Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

... η Μύκονος, ο Ρέμος και η "εξαθλίωση" ...

*
stavrosx1
***
*

Ο Ρέμος και οι Άθλιοι της Μυκόνου


"Αν οι πρώτες από αυτές τις μυκονιάτικες συναυλίες του
είχαν κάποιο χάζι, όσο περνούν τα χρόνια θυμίζουν
την ορχήστρα του Τιτανικού που εξακολουθούσε να παίζει
ακόμη και όταν το πλοίο είχε μισοβουλιάξει."

Γράφει η Likeίστρια

Λένε πως η Κοκό Σανέλ υποστήριζε ότι ο απόλυτος πλούτος και η απόλυτη φτώχεια αναδύουν την ίδια απόλυτη εξαθλίωση. Και όσοι θεωρούν τη ρήση της δυσνόητη ή, απλώς, ευφυολόγημα, αν βρίσκονταν την Πέμπτη το βράδυ στο «Nammos» της Μυκόνου, στη συναυλία του Αντώνη Ρέμου με τους Gipsy Kings, θα πείθονταν περί του λόγου της το αληθές.

Θα μου πείτε «Κι εσύ κυρά μου βρέθηκες εκεί; Πού το ξέρεις;». Το ξέρω διότι το τελευταίο στάδιο της εξαθλίωσης είναι η περιφορά της από τον ίδιο τον εξαθλιωμένο. Είτε για να εκβιάσει συγκίνηση και συμπόνια είτε γιατί δεν έχει επίγνωση αυτού που του συμβαίνει. Οι φωτογραφίες και τα «ουάου» για την «αποθέωση Ρέμου ακόμη και από τον Ντι Κάπριο» που τίγκαραν πρωί – πρωί το Διαδίκτυο επιβεβαίωσαν απόλυτα το δεύτερο. Εξάλλου δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η δεύτερη αλλά η έβδομη στη σειρά χρονιά που ο αφελής αλλά αξιόλογος και συμπαθής κατά τα άλλα τραγουδιστής βάζει το κερασάκι στη τούρτα της εξαθλίωσης του ομορφότερου νησιού της Μεσογείου.

Βρίσκετε βαριά τη λέξη «εξαθλίωση»; Για να δούμε τι ερμηνεία τής δίνουν τα λεξικά: αλλοίωση ή καταστροφή ηθικών και υλικών στοιχείων. Κι ας αφήσουμε τα ηθικά στην άκρη. Δεν της ταιριάζει της Likeίστριας ο ρόλος του ιεροκήρυκα. Ας μείνουμε στα υλικά. Οι φωτογραφίες των νεαρών κοριτσιών με τα σουφρωμένα χείλια, τα πανομοιότυπα ίσια μακριά μαλλιά, τα «παρ΄ολίγον ρούχα» και τους τουρλωμένους πωπούς αποτυπώνουν ακριβώς την απώλεια της φυσικής, της «υλικής» τους ομορφιάς. Οπως, αντίστοιχα, οι σαμπάνιες που ρέουν όχι σε ουρανίσκους αλλά κατάχαμα για να προσμετρήσουν με φελλούς την αξία άλλων «φελλών». Ή τα πεντακοσάευρα που δίνονται πάντα δυο – δυο όχι για να αγοράσουν κάτι, έστω και παράλογα ακριβό, αλλά για να εξαργυρώσουν τη ματαιοδοξία μίας νύχτας.

Η διασκέδαση που ξεπέφτει σε ξεσάλωμα, η γοητεία που γίνεται «μοίρασε εγκεφαλικά», η εισπρακτική επιτυχία που μεταφράζεται ως «χαμός», ο Ντι Κάπριο που παριστάνει τον μεθυσμένο άγγλο τουρίστα, όλα αυτά δεν έχουν σχέση με την ηθική. Είναι παραφυάδες ενός ιδιότυπου υλικού πολιτισμού που αφού μεταλλάσσει τη χαρά του ανθρώπου σε πραμάτεια, στη συνέχεια δεν ξέρει πώς να την κοστολογήσει. Η ύλη είναι που χάνει την τιμή και τον σκοπό της εδώ. Ούτως ή άλλως, η ηθική, παραθερίζει, προ πολλού, αλλού.

Από την άλλη, δεν τηρούνται καν τα προσχήματα. Πώς μπορεί να γράφεται με ελαφριά καρδιά ότι τη συναυλία-πάρτι «τίμησαν» κυρίως τούρκοι επιχειρηματίες όταν στην Τουρκία γίνονται αυτά που γίνονται; Ή έστω, μία επίφαση, ένα άλλοθι καλλιτεχνικής επένδυσης. Μα οι Gipsy Kings; Κάτι σαν τους αδελφούς Κατσάμπα σε διεθνές φόντο; Ενα ταριχευμένο, εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, φολκλορ που έχει κάνει την τελευταία του επιτυχία πριν από τουλάχιστον εικοσιπέντε.

Αν οι πρώτες από αυτές τις μυκονιάτικες συναυλίες του Ρέμου είχαν κάποιο χάζι, όσο περνάν τα χρόνια θυμίζουν την ορχήστρα του Τιτανικού που εξακολουθούσε να παίζει ακόμη και όταν το πλοίο είχε μισοβουλιάξει. Ενας κόσμος, χωρίς ηλικία, χωρίς ταυτότητα και χωρίς πατρίδα, που προσπαθώντας να κρατηθεί στην επιφάνεια, γραπώνεται απ’ όπου βρει με τεχνητά νύχια βαμμένα στο λευκό της τσόντας ή στέλνει μηνύματα μέσα σε μπουκάλια σαμπάνιας. Θλίψη! Ή συννεφιάζει και στη Μύκονο όπως ήταν ο τίτλος ενός μυθιστορήματος του Ζάχου Χατζηφωτίου με φόντο το νησί τη δεκαετία του 1960.

ΥΓ. Ποια Μύκονος δηλαδή; Το νησί τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης, όταν φάνηκε να αραιώνουν, για διάφορους λόγους, οι εύποροι επισκέπτες του και άρχισε να παραδίδεται σιγά σιγά στην τρομοκρατία της υπερβολής, εγινε κατι σαν no man’s land όπου άνθρωποι που πλούτισαν χθες, προσπαθούν να ξοδέψουν όσα περισσότερα μπορούν σήμερα γιατί αύριο μπορεί να τα χάσουν όλα. Εύχομαι στους φίλους μου τους Μυκονιάτες να πάρουν κάποτε τον τόπο τους πίσω.
---
*

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016

... Παΐσιος - ο δημοφιλέστερος των αγίων ...

*
stavrosx1
***
*

Ω, γέροντα Παΐσιε, η μπίζνα


Πρώτη φορά άκουσα για τον Παΐσιο στα ‘80ς, από τον θεολόγο στο σχολείο. Έλεγε πώς στο Άγιον Όρος ζει ένας μοναχός που συνομιλεί με τα ζώα. «Βάζει χυλό σε ένα πήλινο πιάτο και να φωνάζει το φίδι με τον κοκκινολαίμη για να φάνε.» Οι δύο κολλητοί μου, κοινά ρεμάλια, άρχισαν να κοροϊδεύουν την ιστορία. Εγώ κρατήθηκα, είπα να τη ψάξω λίγο παραπάνω.

Διαπίστωσα, λοιπόν, ότι η μισή Θεσσαλονίκη είχε ακούσει μία ιστορία για τον γέροντα που διατηρούσε καλές σχέσεις με τα ζώα. Η αφήγηση υιοθετούσε διαφορετικές εκδοχές: πότε ο γέροντας έβαζε γάλα σε φλυτζάνια για να πιούν τα φίδια, πότε τάιζε τα πουλιά και πότε έπαιρνε τους λύκους στο κελί και τους έστελνε πίσω γατάκια. Γνωστή ήταν επίσης η σχέση του με μία αρκούδα. Συναντήθηκαν, λέει, σε μία διασταύρωση και ο ένας έδινε προτεραιότητα στον άλλον, μέχρι που η αρκούδα πήρε τον γέροντα από το χέρι και του έκανε νόημα να περάσει. Η ίδια αρκούδα έβγαινε στην κορύφωση των αφηγήσεων για τον γέροντα. Της είχε πει, λένε, να μην εμφανίζεται όταν είχε κόσμο στο μοναστήρι, αλλά εκείνη ήταν μερικές φορές αδιάκριτη και προκαλούσε πανικό, προφανώς μέχρι ο γέροντας να κάνει τις συστάσεις.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και μετά ο γέροντας δεν είναι απλώς γνωστός στην κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Είναι τάση, trend όπως θα λέγαμε σήμερα. Εύποροι και γνωστοί κύριοι της τοπικής κοινωνίας επισκέπτονται το Αγιον Ορος και επιστρέφουν μιλώντας για έναν άνθρωπο που συμπληρώνει όλα τα κουτάκια στην checklist της αγιότητας. Του αποδίδουν υπερφυσικές δυνάμεις, προφητικό χάρισμα, αυξημένο πολιτικό αισθητήριο, γαστρονομική κατάρτιση και ιατρικές γνώσεις. Όμως αλήθεια, τι άνθρωπος ήταν αυτός που γεννήθηκε, ως Αρσένιος, το 1924 στην Καππαδοκία, ήρθε πρόσφυγας στην Ελλάδα και ακολούθησε το ασκητικό σχήμα; Μην τα μεταφέρω εγώ, ας διαβάσουμε αποσπάσματα από το βιβλίο «Γέροντας Παΐσιος, ο ασυρματιστής του Θεού και του Στρατού» που συνέγραψε ο συνταγματάρχης Δημήτρης Καραϊσκος και τύπωσε το Γενικό Επιτελείο Στρατού. Εκεί μπορείτε να διαβάσετε πλήρες βιογραφικό του Παΐσιου περιγραφές για τη σχέση του με τα ζώα και τα θαύματα που του αποδίδονται. (Κατεβάστε το βιβλίο σε μορφή pdf)

Ο γέροντας, κατά την αφήγηση του, είχε προσωπική επαφή με τον Ιησού. Πρώτη φορά τον είδε στα 15 του: «παρουσιάσθηκε ὁ ίδιος ὁ Χριστός μέσα σέ άφθονο φως. Φαινόταν από την μέση και πάνω. Με κοίταξε με πολλή αγάπη και μού είπε: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Τα λόγια αυτά ήταν γραμμένα και στο Ευαγγέλιο που κρατούσε ανοικτό στο αριστερό χέρι Του».

Στον εμφύλιο τον συνέλαβαν κομμουνιστές. «Τον έκλεισαν σε ένα δωμάτιο μόνο του και ύστερα έβαλαν δύο αντάρτισσες σχεδόν γυμνές. Προσευχήθηκε έντονα επικαλούμενος την Παναγία και αμέσως ένιωσε «δύναμιν εξ ύψους», που τον ενίσχυσε και τις έβλεπε με απάθεια σαν αδελφές του, όπως ο Αδάμ την Εύα στον παράδεισο. Τίς μίλησε με τρόπο καλό. Εκείνες ήρθαν σε συναίσθηση, ντράπηκαν και έφυγαν κλαίγοντας.» Ομοίως ο άγιος δοκιμάστηκε και άλλες φορές στον εμφύλιο, πλην όμως, όπως συνάγεται από τις αφηγήσεις του, ο Κύριος δεν ήταν με τους κομμουνιστές. Λογικό, ούτε αυτοί ήταν μαζί Του. Εχουμε, λοιπόν, έναν άνδρα με άγνωστο επίπεδο εκπαίδευσης, ο οποίος έχει διωχθεί από τους Τούρκους, ενώ στον εμφύλιο υπηρέτησε στον τακτικό στρατό. Αμέσως μετά τη λήξη του εμφυλίου ακολούθησε τον μοναχισμό.

Γενικώς, όσον αφορά την άμεση επαφή με το θείο, ο γέροντας ισχυρίστηκε ότι:
Η Παναγία του έδωσε, προσωπικώς, ψωμί και σταφύλι.
Διεσώθη από πτώση σε γκρεμό όταν βούτηξε να πιάσει λειψανοθήκη.
Απέσπασε τον σεβασμό του διαβόλου. «Παΐσιε ούτε ο Χριστός δεν μου έχει δώσει τέτοια απάντηση».
Παρέλαβε από άγγελο καλαθάκι με φρούτα.
Τον επισκέφθηκε η Αγία Ευφημία, συνοδευόμενη από τον Ευαγγελιστή Λουκά, ο οποίος, όμως, δεν έμεινε.
Είδε τον Ιησού προφίλ από απόσταση έξι μέτρων.
Με το βλέμμα του διέλυσε ένα σωρό από πέτρες σε διαγωνισμό πνευματικής δύναμης με τον Γιωργάκη που ήταν από τριών ετών σε μοναστήρι στο Θιβέτ και ήξερε γιόγκα και μαγεία.
Οταν είχε εντερικά προβλήματα ο Θεός του έστειλε ένα ψάρι που το μετέφερε αετός.
Τον επισκέφθηκε ο Αγιος Βλάσσιος από τα Σκλάβαινα.
Είδε την Παναγία που του είπε ότι θα γίνουν πολλά στον κόσμο.

Εδώ είμαστε. Και σταματάμε. Διότι εδώ βγαίνει μεροκάματο. Υπάρχει ένα βιβλίο, πάλι στρατιωτικού, του Επισμηναγού ε.α. Νικολάου Ζουρνατζόγλου με τίτλο «Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, 1924 – 1994». Στο βιβλίο αυτό περιλαμβάνονται οι περίφημες προφητείες του γέροντα για τη διάλυση της Τουρκίας, την «ανάκτηση» της Πόλης από την Ελλάδα με τη συνδρομή του ξανθού γένους. 
«Την Πόλη θα μας τη δώσουν… Θα γίνει πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Στην αρχή, οι Τούρκοι θα νομίσουν ότι νικάνε, αλλά αυτό θα είναι η καταστροφή τους. Οι Ρώσοι, τελικά, θα νικήσουν και θα πέσει η Πόλη στα χέρια τους. Μετά θα την πάρουμε εμείς… Θα αναγκασθούν να μας τη δώσουν…»

Παρεμπιπτόντως, αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το Οικουμενικό Πατριαρχείο καθυστερούσε την αγιοποίηση του Παΐσιου. Αν μη τι άλλο, ήταν αμήχανο, ως ιδιαίτερα δύσκολο για τον Πατριάρχη να ανακηρύξει άγιο έναν δηλωμένο εχθρό της Τουρκίας. Ωστόσο η άσκηση πολύπλευρης πίεσης από παραθρησκευτικές οργανώσεις της Ελλάδας και των Νέων Χωρών, υποχρέωσε το Φανάρι να προβεί στην αγιοποίηση.

Τι έχει συμβεί, λοιπόν, με τον Παΐσιο; Πώς ένας ταπεινός, καθόλα καλός άνθρωπος, ένας μοναχός με… βιωματικές αναφορές για τη σχέση του με το θείο, βαθιά συντηρητικός, εθνικιστής και μισαλλόδοξος, αναδεικνύεται σε εμβληματική μορφή; Πώς γίνεται να διατίθενται δεκάδες εκδόσεις με τον λόγο, τις προφητείες, τις συνταγές μαγειρικής, τις συμβουλές και τα γιατροσόφια του αγίου; Είναι να απορείς πώς δεν κυκλοφορούν και τα προγνωστικά του για το στοίχημα. Τι έχει συμβεί και στον τάφο του σχηματίζονται ουρές πιστών; Γιατί είναι ο δημοφιλέστερος άγιος εντός των ταξί; Πέρσι κάπου εμφανίστηκε η παντόφλα του. Φέτος τα γυαλιά του.

Εχω την αίσθηση ότι το φαινόμενο του Παΐσιου αποδίδεται σε μεγάλο βαθμό στις εκπομπές του Δημοσθένη Λιακόπουλου που τον παρέλαβαν δημοφιλή γέροντα και τον παρέδωσαν στο πανελλήνιο ως προφήτη της εθνικής λύτρωσης. Σε αυτό βοήθησε και κάτι εξαιρετικά βολικό: ο Παΐσιος πέθανε το 1994. Μπορείς να του αποδόσεις μέχρι και ποσοστά δημοσκοπήσεων, δεν πρόκειται να σε διαψεύσει. Πιθανότατα αν ήξερε πώς θα χρησιμοποιηθεί το όνομα του, θα δυσφορούσε, όπως κάνει τώρα και η οικογένεια του. Ο Παΐσιος δεν λατρεύεται. Χρησιμοποιείται. Γίνεται αντικείμενο εμπορίου.

Το 2014 επισκέφθηκα τα γραφεία της "Ελεύθερης Ώρας" και συνομίλησα με τους ανθρώπους που βγάζουν την εφημερίδα –στα περισσότερα πρωτοσέλιδα της υπάρχει ο Παΐσιος. Εκεί γνώρισα τον Ησαϊα Κωνσταντινίδη, δημοσιογράφο και συγγραφέα. Ο Ησαΐας ισχυρίζεται ότι κανένας δεν γνωρίζει τον Παΐσιο όσο ο ίδιος. Τον ρώτησα αν είχαν συναντηθεί. Δεν έχουν συναντηθεί ποτέ. «Κυκλοφορούν πολλά βιβλία για τον γέροντα γεμάτα βλακείες. Μόνο το δικό μου έχει την έγκριση της Εκκλησίας.». Τον ρώτησα για την πιο συγκλονιστική προφητεία του γέροντα. «Θα ζήσετε την κατάρρευση της μεταπολίτευσης.». Αυτό το έχω πει και εγώ, παρατήρησα με θράσος, είναι η αλήθεια. «Ο γέροντας το είπε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν ο δικομματισμός είχε 80%». Πρόσθεσε ότι ακόμα και η CIA έχει ασχοληθεί με τις προφητείες του Παΐσιου. Μπορεί κανείς να το επιβεβαιώσει ή να το διαψεύσει αυτό; Δεν μπορεί.

Ο Παΐσιος, λοιπόν, τα έχει όλα σε μία εποχή που η επιστροφή προς την παράδοση προβάλλεται ως λυτρωτική καταφυγή για ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Είναι το πρόσωπο που όχι απλώς νομιμοποιεί, αλλά αγιοποιεί την εθνική εσωστρέφεια και τη μισαλλοδοξία, ενώ ταυτοχρόνως χορηγεί ελπίδα για σωτηρία χωρίς προσπάθεια –για την προσπάθεια υπάρχουν οι Ρώσοι. Το φαινόμενο αναπαράγεται διογκούμενο από την καθημερινή τηλεοπτική προβολή των εκδόσεων που φέρουν το όνομά του. Και λες ότι, εντάξει, είναι αναμενόμενο να υπάρχει μεγάλη διείσδυση στα λιγότερο μορφωμένα πληθυσμιακά στρώματα. Ελα όμως που συχνά-πυκνά πετυχαίνεις ανθρώπους με μόρφωση και ενδιαφέρουσα κοινωνική θέση να κυκλοφορούν με τον Παΐσιο στον κόρφο ή στο αυτοκίνητο – ως εικόνισμα εννοώ, μην παρεξηγηθώ.

Η σελίδα του αγίου στο facebook ακολουθείται από 138.000 ανθρώπους - η φωτογραφία εξωφύλλου είναι το πρόσωπο του Παΐσιου νεκρού. Εκεί μάλιστα βλέπουμε απόσπασμα από εκπομπή στο κανάλι της Βουλής με αναφορές στις προφητείες του αγίου. Οι δημοσιεύσεις γίνονται από λογαριασμό που λέγεται «Γέροντας Παΐσιος». Πρόκειται για μικρές αφηγήσεις περιστατικών που πάντα τελειώνουν με ένα απόφθεγμα το οποίο επιβεβαιώνει την, λαϊκής χροιάς, σοφία του αγίου. Με την ευκαιρία, θυμηθείτε την περίπτωση του Άγιου Παστίτσιου, όταν ο δημιουργός σατυρικής σελίδες συνελήφθη από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Η πλαισίωση από το ορθόδοξο σχήμα καθιστά άτολμη ως και απαγορευτική την καταγγελία. Διότι από ένα σημείο και μετά η λογική τρώει ξύλο στα σχοινιά. «Και που ξέρεις εσύ ότι ο γέροντας δεν έβλεπε τον Χριστό; Δηλαδή αποκλείεις στο μέλλον να μας δώσουν οι Ρώσοι την Πόλη;» Και εσύ πέφτεις στα γόνατα, κάνεις τον σταυρό σου και όλοι δοξάζουν τον άγιο που φύτεψε πίστη στο άγονο μυαλό σου.

---
πηγή: citi-zen.gr
---
*

... η κοινωνική μας εντροπία και τα Μέσα ...

*
stavrosx1
***
*

Η αβάσταχτη ιδιωτεία
των κοινωνικών μέσων


FB, twitter, μέσα που έχουν κάθε δυνατότητα να αυξήσουν τις κοινωνικές μας επαφές πέρα από τους στενούς σχετικά κύκλους που μας έλαχαν.
Δεν το κάνουν όμως.
Και δεν το κάνουν γιατί δεν έχουμε εμείς καμιά τέτοια διάθεση.
Αρκούμαστε στην υπάρχουσα κοινωνική μας εντροπία.
Οικογένεια, φίλοι από το σχολείο, το στρατό και τη δουλειά και ομοϊδεάτες.
Κοιτάζουμε μέσα από ένα παράθυρο στο μεγάλο εκεί έξω και το μόνο που μπορούμε να δούμε είναι το είδωλο μας και να διαγράφουμε από το οπτικό μας πεδίο ότι δεν του μοιάζει.
Ατελείωτοι παράλληλοι μονόλογοι, πομπώδεις ανακοινώσεις και θέσεις εκπροσώπων τύπου του ίδιου μας του εαυτού, έγκλειστα, φυλακές από τις οποίες δε θέλουμε να αποδράσουμε.
Η αυτοσπουδαιότητα, η αυτοαναφορικότητα, η επίκληση στην όποια αυθεντία νεκρώνουν την όποια δυνατότητα κοινωνικής ώσμωσης και σύνθεσης. Ο likeσμός, αυτοσκοπός. 5 λεπτά διασημότητας κι ας χαθεί ο κόσμος.
Κάθε μέρα ζούμε τη μέρα της μαρμότας, μέσα κι έξω από τα κοινωνικά μέσα, με τη διαφορά ότι η κάθε ίδια μέρα είναι χειρότερη από την προηγούμενη, το αναπόφευκτο τίμημα της στασιμότητας.
Η κοινωνική μας φοβία, ο θάνατος της περιέργειας, το δίκιο του ισχυρογνώμονα δεν μας επιτρέπουν να συγκροτήσουμε κάτι μεγαλύτερο από το κάθε άτομο ξεχωριστά.
Η κοινωνική μας πραγματικότητα είναι δραματικότερη από την οικονομική μας, αυτή άλλωστε προετοίμασε τη δεύτερη.
Οι ελληνικές κοινωνίες δομήθηκαν συντηρητικά, πάνω σε άρρητα δόγματα εγωτισμών και μικρών κοινωνικών εγκλείστων που προσπαθούν να επιδιώξουν προνόμια εις βάρος των υπολοίπων κατατερματισμών.
Η δολοφονία μας λοιπόν από το νεοφιλελευθερισμό είναι ένα ταιριαστό τέλος.
Είμασταν νεοφιλελέδες πρωτού καν εφευρεθεί ο νεοφιλελευθερισμός: το δημόσιο και το κοινωνικό ήταν κάτι προς ατομική ή παρείστικη λεηλασία. Απλά χρησιμοποιούσαμε αριστερά άλλοθι για να μεταμφιέζουμε το κούρσεμα.
Και το bullying; To bullying που τόσο πρόσφατα ανακαλύψαμε;
Πάντα μαζί μας ήταν. Όσοι είχαν από εμάς κάποιες κοινωνικές ευαισθησίες που δεν τους επέτρεπαν να απλώσουν χέρι, τρώγαν τις αγκωνιές, τις κλωτσιές και τις καρπαζιές τους και παραγκωνίζονταν σε μια γωνιά να κλαιν ή να βλαστημούν τις ευαισθησίες τους που δεν τους άφηναν να ναι ισότιμοι ανάμεσα σε άτιμους.
Οι γραφιάδες των κοινωνικών μήντια, ρηχοί όσο κι οι έντυποι, με κουλτούρα έλληνα οδηγού να παρκάρουν τις απόψεις τους όπου βρουν και να προσπερνούν στο αντίθετο ρεύμα με τα γκάζια της επιδεξιομανούς ανοησίας τους τέρμα, με τα φρένα των ιδεοληψιών τους λυμένα και με μηδενική νοητική ορατότητα.
Δεν αρκεί το μέσο. Πρέπει κι ο χρήστης να κάνει ορθή χρήση.
Μια απέραντη πολυσύχναστη και θορυβώδεις ερημιά παντού.
ΕΛΛΑΔΑ.
Πολλοί από εσάς νομίζετε ότι οι ιδέες σας ανήκουν. Στην πραγματικότητα, ανήκετε στις ιδέες σας.
Λεύτεροι δεν ήμασταν και δε θα μαστε.
Δημοκρατία σε μια χώρα εκατομμυρίων μικρών δυναστών δύσκολο να υπάρξει. Ο δυνάστης, ακόμη κι ο μικρότερος όλων, δεν δύναται να σεβαστεί τη δημοκρατία. Μόνο τον ισχυρότερο δυνάστη μπορεί να σεβαστεί.
Καλή ημέρα στα κοινωνικά μήντια λοιπόν.
Ίδια και χειρότερη με την προηγούμενη θα ναι.
Και ξέρετε πλέον το γιατί.
---
---
*

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

... για το φουστάνι της Περιστέρας ...

*
stavrosx1
***
*

Η μετάλλαξη ενός λαού
σε Τατιάνα Στεφανίδου


Και σε άλλα νέα, την ώρα που ξεπουλιόταν το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, ένας λαός ασχολήθηκε με το φουστάνι της Περιστέρας!

Αν ρωτήσεις σήμερα τους Έλληνες τι ακριβώς ξεπουλήσαμε στην Κίνα και με τι όρους, δεν θα ξέρουν να σου πουν κι ας αφορά την ίδια τη διαβίωσή τους και το μέλλον τους. Αν τους ρωτήσεις τι φορούσε η Περιστέρα θα σου περιγράψουν μέχρι και τη λεπτομέρεια της αλυσιδίτσας στον αριστερό αστράγαλο. Η μετάλλαξη ενός ολόκληρου λαού σε Τατιάνα Στεφανίδου έχει ολοκληρωθεί!
---
Δ.Β. (από το f/b)
---
*

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2016

... "ελευθεραγορίτες", αυτοί οι ενάρετοι ...

*
stavrosx1
***
*
Η… ενάρετη αστική τάξη...



... και στα ΜΜΕ

Σε πολλές χώρες η ανεργία και η φτώχεια έχουν αυξηθεί, οι ανισότητες είναι προκλητικές, ενώ οι πλούσιοι... παρκάρουν την αδάμαστη απληστία τους σε φορολογικούς παραδείσους χωρίς καμία συνέπεια.

Δεν σταματούν οι φανατικοί οπαδοί της ελεύθερης αγοράς όπου Γης να αποθεώνουν σε όλους τους τόνους την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Μόνο αν αυτή κινητοποιηθεί, μας λένε, θα έρθει η ανάπτυξη στην οικονομία, θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και θα ευημερήσουν οι κοινωνίες.

Εγκαλούν το κράτος για γραφειοκρατία, συγκεντρωτισμό, αναποτελεσματικότητα, σπατάλες και διαφθορά επειδή συντηρεί έναν δημόσιο τομέα που απομυζά πόρους οι οποίοι θα έπρεπε να πάνε για την ενίσχυση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Βεβαίως, και παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια ο κυρίαρχος σχεδόν παντού νεοφιλελευθερισμός και οι πολιτικές ελίτ που τον πλαισιώνουν έχουν καταφέρει να πετύχουν την πλήρη ελευθερία (ασυδοσία είναι η σωστή λέξη) στην κίνηση των κεφαλαίων, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την κατάργηση όλων των ελέγχων, η κατάσταση επιδεινώνεται.

Σε πολλές χώρες η ανεργία και η φτώχεια έχουν αυξηθεί, οι ανισότητες είναι προκλητικές, ενώ οι πλούσιοι παρκάρουν την αδάμαστη απληστία τους σε φορολογικούς παραδείσους χωρίς καμία συνέπεια.

Οι κυβερνήσεις, άλλες με ενθουσιασμό, άλλες εκβιαζόμενες, άλλες «τραβάτε με κι ας κλαίω», εφαρμόζουν πολιτικές λιτότητας (δημοσιονομική ισορροπία είναι ο κομψός και ουδέτερος όρος), ενώ οι οργανικοί διανοούμενοι του συστήματος σε συνεργασία με τα καθεστωτικά κόμματα και τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης διακηρύσσουν την πυώδη θεωρία ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Αυτή είναι η συνταγή, υποστηρίζουν, και πρέπει να υλοποιηθεί με αυστηρότητα, χωρίς εκπτώσεις και περιττές αντιρρήσεις για να επιστρέψουν οι οικονομίες στον ενάρετο κύκλο.

Κρατήστε τη λέξη «ενάρετος» για να δούμε πώς την αντιλαμβάνονται ορισμένοι εκπρόσωποι της εγχώριας αστικής τάξης.

@ Αλυσίδα σουπερμάρκετ βρίσκεται ένα βήμα πριν από το μεγάλο κανόνι.

Αν σκάσει, θα προκληθούν ανυπολόγιστες ζημιές στην οικονομία, ντόμινο στην υπόλοιπη αγορά και σε πρώτη φάση περίπου 13.000 άνθρωποι θα βγουν στην ανεργία.

Ποιο ήταν το ενάρετο κόλπο που σκαρφίστηκε η συγκεκριμένη εταιρεία;

Από τη στιγμή που οι παραδοσιακοί κρουνοί της χρηματοδότησης (τραπεζικός δανεισμός) έκλεισαν, η διευθύνουσα ομάδα αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τους προμηθευτές της ως εναλλακτική πηγή χρηματοδότησης.

Από τα συνολικά χρέη της εταιρείας, που ξεπερνούν το 1,3 δισ. ευρώ, τα 772 εκατομμύρια ευρώ είναι τα φέσια στους προμηθευτές.

Και μιλάμε για χιλιάδες μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις που αν δεν πληρωθούν ή υποστούν βίαιο κούρεμα οφειλών, θα καταρρεύσουν στέλνοντας στην ανεργία όσους απασχολούν.

Σας φαίνεται ενάρετη αυτή η πρακτική; Εχει κι άλλο όμως.

Η εταιρεία, ποντάροντας στο γεγονός ότι ο ξαφνικός θάνατός της θα έχει σοβαρές παρενέργειες, αγωνίζεται να υπαχθεί στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα και να διεκδικήσει προστασία από τους πιστωτές μέχρι να μπει σε λειτουργία το σχέδιο εξυγίανσής της.

Ζητάει μεσολάβηση του κράτους (ναι, για το κακό κράτος που λέγαμε πρόκειται), ανοχή από τους προμηθευτές, υπομονή από τους απλήρωτους εργαζόμενους, χωρίς όμως να μας λέει κάτι για το πού πήγαιναν τα έσοδα από τις πωλήσεις.

Είναι τριπλός εκβιασμός: στην κυβέρνηση (για να μη φορτωθεί το κόστος), στους προμηθευτές (για να μην κλείσουν τώρα τις επιχειρήσεις τους), στους εργαζόμενους (για να μη χάσουν τις δουλειές τους).

Θα έχει άδικο κάποιος αν υποψιαστεί ότι και εδώ, όπως και σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν, έχουμε την εφαρμογή του κλασικού κανόνα του λούμπεν καπιταλισμού, δηλαδή πτωχευμένες επιχειρήσεις με πλούσιους ιδιοκτήτες οι οποίοι θα κρατήσουν ανέπαφες τις φανερές και τις κρυμμένες περιουσίες τους;

Βέβηλη σκέψη που αδικεί την... ενάρετη ιδιωτική πρωτοβουλία.

@ Μερικοί από τους πλουσιότερους Ελληνες, που δραστηριοποιούνται σε πολλές οικονομικές περιοχές, θέλησαν να αποκτήσουν Mέσα Eνημέρωσης, όχι γιατί είχαν καμιά καούρα με τον πλουραλισμό και την ελευθερία της έκφρασης, αλλά για να ασκούν πιέσεις στις κυβερνήσεις προκειμένου να προχωράνε οι δουλειές τους.

Επιχειρηματίες, τράπεζες και κόμματα εξουσίας δημιούργησαν το γνωστό κύκλωμα της διαπλοκής.

Οι τράπεζες μοίραζαν απλόχερα λεφτά, τα μέσα ενημέρωσης στήριζαν με φανατισμό την κυρίαρχη γραμμή και τα κόμματα εξουσίας κινούσαν τα νήματα δίνοντας και παίρνοντας.

Ενάρετο αλισβερίσι. Μέχρι που έσκασε η φούσκα.

Τι προκύπτει: οι κυβερνήσεις πίεζαν τις τράπεζες να δανείζουν, οι τράπεζες δάνειζαν χωρίς σοβαρές εγγυήσεις και σήμερα τα ΜΜΕ χρωστάνε κοντά στα 900 εκατομμύρια ευρώ, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους, μειώνουν τις δραστηριότητές τους, φτηναίνουν το προϊόν τους, κόβουν μισθούς, επιβάλλουν καθεστώς εργοδοτικής αυθαιρεσίας, απολύουν κόσμο και αφήνουν απλήρωτους τους εργαζόμενούς τους για πολλούς μήνες.

Σύμφωνα μάλιστα με το σχετικό πόρισμα της Τραπέζης της Ελλάδος, οι ακάλυπτοι κίνδυνοι κινούνται μεταξύ 50% και 90%.

Αυτό δεν είναι ένα απλό σφάλμα εκτίμησης ή ένα ρίσκο υψηλού κινδύνου, εδώ έχουμε να κάνουμε με βαρύ έγκλημα.

Θύματα οι εργαζόμενοι, φυσικά και οι καταθέτες αφού με δικά τους χρήματα και χωρίς να ερωτηθούν έχτιζαν κάποιοι αυτοκρατορίες και αβγάτιζαν τις περιουσίες τους.

Δράστες οι κυβερνήσεις, οι διοικήσεις των τραπεζών και οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ (επαναλαμβάνουμε, πρόκειται για πολύ πλούσιους ανθρώπους), οι οποίοι έχουν το θράσος να εμφανίζονται σήμερα ως προστάτες της ελευθεροτυπίας.

Πολύ ενάρετη κατάσταση!...

---
πηγή: left.gr
---
*

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

... Θεοδωράκης ή Χατζιδάκις; Διαβάστε ...

*
stavrosx1
***
*

O Αλέφαντος για το δίλημμα
Θεοδωράκης ή Χατζιδάκις


"Πότε θα σημάνουνε ρε Θοδωράκη οι καμπάνες, εσύ ξέρεις να μας πεις; Τώρα που μεσημέριασε, τώρα που κοιμάται ο κοσμάκης;"

Λοιπόν, έχεις τον Θοδωράκη έτσι, τον Μίκη, άκου όνομα, ο "Μίκης", ποιος Μίκης μωρέ τώρα κάτσε καλά, ο "Μ ί κ η ς", θα μας πει για τον σοσιαλισμό τώρα, που κατέβηκε ο Αντρέας ο γίγαντας το ’81 και τα σάρωσε όλα, ΤΑ ΣΑΡΩΣΕ ΟΛΑ, τίποτα δεν άφησε, κατό κατομμύρια ψήφοι πήρε, εδώ τον Αλέφαντο ν’ακούς τι σου λέει, λοιπόν.

Έπειτα, έχεις τον άλλονα τον παιχταρά τον Μάνο τον Χατζιδάκι τον γίγαντα, που ‘ναι ωραίος, γρήγορος, πάει και σου κάνει το "Χαμόγελο της Τζοκόντας", 3-0 από ημίχρονο, άστο έφυγες, να περάσει ο επόμενος, με το χαμόγελό της, με τα αυτά της η Τζοκόντα, κορίτσαρος… Και αναρωτιέσαι τώρα, που θα την εβγάλει την πάσα, το μάτι της παίζει, κοιτάζει αριστερά, σ’ αυτόνα, κοιτάζει δεξιά, σε κείνονα, μπερδεύει αμυντικό, τερματοφύλακα, τα μπολς μπόις, τα σημαιάκια του κόρνερε, τα πάντα όλα… Και σου κολλάει το γκολ, σου παίρνει τους τρεις πόντους, γεια σας τώρα, τραβάτε στον Μαραθώνα να μαζέψετε καρπούζα, έπιασε Αύγουστος, ΓΕΙΑ ΣΑΣ. Λοιπόν, έτσι είναι.

Πας τώρα εσύ ο Θοδωράκης να πούμε και μου κουνάς τα χέρια όρθιος και μου παριστάνεις τον μαέστρο και από κάτω παίζουν τα μπουζούκια και τα ντέφια, γίνονται μωρέ αυτά τα πράματα τώρα, ΓΙΝΟΝΤΑΙ; Ποιον πας να κάνεις, τον Μπετόβεν και τον Μότσαρ; Πιανόνται μωρέ αυτοί; Πουθενά δεν ακούμπησες, ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕΣ, ΕΔΩ ΜΕ ΤΟΝ ΑΛΕΦΑΝΤΟ ΜΙΛΑΣ, σε έφαγε ο Χατζιδάκις, ΣΕ Ε-ΦΑ-ΓΕ, σε έστειλε στη Δραπετσώνα να ψάχνεις το γεράνι σου και το στεφάνι σου και τ’ αυτά σου, και δεν πήρες χαμπάρι, κοιμόσουνα, ΚΟΙΜΟΣΟΥΝΑ… Λοιπόν.

Ο Θοδωράκης ξέρεις για τι είναι; Εγώ τους τα ’χω πει. Ο Θοδωράκης είναι να πηγαίνει εκεί στον Σπύρο τον Παπαδόπουλο στην εχπομπή να πίνει κανά κρασάκι, να λέει καμιά ιστορία από όταν ήτανε εξορία στα κουφονήσια εκεί πέρα στην Αλόνησο, να του κάνουνε κανά αφιέρωμα με τον Μητσιά τον πεθαμένο και τον άλλονα που πετάει με τα χαμοπούλια, τον Μπάτση, και μέχρις εκεί. Γι’ αυτά είναι…Τι να μας πεις ρε Θοδωράκη τώρα, ε; Τι να μας πεις; Για την Φαραντούρη; Δεν την εβλέπουμε; Για τον Νταλάρα; Δεν τον εβλέπουμε; Άστην την προπαγάνδα τώρα, σας μάθαμε ρε δημοσιογραφάκια, πέσανε πάνω του τώρα διάφοροι, ζηλεύανε, κάνανε, βγαίνει ο άλλος ο Σωτηρακόπουλος στον σπορτ εφέμ και λέει κομματάρα ο Ζορμπάς… Ποια κομματάρα μωρέ, πλάκα κάνουμε; ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΟΥΜΕ; Τιρίν και τιρίν έχει πάρει εκεί ένα μπουζούκι και το γρατσουνάει και έχει βάλει τον άλλονα τον απίθανο αυτόν που βάραγε τα κανόνια στο ναβαρόνε, τον Αντονι Κουή, και πηγαίνει πέρα δώθε σαν τον τερματοφύλακα στα ποδοσφαιράκια στα σφαιριστήρια, όταν κάναμε σκασιαρχεία απ’ το γυμνάσιο… Ασε μας τώρα μωρέ, εδώ με τον Αλέφαντο μιλάς, πού μιλάς; Με τους πανούτσηδες;

Λοιπόν, θέλω να σου πω δηλαδή, δεν είναι έτσι… Βλέπεις τον Χατζιδάκι ας πούμε, έλα εδώ κύριε. Ποιο τραγούδι έχεις γράψει εσύ; Τα παιδιά του Πειραιά. Μάλιστα… Χαίρεται ο κόσμος όλος, ΧΑΙΡΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ, το τραγούδαγε ο Σωκράτης ο Κόκκαλης ο γίγαντας και χαμογελούσε και το πούρο του ρε, τι να λέμε τώρα.

Και έχεις και τον άλλονα "πότε θα σημάνουν οι καμπάνες" και "πότε θα σημάνουν οι καμπάνες"; Πότε θα σημάνουνε ρε Θοδωράκη οι καμπάνες, εσύ ξέρεις να μας πεις; Ε; ΞΕΡΕΙΣ; Τώρα που μεσημέριασε, τώρα που κοιμάται ο κοσμάκης; Ε;

Εγώ του το ‘χω πει 100.000 φορές, τράβα πάνω στην ταράτσα μαζί με τον άλλονα αυτόνε τον Αντρέα τον πως τονε λένε να παίξετε πασούλες, τακ τακ εσύ, τακ τακ εγώ και γεια σας… Αφού έτσι τα ‘βγαζες τα τραγούδια, πώς τα ‘βγαζες; Πασούλες παίζατε μωρέ, ΠΑΣΟΥΛΕΣ ΠΑΙΖΑΤΕ…

Λοιπόν.
---
πηγή: Κ. Μανιάτης/http://provocateur.gr/
---
*