Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

... "όλοι χάσαμε μαζί", κύριε Πορτοκάλογλου; ...

*
Χρήστος Ξανθάκης
***
*

Έλεος κύριε Πορτοκάλογλου


Ένα άσμα του δημοφιλούς τραγουδοποιού,
που μοιάζει σαν να βγήκε από τα υγρά όνειρα του Θόδωρου Πάγκαλου 

Νιώσατε ποτέ ότι σας δουλεύουν; Ότι σας κοροϊδεύουν, ότι σας κάνουν πλάκα στα μούτρα σας μέσα; Ότι σας τρολάρουν για να το πω πιο μοντέρνα, αν και το τρολάρισμα ντελαπάρει και λίγο στην επικράτεια του μεταμοντέρνου. Ενώ εδώ μιλάμε για δούλεμα χοντρό, άνευ φερετζέ. Μιλάμε για κοροϊδία τύπου Πάγκαλου, απ’ αυτές που σε πιάνουν απ’ το λαιμό και σε σφίγγουν και δεν σ’ αφήνουν ως την ώρα που θα γίνεις μπλε. Ή μπορντό, εξαρτάται από τον άνθρωπο. Μιλάμε για το καινούργιο τραγούδι του Νίκου Πορτοκάλογλου που φέρει τον τίτλο «Θα περάσει κι αυτό». Και είναι το χειρότερο δούλεμα που έχουμε υποστεί τα τελευταία έτη.

"Χειρότερο κι από εκείνα του Γιακουμάτου;", θα με ρωτήσετε.


Χειρότερο κι από εκείνα του Σίμου Κεδίκογλου ή της Σοφίας Βούλτεψη; Πολύ χειρότερο, θα σας απαντήσω. Πάρα πολύ χειρότερο. Ούτως ή άλλως, οι περισσότεροι πολιτικοί δουλειά τους το έχουν το δούλεμα. Μέσα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους είναι και δεν φταίνε αυτοί αν εμείς το χάβουμε σαν χάνοι. Εμείς φταίμε. Ενώ εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα έργο τέχνης, με ένα άσμα δημοφιλούς, δημοφιλέστατου τραγουδοποιού. Με μια εξομολόγηση ψυχής, «αφιερωμένη από καρδιάς σε όλους μας» όπως λέει και ο ίδιος στο γιουτούμπι.

Ο οποίος τραγουδοποιός έρχεται να δικαιώσει τον Θόδωρο Πάγκαλο φόρα παρτίδα! Αν αυτό δεν είναι δούλεμα, αν αυτό δεν είναι κοροϊδία, τότε καλύτερα να επιστρέψουμε όλοι και όλες στα θρανία μπας και μάθουμε επιτέλους ελληνικά.

Να τα βάλω στη σειρά, να μη χάσουμε τη μπάλα. Το τραγούδι έσκασε μύτη χθες και διακινήθηκε ανά τα social media μέσω κοινοποιήσεων και ριτουί γνωστών δημοσιογράφων. Από εκεί το είδα κι εγώ και σκέφτηκα κάτσε ρε παιδί να το ακούσω, αφού φαίνεται να κινεί τόσο πολύ το ενδιαφέρον των συναδέλφων. Στο κάτω κάτω της γραφής για την κρίση γράφει ο άνθρωπος, την κρίση την τρώμε στη μούρη εδώ και πέντε χρόνια, θύματα έχουμε θρηνήσει, κόσμος έχει τραβήξει κουπί και συνεχίζει να υποφέρει, ο διάολος μας έχει πάρει, μπορεί να εμπνεύσθηκε ο καλλιτέχνης και να του βγήκε κάτι ζόρικο. Το άκουσα λοιπόν. Και κόντεψα να μείνω στον τόπο.

Διότι οι στίχοι υπογράφονται από τον Πορτοκάλογλου, αλλά είναι σαν να τους έχει σκαρώσει ο Πάγκαλος με τα χεράκια του. Διότι μόνο ο κύριος Θόδωρος, ο τύπος που έχει πει (και έχει υπερασπιστεί) ανερυθριάστως το «μαζί τα φάγαμε», θα μπορούσε να γράψει το τετράστιχο:

Είναι η πόλη μου καμένη
είν' η χώρα μου μισή
νικητές και νικημένοι
όλοι χάσαμε μαζί

Ορίστε; Όλοι χάσαμε μαζί; Όλοι μα όλοι; Όλοι εντελώς; Ο γάτουλας που οδηγάει τη λίμο και εξακολουθεί να βγάζει ένα σκασμό λεφτά και κατοικεί σε μεζονέτα στα βόρεια προάστια και αναρωτιέται αν το βράδυ θα το περάσει στην Πάολα ή στον Ρέμο, έχασε μαζί με τη δόλια μάνα που μένει στο υπόγειο και περπατάει την Αλεξάνδρας πάνω κάτω γιατί δεν έχει δραχμή για το λεωφορείο και τρέμει το φυλλοκάρδι της τη νύχτα με το μαγκάλι και το γαμημένο το μονοξείδιο;

Αυτός που απολύθηκε και του χρωστάνε και δέκα μισθά, έχασε μαζί με αυτόν που τον απέλυσε και γελάει πίσω απ’ την πλάτη του; Αυτός που παρακαλάει για μια σταγόνα απ’ τα τόσο απαραίτητα φάρμακά του, έχασε μαζί με εκείνον που νοσηλεύεται μονόκλινο σε ιδιωτικό θεραπευτήριο;
Συγγνώμη, σε ποια χώρα ακριβώς αναφέρεται ο Πορτοκάλογλου, σε ποιόν τόπο και σε ποιόν χρόνο; Του έχει εξηγήσει κανείς ότι ψόφησε η «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη και ότι ο Άκης αντικρίζει τον κόσμο πίσω από τα κάγκελα; Βγήκε καθόλου απ’ το σπίτι του να δει πως τη βγάζει ο κόσμος ή βλέπει μόνο τηλεόραση; Καταλαβαίνει το μέγεθος της ανθρώπινης τραγωδίας που συντελέσθηκε στην Ελλάδα τα τελευταία πέντε έτη ή το μόνο που τον νοιάζει είναι (όπως πάλι λέει ο ίδιος) «να θυμόμαστε πιο συχνά ότι και "εμείς" και οι "άλλοι" είμαστε όλοι ταξιδιώτες στο ίδιο καράβι.» Μάλιστα κύριέ Πορτοκάλογλου, μάλιστα, συνταξιδιώτες στο ίδιο καράβι. Άλλος καμαρωτός στην πρώτη θέση κι άλλος αλυσοδεμένος στο μπαλαούρο…

Υ.Γ.: Δεν συζητώ καν για την μοιρολατρία στίχων όπως

Διχασμένη μου πατρίδα
διχασμένη μου καρδιά
μεσ' τα ερείπια σε είδα
να μετράμε τη ζημιά
Θα περάσει κι αυτό
θα περάσει η ζωή
θα περάσεις κι εσύ
θα περάσω κι εγώ

Εδώ πλέον έχουμε να κάνουμε με θεολογία τετάρτης κατηγορίας. Διότι οι σοβαροί θεολόγοι δεν θα καταδέχονταν ποτέ να εκφραστούν ως θείτσες που κάνουν το σταυρό τους σε κάθε ευκαιρία. Και θα υπενθύμιζαν ότι ο Ιησούς Χριστός, ο υιός του Θεού που γοήτευσε τις μάζες κηρύσσοντας τη θρησκεία της αγάπης και επιμένοντας ότι, άμα φάμε μια γερή φάπα στο ένα μάγουλο, πρέπει να γυρνάμε και το άλλο, κάποια στιγμή αγανάκτησε κι αυτός. Και πήρε το φραγγέλιο στο χέρι για να διώξει τους εμπόρους από το Ναό. Φαντασθείτε τον, λέω εγώ, εκεί μπροστά στη βεβήλωση των θείων από τους κάθε λογής ξεφτίλες, απλώς να σιγοτραγουδούσε «θα περάσει κι αυτό»!
---
*

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

... είναι θέμα ρητορικής ...

*
Περικλής Κοροβέσης
***
*

Η έντιμη καταστροφή

Μια μικρή λεπτομέρεια που διέφυγε από τα δυτικά ΜΜΕ. Ξέρουμε για τον αιμοσταγή δικτάτορα του Ιράκ, Σαντάμ, που προξένησε τους «ανθρωπιστικούς» πολέμους, δηλαδή την κατάκτηση ενός κυρίαρχου κράτους από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ. Αλλά δεν ξέρουμε τίποτα για τον πολιτισμό αυτής της χώρας. Είχε το υψηλότερο επίπεδο εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες στη Μέση Ανατολή. Το Πανεπιστήμιο της Βαγδάτης το 1980 είχε περισσότερες γυναίκες καθηγήτριες από ό,τι το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 2009. Υπήρχαν παντού παιδικοί σταθμοί για να μπορούν οι γυναίκες να εργάζονται.

Οι βιβλιοθήκες της Βαγδάτης και της Μοσούλης λειτουργούσαν από τον 8ο αιώνα και είχαν σπάνια χειρόγραφα, ανάμεσά τους και την αρχαιοελληνική γραμματεία. Και οι δύο βιβλιοθήκες λεηλατήθηκαν. Το ίδιο που έγινε με τα αριστουργήματα της αρχαίας Μεσοποταμίας, εκεί όπου βρίσκεται το Ιράκ σήμερα. Είδατε πουθενά καμιά αντίδραση; Μήπως τα δυτικά πανεπιστήμια και μουσεία έχουν αγοράσει από τους αρχαιοκάπηλους-ληστές αυτούς τους θησαυρούς που είναι πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας; Κάτι μάς λένε τα Μάρμαρα της Ακρόπολης.

Οι άμαχοι νεκροί στο Ιράκ υπολογίζονται στο ένα εκατομμύριο. Και επισήμως η κυβέρνηση των ανδρεικέλων έχει παραδεχτεί πως υπάρχουν πέντε εκατομμύρια ορφανά. Σύμφωνα με τον Ταρίκ Αλί*, η κατάκτηση του Ιράκ ήταν μια από τις πιο καταστροφικές πράξεις της σύγχρονης Ιστορίας μας. Και παραθέτει μερικές συγκλονιστικές συγκρίσεις. Στην Ιαπωνία, παρά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, η πολιτική και κοινωνική δομή της χώρας δεν καταστράφηκε. Στη Γερμανία και την Ιταλία, όπου άνθησαν ο ναζισμός και ο φασισμός, αν και ηττημένες στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η κρατική τους μηχανή έμεινε σχεδόν ανέπαφη. Η Δύση είχε βρει έναν νέο εχθρό: το ανατολικό μπλοκ υπό την κηδεμονία της ΕΣΣΔ.

Για τις ανάγκες του Ψυχρού Πολέμου, ξεπλένονται με συνοπτικές διαδικασίες και ο ναζισμός και ο φασισμός για να προχωρήσουν μετά για την Ενωμένη Ευρώπη. Οχι βέβαια πάνω στα οράματα της Ευρώπης των Λαών, όπως τα είχαν επεξεργαστεί κάποιοι πρωτοπόροι της (Σπινέλι κ.ά.), αλλά πάνω στην οικονομική ένωση, που ήταν το όραμα του Χίτλερ.

Στο Ιράκ, κατέστρεψαν ολοκληρωτικά τη χώρα. Ούτε σχολειά λειτουργούν ούτε νοσοκομεία ούτε η κρατική μηχανή που είναι βουτηγμένη στη διαφθορά. Είναι τυχαίο πως το «Ισλαμικό κράτος» έχει κατακτήσει τη Μοσούλη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Ιράκ, και ελέγχει μια έκταση ίση μ’ αυτήν της Μεγάλης Βρετανίας; Θα υπήρχε «Ισλαμικό κράτος» χωρίς την παρέμβαση ΗΠΑ και Ε.Ε.; Και εδώ φαίνεται πια καθαρά τι σήμαινε αυτός ο «ανθρωπιστικός» πόλεμος για τις ΗΠΑ και τους πρόθυμους συμμάχους τους, που επιπλέον είναι και «εταίροι» μας.

Πετρέλαιο και ας εξαφανιστεί ένας ολόκληρος λαός. Αν δούμε τώρα Αφγανιστάν, Λιβύη και Συρία, άνθρωποι και χώρες δεν έχουν καμία αξία μπροστά στο κέρδος. Καμία σημασία δεν έχει αν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αγωνίζονται να σωθούν παίρνοντας τον δρόμο της προσφυγιάς προς την Ευρώπη (αν και το πρόβλημα είναι παγκόσμιο) και πνίγονται κατά χιλιάδες στη Μεσόγειο, με την Ε.Ε. να σφυρίζει αδιάφορα.

Κάποιοι δεν πρέπει να φταίνε γι’ αυτό; Καλά, οι ΗΠΑ έχουν αποδεχτεί για τον εαυτό τους πως είναι η κυρίαρχη ιμπεριαλιστική δύναμη και ως εκ τούτου δεν λογοδοτούν σε κανέναν. Το δόγμα πως ο 21ος αιώνας είναι αμερικανικός είναι συστατικό στοιχείο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Αλλά μήπως και οι πρόθυμοι σύμμαχοί τους, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία, Γερμανία και εν γένει η Ε.Ε., έχουν κάποια άλλη πολιτική λογική, εκτός από αυτήν του κέρδους, ανεξαρτήτως κόστους για τους λαούς που έχουν μπλεχτεί στα δίχτυα του χρέους; Γιατί όσο και αν φαίνεται παράξενο, είναι από τις φτωχές καταχρεωμένες χώρες ο πακτωλός χρημάτων που ρέει προς τις πλούσιες χώρες με τίμημα την καταστροφή τους, σε βάθος χρόνου.

Εχουμε μπουχτίσει να διαβάζουμε, να βλέπουμε και να ακούμε για διαπραγματεύσεις και «κόκκινες γραμμές». Πότε είμαστε αισιόδοξοι για την πρόοδο, πότε απογοητευόμαστε για τη μη πρόοδο που είναι βέβαια σφάλμα των εταίρων-τοκογλύφων μας. Κανείς από τους εξαίρετους διαπραγματευτές μας δεν έχει καταλάβει πως οι πρώην μεγάλοι ιμπεριαλιστές της Ε.Ε. δεν θέλουν κανένα συμβιβασμό; Απλά ζητούν τη συντριβή μας. Αυτό που ήθελε πάντα ο μεγάλος από τον μικρό. Αυτό που συμπεραίνω εγώ, παίρνοντας υπόψη κάποια μαθήματα από την Ιστορία, είναι: «Ή ακολουθείτε κατά γράμμα αυτό που σας λέμε ή θα σας συντρίψουμε». Και αυτό το ξέρουμε από την εποχή του Θουκυδίδη με τις διαπραγματεύσεις Αθηνών και Μήλου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, με αυστηρά κοινωνιολογικά κριτήρια, είναι ένα αρχηγικό δεξιό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, με μια ισχυρή αριστερή πτέρυγα. Αλλά ούτε αυτό είναι αποδεκτό από την Ε.Ε. Αυτό που θέλουν οι «εταίροι» μας είναι έναν Τσίπρα να παίζει τον ρόλο του Σαμαρά και έναν Καμμένο στον ρόλο του Βενιζέλου. Και όλα θα είναι μέλι-γάλα, με την Ελλάδα να θριαμβεύει για μία ακόμα φορά. Είναι θέμα ρητορικής.


* Aπό άρθρο του Ταρίκ Αλί στη London review of books (9.4.15)
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

... "ποταμίσιοι" γερμανόφρονες ...

*

Αυτές οι εικόνες μνήμης
κατά του ναζισμού
ενόχλησαν το "Ποτάμι" (βίντεο)



Γερμανικότερο των Γερμανών - Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Τζήμερος

Η Γερμανία δεν αποφάσισε (ακόμα) να διαμαρτυρηθεί (αν διαμαρτυρηθεί) για το βίντεο ιστορικής μνήμης με εικόνες από την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα το 1941 (που προβάλλεται στους σταθμούς του μετρό), αλλά την πρόλαβε με αντανακλαστικά γάτας το "Ποτάμι".

Πέντε βουλευτές τού νεφελώδους κόμματος (Χριστίνα Ταχιάου, Γιώργος Αμυράς, Σπύρος Δανέλλης, Ιάσων Φωτήλας και Γρηγόρης Ψαριανός) έφεραν το θέμα στη Βουλή με ερώτηση που κατέθεσαν κάνοντας λόγο για χρησιμοποίηση του μετρό για προπαγανδιστικούς λόγους.

Διαβάστε σχετικό ρεπορτάζ εδώ και δείτε το ενοχλητικό για το "Ποτάμι" βίντεο εδώ. Μήπως θα πρέπει το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη να διαμαρτυρηθεί και για την προπαγάνδα του «Σπίγκελ» που σε φωτομοντάζ του εξωφύλλου του απεικόνιζε τη Μέρκελ στην Ακρόπολη, πλάι σε αξιωματικούς της Βέρμαχτ; (Δείτε εδώ).

Σχόλιο: 1) Γρηγόρη και λοιποί, εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Τζήμερος, 2) "Ποτάμι": Γερμανικότερο των Γερμανών;
---
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχε η Stavrovelonia
*

Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

... ομολογία: "μονά κερδίζετε, ζυγά χάνουμε" ...

*
Παναγιώτης Μαυροειδής
***
*

«Διαπραγμάτευση»:
Ρευστότητα εσείς,
αντεργατικά μέτρα εμείς!



Τραγική ομολογία υποταγής μιας κυβερνητικής πολιτικής που πρέπει να ανατραπεί

Όταν το τελευταίο επιχείρημα της ‘’διαπραγμάτευσης’’ της κυβέρνησης είναι ‘’δώστε μας εσείς ρευστότητα, ώστε να πάρουμε αντεργατικά μέτρα εμείς’’, η πλήρης υποταγή και υπαγόρευση της πολιτικής από τα αφεντικά της ευρωζώνης, ομολογείται ρητά.

Αλλιώς: ‘’Μονά κερδίζετε, ζυγά χάνουμε’’.

Όλα βαδίζουν προς την υπογραφή μιας ντροπιαστικής συμφωνίας με αρνητικές συνέπειες ιστορικών διαστάσεων, τόσο οικονομικές όσο και πολιτικές. Όχι γιατί θα είναι το πρώτο και μοναδικό πακέτο αντεργατικών μέτρων στην Ελλάδα, αλλά ακριβώς επειδή αυτή τη φορά θα έχει τη συνηγορία και τη σφραγίδα μιας ‘’αριστερής’’ κυβέρνησης.

Υποτίθεται ότι η συμφωνία στο Eurogroup της 20ής Φλεβάρη εξασφάλιζε χρόνο κινήσεων απέναντι στους κουτόφραγκους.

Εξασφάλισε ακριβώς το αντίθετο. Συμβολικά, ένας ταπεινωμένος Ντάισελμπλουμ εκείνης της πρώτης συνάντησης με τον Βαρουφάκη, έχει βγει σήμερα μάγκας. Ουσιαστικά και πολιτικά, η κυβέρνηση δεσμεύτηκε και στράγγιζε όλα τα αποθεματικά του κράτους πληρώνοντας τις δόσεις του ΔΝΤ.

Αυτός που κέρδισε όλο το χρόνο (και μάζεψε και το χρήμα…) είναι οι δανειστές, η ευρωζώνη και το ΔΝΤ. Η κυβέρνηση με την πλάτη πλέον στον τοίχο στηρίζεται στις ελάχιστες σταγόνες ρευστότητας που παρέχει η ΕΚΤ, ίσα ίσα για να προστατεύεται η τελευταία από μια ανεξέλεγκτη χρεωκοπία. Οι "εταίροι" κατά ΣΥΡΙΖΑ, αυτοί με τους οποίους "είμαστε συνιδιοκτήτες της ευρωζώνης και της ΕΕ", αγαλλιάζουν με την προοπτική να δουν, όχι την κυβέρνηση κυρίως, όσο το λαό, σα σκύλο πεινασμένο, που απελπισμένος θα κουνάει υποτακτικά την ουρά του και θα κοιτάζει με ικετευτικά μάτια το αφεντικό του, για ένα κομματάκι ξερό ψωμί.

Η προώθηση της αρπαγής των αποθεματικών μέσω Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου (ΠΝΠ), επιβεβαιώνει ότι, τελικά, μια μνημονιακή αντιλαϊκή πολιτική, αναπόφευκτα θα είναι και αυταρχική.

Η μεγάλη ήττα για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η καταφυγή στο επιχείρημα απέναντι στους πασίχαρους για την κατρακύλα αλαλάζοντες βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή: ‘’Και εσείς τα ίδια δεν κάνατε; Δεν κυβερνούσατε με ΠΝΠ;» (...)

Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ

---
*