... μπορούμε ακόμη πιο κάτω; ...

*
Καρτέσιος ("αριστερό blog")
***
*

     Μάλλον μας αρέσει

Ακόμη χειρότερα. Παιδιά χάνουν τη ζωή τους επειδή οι γονείς τους δεν έχουν να πληρώσουν για να χειρουργηθούν από ειδικούς σε ιδιωτικά νοσοκομεία ή στο εξωτερικό.

Σκοτώνουν τα παιδιά πριν μεγαλώσουν.

Καιάδας.

Πέθανε η 20χρονη Πωλίνα που χτυπήθηκε από περιπολικό, το οποίο παραβίασε κόκκινο σηματοδότη. Χαροπάλεψε κι έχασε.

Ακόμη χειρότερα. Κανείς αυτόπτης μάρτυρας δε βρέθηκε να μιλήσει για το περιστατικό. Πληροφορίες ναι. Όνομα, κανείς. Μόνοι μας κάνουμε photoshop στους θανάτους μας.

Η διοικήτρια του νοσοκομείου Τρίπολης «ξηλώθηκε» επειδή συμφώνησε από κοινού με τη «Χρυσή Αυγή» να ξεκαθαρίσουν το νοσοκομείο από τις αλλοδαπές συνοδούς ασθενών κι επειδή επέτρεψε στους νεοναζί να κάνουν νυχτερινή έφοδο σε θαλάμους ασθενών καταργώντας κάθε έννοια ιατρικού απορρήτου και σεβασμού δικαιωμάτων των ασθενών.

Ψέματα! Η διοικήτρια του νοσοκομείου Τρίπολης «ξηλώθηκε» όχι επειδή έκανε όλα τα παραπάνω, αλλά επειδή έδωσε συνέντευξη Τύπου μαζί με τη Χρυσή Αυγή και αποκάλυψε άθελά της ότι οι νεοναζί είναι επίσημοι συνεργάτες και διωκτική αρχή του Κράτους.

Δεν ενοχλεί το παρακράτος. Αρκεί να αποφεύγει τη δημοσιοποίηση της σχέσης του με το Κράτος.

Επιδιώκεται να αποδυναμωθεί το δικαίωμα της απεργίας. Έως ότου εξαλειφθεί.

Θα εγκρίνει το Κράτος τις απεργίες. Και ο εργοδότης. Αν δεν την εγκρίνουν, τότε θα υπάρχει δικαίωμα «λοκ-άουτ». Κι έτσι, με την ανταπεργία, κάθε απεργία θα σπάει καθώς οι εργαζόμενοι θα σφάζονται μεταξύ τους.

Το κλείσιμο των νοσοκομείων του ΙΚΑ (Πρώτο, Έβδομο και τώρα το Τρίτο) είναι η συνέχεια στα πλαίσια του «εξορθολογισμού». Ο «εξορθολογισμός» αυτός καταπίνει άμεσα 40 νοσηλευτικές κλίνες μεταξύ των οποίων 5 κλίνες ΜΕΘ, 16 νεφροπαθών και μένει στο ράφι τεράστιας αξίας εξοπλισμός που θα σαπίσει.

350 νέα παιδιά, οι περισσότεροι εκ των οποίων βρίσκονται στην εφηβεία, είναι «φακελωμένα» από την Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία ως «ικανοί να αναπτύξουν τρομοκρατική δράση».

Φυσικά οι φακελωμένοι είναι πολύ περισσότεροι. Αυτά τα 350 παιδιά είναι φακελωμένα για τα επεισόδια που έγιναν μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Η οργή φακελώνεται.

Η πρώτη σε κυκλοφορία κυριακάτικη εφημερίδα έχει πρωτοσέλιδο ότι οι τρομοκράτες κάνουν παιδομάζωμα στα σχολεία. Προσπαθούν να σου λιώσουν το μυαλό με το πρωτοσέλιδο ερώτημα «Κι αν ο γιος σου είναι στους Πυρήνες;».

Θα ψάχνουν κρυφά οι γονείς των παιδιών τις τσέπες των ρούχων τους για να δουν αν έχουν πουθενά κρυμμένη προκήρυξη. Αν βρίσκουν σύριγγα, θα ανασαίνουν ανακουφισμένοι. Ευτυχώς παίρνει μόνο ηρωίνη, όχι τρομοκρατίνη. Αν βρίσκουν στιλέτο με σβάστικα θα θεωρούν ότι το παιδί τους βρήκε το δρόμο του και θα γίνει υπαστυνόμος. Σίγουρη δουλειά.

Παλιά, τα παιδιά έλεγαν ψέματα στους γονείς τους ότι δεν καπνίζουν. Τώρα θα λένε ψέματα ότι δεν πάνε σε πορείες, επειδή το σύστημα έβγαλε ντελάλη ότι το νέο παιχνίδι στα σχολεία είναι το «βάζουμε μια βόμβα;».

Μας χαστουκίζουν αλύπητα. Φασίστες από δω, παρακρατικοί στην κυβέρνηση από κει, φτώχεια, εξαθλίωση, ανεργία, σκοτάδι, προβοκάτσιες, εκφοβισμός, απαγορεύσεις, ποινικοποίηση της άμυνας, οι μπάτσοι είναι το Κράτος, βαράνε από παντού. Όλοι μαζί.

Κι εμείς ... τι να πω; Ε, μάλλον μας αρέσει.

ΥΓ.: Η φωτό είναι του Γιώργου Σαλαβέρη. Μαδώντας την κρυμμένη φρίκη. Αποδομώντας το «αισιόδοξο κλίμα» των κυβερνητικών «επιτυχιών». Να δούμε την αλήθεια. Αντέχουμε;
---
* 

... όποιος "δεν κάθεται καλά" - τι δεν καταλάβατε; ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

«Είδατε τι θα πάθετε;»

Καθόλου τυχαία και καθόλου «απερίσκεπτη» δεν ήταν η κίνηση της κυβέρνησης να δώσει στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες με εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης των συλληφθέντων στην Κοζάνη.

Κάθε άλλο παρά της διέφυγε το γεγονός ότι θα ερχόταν στο φως η αγριότητα των υπηρεσιών καταστολής και οι μέθοδοι λιντζαρίσματος που ακολουθούν. Αυτό ακριβώς ήθελε!

Tα μαγειρεία της διαμόρφωσης συνείδησης εκείνο στο οποίο στόχευαν εξ αρχής ήταν η «εξοικείωση» του κοινού με αυτές τις μεθόδους. Η «νομιμοποίησή τους». Η καλλιέργεια κλίματος «αποδοχής» του ξυλοδαρμού και του βασανισμού ως «δικαιολογημένου» ή και «αμυντικού» μέσου της εξουσίας, που ασκείται προς όφελος της κοινωνίας...

Ταυτόχρονα με την τρομοκράτηση και τον εκφοβισμό του κόσμου, παράλληλος στόχος τους είναι να δημιουργήσουν ένα αίσθημα «συμφιλίωσης» με τη βαρβαρότητα, στην οποία ο λαός θα παραδοθεί «ανεπαισθήτως» μέσα από τη δύναμη της εικόνας.

*

Ο λαός - σκέφτηκαν οι κυβερνώντες - μέσα από τέτοιες εικόνες πρέπει να «συνηθίσει» σε τέτοιες συμπεριφορές. Και είναι ευκολότερο να τις «αποδεχτεί» και να τις «συνηθίσει» αν οι συμπεριφορές αυτές ακολουθηθούν - και διαφημιστεί ότι ακολουθούνται - απέναντι σε ληστές, απέναντι σε ενδεχόμενους τρομοκράτες.

Γιατί, αν ο λαός «διδαχτεί» να βλέπει σαν «λογικό» το να πέφτει «καμιά ψιλή» σε ληστές και τρομοκράτες, τότε είναι πιο εύκολο, όντας «εξοικειωμένος» με αυτές τις συμπεριφορές, να μη διαθέτει πια αντιστάσεις όταν οι ίδιες συμπεριφορές επιδεικνύονται απέναντι σε «άλλα αντικοινωνικά» στοιχεία. Απέναντι σε κάθε λογής «παρανόμους», από μετανάστες μέχρι διαδηλωτές. Απέναντι σε «συντεχνίες». Οπως, για παράδειγμα, οι «συντεχνίες των απεργών»...

Τις φωτογραφίες που μοίρασαν δεν τις μοίρασαν από «λάθος». Είναι μέρος της επιχείρησης «να μάθει» να συμβιώνει ο λαός με την καθημερινή καταστολή ή με την απειλή καταστολής εναντίον του. Ενας τρόπος «να μάθει» είναι και μέσω αυτής της δημόσιας, της διατυμπανισμένης κακοποίησης του ληστή, σήμερα, του οποιουδήποτε αύριο, που - σύμφωνα με τους ραβδούχους - «δεν θα κάθεται καλά».

Μέσω της «εξοικείωσης» με την αγριότητα ή με την απειλή της αγριότητας να πλανάται στον ορίζοντα, θα είναι πιο εύκολο - σκέφτηκαν οι κυβερνώντες - να κάνουν το λαό να φοβηθεί, να μπει στα καλούπια τους και να υποταχτεί σε εκείνο ακριβώς που ο βουλευτής της ΝΔ κύριος Αδωνις Γεωργιάδης το αποκάλεσε προχτές με το όνομά του: «Νόμιμη κρατική βία»...
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχaν οι Stavrovelonies
*

... φταίμε όμως κι εμείς ...

*
Νινέττα Κοντράρου-Ρασσιά
***
*

Εμείς σπρώξαμε τα παιδιά στον Βελβεντό

.

Κοίταζα ξανά και ξανά εκείνη τη βαθιά ουλή λίγο κάτω από το μάτι. Το αίμα είχε παγώσει, το βλέμμα όμως ήταν πυρακτωμένο, θυμωμένο, έτοιμο να επιτεθεί, όπως θα έκανε το πληγωμένο γεράκι. Κάτι μου θύμιζε αυτό το βλέμμα. Δεν ξέρω πώς, αλλά μου ήρθε στο νου μια εικόνα καμιά δεκαριά χρόνια παλιά.

Ηταν άνοιξη, μοσχοβολούσε η γειτονιά του Αγίου Δημητρίου στο Ψυχικό και δύο αγοράκια στο δασάκι στου Μωραΐτη παίζανε κλέφτες κι αστυνόμους. Δεν είχαν ούτε πέτρες στις τσέπες ούτε σφεντόνες στο χέρι ούτε καν ένα νεροπίστολο. Κυνήγαγαν το ένα το άλλο, παίρνοντας θέση μάχης πίσω από τους κορμούς των δέντρων κι όταν ο Νίκος έπιανε τον Αλέξη γινόταν πανζουρλισμός από τις φωνές τους. Πέρασαν τα χρόνια κι ανάμεσά τους σ' εκείνο το ανέμελο παιχνίδι εμφανίστηκε ένας πραγματικός αστυνόμος, που δεν είχε ούτε σφεντόνα στην κωλότσεπη ούτε καν ένα νεροπίστολο. Σήκωσε το σιδερικό του και σημάδεψε εκείνα τα παιδιά. Το αγόρι που έμεινε όρθιο συμμετείχε τις προάλλες στη ληστεία στον Βελβεντό Κοζάνης. Πήρε κι αυτό το σιδερικό του και σημάδεψε, όχι κανέναν άνθρωπο, αλλά μια τζαμαρία. Ενιωθε έτσι πως το χέρι του έπαιρνε εκδίκηση για την απρόκλητη, αυθαίρετη, ασυγχώρητη άσκηση αστυνομικής βίας.

Τις προάλλες στον Βελβεντό Κοζάνης είδα το παιδί μου να σημαδεύει την εξουσία. Κάθε εξουσία, πολιτική, οικονομική, κοινωνική. Είδα όμως το παιδί μου να σημαδεύει κι εμένα που ήμουν σπίτι με το τηλεκοντρόλ στο χέρι κι άκουγα τον εκφωνητή να ανακοινώνει θριαμβικά τη σύλληψη των ληστών. Μεγάλη η επιτυχία της Αστυνομίας και μπράβο της. Κυνήγησε το παιδί που είχε μείνει όρθιο εκείνο το βράδυ στα Εξάρχεια πριν από μερικά χρόνια και κατάφερε να το πιάσει στον Βελβεντό Κοζάνης. Κοίταξα ξανά την πληγή του κάτω από το μάτι. Αυτή τη φορά μού φάνηκε ανοιχτή, υγρή, χαίνουσα. Το αίμα έτρεχε κόκκινο, ζεστό κάτω από το μάτι. Το βλέμμα μου θόλωσε, γιατί ξαφνικά ένιωσα πως εγώ, άθελά μου, έσπρωξα το παιδί τις προάλλες στον Βελβεντό Κοζάνης. Εγώ του έδωσα το όπλο. Εγώ, που δεν θα σήκωνα ούτε νεροπίστολο ενάντια στην τζαμαρία ουδεμιάς εξουσίας. Εγώ και η δική μου αδράνεια όπλισαν το χέρι του. Αυτό το παιδί, και κάθε άλλο παιδί, θα ήταν ακόμη στο δασάκι του σχολείου και θα έπαιζε κλέφτες κι αστυνόμους χωρίς σφεντόνα, αν δεν το σημάδευε πριν από λίγα χρόνια η ένστολη εξουσία. Αυτή που τώρα επιχαίρει για την επιτυχία της.

Φταίμε όμως κι εμείς οι φιλήσυχοι, οι συμβιβασμένοι. Φταίει η αδράνειά μας και το ότι υποταχτήκαμε στη μοίρα μας. Φταίνε βέβαια και οι άλλοι, πρόσωπα που συνωστίζονται στον ίδιο καθρέφτη, οι διανοούμενοι, από τους οποίους μάταια περιμέναμε μια δυναμική αντίδραση, μια γενναία και περήφανη αντίσταση. Αλλά, μην ξεχνάμε ότι τα ποτάμια φουσκώνουν στην κοίτη τους. Μην εκπλαγούμε λοιπόν όταν θα φτάσουν στα σπίτια μας και μας πνίξουν.
---
*

... το ΣτΕ και το "δίκαιο του αίματος" ...

*
Εφημερίδα των Συντακτών
***
*

H ιθαγένεια και ο «γνήσιος δεσμός»

Στο "δίκαιο του αίματος" οδηγεί τη χώρα το ΣτΕ με την απόφασή του να κρίνει αντισυνταγματικό τον νόμο Ραγκούση για την ιθαγένεια, αρνούμενο ουσιαστικά κάθε πολιτικό δικαίωμα στους μετανάστες.

Το σκεπτικό τής κατά πλειοψηφία απόφασης της Ολομέλειας είναι το εξής: «Ελάχιστος όρος και όριο των σχετικών νομοθετικών ρυθμίσεων για την απονομή της ελληνικής ιθαγένειας είναι η ύπαρξη γνήσιου δεσμού του αλλοδαπού προς το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία». Τι σημαίνει «γνήσιος δεσμός» ο θεός και η ψυχή των δικαστών μόνο γνωρίζουν. Η απόφαση ολισθαίνει προς ακραία φαινόμενα φυλετισμού, αντιεπιστημονικά και επικίνδυνα ταυτόχρονα, που υμνούνται μόνο από ακροδεξιές αντιλήψεις.

Εως τώρα οι ρυθμίσεις που προέβλεπαν την απόδοση ιθαγένειας σε παιδιά που γεννιούνται από αλλοδαπούς γονείς στην Ελλάδα απαιτούσαν οι γονείς να ζουν νόμιμα και μόνιμα στην Ελλάδα τουλάχιστον πέντε χρόνια και τα παιδιά τους να φοιτούν επιτυχώς επί 6ετία σε ελληνικό σχολείο.

Αντισυνταγματική, όμως, κρίθηκε και η ρύθμιση που επέτρεπε στους αλλοδαπούς υπηκόους να εκλέγουν αλλά και να εκλέγονται στις εκλογές για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Τι θα γίνει αλήθεια; Θα ακυρωθούν οι προηγούμενες δημοτικές εκλογές στις οποίες συμμετείχαν αλλοδαποί;

Δεν ταιριάζει στους δικαστές του ΣτΕ μια τέτοια απόφαση. Το εκλέγειν και εκλέγεσθαι ανήκει κατά τους δικαστές αποκλειστικά σε Ελληνες πολίτες. Κρίμα και πάλι κρίμα. Κρίμα επίσης που δεν εισακούστηκε η θέση της μειοψηφίας, στην οποία τονιζόταν ότι η απονομή της ελληνικής ιθαγένειας αποτελεί πολιτική επιλογή και ότι το Σύνταγμα παρέχει στον νομοθέτη μεγάλα περιθώρια άσκησης διαφορετικών πολιτικών επιλογών. Οι άξιοι δικαστές της μειοψηφίας σημείωσαν ακόμη πως καμία διάταξη του Συντάγματος δεν θέτει ως προϋπόθεση για την απόκτηση της ιθαγένειας τη διαπίστωση γνήσιου δεσμού με το ελληνικό έθνος, εξάλλου είναι σαφής η διάκριση μεταξύ λαών και έθνους. Εάν ο αλλοδαπός αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια θα είναι Ελληνας πολίτης, συμπολίτης Ελλήνων, όχι ομοεθνής. Πού ανακάλυψαν οι δικαστές της πλειοψηφίας τον όρο «γνήσιος δεσμός»; Δεν καταλαβαίνουν ότι ο όρος είναι σκοταδιστικός, αφού καταργεί τα πολιτικά δικαιώματα και βασίζεται σε εθνικοσοσιαλιστικές βιολογικές «καθαρότητες»; Αποκλείεται κάτι τέτοιο, άρα ο όρος είναι δικό τους εφεύρημα για τους δικούς τους (ακατανόητους) σκοπούς, την ώρα που η Βουλή έχει τη δυνατότητα να θεσπίσει αντικειμενικά κριτήρια για την απονομή ιθαγένειας και μάλιστα ανηλίκων αλλοδαπών, όπως είπε η μειοψηφία.

Από σήμερα 3.500 παιδιά θα χάσουν την ιθαγένεια, ενώ 10.000 αιτήσεις θα απορριφθούν. Αλλα 200.000 παιδιά, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Ελλάδα, όταν ενηλικιωθούν, θα αντιμετωπιστούν ως μετανάστες. Η απόφαση δεν τιμά την ελληνική δικαιοσύνη, αντιθέτως δίνει τροφή στα ρατσιστικά αισθήματα και στους κραυγάζοντες και αλαλάζοντες «να φύγουν οι ξένοι από τη χώρα».

Κρίμα, γι' ακόμη μια φορά.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε οι Stavrovelonies

*

... αν... αν... αν... είχαμε και κομμένες κεφαλές ...

*
Παντελής Μπουκάλας
***
*

Δικαιώματα πολυτελείας;

Η παράδοση διαπόμπευσης κομμένων κεφαλών στα μέρη μας, κι όπου αλλού το πολεμικό τελετουργικό διατηρεί αρχαϊκά στοιχεία, είναι μακρά. Ενδεχομένως το φρικαλέο έθιμο πέρασε από τους Τούρκους κατακτητές στους Ελληνες. Η χρήση του πάντως στις επιχειρήσεις κατά των ληστοσυμμοριών στον προπολεμικό 20ό αιώνα και στον Εμφύλιο δείχνει ότι πάντοτε μπορεί να δοθεί νέο «περιεχόμενο» σε παλιές φόρμες και ότι η αγριότητα φωλιάζει και στον πολιτισμό.

Κομμένες κεφαλές δεν έχουμε πια για να τις περιφέρουμε στα χωριά. Εχουμε όμως κεφάλια ξυλοκοπημένα, όπως μαρτυρούν τα αλλοιωμένα χαρακτηριστικά τους. Τα φωτογραφίζουμε και τα παραδίδουμε χαιρέκακα στη δημοσιότητα, με τη δικαιολογία της αναζήτησης πληροφοριών, που επικαλύπτει τον βαθύτερο στόχο: τη σωφρονιστική τρομοκράτηση· την υπόμνηση ότι το κράτος είναι εδώ και είναι κυριολεκτικά κράτος, πυγμή δηλαδή, αδερφάκι της βίας. Οι φωτογραφίες των τεσσάρων ληστών του Βελβεντού μιλούν από μόνες τους: άγριο ξύλο, από τσαμπουκά, «για να μάθουν τα παλιόπαιδα». Μολαταύτα, η ΕΛ.ΑΣ., ακούγοντας να την εγκαλούν για βαρβαρότητα, ανακοίνωσε ότι αυτό που βλέπουμε δεν είναι αυτό που βλέπουμε· απλώς «ασκήθηκε η απολύτως αναγκαία δικονομικά επιτρεπτή καταναγκαστική σωματική βία». Λέξεις, λέξεις, λέξεις... Ο ισχυρισμός ίσως γινόταν εν μέρει έστω πιστευτός αν έλειπαν ορισμένα «αν».

Αν δεν ήταν ομιλητικότατες και οι φωτογραφίες και το φωτοσόπ που υπέστησαν για να καλυφθεί ο βασανισμός.

Αν οι συγγενείς των συλληφθέντων δεν μιλούσαν για βασανιστήρια.

Αν δεν ήταν τόσο πρόσφατες οι καταγγελίες για βασανισμό άλλων συλληφθέντων, που ο κ. Δένδιας τις προσπέρασε, δηλώνοντας ότι θα μηνύσει τον «Γκάρντιαν».

Αν ο επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης δεν δήλωνε ότι διαθέτει στοιχεία για τη διασύνδεση της ΕΛ.ΑΣ. με τη Χρυσή Αυγή, τα «ιδανικά» της οποίας υιοθετούνται από πολλούς ενστόλους.

Ισως να έπειθαν κάποιους οι κρατικοί ισχυρισμοί αν το παρελθόν της ΕΛ.ΑΣ. δεν ήταν τόσο καταδικαστικό γι' αυτήν: Γνωστή η έφεσή της στην υπέρμετρη βία, γνωστή η συνήθειά της να διαψεύδει ακόμα και βίντεο, γνωστή η ατιμωρησία όσων μελών της καταπατούν νόμους και δικαιώματα.

Μήπως δεν διέψευσαν τη φωτογραφία του καταματωμένου Αυγουστίνου Δημητρίου;

Μήπως δεν είπαν ότι ψεύδεται το ίδιο το βίντεο του λιανίσματός του, διατεινόμενοι ότι έπεσε πάνω σε ζαρντινιέρα;

Μήπως δεν τον τσάκισαν και ψυχικά σέρνοντάς τον στα δικαστήρια, ώσπου να απαλλαγούν οι υπαίτιοι;

Τελευταίο «αν»: Αν διαμαρτύρονταν μόνο οι «συνήθεις ύποπτοι», ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Οικολόγοι, η δουλειά του κ. Δένδια και του κ. Κεδίκογλου θα ήταν απλή: Θα έλεγαν ότι οι Αριστεροί χαϊδεύουν τα αυτιά των ληστών. Τώρα όμως υπάρχει και η δήλωση του κ. Σπύρου Λυκούδη, βουλευτή της ΔΗΜΑΡ: «Για τα παραμορφωμένα από τον ξυλοδαρμό πρόσωπα των συλληφθέντων απαιτούνται έρευνα και εξηγήσεις». Ωστε να μην ντρεπόμαστε για τη δημοκρατία μας.

---

Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies

*

... για τις μειοψηφίες που αγωνίζονται ...

*
Αρης Χατζηστεφάνου
***
*

Αλήτες, ρουφιάνοι,

δημοσιογράφοι... είμαστε

Η ιστορία έχει ως εξής: Ένα περιοδικό, το Unfollow, παρουσιάζει ένα θέμα περί λαθρεμπορίας πετρελαίου στο οποίο φέρονται ως εμπλεκόμενοι ο προμηθευτής του αμερικανικού στόλου, Δημήτρης Μελισσανίδης και ο γνωστός και μη εξαιρετέος ολιγάρχης Σπύρος Λάτσης.

Λίγα 24ωρα αργότερα ο συντάκτης του άρθρου, Λ. Χαραλαμπόπουλος, δέχεται απειλητικό τηλεφώνημα από τα γραφεία της εταιρείας του Δ. Μελισσανίδη από κάποιον που υποστηρίζει ότι είναι ο ίδιος ο Μελισσανίδης και απειλεί να σκοτώσει τον συντάκτη και την οικογένειά του και να «σκίσει» όποιον εισαγγελέα τολμήσει να ασχοληθεί με την υπόθεση.

Η ΕΣΗΕΑ και ο πρόεδρός της Δ.Τρίμης παρεμβαίνουν άμεσα και καταδικάζουν το γεγονός.

Την επομένη ένας ακροδεξιός σύμβουλος του πρωθυπουργού (ο οποίος σε τακτά χρονικά διαστήματα ζητά την ανάπτυξη των ενόπλων δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας), με την ιδιότητά του ως δικηγόρος του Μελισσανίδη, ζητά μεταξύ άλλων τη διαγραφή των σχολίων στην ηλεκτρονική σελίδα του περιοδικού.

Μέχρι εδώ όλα καλά. Αυτά είναι καθημερινά φαινόμενα σε όλες ανεξαιρέτως τις δικτατορίες της υποσαχάριας Αφρικής, που βρίσκονται υπό την κατοχή του ΔΝΤ. Συμβαίνουν επίσης σε πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, όπου ομάδες ολιγαρχών αφού απέκτησαν τον έλεγχο της δημόσιας περιουσίας μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, δολοφονούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Παρόμοια περιστατικά συναντά κανείς και σε χώρες όπως η Κολομβία, όπου παραστρατιωτικά τάγματα θανάτου επιτίθενται σε εργαζόμενους και συνδικαλιστές.

Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος να μην συμβαίνουν και στην Ελλάδα του Σαμαρά, του Βενιζέλου και του Κουβέλη.

Το πρόβλημα - και ζητώ συγγνώμη αν γίνομαι κουραστικός σε αυτό το σημείο - είναι ότι αυτή η ιστορία, που θα μπορούσε να γίνει ταινία στο Χόλιγουντ, δεν καταγράφεται ούτε σε μονόστηλο στις εφημερίδες και δεν τις αφιερώνεται ούτε δευτερόλεπτο στα κανάλια.

Όσοι έχουμε εργαστεί σε μεγάλα δημοσιογραφικά «μαγαζιά» στην Ελλάδα ή το εξωτερικό γνωρίζουμε ότι αυτό συνήθως δεν είναι ευθύνη των συντακτών. Εάν λόγου χάρη μια χώρα θεωρεί περιβαλλοντική βόμβα το μονοπύθμενο πετρελαιοφόρο του ιδιοκτήτη του μέσου όπου εργάζεσαι και απειλεί να το βυθίσει αν αυτό εισέλθει στα χωρικά της ύδατα, τότε δεν μπορείς να γράψεις γι' αυτό το θέμα (αν και έχουν υπάρξει και εξαιρέσεις).

Δεν μπορείς επίσης να δημοσιεύσεις φωτογραφίες από γέφυρες που κατέρρευσαν εάν το μέσο στο οποίο εργάζεσαι ελέγχεται από την κατασκευάστρια εταιρεία της γέφυρας.

Κάθε σύγχρονος δημοσιογράφος όμως έχει και το προσωπικό του blog, ένα λογαριασμό στο twitter και το facebook και πολλούς ακόμη τρόπους να εκφράσει την άποψή του. Πολύ περισσότερο υπάρχουν «εναλλακτικά» μέσα ενημέρωσης, τα οποία αν και φιλοξενούν διαφημίσεις τραπεζών ή δημοσίων οργανισμών, υποστήριζαν όλα αυτά τα χρόνια ότι ήταν ανεξάρτητα.

Οταν όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι και όλα αυτά τα μπλογκ σιωπούν για τις απειλές δολοφονίας ενός δημοσιογράφου η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να φωνάξει «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Επίσης δεν έχει κανένα λόγο να αγοράζει τις εφημερίδες που δεν αναφέρθηκαν στο γεγονός - οι οποίες καλό είναι να κλείσουν - ενώ αποκτά αυτομάτως το δικαίωμα να διαδηλώνει έξω από τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς που ελέγχουν τις δημόσιες συχνότητες - δηλαδή ελέγχουν το δημόσιο αγαθό της ενημέρωσης.

Προφανώς αυτό είναι άδικο για εκατοντάδες άλλους δημοσιογράφους που δίνουν καθημερινές μάχες αξιοπρέπειας με τη λογοκρισία των αφεντικών τους. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες που παίζουν κορώνα γράμματα το ελάχιστο εισόδημα της οικογένειάς τους για την τιμή της δημοσιογραφίας (προς αποφυγήν παρεξηγήσεων να εξηγήσω ότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου έναν από αυτούς τους ήρωες).

Τι να κάνεις όμως; Δεν δίνουν οι μειοψηφίες το στίγμα ενός ολόκληρου επαγγελματικού κλάδου. Εάν η κοινωνία, γενικεύοντας, αποφασίσει ότι οι μπάτσοι είναι γουρούνια και δολοφόνοι και οι δημοσιογράφοι είναι αλήτες και ρουφιάνοι ... ε, κάτι μπορεί να ξέρει.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... Ουστ ...

*
Θύμιος Καλαμούκης
***
* 

Γιατί μόνο εγώ; 

Να φτωχύνουν και οι άλλοι!

 

Να φτωχύνουν και οι άλλοι. Να περικοπούν και αυτών οι μισθοί. Γιατί μόνο εγώ; Να πεινάσουν και αυτοί! Εμένα μου έκοψαν 30% από το μισθό μου, να κόψουν και στα ρετιρέ. Πρέπει και αυτών οι μισθοί να πάνε στα 500 ευρώ. Είναι μερικές από τις απόψεις που συναντώ όταν από την ραδιοφωνική εκπομπή, υποστηρίζω ότι πρέπει να σταθούμε αλληλέγγυοι στον αγώνα κάποιας μερίδας εργαζομένων, τελευταίως των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ.

Είναι απόψεις μιας σιχαμένης μερίδας συμπολιτών μας, που λειτουργώντας με φτηνά και ταπεινά, αισθήματα επιθυμεί το κακό που έχει υποστεί η ίδια να το πάθουν και οι υπόλοιποι. Είναι η μερίδα εκείνη που δεν διανοείται ότι θα μπορούσε αυτή και άλλες μερίδες συμπολιτών μας, να ΜΗΝ είχαν υποστεί περικοπές. Πως; Αν δεν σκεφτόντουσαν έτσι.

Αν είχαν πέντε έξι βασικές αξίες, όπως αλληλεγγύη, συναδέλφωση, αγωνιστικότητα, αξιοπρέπεια, μαχητικότητα, αυτοθυσία, αυτοεκτίμηση, σύνεση και εγκράτεια. Και αν δεν είχαν κάποιες άλλες ιδιότητες, όπως, αφέλεια, ξεπούλημα συνείδησης, αρρωστημένο μικροαστισμό, άγνοια βασικών κανόνων λειτουργίας της «ελεύθερης» οικονομίας, ατομισμό, ανάγκη για κάθε λογής τσοπάνο, υποτακτικότητα και άλλα συμπτώματα της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Το ενδιαφέρον με αυτούς τους συμπολίτες μας είναι ότι ενώ υποστηρίζουν με φανατισμό την ανάγκη να μην πληρώνουν αυτοί, τους ακριβοπληρωμένους εργαζόμενους του ΜΕΤΡΟ, κάνουν την κότα όταν τους επισημαίνεις ότι πληρώνουν με διάφορους τρόπους και επί δεκαετίες, εφοπλιστές, εργολάβους, καναλάρχες και μια δεκάδα λαμόγια, που του τρώνε τα λεφτά και το μέλλον. Αυτή την κλεψιά, την θεωρούν αυτονόητη, σχεδόν απαραίτητη!

Δεν με ενοχλούν αυτές οι απόψεις. Δεν με επηρεάζουν. Δεν με απασχολούν. Στους προβληματισμένους, συμπολίτες, συντρόφους, συναγωνιστές που με αγωνία ρωτάνε (ρωτάμε), πώς θα αλλάξουμε τα πράγματα με τέτοιες συμπεριφορές, τους απαντώ. ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΥΣ. Δεν τους χρειαζόμαστε. Ποτέ οι αλλαγές σε μια κοινωνία δεν έγιναν με την συμμετοχή του συνόλου. Ποτέ το 100% ενός λαού δεν συμμετείχε σε έναν δημιουργικό ξεσηκωμό. Σπάνια αυτός που βράζει στο ζουμί του βγήκε από την κατσαρόλα.

Τύποι, που εμπιστεύονται τους Σαμαράδες, τους Βενιζέλους και τους Κουβέληδες, ενώ έχει αποδειχτεί περίτρανα ότι τους κοροϊδεύουν κατάμουτρα. Τύποι, που αναζητούν τον καλύτερο έμπορο για να εξαγοραστούν. Τύποι που μηρυκάζουν παιδαριώδη επιχειρήματα των παραθύρων και λογοδοτούν στους Πρετεντέρηδες. Τύποι που συνηθίζουν τα σκατά και τα θεωρούν αναγκαίο όρο αξιοπρεπούς επιβίωσης, είναι ήδη καταδικασμένοι. Καταδικασμένοι να περιμένουν το ψίχουλο που θα τους πετάξει η Τρόικα εσωτερικού ή εξωτερικού. Καταδικασμένοι στον φόβο και την αγωνία. Καταδικασμένοι να καταναλώνουν μεταλλαγμένα προϊόντα και ιδέες. Είναι καταδικασμένοι, όχι από εμένα, ή άλλους. Είναι καταδικασμένοι από τους ίδιους τους εαυτούς τους, τις επιλογές τους, τον τρόπο σκέψης τους.

Θα προχωρήσουμε χωρίς αυτούς. Θα προχωρούσαμε έτσι κι αλλιώς χωρίς αυτούς. Το ξέραμε από την αρχή. Μάλλον το ήξεραν και αυτοί. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις. Φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού. Από τα κεφάλια.

Μερικά είναι στραμμένα πάνω και μερικά κάτω.

Καλά βελάσματα! .

ΥΓ1. Γνωρίζω ότι χαλάει την ηρεμία, που τόσο ανάγκη έχει ο τόπος ... αλλά δυστυχώς πρέπει να μάθετε να κοιμόσαστε με φασαρία. Δεν θα ησυχάσουμε.

ΥΓ2. Και νιώθω ότι αυξάνονται αυτοί που δεν αρκούνται στην απλή φασαρία.

---
*