκρων». Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι το εξης: Μέχρι ποιο σημείο κοινοβουλευτικού χρυσαυγιτισμού είναι ικανοί να φτάσουν οι δήθεν διώκτες της Χρυσής Αυγής;

---

*

... ανεργία - νέο ρεκόρ τρόμου το 2016 ...

*

stavrosx1

***
*

Στο 34% η ανεργία μέχρι το 2016!

.

Στοιχεία σοκ για την απασχόληση παρουσιάζει έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ που εκτιμά ότι το ποσοστό της ανεργίας έως το 2016 θα φτάσει στο 34%!

Στην ίδια έρευνα αναφέρεται, ότι από τον Οκτώβριο του 2008 έως σήμερα έχουν χαθεί περίπου 1.000.000 θέσεις απασχόλησης, ενώ το 27,4% που καταγράφηκε ως ποσοστό ανεργίας τον περασμένο Μάρτιο από την Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ), είναι το υψηλότερο που έχει υπάρξει τα τελευταία 30 χρόνια σε χώρα του δυτικού κόσμου.

Το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ υποστηρίζει ότι «η συνέχιση της ασκούμενης πολιτικής από την ελληνική κυβέρνηση και την τρόικα θα εξακολουθήσει να έχει οδυνηρές συνέπειες στο ΑΕΠ και στην  απασχόληση τα επόμενα χρόνια». Αντίθετα εκτιμά ότι, «η εφαρμογή ενός αναπτυξιακού σχεδίου, που το συγκρίνει με το "σχέδιο Μάρσαλ" που θα χρηματοδοτούνταν από οργανισμούς της ΕΕ, όπως η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, θα μπορούσε να οδηγήσει την ελληνική οικονομία σε τροχιά ανάκαμψης».

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... ΗΠΑ - μια χρεοκοπημένη χώρα ...

*
Μωυσής Λίτσης
***
*

Λευκός Οίκος: Κλειστόν Λόγω Χρεών

Πίσω από την διελκυστίνδα Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών για τις μεταρρυθμίσεις στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας, κρύβεται η βαθειά κρίση της αμερικανικής οικονομίας που παραμένει ηγέτιδα δύναμη του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.

Για πρώτη φορά εδώ και 17 χρόνια το αμερικανικό δημόσιο βάζει ξανά λουκέτο-από το 1977 το αμερικανικό δημόσιο έχει κλείσει για χρονικό διάστημα έως και δύο εβδομάδες, 17 φορές. Από την 1ηΟκτωβρίου το αμερικανικό δημόσιο θέτει σε διαθεσιμότητα 800.000 εργαζόμενους σε σύνολο δύο εκατομμυρίων εργαζομένων στις ομοσπονδιακές υπηρεσίες.

Με εξαίρεση το στρατό, τις μυστικές υπηρεσίες και κάθε άλλη υπηρεσία που εμπλέκεται στο σύστημα ασφαλείας των ΗΠΑ, όλες οι άλλες δημόσιες υπηρεσίες κλείνουν έως ότου βρεθεί λύση… Το κλείσιμο του αμερικανικού δημοσίου θα έχει άμεση επίπτωση στην παροχή υπηρεσιών κυρίως προς τους φτωχότερους Αμερικανούς που θα στερηθούν τις υπηρεσίες πρόνοιας. Κλείνουν ακόμη μουσεία και πάρκα, ενώ το λουκέτο στο αμερικανικό δημόσιο θα επηρεάσει άμεσα την τοπική οικονομία στην περιοχή της Ουάσιγκτον(Washington DC). Οι κυβερνητικές υπηρεσίες καταλαμβάνουν το ένα τρίτο της τοπικής οικονομίας, επιφέροντας ζημιά ύψους 200 εκατ. δολαρίων την ημέρα, επηρεάζοντας πάνω από 700.000 θέσεις εργασίας: από τη περισυλλογή σκουπιδιών μέχρι το κλείσιμο βιβλιοθηκών.

Η σύγκρουση για το Obamacare

Αφορμή για την διελκυστίνδα μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών που οδήγησε στο κλείσιμο του αμερικανικού δημοσίου, βρίσκεται η μεταρρύθμιση Ομπάμα στην κοινωνική πρόνοια και υγεία(Obamacare), η οποία τίθεται από την 1ηΟκτωβρίου σε ισχύ. Η μεταρρύθμιση στην υγεία έχει εξελιχθεί σε μείζονα πολιτική αντιπαράθεση στις ΗΠΑ. Με δεδομένο ότι στις ΗΠΑ οι ανασφάλιστοι ξεπερνούν τα 46 εκατομμύρια, ο Αμερικανός πρόεδρος Ομπάμα φιλοδοξεί να περιορίσει τον αριθμό των ανασφάλιστων εισάγοντας ένα νέο σύστημα αγοράς ιατροφαρμακευτικών υπηρεσιών, μέσω επιδοτήσεων, το οποίο υποτίθεται θα εξυπηρετεί τους φτωχούς Αμερικανούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα…

Οι προτάσεις Ομπάμα δεν έχουν ωστόσο σε τίποτα να κάνουν με την λογική της καθολικής κοινωνικής ασφάλισης, έννοια που απουσιάζει από τις ΗΠΑ. Προβλέπει απλά κάποια στοιχειώδη κάλυψη για μερίδα των εκατομμυρίων Αμερικανών ανασφάλιστων, μέσω επιδοτούμενης πώλησης ασφαλιστικών υπηρεσιών.

Οι Ρεπουμπλικάνοι και ιδίως η ακροδεξιά τους πτέρυγα, το λεγόμενο «κόμμα του Τσαγιού», αντιδρά ωστόσο και στην παραμικρή επιβάρυνση των αμερικανικών επιχειρήσεων και φαρμακευτικών εταιριών, προβάλλοντας παράλληλα ως φόβητρο την αύξηση των δημοσίων δαπανών, που απορρέει από το πρόγραμμα της κυβέρνησης Ομπάμα.

Εδώ άλλωστε βρίσκεται και η πεμπτουσία της αμερικανικής πολιτικής διαμάχης. Η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου είναι υπερχρεωμένη. Στις 17 Οκτωβρίου επίκειται μία νέα πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ κογκρέσου και κυβέρνησης, η οποία αφορά την ανάγκη να αυξηθεί κι’ άλλο το ανώτατο όριο δανεισμού από το σημερινό όριο των 16,7 τρισ. δολαρίων(!).

Η αμερικανική υπερχρέωση οφείλεται στη χρόνια μείωση της φορολόγησης των πλουσίων και των μεγάλων επιχειρήσεων, την ώρα που ο αμερικανικός λαός υπόκειται σε συνεχείς περικοπές στο όνομα της αντιμετώπισης των υπερβολικών δημοσιονομικών ελλειμμάτων σε ομοσπονδιακό και τοπικό επίπεδο.

Από το 2010 οι ΗΠΑ συγκλονίζονται από ανάλογες πολιτικές κρίσεις. Το 2010 Ομπάμα και Ρεπουμπλικάνοι αντιπαρατέθηκαν για το αν πρέπει να παραταθούν οι φοροαπαλλαγές που είχε υιοθετήσει η προηγούμενη κυβέρνηση Μπους και οι οποίες αφορούσαν κυρίως τα υψηλά εισοδήματα. Για να αντιμετωπιστούν οι οικονομικές επιπτώσεις του τρομοκρατικού κτυπήματος στους Δίδυμους Πύργους το 2001, αλλά και η ύφεση που είχε ήδη ξεκινήσει με το σπάσιμο της χρηματιστηριακής φούσκας dot. Com και τη διεθνή κατάρρευση των χρηματιστηρίων, η κυβέρνηση Μπους έδωσε νέα φορολογικά κίνητρα στους πλουσίους, υποτίθεται για να ρίξουν χρήμα σε κατανάλωση και επενδύσεις.

Το 2010 οι φοροελαφρύνσεις του Μπους πήραν παράταση δύο χρόνια, καθώς η αμερικανική οικονομία βρισκόταν αντιμέτωπη με τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.

Το 2011 υπήρξε νέα αντιπαράθεση για την άνοδο του ανώτατου ορίου δανεισμού και το 2012 για την εφαρμογή του λεγόμενου «δημοσιονομικού βράχου(fiscal cliff)», την εφαρμογή αυτόματων περικοπών στις δαπάνες, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το τεράστιο αμερικανικό έλλειμμα. Η δημοσιονομική κρίση για την αναγκαιότητα αύξησης του ανώτατου ορίου δανεισμού στις ΗΠΑ έληξε με μία «ιστορική» συμφωνία μεταξύ του ελεγχόμενου από τους Ρεπουμπλικάνους κογκρέσου και του προέδρου Ομπάμα για την επιβολή άνω τους ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων περικοπών στις δημόσιες δαπάνες για την επόμενη δεκαετία. Επιπλέον αποφασίστηκε να γίνουν «οριζόντιες» περικοπές ύψους 1,2 τρισ. δολαρίων από το 2013 και μετά, αν δεν έχει επιτευχθεί μέχρι τότε συμφωνία μεταξύ του Λευκού Οίκου και του κογκρέσου για τη μείωση του αμερικανικού δημοσιονομικού ελλείμματος.

Μύθος και Πραγματικότητα

Η πολιτική αντιπαράθεση στις ΗΠΑ, καταρρίπτει ορισμένους από τους μύθους που κυριαρχούν όσον αφορά τις διεθνείς οικονομικές εξελίξεις. Οι Αμερικανοί ζουν εδώ και χρόνια πάνω από τις δυνατότητες τους, καταναλώνουν δηλαδή περισσότερα από όσα παράγουν, με το δημόσιο να ευνοεί σκανδαλωδώς με όλο και περισσότερες νέες ρυθμίσεις τους πλουσίους, με το επιχείρημα της ενίσχυσης της αμερικανικής επιχειρηματικότητας.

Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ ζουν πάνω από τις δυνατότητες τους, είναι σύμφυτο με το μοντέλο της ατέρμονης κατανάλωσης. Η κατανάλωση αγαθών και υπηρεσιών στις ΗΠΑ(από αυτούς βέβαια που έχουν τέτοιες δυνατότητες) ευνόησε για χρόνια την ανάπτυξη όλου του πλανήτη, ιδίως τη «χρυσή δεκαετία» του ’90 με το χρηματιστηριακό μπουμ. Χάρη στο δολάριο, το οποίο αποτελεί διεθνές αποθεματικό νόμισμα, είναι δηλαδή νόμισμα του κόσμου, τη νομισματική πολιτική του οποίου καθορίζει η αμερικανική κυβέρνηση και η Ομοσπονδιακή(κεντρική) τράπεζα των ΗΠΑ, η γνωστή σε όλους Fed, οι ΗΠΑ καταφέρνουν να μετακυλούν την κρίση στον υπόλοιπο κόσμο. Την ίδια στιγμή στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όλο και μεγαλύτερα κοινωνικά στρώματα οδηγούνται στο περιθώριο, με περικοπές, μειώσεις μισθών και υποβάθμιση των στοιχειωδών κοινωνικών παροχών, σε μία χώρα που ουδέποτε ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη η έννοια του «κοινωνικού κράτους».

Χρήμα και... κουπόνια

Για παράδειγμα την ώρα που η Fed, «τυπώνει» περί τα 85 δισ. δολάρια το μήνα μέσω του προγράμματος επαναγοράς ομολόγων, δεν υπάρχουν λεφτά να πληρωθούν 800.000 ομοσπονδιακοί υπάλληλοι και να χρηματοδοτηθούν οι ανάλογες υπηρεσίες. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 47 εκατ. Αμερικανοί που σιτίζονται με κουπόνια τροφίμων-μέτρο που εφαρμόστηκε την εποχή του New Deal για την αντιμετώπιση της Μεγάλης Ύφεσης-οι οποίοι απειλούνται με περικοπές στα πλαίσια της δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Δεν αρκεί λοιπόν να τυπώνεις χρήμα-η αμερικανική πολιτική νομισματικής χαλάρωσης έχει αρκετές φορές επαινεθεί και από «αριστερούς» οικονομολόγους σε αντιδιαστολή με την σφικτή νομισματική πολιτική της ΕΚΤ, η οποία επιδεινώνει την κρίση-αλλά για ποιόν.

Αν τα ελλείμματα στον αναπτυγμένο κόσμο δημιουργήθηκαν τις δεκαετίες του ’70 και ’80 για τη χρηματοδότηση του λεγόμενου «κοινωνικού κράτους», την τελευταία δεκαπενταετία της πλήρους επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού, τα ελλείμματα δημιουργήθηκαν από την παντελή απουσία του κράτους: τη σκανδαλώδη μείωση της φορολογίας στους πλούσιους και τις μεγάλες επιχειρήσεις στο όνομα της ανάπτυξης και τη «χρηματιστικοποίηση» της οικονομίας, μέσω των λογής-λογής χρηματοπιστωτικών φουσκών που έθρεφαν την ανάπτυξη τα προηγούμενα χρόνια.

Η αμερικανική δημοσιονομική κρίση, ακόμη και αν εκτονωθεί προσωρινά μέσω κάποιου νέου συμβιβασμού μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών θα συνεχίσει να αποτελεί ένα ακόμη πρόβλημα που θα αποσταθεροποιεί την παγκόσμια οικονομία, με την κρίση στην ευρωζώνη να επανέρχεται στο προσκήνιο με τη νέα πολιτική κρίση στην Ιταλία και την κινεζική οικονομία να αγκομαχά στο ρόλο της παγκόσμιας ατμομηχανής.

Όσο για το εσωτερικό των ΗΠΑ; Οι πτωχεύσεις τύπου Ντιτρόιτ πιθανότατα θα πολλαπλασιαστούν με την πλειονότητα των Αμερικανών εργαζομένων να πληρώνουν όλο και μεγαλύτερο τίμημα στην προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η κρίση που συνταράσσει το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα από την Ουάσιγκτον έως το Τόκιο και την Αθήνα.
---
*

... ο φασισμός και η πολιτική σκέψη του Μπάμπη ...

*

stavrosx1

***
*

Ποτέ ξανά φασισμός

Οι πρόσφατες εξελίξεις επισπεύδουν τη δημοσίευση μιας ανάρτησης, που θα κολλούσε ίσως καλύτερα το Νοέμβρη, στην επέτειο των 40χρονων του Πολυτεχνείου.

Μετά την επταετία της χούντας των συνταγματαρχών κυριάρχησε το σύνθημα «ποτέ ξανά φασισμός». Αλλά με τα χρόνια άρχισε να επαναλαμβάνεται μηχανικά σαν τσιτάτο κι έπρεπε να σκάψεις βαθιά στη συνείδησή σου, κάτω από τη λάμψη τν πολιτικών-κινηματικών αστέρων που το είχαν για ψωμοτύρι, για να θυμηθείς την πραγματική του αξία. Ενώ στο τέλος κατέληξε να (μου) ακούγεται σαν εκείνο το «ποτέ ξανά πρωτάθλημα στον πειραιά», που τραγουδούσε το 96’ σε έκσταση ο… καπετάνιος βαρδινογιάννης. Κι όλοι θυμόμαστε τι ακολούθησε στη συνέχεια… Το πρώτο σερί τίτλων μάλιστα κράτησε ακριβώς μια επταετία, για να τηρηθεί η σημειολογία.

Η γραφική καρικατούρα στρατιωτικού συνδέσμου που ανακοίνωσε την κίνησή της για τις 28 Σεπτέμβρη - λες και τα πραξικοπήματα προαναγγέλλονται επισήμως στο διαδίκτυο, για να μας δώσουν χρόνο να προετοιμαστούμε - ενεργοποίησε ξεχασμένα αντανακλαστικά στον κόσμο του κινήματος και σκόρπισε ερωτηματικά. Λες να ξαναζήσουμε τη φρίκη του φασισμού - που ήδη την ξαναζούμε ως ένα βαθμό - και να δούμε μια σύγχρονη εκδοχή χούντας των έφεδρων αξιωματικών; Και το πρωί του Σαββάτου ξυπνήσαμε με αγωνία να δούμε το ιστορικό πρωτοσέλιδο της Αυγής «γιατί δε θα γίνει πραξικόπημα στην Ελλάδα». Αντ’ αυτού όμως είδαμε στις οθόνες το θρίαμβο της αστικής δημοκρατίας, που έπιασε τους σύγχρονους χουντικούς με τις πιτζάμες.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα ή ως τραγωδία, όπως κι η χούντα είχε αναβιώσει μια κωμικοτραγική εκδοχή-καρικατούρα του παρελθόντος με τις φιέστες αρχαιοελληνικού μεγαλείου. Και σήμερα το κράτος φαίνεται να διαλύει το παρακράτος, όπως τότε, το 67’, το παρακράτος φαινόταν να καταλύει το κράτος. Αλλά τα φαινόμενα απατούν μόνο όσους δεν έχουν ταξικό κριτήριο. Ποια είναι λοιπόν τα ταξικά διδάγματα που βγάζουμε από την ιστορική μας πείρα, για να μην ξαναζήσουμε τη φαρσοτραγωδία των απριλιανών και των ιδεολογικών τους απογόνων;

Το βασικό ερώτημα που πρέπει να απαντήσουμε είναι τι ήταν αυτό που καθόρισε την επιβολή της χούντας, την αναγκαιότητα και τους σκοπούς της. Αν δε μοιραζόμαστε τις επαναστατικές ονειρώξεις των αριστεριστών ότι στην περίοδο των ιουλιανών η εξουσία κυλούσε στους δρόμους, περιμένοντας να απλώσουμε το χέρι και να την πάρουμε, πρέπει να παραδεχτούμε πως δεν προέκυπτε η ύπαρξη κάποιας σοβαρής κι οργανωμένης απειλής για την αστική εξουσία –κι αυτό φάνηκε τις πρώτες μέρες της (εύκολης) επικράτησής της, που ήρθε κατ’ ουσίαν χωρίς αντίπαλο. Πόσο μάλλον που η πολιτική γραμμή του κόμματος εκείνη την περίοδο το ευνούχιζε, το άφηνε χωρίς κομματικές οργανώσεις και το καθιστούσε ουρά της ‘προοδευτικής-ριζοσπαστικής’ πτέρυγας του αστικού πολιτικού κόσμου.

Συνεπώς πρέπει να αναζητήσουμε βαθύτερα τα αίτιά της και να τα εξετάσουμε παράλληλα με το συναρτώμενο ερώτημα: τι ήταν αυτό που επέβαλε την πτώση της δικτατορίας; Η εξέγερση του πολυτεχνείου ήταν αναμφίβολα ηρωική στιγμή και κορύφωση της αντίστασης στην χούντα, αλλά απείχε αρκετά από το να γκρεμίσει το καθεστώς των συνταγματαρχών. Αυτό που όντως έκανε –κι είναι μια πολύτιμη συνεισφορά, που δεν ακυρώνεται- είναι πως έκαψε το χαρτί της φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος και την ‘ομαλή μετάβαση’ σε μια κουτσουρεμένη κοινοβουλευτική δημοκρατία με περιορισμένες ελευθερίες και δικαιώματα. Μια κίνηση που με διαφορετικούς όρους και ζητούμενα θυμίζει ίσως τη σημερινή προσπάθεια της κυβέρνησης σαμαρά να αναβαπτιστεί στα δημοκρατικά ιδεώδη, όπου καμία θέση δεν έχει ο ναζισμός και τα άκρα, κτλ, κτλ.

Η αρχή και το τέλος της χούντας συνδέονται και με μια σειρά διεθνείς παραμέτρους: το πρώτο πείραμα μπανανίας στην Ευρώπη, η Κύπρος και ο Αττίλας, οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στην περιοχή και η σύγκρουση με το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Πρωτίστως όμως ήταν ένας ελιγμός για την καλύτερη διαχείριση της λαϊκής οργής, που θα καθίστατο πολύ επικίνδυνη αν γκρέμιζε με τη δυναμική της το απριλιανό καθεστώς. Ενώ με αυτή την ‘ομαλή μετάβαση’ (που θύμιζε εν μέρει τελετή παραλαβής-παράδοσης) η αστική εξουσία πρόλαβε τα χειρότερα και απέκτησε συγκυριακό πλεονέκτημα που το εξαργύρωσε με το περιβόητο δίλημμα «Καραμανλής ή τανκς».

Που προσπαθεί να το αντιγράψει σα φάρσα και σήμερα με το αντίστοιχο «Σαμαράς ή τάγματα εφόδου» -λες και δεν προέρχονται από την ίδια μήτρα- και με το σύγχρονο Παπανδρέου να περιμένει στη γωνία. Κι είναι εντυπωσιακό πόσο εύκολα εγκλωβίζονται σε αυτά τα ψευδοδιλήμματα όσοι πίνουν νερό στο όνομα της (γενικής κι αφηρημένης) δημοκρατίας, κι αρνιούνται να θέσουν το πραγματικό δίλημμα της εποχής: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Ή όπως θα ‘λεγε και το λαϊκό στρώμα (που κοροϊδεύει την κοινωνία και δεν πρόκειται να γράψει ποτέ το τρίτο μέρος): χούντα του προλεταριάτου ή χούντα του αστάτου.

Αν κοιτάξουμε σήμερα ωστόσο τη διεθνή διπλωματική σκακιέρα, θα διαπιστώσουμε ότι η «πολιτική μόδα» των μπανανιών έχει αλλάξει και ότι οι σύγχρονες τάσεις είναι οι διάφορες πολύχρωμες επαναστάσεις του φέισμπουκ και του πληκτρολογίου, σαν τα λουλούδια της αραβικής (ή μήπως τσεχοσλοβάκικης;) άνοιξης και το αγωνιστικό προκάλυμμα της εκάστοτε δικτατορίας. Στα πλαίσια αυτά θα μπορούσε ίσως να μας προβληματίσει η αξιολόγηση του χαρακτήρα του κινήματος των αγανακτισμένων στις πλατείες, τα πειράματα κι οι βαθύτεροι στρατηγικοί σχεδιασμοί εκείνης της περιόδου.
Το πιο σημαντικό όμως, πέρα από τις εικασίες, είναι να καταλάβουμε πως σήμερα η αστική τάξη δε φαίνεται να έχει ανάγκη στο άμεσο μέλλον από κάποιο στρατιωτικό πραξικόπημα για να θωρακίσει την εξουσία της. Όχι γιατί έχει χωρίσει τα τσανάκια της από το φασισμό, αλλά ακριβώς εξαιτίας της σύγκλισης της αστικής δημοκρατίας με το φασισμό, η οποία συντελείται ραγδαία το τελευταίο διάστημα· ή με άλλα λόγια εξαιτίας του ταχύτατου εκφασισμού της αστικής δημοκρατίας εν καιρώ κρίσης, που δεν είναι τίποτα άλλο από τη δικτατορία του κεφαλαίου.

Το σύστημα χρειάζεται δυνατή την χρυσή αυγή, ανεξάρτητα από το όνομά της και το φορέα που θα την εκφράζει πιο πιστά. Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν οφείλουμε να εξετάσουμε και τη διαβόητη ντιρεκτίβα-συμβουλή από οθόνης του ινστρούχτορα Μπάμπη προς την χρυσή αυγή να σοβαρευτεί. Κάποιοι λένε πως η δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τα γεγονότα που ακολούθησαν ξεγύμνωσαν την πολιτική σκέψη του Μπάμπη και τον ανάγκασαν σε πολιτική στροφή 180 μοιρών. Στην πραγματικότητα ωστόσο η σκηνοθεσία του Μπάμπη δικαιώθηκε στο έπακρο, με έξοχες ερμηνείες από τους βασικούς πρωταγωνιστές. Η δημοκρατία νικά κι ενσωματώνει τους ‘εχθρούς’ της, η σοβαρή χρυσή αυγή καλείται να αφήσει στην άκρη τις ακρότητες των άκρων και να στηρίξει ανοιχτά το πολιτικό σύστημα, ενώ την ίδια στιγμή ο εγκληματικός βραχίονας του υπόκοσμου παραμένει στην υπηρεσία του συστήματος, όπως επίσης κι οι αιτίες που γεννάνε και θεριεύουν το φασισμό.

Κι έζησαν αυτοί δημοκρατικά κι εμείς φτωχότερα πανηγυρίζοντας για τη νίκη του κινήματος.

---

πηγή: http://sfyrodrepano.blogspot.gr

---

*