Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

... και ο άνεργος "πουλάει" ...

*
stavrosx1
***
*
Το κλικ στο γυμνό
που πουλάει
(και) δημοσιογραφικά


Ο νέος Έλληνας άνεργος απεκδεδυμένος μεταφορικά και κυριολεκτικά

Το γυμνό και το πιπεράτο γίνεται συχνά η ατμομηχανή της δημοσιογραφίας. Μιλάμε για κυκλοφορίες, τηλεθεάσεις, ακροαματικότητες, εσχάτως και για χτυπήματα. Το γυμνό πουλάει ακόμα και όταν «μιλάει» για ανεργία. Όπως και στην περίπτωση του ευρηματικού (και πάντα πλούσιου σε ύλη και σε ιδέες) Lifo. Σε θέμα για τη φωτογραφική δουλειά τού Κωνσταντίνου Καρτελιά πρώτη φωτογραφία είναι μια γυμνή κοπέλα που βουλιαγμένη στον ολόλευκο καναπέ της κρύβει με τα μπράτσα το στήθος της. Τίτλος του θέματος/συνέντευξης «Άνεργοι μέσα στους τέσσερις τοίχους». Το κλικ είναι εξασφαλισμένο. Όχι από ενδιαφέρον του διαδικτυακού επισκέπτη για τους άνεργους – ή τουλάχιστον όχι κυρίως γι’ αυτούς. Η φωτογραφία είναι ο κράχτης για το κλικ και την είσοδο στο θέμα.

Το πρόζεκτ του καλλιτέχνη, που θα εκτεθεί στη Βρετανία, έχει τίτλο «Young Greeks under the economic crisis». Ο Έλληνας νέος, άνεργος γυμνός, απεκδεδυμένος μεταφορικά και κυριολεκτικά. Χωρίς ρούχα, χωρίς ελπίδα, χωρίς αξιοπρέπεια.

Η σημερινή Ελλάδα πόσο πολύ θυμίζει το κλασικό «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» (φωτό). Καταπληκτική ταινία του Σίντνεϊ Πόλακ για την ανθρώπινη εξαθλίωση την εποχή της οικονομικής κρίσης στην Αμερική. Μπορεί και οι δικοί μας απελπισμένοι νέοι να καταλήξουν στους πολυήμερους χορευτικούς μαραθώνιους για να επιβιώσουν. Προς το παρόν εμφανίζονται ενίοτε και γυμνοί. (Το θέμα της Lifo εδώ).
---
*

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

... διεφθαρμένοι και α-διάφθοροι ...

*
stavrosx1
***
*
Λ. Ρακιντζής: 14 «σκαστές»
υποθέσεις συγκάλυψης διαφθοράς

Τι αποκαλύπτει ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης σε έγγραφό του που διαβιβάσθηκε στη Βουλή - Πως η κυβέρνηση διασφάλισε την ασυλία σε πρόσωπα που εμπλέκονταν σε σκάνδαλα

Στο φως έρχονται σε αποκαλυπτικό έγγραφο του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κ. Λέανδρου Ρακιντζή 14 νομοθετικές «φωτογραφικές» παρεμβάσεις της κυβέρνησης, ώστε να μείνουν στο απυρόβλητο οι υπεύθυνοι σκανδάλων δημοσίων υποθέσεων.

Το έγγραφο Ρακιντζή διαβιβάσθηκε στη Βουλή από τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης κ. Κυριάκο Μητσοτάκη προς απάντηση σε ερώτηση του προέδρου των ΑΝΕΛΛ κ. Πάνου Καμμένου και περιγράφει με τον πλέον ανάγλυφο τρόπο το καθεστώς της ασυλίας που προσφέρει η κυβέρνηση Σαμαρά σε δημόσιους λειτουργούς, το «τείχος προστασίας» που υψώνει, όπως είχε πει χαρακτηριστικά στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης.

Ο Λ. Ρακιντζής αναφέρει ονομαστικά δεκατέσσερις νομοθετικές παρεμβάσεις για αντίστοιχες υποθέσεις, με τις οποίες απαλλάχθηκαν οι υπεύθυνοι για τις όποιες ποινικές και αστικές ευθύνες. Ανάμεσά τους κρίσιμες περιπτώσεις για την εφαρμογή του μνημονιακού προγράμματος, όπως το PSI και οι αποκρατικοποιήσεις, αλλά και υποθέσεις που σχετίζονται άμεσα με τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος από μέλη της κυβέρνησης ή εστίες, όπου ευδοκιμεί η λεγόμενη «διαπλοκή», όπως τα τραπεζικά δάνεια.

Υπενθυμίζεται, ότι ο κ. Ρακιντζής στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής είχε κάνει λόγο για «ιδιότυπη ασυλία των επωνύμων και για εμπόδια στο έργο του, όποτε προσπαθεί να ελέγξει επωνύμους» καθώς και για «απαλλαγή των ΔΕΚΟ από ευθύνες, γεγονός που υποκρύπτει αμνηστία εξαιτίας νόμου που ψήφισε η Βουλή».

Τα «εμπόδια» – όπως αναφέρει ο γενικός επιθεωρητής – αφορούν στη μη σύμπραξη ή αποστολή απαραίτητων για τον έλεγχο στοιχείων, στη μη υλοποίηση πορισμάτων και εκθέσεων ελέγχου, στην αποφυγή αναζήτησης πειθαρχικών ευθυνών εμπλεκόμενων υπαλλήλων, οργάνων ή λειτουργών του δημόσιου τομέα (ειδικά των αιρετών).

Πιο χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων που ζήτησε από τον γενικό επιθεωρητή να μην υποδεικνύονται πλέον εκ μέρους του συγκεκριμένες φορολογικές δράσεις νομικών προσώπων ή φυσικών προσώπων ή ακόμα και εμπλεκομένων σε υποθέσεις διαφθοράς δημοσίων λειτουργών με το αιτιολογικό ότι οι φορολογικοί έλεγχοι προγραμματίζονται πλέον από την κεντρική υπηρεσία του υπουργείου Οικονομικών μέσω ειδικού συστήματος ανάλυσης κινδύνου με συγκεκριμένες εντολές προς τις ΔΟΥ.

Αναλυτικά οι υποθέσεις είναι οι εξής:

1) Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων: το 2009 εντοπίσθηκαν μισθολογικές υπερβάσεις περίπου 30 εκατ. ευρώ. Οι υπερβάσεις επιβεβαιώθηκαν από το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους που ζήτησε την επιστροφή των χρημάτων. Η Εισαγγελία Πρωτοδικών άσκησε διώξεις για απιστία στα μέλη του ΔΣ του ΟΣΚ, αλλά με το άρθρο 39 παρ. 12 του νόμου 4024/2011 νομιμοποιήθηκαν αναδρομικά οι υπερβάσεις.

2) ΟΚΑΝΑ: το 2010 διαπιστώθηκαν μισθολογικές υπερβάσεις, που επιβεβαιώθηκαν από το ΓΛΚ και η έκθεση της ΓΕΔΔ διαβιβάστηκε στην Εισαγγελία Πρωτοδικών. Με το άρθρο 111 του νόμου 4172/2013 δεν αναζητούνται οι καταβληθείσες πάσης φύσεως υπερβάσεις.

3) δημοτικές επιχειρήσεις: οι νόμοι 4071/2012 και 4170/2013 διέγραψαν τα χρέη όλων των δημοτικών επιχειρήσεων. Στη συνέχεια η 49/2014 γνωμοδότηση του ΝΣΚ, ερμηνεύοντας τις διατάξεις αυτές, αποφάνθηκε ότι απαλλάσσονται οι διοικούντες τις δημοτικές επιχειρήσεις από κάθε προσωπική και αλληλέγγυα ευθύνη, αλλά και οι συνυπόχρεοι ιδιώτες.

4) διάταξη 20 ημερών: με το άρθρο 1 παρ. ΙΕ.12 του νόμου 4254/2014 τροποποιήθηκε το άρθρο 263α του Ποινικού Κώδικα ώστε κατηγορίες προσώπων να παύσουν να θεωρούνται υπάλληλοι νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου στα οποία μπορούν να διατεθούν επιχορηγήσεις κ.λπ. από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τράπεζες κ.λπ., και, άρα, δυνάμει υποκείμενα εγκλημάτων σχετικών με την υπηρεσία. Η διάταξη αυτή έμεινε για 20 μέρες και επανήλθε η προηγούμενη! «Δημιουργείται μείζον θέμα, καθόσον για όλες τις εκκρεμούσες υποθέσεις θα γίνει επίκληση της ευνοϊκότερης διάταξης, έστω και αν ίσχυσε για μία ημέρα» τονίζει ο Λ. Ρακιντζής.

5) ΟΑΕΕ: με το άρθρο 20 παρ. 6 εδάφιο β του νόμου 4255/2014 παύουν οριστικά οι εκκρεμείς ποινικές διώξεις που αφορούν σε κάθε είδους πράξεις και παραλείψεις σχετιζόμενες με διάθεση πόρων του ΟΑΕΕ για την εξυπηρέτηση του σκοπού του.

6) Επιδόματα υπουργείου Υγείας: με το άρθρο 51 παρ. 9 του νόμου 3918/2011 παύει η αναζήτηση ως αχρεωστήτως καταβληθέντων ποσών που χορηγήθηκαν ως επιδόματα μεταπτυχιακών σπουδών στους προϊσταμένους των γενικών διευθύνσεων κ.λπ. φορέων του υπουργείου Υγείας για την περίοδο 1 Σεπτεμβρίου 2005 έως 31 Σεπτεμβρίου 2010 και η εκ των υστέρων άρση τυχόν γενομένων καταλογισμών.

7) Δωροδοκία: με το άρθρο 68 του νόμου 4139/2013 τροποποιήθηκε το άρθρο 235 του Ποινικού Κώδικα και ορίσθηκε ότι «δεν συνιστά δωροδοκία η απλή υλική παροχή προς έκφραση ευγνωμοσύνης». Τελικά, ύστερα από έντονες αντιδράσεις, και της ΓΕΔΔ, η διάταξη αυτή καταργήθηκε με τον νόμο 4198/2013.

8) PSI: με το άρθρο 3 παρ. 8, 9 και 10 του νόμου 4046/2012 απαλλάσσονται από κάθε ευθύνη τα μέλη των διοικητικών συμβουλίων των ελληνικών τραπεζών που αποφάσισαν την συμμετοχή στους στο πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων, αλλά και τα στελέχη της Τράπεζας της Ελλάδος για την απόφαση συμμετοχής του Κοινού Κεφαλαίου των ΝΠΔΔ και των ασφαλιστικών φορέων σε πρόγραμμα ανταλλαγής τίτλων του ελληνικού δημοσίου, ή άλλης χρηματοδοτικής διευκόλυνσης, κατ’ εφαρμογή προγράμματος για την αναδιάταξη του ελληνικού χρέους.

9) Ιδιωτικοποιήσεις: με το άρθρο 31 παρ. 4 ου νόμου 4141/2013 αναστέλλεται η ποινική δίωξη των προσώπων στα οποία είχε ή πρόκειται να ανατεθεί η νόμιμη εκπροσώπηση των εταιρειών που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων για οφειλές των εταιρειών προς το δημόσιο, ΝΠΔΔ, ασφαλιστικούς οργανισμούς, περιφέρειες και δήμους. Η αναστολή διαρκεί μέχρι την ολοκλήρωση είτε της αποκρατικοποίησης της εταιρείας για οφειλές της οποίας διώκεται ο νόμιμος εκπρόσωπός της ή έχουν επισπευθεί μέτρα εκτέλεσης, είτε μέχρι την αξιοποίηση επιμέρους περιουσιακών στοιχείων είτε μέσω της μεταβίβασης περιουσιακών στοιχείων της στο ΤΑΙΠΕΔ είτε μέχρι να τεθεί σε λύση και εκκαθάριση, οπότε αίρεται το αξιόποινο των πράξεων και παύουν οι ποινικές διώξεις.

10) δάνεια τραπεζών: στο άρθρο 78 του νόμου 4176/2013 ορίσθηκε ότι δεν συνιστά απιστία για τον πρόεδρο, τα μέλη του ΔΣ και τα στελέχη των τραπεζών η σύναψη δανείων με νομικά πρόσωπα δημοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, του ευρύτερου δημόσιου τομέα, εφόσον πληρούνται δύο προϋποθέσεις: α) υφίστανται αποφάσεις των θεσμοθετημένων εγκριτικών επιτροπών ή οργάνων κάθε τράπεζας, β) τηρήθηκαν οι κανονιστικές διατάξεις της Τράπεζας της Ελλάδος.

11) ΛΑΡΚΟ: με το άρθρο 9 παρ. 2 του νόμου 4224/2013 ορίσθηκε ότι τα μέλη του ΔΣ ή άλλου συλλογικού οργάνου της ΛΑΡΚΟ δεν έχουν ποινική, αστική, διοικητική ή άλλη ευθύνη κατά την άσκηση των καθηκόντων τους που αφορούν την αποκρατικοποίηση ή την αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων της ΛΑΡΚΟ. Επίσης δεν έχουν ευθύνη για χρέη της προς το δημόσιο, ΝΠΔΔ και οργανισμούς του δημοσίου.

12) αγροτικοί συνεταιρισμοί: με το άρθρο 19 του νόμου 4224/2013αναστέλλονται όλες οι ποινικές διώξεις για προέδρους και μέλη ΔΣ αγροτικών συνεταιρισμών, καθώς και για τα στελέχη τους (γενικοί διευθυντές, διευθυντές, διαχειριστές, γραμματείς, ταμίες) με την προϋπόθεση ότι οι συνεταιρισμοί συγχωνεύονται ή τίθενται σε εκκαθάριση.

13) ιδρύματα πρόνοιας: με το άρθρο 55 του νόμου 4262/2014 αναστέλλεται από την υπογραφή συμφώνου εξυγίανσης η ποινική δίωξη και η εκδίκαση των ποινικών υποθέσεων για το αδίκημα της μη καταβολής χρεών προς το δημόσιο και της μη καταβολής ασφαλιστικών εισφορών για νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που δεν έχουν πτωχευτικό χαρακτήρα, παρέχουν δευτεροβάθμια κοινωνική φροντίδα ή έχουν ως αποκλειστικό καταστατικό σκοπό την υποστήριξη των παραπάνω νομικών προσώπων.

14) ταβέρνες Σχινιά: με το άρθρο 63 του νόμου 4280/2014 ο υπουργός Περιβάλλοντος (ύστερα από τροπολογία 6 βουλευτών), και παρά την αντίθετη απόφαση του ΣτΕ, έδωσε παράταση ενός χρόνου στη λειτουργία έξι ταβερνών στο εθνικό πάρκο Σχινιά – Μαραθώνα, οι οποίες λειτουργούσαν αυθαίρετα.
---
*

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

... "επετειακές" λεπτομέρειες ...

*
stavrosx1
***
*

Πολυτεχνείο: «Μετρούσαμε
τον χρόνο με κατουρήματα».
Του Βασίλη Ραφαηλίδη


Ένας κόμπος κάθεται στο λαιμό μου κάθε φορά που περνώ έξω από το Πολυτεχνείο. Εκεί μπροστά μας ξεφόρτωσαν για να μας παν στη σήμανση, λίγο πιο κάτω, στα Χαυτεία. Από την Ασφάλεια μέχρι το Πολυτεχνείο, η απόσταση είναι δυο βήματα. Κι ωστόσο μας φόρτωσαν στην κλούβα για να μας ξεφορτώσουν λίγο παρακάτω. Ίσως δεν ήθελαν να βλέπουν οι περαστικοί πως από την Ασφάλεια βγαίνουν πολιτικοί κρατούμενοι δεμένοι με χειροπέδες, σαν εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου. Ευτυχώς, να λες, που ήμουν δεμένος με τον Περικλή Κοροβέση – πάντα με τον Περικλή θα με δένουν από δω και πέρα σε κάθε μετακίνηση. Ίσως γιατί στην πρεμιέρα ήμασταν πολύ καλοί σαν ζευγάρι κωμικών. Ασουλούπωτοι και οι δύο, άνθρωποι με χιούμορ και οι δύο, προσφέραμε θέαμα υψηλής ποιότητας στο εθνικό θέατρο του παραλόγου. Μας μεταφέρουν την άλλη μέρα από την οδό Μπουμπουλίνας στην οδό Ρεθύμνης, εκεί κοντά, προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Σε ένα νεοκλασικό της συμφοράς, ήταν οι κοιτώνες των αστυφυλάκων που υπηρετούσαν στην Ασφάλεια. Ήταν σκοτάδι πίσσα εκεί μέσα. Από πουθενά δεν έμπαινε φως και πουθενά δεν άναβε φως. Καμιά εικοσαριά ανθρώπους, μας αδειάζουν στον καινούργιο μας τάφο. Δεν έχω ιδέα, κανείς δεν θα ήταν δυνατό να έχει ιδέα, πόσες μέρες μείναμε εκεί. Ούτε ρολόι, ούτε φως, ούτε ώρες ύπνου, ούτε ώρες ξύπνιου. Προσπαθούσαμε να μετρήσουμε το χρόνο με το κατούρημα. Δύο κατουρήματα, μια μέρα. Το φαΐ, οι μανάδες συνέχιζαν να το πηγαίνουν στην Μπουμπουλίνας. Στη Ρεθύμνης ήμασταν ινκόγκνιτο. Κανείς δεν ήξερε πως υπάρχει κρατητήριο, παρεκκλήσιο το λέγαμε, στην οδό Ρεθύμνης. Όλοι γνώριζαν τον μητροπολιτικό ναό της οδού Μπουμπουλίνας, κι εκεί πήγαιναν τις προσφορές τους.
---
Είναι μέρος μιας ανθολογίας από όσα έγραψε ο Βασίλης Ραφαηλίδης σχετικά με τη φυλάκισή του στη χούντα και την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τα βρήκα στο doctordimitris.blogspot.gr (δείτε εδώ) που αναφέρει ως πηγές: 1.Βασίλη Ραφαηλίδη, Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο, σελ.397-401, 402,408-9,419-20,444. 2. Βασίλη Ραφαηλίδη, Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού κράτους 1830-1974, σελ.419,436-7. 
---
*

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

... πλάκα ανθρωποφαγική !..

*
stavrosx1
***
*
Θα σε τσακίσουμε,
ανθρωπάκο!

ΣΕ ΕΧΟΥΜΕ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΛΙΣΤΟ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ. ΑΛΛΑ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΘΑ ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΕΡΑ

Ροβέρτος Σπυρόπουλος, διοικητής του ΙΚΑ, ένας από τους μοχλούς τής μνημονιακής πολιτικής με υπομόχλιο το ίδιο το ΙΚΑ. Αναρωτήθηκε δημοσίως αν θα έπρεπε η παροχή υγειονομικών υπηρεσιών στους ασφαλισμένους να είναι ανάλογη με τον αριθμό των ενσήμων. «Είναι το ίδιο να έχει κάποιος μηδέν ένσημο, 50 ένσημα και 100 ένσημα; Θα πρέπει να υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας για όλους, αλλά δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε εξισωτικά για όσους έχουν περισσότερα ένσημα», είπε απαντώντας σε ερώτημα σχετικά με τις παροχές υγείας. Το αναρωτήθηκε, που λέμε πιο πάνω, είναι σχετικό. Το σωστό είναι ότι ίσως πρόκειται για ένα ακόμα άθλιο σχέδιο εξαθλίωσης που μπορεί να εξυφαίνεται στα πολυδαίδαλα μυαλά τους. Και το οποίο γίνεται πάνω σε απλές εξισώσεις.


** Λίγα ένσημα; Δικαιούσαι μια ασπιρίνη, ευνοημένε της τύχης

** Περισσότερα ένσημα; Μπορούμε μαζί με την ασπιρίνη να σου μετρήσουμε την πίεση και να σου εγκρίνουμε μια γενική αίματος.

** Δουλεύεις συνέχεια; Κολλάς ένσημα από τα 15 σου; Δεν έχεις χάσει μεροκάματα, υπερωρία και έχεις συμμετάσχει με συνείδηση αυθόρμητηςεθνικής προσφοράς στις μειώσεις των μισθών σου, αγόγγυστα, σιωπηρά και με ευχαρίστηση; Ίσως μπορείς να κάνεις μια εγχείρηση σκωληκοειδίτιδας στην τιμή ευκαιρίας ΜΟΝΟ 25 ευρώ για την εισαγωγή σου.

Πλάκα; Πλάκα ανθρωποφαγική! Γιατί μιλάμε για αδίστακτες σκέψεις και αποφάσεις που κρέμονται πάνω από σφαλιαρισμένους σβέρκους. Με μια διάθεση «σε έχουμε χτυπήσει πολλές φορές για το καλό τής Ελλάδας, για το καλύτερο της Ευρώπης, για το κάλλιστο της Γερμανίας. Αλλά άμα χρειαστεί για όλα αυτά, θα σε τσακίσουμε ανθρωπάκο!». Μπορούν, να είστε βέβαιοι, να μας πατήσουν κι άλλο. Το μπορούν, το θέλουν και εντέλλονται γι' αυτό.
---
πηγή: http://harddog-sport.blogspot.gr/
---
*

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

... το Τείχος, έπεσε στα κεφάλια μας ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

Το Τείχος του Βερολίνου

Δεν υπάρχει επιτελείο προπαγάνδας που να μην έχει υπηρετήσει εκείνη την υπέροχη ρήση: «Ποτέ μην αφήνεις την πραγματικότητα να σου χαλάσει μια ωραία ιστορία»

Πόσο «ωραία» όμως είναι η ιστορία που μας διηγήθηκαν και φέτος οι νικητές του «ψυχρού πολέμου» – και μάλιστα την διηγήθηκαν με ιδιαίτερη ένταση - λόγω της συμπλήρωσης 25 χρόνων από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου;

Λίγο να ξύσεις την λουστραρισμένη βιτρίνα εκείνο που αμέσως θα προκύψει είναι το ρυτιδιασμένο, το μουμιοποιημένο κουφάρι των προ 25ετίας επινικίων τους περί «ελευθερίας» και «ευημερίας» που δήθεν θα βασίλευαν στον κόσμο μετά την πτώση του «σιδηρού παραπετάσματος». Ένας όρος που ακόμα κι αυτόν τον δανείστηκαν από τον Γκέμπελς αφού εκείνος τον είχε χρησιμοποιήσει στο ραδιοφωνικό του διάγγελμα στις 12/2/1945…

Ιδανικό σύμβολο της ιστορίας – μούμια που περιφέρουν δεν θα μπορούσε να είναι άλλος από τον Γκορμπατσόφ. Αυτή η θλιβερή περίπτωση, ο πρώην ΓΓ του ΚΚΣΕ και κατοπινός διαφημιστής πιτσαρίας, που επελέγη ως πρωταγωνιστής και κεντρικό πρόσωπο της γιορτής που στήθηκε χτες στο Βερολίνο, κάνοντας την αποτίμηση των γεγονότων που δυο χρόνια αργότερα οδήγησαν στη διάλυση της ίδιας του της χώρας, δήλωσε: «…όλος ο κόσμος κέρδισε…».

Ας δούμε μερικές «λεπτομέρειες», λοιπόν. Που λείπουν από την αφήγησή τους. Είναι ο ασφαλής τρόπος για να αντιπαραβάλλεις την ιστορία τους με την αλήθεια, αλλά και να αποτιμήσεις τα πραγματικά «κέρδη»:


«Λεπτομέρεια» 1η: Ενώ έχουν να πουν πολλά για την πτώση του Τείχους, δεν λένε λέξη για το χτίσιμο του Τείχους. Ίσως γιατί θα έπρεπε να πουν ότι τα σύνορα της Ανατολικής με τη Δυτική Γερμανία έκλεισαν στις 12 – 13 Αυγούστου 1961 (δηλαδή 15 ολόκληρα χρόνια μετά την ανακήρυξη δυο κρατών στο έδαφος της Γερμανίας) και αφού πρώτα:

α) Το Μάη του 1955 η ΟΔΓ έγινε μέλος του ΝΑΤΟ, άρχισε να επανεξοπλίζεται (παρά τις συμφωνίες των συμμάχων το 1945), άρχισε να δημιουργεί δικό της στρατό (παρά τις συμφωνίες των συμμάχων το 1945) ενταγμένο στο ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ άρχισαν να τοποθετούν βάσεις και μέσα εκτόξευσης ατομικών όπλων στο έδαφος της Δυτικής Γερμανίας (παρά τις συμφωνίες των συμμάχων το 1945). β) Το Μάρτη του 1958 η Βουλή της Δυτικής Γερμανίας αποφάσισε τον εξοπλισμό των στρατιωτικών δυνάμεών της με σύγχρονα όπλα (παρά τις συμφωνίες των συμμάχων το 1945).γ) Στις αρχές Αυγούστου 1961 οι δυνάμεις του NATO στην Κεντρική Ευρώπη τέθηκαν σε κατάσταση συναγερμού, τα αμερικανικά τανκς έκαναν την εμφάνισή τους στο έδαφος της ΓΛΔ, διέσχισαν την Πύλη του Βραδεμβούργου, εισέβαλαν στο έδαφος της Ανατολικής Γερμανίας και αποκρούστηκαν από τους φρουρούς της πρωτεύουσας της Ανατολικής Γερμανίας.
Έτσι προέκυψε το Τείχος…


«Λεπτομέρεια» 2η: Στην ίδια την επανενωμένη πια Γερμανία η «ελευθερία» και η «ευημερία» μετριέται ως εξής: Σύμφωνα με την έρευνα της γερμανικής στατιστικής υπηρεσίας, ένας στους πέντε Γερμανούς πολίτες, δηλαδή περί τα 16 εκατομμύρια πολίτες, αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, με αποτέλεσμα να βρίσκεται στα όρια της φτώχειας (Deutsche Welle). Σύμφωνα με τα στοιχεία του γερμανικού υπουργείου Εργασίας:
α) Το 2010 υπήρχαν στη Γερμανία 7,3 εκατομμύρια εργαζόμενοι των 400 ευρώ, δηλαδή ένας στους πέντε εργαζομένους, αριθμός που ήταν αυξημένος κατά 1,6 εκατομμύριο σε σχέση με το 2003.
β) Στη σημερινή Γερμανία από τα 41 εκατομμύρια του εργατικού δυναμικού που απασχολούνταν το 2011, μόνο τα 29 εκατομμύρια είχαν κανονική θέση εργασίας.γ) Οι πραγματικοί μισθοί έχουν παγώσει από την δεκαετία του ’90 και μάλιστα μειώθηκαν κατά 2,9% μεταξύ 2004 και 2011.
δ) Το γερμανικό ινστιτούτο DIW αναφέρει ότι η παιδική φτώχεια στην Γερμανία ανέρχεται στο 16,4% και είναι υψηλότερη από το μέσο κάθε άλλης ηλικιακής ομάδας που είναι 14,5%.
ε) Το ποσοστό φτώχειας μεταξύ των συνταξιούχων ανέρχεται σε 14%. Την ίδια στιγμή το μερίδιο των 5.000 υψηλότερων σε εισόδημα γερμανικών νοικοκυριών έχει αυξηθεί κατά 50% από τα μέσα της δεκαετίας του ’90.
στ) Η εταιρία συμβούλων «Towers Watson» ανέφερε σε έκθεσή της ότι 24 επιχειρήσεις που ανήκουν στον βασικό χρηματιστηριακό δείκτη του χρηματιστηρίου της Φρανκφούρτης πλήρωσαν κατά μέσο όρο στους διευθύνοντες συμβούλους 6,6 εκατομμύρια ευρώ το 2011, έναντι 2,6 εκατομμυρίων ευρώ το 2003.
ζ) Το μερίδιο των μισθών στο εθνικό εισόδημα ανέρχονταν σε 44% την δεκαετία του ’80 στη Δυτική Γερμανία. Δέκα χρόνια μετά, το ποσοστό έπεσε στο 38% και από το 2010 και μετά δεν ξεπερνά το 35% (Μωυσής Λύτσης, «Η Ελλάδα αύριο», 13/10/2012)
Ο τότε καγκελάριος Κολ με τον υπουργό των Εσωτερικών του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε...
«Λεπτομέρεια» 3η: Η πτώση του Τείχους συνοδεύτηκε – εκτός των υπολοίπων – από ένα γενικό πλιάτσικο. Πρόκειται για την αμαρτωλή υπόθεση της «Treuhand» (κάτι σαν το ΤΑΥΠΕΔ, δηλαδή…) που ανέλαβε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της πρώην Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας κατά τη δεκαετία του '90. Το αποτέλεσμα: Στα μέσα του 1990 υπήρχαν στη ΓΛΔ γύρω στα 9 εκατ. απασχολούμενοι από τους οποίους 4 εκατ. σε κρατικές επιχειρήσεις. Στα τέλη του 1994, οι ιδιωτικοποιημένες (πλέον) επιχειρήσεις απασχολούσαν περίπου 1,4 εκατ. εργαζομένους, δηλαδή πετάχτηκαν στην ανεργία πάνω από 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι. Το ξεπούλημα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Τα στοιχεία τα είχε παρουσιάσει ο Κλάους Πέτερ Ουίλντ, ειδικός σύμβουλος αποκρατικοποιήσεων στη Γερμανία, και μάλιστα τα είχε παρουσιάσει στην Ελλάδα μιλώντας σε ημερίδα του ΙΟΒΕ (12/5/1998). Σύμφωνα με τον κ.Ουίλντ, που είχε ξεκαθαρίσει ότι ο ρόλος της «Treuhand» ήταν «να ιδιωτικοποιεί το 100% των επιχειρήσεων και τίποτα λιγότερο», ιδού τα στοιχεία του ξεπουλήματος:
α) 6.500 εταιρείες και 8.000 τμήματα ή στοιχεία του ενεργητικού επιχειρήσεων πουλήθηκαν σε ιδιώτες.
β) 4.300 εταιρείες και τμήματα εταιρειών επαναϊδιωτικοποιήθηκαν και επιστράφηκαν στους προηγούμενους ιδιοκτήτες τους.
γ) 45.000 ακίνητα περιουσιακά στοιχεία που είχαν περιέλθει στο κράτος δόθηκαν σε ιδιώτες.
δ) 3.700 επιχειρήσεις έκλεισαν επηρεάζοντας άμεσα 400.000 εργάτες.
Η «Τreuhand» από το 1990 που ιδρύθηκε, μέχρι το 1994 που έκλεισε, δηλαδή μέσα σε τέσσερα χρόνια, «κατάφερε» να ξεπουλήσει γύρω στις 14.500 ανατολικογερμανικές εταιρείες αντί πινακίου φακής και να κλείσει γύρω στις 3.500. Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια, με το τέλος του μεγαλύτερου πλιάτσικου που έγινε ποτέ στην Ευρώπη, η «Treuhand» να φορτώσει στο γερμανικό λαό ένα ταμείο με έλλειμμα ύψους σχεδόν 300 δισ. μάρκα, δηλαδή 150 δισ. ευρώ, γεγονός που δηλώνει και το μέγεθος του ξεπουλήματος.

Φυσικά η υπόθεση της «Treuhand» συνοδεύτηκε από σκάνδαλα δωροδοκιών με άμεση εμπλοκή της κυβέρνησης Κολ. Πάνω από 180 άτομα οδηγήθηκαν στα δικαστήρια με κατηγορίες σχετικές με σκάνδαλα που αφορούσαν τις αποκρατικοποιήσεις στην πρώην Ανατολική Γερμανία.

Χαρακτηριστική η περίπτωση των διυλιστηρίων «Leuna» και της κρατικής εταιρείας πετρελαίων «Minol» που πουλήθηκαν στη γαλλική «Elf Acquitaine». Όπως αποδείχτηκε από τα «μαύρα» ταμεία της «Elf» διοχετεύθηκαν 47 εκατομμύρια ευρώ σε μίζες προς τους Χριστιανοδημοκράτες του Κολ. Οι Γερμανοί πολιτικοί που πήραν τις μίζες ποτέ δεν κατονομάστηκαν και δεν τιμωρήθηκαν…


Η μεγάλη… «λεπτομέρεια»

Η συζήτηση γιατί προέκυψαν τα γεγονότα του 1989 που λειτούργησαν ως ντόμινο για όλο το τότε σοσιαλιστικό στρατόπεδο, η συζήτηση γιατί στον «Ψυχρό Πόλεμο» νικητής αναδείχτηκε τελικά ο καπιταλισμός και όχι ο σοσιαλισμός, όπως αυτός εκφράστηκε στον 20ο αιώνα, συνεχίζεται.

Και φυσικά δεν θα λήξει χωρίς να εξεταστούν ξανά και ξανά:
  • Ζητήματα όπως τα ξεστρατίσματα, τα λοξοδρομίσματα, οι παρεκκλίσεις, η παρείσφρηση «αγοραίων» λογικών, οι καταστροφικές παρεκτροπές που απομακρύνθηκαν από την σοσιαλιστική πυξίδα πως «η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων».
  • Ζητήματα που έχουν να κάνουν με τα φαινόμενα απόσπασης μιας νομενκλατούρας κρατικών ιθυνόντων από την κοινωνία γεγονός που αποτελούσε την πρώτη ύλη για την ναρκοθέτηση συνολικά της ανώτερης μορφής δημοκρατίας που συνάδει με τον σοσιαλισμό. 
  • Ερωτήματα γιατί η άνοδος του βιοτικού επιπέδου που εξασφάλιζε ο σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής αντί να διασφαλίζει την λαϊκή εγρήγορση για την προάσπισή του μετατράπηκε σε παθητικοποίηση και αδιαφορία, δεν παύουν να βρίσκονται στο προσκήνιο. 
Τα πανηγύρια, όμως, αυτών που πανηγυρίζουν για εκείνες τις εξελίξεις (σσ: το ποιοί πανηγυρίζουν είναι από μόνη της μια ασφαλής απόδειξη πόσο «θετικά» αποδείχτηκαν για την ανθρωπότητα εκείνα τα γεγονότα) θα είναι πάντα για τα… «πανηγύρια», καθώς προσπαθούν να κρύψουν μια «λεπτομέρεια» -κι αυτή είναι η μεγάλη «λεπτομέρεια» που απουσιάζει από την Ιστορία τους:
α) Αντί του «τέλους των πολέμων» που θα έφερνε το τέλος του ψυχρού πολέμου και η ήττα του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, εκείνο που είδαμε στις δεκαετίες που πέρασαν ήταν την μετατροπή του πολέμου σε μέθοδο μαζικής πλέον χρήσης και πρωτόγονης αγριότητας σε κάθε σχεδόν σημείο του πλανήτη, πρώτα και κύρια στη γειτονιά μας από τα Βαλκάνια και τη λεκάνη της Μεσογείου μέχρι τη Μέση Ανατολή και την ευρασιατική γεωστρατηγική σκακιέρα.
β) Αντί της «εξομάλυνσης» και του «ορθολογισμού» στις διεθνείς σχέσεις εκείνο που είδαμε είναι συγκρούσεις επί συγκρούσεων και τη μετατροπή του ΟΗΕ σε πειθήνιο όργανο του ΝΑΤΟ.
γ) Αντί της «ευημερίας» εκείνο που είδαμε ήταν τους ξέφρενους ρυθμούς της επίθεσης ενάντια στα εργατικά δικαιώματα, την αφαίρεση δικαιωμάτων και κοινωνικών κατακτήσεων, την εξώθηση στο περιθώριο, στην ανεργία, στη δυστυχία, στην ανασφάλεια δισεκατομμυρίων ανθρώπων. 
Όσο σίγουρο είναι, λοιπόν, ότι το Τείχος έπεσε και μαζί του ο σοσιαλισμός του 20ου αιώνα, όσο σίγουρο είναι ότι όχι μόνο οι κομμουνιστές που δεν βολεύονται με τα τσιτάτα αυτοικανοποίησης άλλα και κάθε σοβαρός πολιτικός νους θα αναζητούν απαντήσεις στο «γιατί» έπεσε, άλλο τόσο σαφές είναι για την ανθρωπότητα πάνω σε ποιούς έπεσαν τα συντρίμμια του: Στα κεφάλια μας…
---
*

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2014

... τόση αγωνία, τόσες προσδοκίες ...

*
Παντελής Μπουκάλας
***
*

Μα ο νεκρός δεν φάνηκε
την ορισμένη ώρα...

Τόση αγωνία. Τόσες προσδοκίες και τόσο συστηματικά καλλιεργημένες – με υψηλές επισκέψεις, με εκπρόσωπο τάφου, με ζωντανές συνδέσεις για να πληροφορούμαστε τις εξελίξεις πάραυτα, σε τόνο επικολυρικό.

Είναι νωρίς ακόμα για να κρίνουμε αν η ιστορία της Αμφίπολης θα αξιοποιηθεί κινηματογραφικά από το Χόλιγουντ, ώστε να πραγματοποιηθεί επιτέλους και το όνειρο τόσων υπουργών μας επί του Τουρισμού να δουν τη χώρα μας φιλμικό φόντο. Δεν είναι απίθανο να απολαύσουμε κάποτε μια καλογυρισμένη ταινία, όχι σαν εκείνες του Ιντιάνα Τζόουνς, που τόσες φορές τον θυμηθήκαμε τους τελευταίους μήνες, αλλά πολιτικής φαντασίας (ή φαντασιοκοπίας): πώς οι «μη λαϊκιστές» ρυμουλκούν την επιστήμη. Ενδέχεται επίσης να παρακολουθήσουμε ένα παιγνιώδες αντεστραμμένο αστυνομικό, αφού ο αγωνιωδώς αναζητούμενος δεν θα είναι ο δολοφόνος αλλά ο νεκρός.

Προς το παρόν πάντως, βρισκόμαστε πιο κοντά στην τέχνη της ποίησης παρά του κινηματογράφου. Κοντά στον «Νεκρό», το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη. Θυμίζω μερικούς στίχους: «Ηρθαν τα πρώτα τηλεγραφήματα / Σταμάτησαν τα πιεστήρια και περιμέναν / Εγιναν οι παραγγελίες στις αρμόδιες αρχές // Μα ο νεκρός δεν πέθανε την ορισμένη ώρα // Ολοι φορέσαν τις μαύρες γραβάτες / Δοκίμασαν στον καθρέφτη τις συντριμμένες πόζες / Ακούστηκαν οι πρώτοι λυγμοί τα θλιβερά εγκώμια. // Μα ο νεκρός δεν πέθανε την ορισμένη ώρα. // Στο τέλος οι ώρες γινήκαν μέρες / Εκείνες οι φριχτές μέρες της αναμονής [...] Μα ο νεκρός δεν πέθανε την ορισμένη ώρα».

Οντως, τα πιεστήρια περιμένουν εβδομάδες τώρα, μήνες, το μεγάλο νέο: «Νεκρός ευρέθη». Κάποια άλλα πράγματα διαφέρουν. Οι γραβάτες δεν είναι πένθιμες αλλά γιορτινές, πολύχρωμες, γαλανόλευκες ίσως. Οι πόζες στον καθρέφτη δεν είναι «συντριμμένες» αλλά περήφανες, αγέρωχες, σχεδόν υπεροπτικές. Και δεν ακούγονται λυγμοί ή θλιβερά εγκώμια αλλά φωνές πανηγυρικές· φωνές ενθουσιασμού για το «παγκόσμιο δέος» που προκάλεσε άλλη μία φορά η πατρίδα. Ενα ρήμα διαφέρει κυρίως: το «πέθανε» πρέπει να γίνει «φάνηκε», τόσο απλό: «Μα ο νεκρός δεν φάνηκε την ορισμένη ώρα». Ο επιθυμητός, ο «μεγάλος νεκρός». Γιατί μπορεί να μην ξέρουμε ακόμα ποιος είναι, μπορεί να μη διαθέτουμε στοιχεία που να νομιμοποιούν τις εικασίες μας, αλλά είμαστε βέβαιοι πως είναι μεγάλος. Ισως ίσως εκείνος ο Ενας, ο Τρισμέγιστος. Που, όπως λένε διάφοροι επιπόλαιοι εθνοψυχολόγοι, Ελληνες και ξένοι, τον χρειαζόμαστε σαν βακτηρία του τσακισμένου φρονήματός μας.

Κάπως έτσι πάει η υπόθεση από το καλοκαίρι. Η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή ακούστηκε πως θα φτάσουν τα Χριστούγεννα για να έχουμε καθαρή εικόνα, αλλά ο πολιτικός χρόνος είναι βιαστικός· πολύ πιο βιαστικός από τον αρχαιολογικό. Και του επιβλήθηκε. Του επέβαλε τις δικές του ανάγκες και προτεραιότητες. Απαίτησε να κινηθεί ταχύτερα, ακόμα και με τον κίνδυνο να μεταφραστεί η σπουδή σε προχειρότητα. Να, μόλις τώρα λ.χ. ακούγεται ότι θα γίνει διασκόπηση του τύμβου, περίπου όπως συνηθίζεται στην ιατρική να γίνονται οι μαγνητικές κατόπιν χειρουργείου.

Τόση αγωνία. Τόσες προσδοκίες και τόσο συστηματικά καλλιεργημένες – με υψηλές επισκέψεις, με εκπρόσωπο τάφου, με ζωντανές συνδέσεις για να πληροφορούμαστε τις εξελίξεις πάραυτα, σε τόνο επικολυρικό. Μα ο νεκρός δεν φάνηκε την ορισμένη ώρα.
---
*

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

... ραμφίζοντας το νευρικό μας σύστημα ...

*
Stavrosx1
***
*
Το ρέκβιεμ του Ράμφου

Ο Χρήστος Ξανθάκης κάνει έναν μίνι απολογισμό
από το τετ α τετ του Σταύρου Θεοδωράκη
με τον Στέλιο Ράμφο στην Ιερά Οδό

Εγώ στο Acro χθες δεν πήγα. Έχω πιο ενδιαφέροντα πράγματα να κάνω (να παίζω, για παράδειγμα, με τους γάτους μου) από το να παρακολουθώ διαλόγους μεταξύ του Στέλιου Ράμφου και του Σταύρου Θεοδωράκη. Πήγαν όμως άλλοι συνάδελφοι δημοσιογράφοι, ως όφειλαν εκ των επαγγελματικών υποχρεώσεών τους. Καλοί συνάδελφοι, όχι απ' αυτούς που λέει ο Στέλιος Ράμφος ότι "ρωτάνε σαχλαμάρες" τον Σταύρο Θεοδωράκη στην τηλεόραση. Υπάρχουν και καλοί συνάδελφοι, αλλά άντε να το πεις αυτό στον μεγάλο φιλόσοφο...

Τέλος πάντων, απ' ό,τι διαβάζω δεξιά αριστερά όλη αυτή η ιστορία εξελίχθηκε σε ένα προσωπικό σόου του Ράμφου, φέρνοντας σε μια σχετική αμηχανία τον Θεοδωράκη. Επειδή όμως είναι άνθρωπος ευγενής, δεν μπήκε στη μέση και άφησε το έτερον ήμισυ της συζητήσεως να λέει τα δικά του. Τα οποία κατεγράφησαν από τη δημοσιογραφική γραφίδα, φθάνοντας και στα δικά μου τα ματάκια.

Το πρώτο και ομορφότερο ήταν η κατηγορηματική διαπίστωση πως πρέπει η κυβέρνηση να εξαντλήσει την τετραετία. Υποθέτω ότι αυτό έχει να κάνει με την αντίθεση μεταξύ γεωλογικού χρόνου και χρόνου του έργου που ανέπτυξε αργότερα ο φιλόσοφος, αλλά μην το πείτε στον Μουρούτη θα κινδυνεύσει με έμφραγμα. Εγώ πάλι που με τον χρόνο δεν τα πάω καλά γιατί είμαι Δίδυμος στο ζώδιο, θα ήθελα να καταθέσω την πρόταση εργασίας που δέχθηκε φίλη από κεντρικό καφέ του Κολωνακίου: 4 ώρες την ημέρα προς 12 ευρώ συνολικά. Αν υπολογίσεις τα εισιτήρια του λεωφορείου, έβγαινε λιγότερο από τρία ευρώ την ώρα. Είναι κι αυτός ένας λόγος για να συμπληρωθεί η τετραετία. Διότι "όταν επικρατεί ο γεωλογικός χρόνος, παύει ο χρόνος να έχει ηθικό χαρακτήρα."

Ανακάλυψα επίσης ότι σύμφωνα με τον Στέλιο Ράμφο "το βασικό μας πρόβλημα δεν είναι η κρίση αλλά η παρακμή". Ομολογώ ότι βρήκα πολύ ενδιαφέρον το συμπέρασμά του και θα ήθελα να του ζητήσω (αν δεν κωλύεται φυσικά) να το επαναλάβει στις γιαγιάδες που παρακαλάνε μπροστά στα σούπερ μάρκετ για ένα μπουκάλι γάλα, στις μανάδες που στέλνουν νηστικά τα παιδιά τους στο σχολείο, στους κακόμοιρους που ψάχνουν τα σκουπίδια για κανά κομμάτι ψωμί, στον κόσμο που έχει χάσει τ' αυγά και τα πασχάλια με τον ΕΝΦΙΑ. Να τους πλησιάσει όλους αυτούς να τους χτυπήσει φιλικά στην πλάτη και να τους πει τρυφερά: "Το πρόβλημά σου δεν είναι η κρίση, αλλά η παρακμή". Αλλά να το πει δίχως την προστασία security...

Είπε κι άλλα ο φιλόσοφος. Είπε την κακή του την κουβέντα για τον φραπέ (έχει φτιάξει σχολή ο Νίκος Δήμου), είπε ότι άνοιξαν ένα σωρό καφενεία (ας τον ενημερώσει κάποιος ότι ανοίγουν καφέ και μπαρ και ότι τα καφενεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο) και είπε επίσης ότι ως αντίδραση στην φοβερή κρίση θα έπρεπε όλοι να ανασκουμπώνονται. Καμία αντίρρηση δεν έχω επ' αυτού, αρκεί να διευκρινισθεί πρώτα που ακριβώς θα καταλήξει ο πλούτος που θα παραχθεί. Qui bono που λέγανε και οι δόλιοι οι Λατίνοι. Διότι εγώ δεν ξεχνώ εκείνες τις πανευρωπαϊκές έρευνες που δείχνανε ότι οι Έλληνες απασχολούμενοι του ιδιωτικού τομέα είναι οι πιο παραγωγικοί και πιο σκληρά εργαζόμενοι σε όλη τη Δυτική Ευρώπη. Πόσο πια λοιπόν να ανασκουμπωθούν κι αυτοί, πόσα να δώσουν ακόμη και πόσα να παράγουν; Κι αυτά που θα παράγουν, ποιος θα τα καρπωθεί;

Εκεί πάντως που πραγματικά μου τη σβούριξε ήταν αυτή η ιστορία με τη γλώσσα που "πεθαίνει κάθε μέρα". Η ίδια παλαιά κασέτα που κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα εδώ και δεκάδες χρόνια. Με την διαπίστωση του Ράμφου ότι "τα παιδιά μιλάνε περίπου σαν GPS". Άλλα αντ' άλλων δηλαδή και επίδειξη πνευματικής υπεροχής απέναντι στην πιτσιρικαρία. Η οποία πιτσιρικαρία δεν μιλάει μόνο τώρα με 300 λέξεις εν συνόλω. Πάντοτε μίλαγε! Και στη δική μου την εποχή, πριν από 30 χρόνια, με 300 λέξεις μιλάγανε οι συμμαθητές μου στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Αυτό δεν τους εμπόδισε να γίνουν καλοί επαγγελματίες, να φτιάξουν οικογένειες και να κερδίζουν το ψωμί τους εντίμως. Και μερικοί απ' αυτούς πήγαν απ' τις 300 λέξεις στις 3.000 και κάποιοι άλλοι έμαθαν από τη ζωή πράγματα που εμείς οι κουραμπιέδες του γραφείου δεν θα τα μάθουμε ποτέ των ποτών. Έτσι γίνεται πάντοτε και καλόν είναι οι γηραιότεροι να μην προσπαθούν να ανοίξουν τα κεφάλια των νεοτέρων για "να τους βάλουν μυαλό". Ας κόψουν μια στιγμή το μπλα μπλα το ατελείωτο και ας τεντώσουν τα αυτιά τους για να ακούσουν τις καινούριες γενιές. Ν' ακούσουν με τις ώρες. Ίσως τότε καταλάβουν πέντε πράγματα πέρα από θεωρίες και φλυαρίες και πνευματικές συνωμοσίες του γλυκού νερού...


---
---
*

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

... ολιγάρχες - αρπαχτικά ...

*
Αρης Χατζηστεφάνου
("ΕφΣυν")
***
*

Μην πυροβολείτε τους ολιγάρχες

Διεθνή μέσα ενημέρωσης κάνουν λόγο για ολιγάρχες που ελέγχουν την Ελλάδα. Ποιος περίμεναν να κυβερνά; Το αόρατο χέρι του Ανταμ Σμιθ;

Δημοκρατία, έλεγε ο Αριστοτέλης, είναι το καθεστώς στο οποίο κυριαρχούν οι ελεύθεροι και φτωχοί, ενώ ολιγαρχία, όταν κυριαρχούν οι πλούσιοι και ευγενούς καταγωγής. Ο ορισμός είναι τόσο ξεκάθαρος ώστε είναι σχεδόν αδύνατο να τον ξεχάσεις. Στο πέρασμα των χρόνων, όμως, πολλοί ήταν οι πλούσιοι και ολιγάριθμοι που προσποιούνταν ότι δεν τους αρμόζει ο τίτλος του ολιγάρχη. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης ο όρος «ολιγάρχες» έφτασε να χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για τους νέους επιχειρηματίες της Ρωσίας και του πρώην ανατολικού μπλοκ που θησαύρισαν σε διάστημα λίγων ημερών λεηλατώντας τη δημόσια περιουσία. Ο όρος επανήλθε στο καθημερινό λεξιλόγιο της Δύσης μετά την πραξικοπηματική ανατροπή της ουκρανικής κυβέρνησης από την Ε.Ε. και τις ΗΠΑ.

Αυτό που ποτέ δεν αναφέρουν όμως τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης στη χώρα μας είναι ότι ο όρος χρησιμοποιείται κατά κόρον τα τελευταία χρόνια για να περιγράψει και την ελληνική οικονομική ελίτ«Η ελληνική τραγωδία είναι οι ολιγάρχες-αρπακτικά»έγραφαν από τον Νοέμβριο του 2011 οι «Financial Times», συγκρίνοντας την κορυφή της ελληνικής αστικής τάξης με την Καμόρα – τη μαφία της Νάπολης. «Χρησιμοποιώντας τα υστερικά ΜΜΕ που ελέγχουν», συνέχιζε το άρθρο, «περιμένουν να κατασπαράξουν τη δημόσια περιουσία που ιδιωτικοποιείται». Ενα χρόνο αργότερα το γερμανικό περιοδικό «Stern» εντόπιζε τους Ελληνες ολιγάρχες στα πρόσωπα συγκεκριμένων επιχειρηματιών, όπως ο Μπόμπολας, ο Αγγελόπουλος, ο Βαρδινογιάννης, ο Λάτσης και ο Κόκκαλης. Για άλλη μια φορά γινόταν σύγκριση με τους Ρώσους ολιγάρχες και την ιταλική μαφία, ενώ οι συντάκτες δεν παρέλειπαν να αναφερθούν και στο παρελθόν συγκεκριμένων επιχειρηματιών, όπως λόγου χάρη τις φερόμενες σχέσεις του Κόκκαλη με τη Στάζι κ.ο.κ.

Το τελευταίο κρούσμα μάς έρχεται αυτό τον μήνα από το περιοδικό «Foreign Affairs» -τη βίβλο της αμερικανικής διπλωματίας- σε ένα άρθρο με τίτλο: «Η κακοδιοίκηση των ολίγων – Πώς οι ολιγάρχες κατέστρεψαν την Ελλάδα». Το άρθρο βρίθει από ανακρίβειες (παρουσιάζει τον ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα «ακροαριστερό κόμμα [sic] που θέλει να εθνικοποιήσει τις τράπεζες [sic] και να βγάλει την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ [sic]», περιλαμβάνει τερατώδη ψέματα («η Ελλάδα είχε πάνω από ένα εκατομμύριο δημοσίους υπαλλήλους»), ενώ αναπαράγει αυτολεξεί την κυβερνητική προπαγάνδα περί εξόδου από την κρίση («πρωτογενές πλεόνασμα», «επιτυχής έξοδος στις αγορές» κ.ο.κ). Ο συντάκτης του, μάλιστα, σε ένα κρεσέντο νεοφιλελευθερισμού εκφράζει την πικρία του για το γεγονός ότι οι δαπάνες υγείας ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκαν προς στιγμήν επί κυβερνήσεως Καραμανλή. Παρ’ όλα αυτά το κείμενο του «Foreign Affairs» παρουσιάζει στοιχεία για τους Ελληνες ολιγάρχες, που κανένας εχέφρων δημοσιογράφος δεν θα τολμούσε να αναπαραγάγει στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, εάν δεν ήθελε να απολυθεί σε διάστημα 24 ωρών. Για άλλη μια φορά παρελαύνουν τα ονόματα των Βαρδινογιάννη και Μπόμπολα, ενώ στους ολιγάρχες προστίθενται τώρα και ο Ψυχάρης και ο Σάλλας. Στο κείμενο, μάλιστα, επισημαίνεται ότι «η είσοδος της Ελλάδας στην Ε.Ε. το 1981 [εννοεί μάλλον στην ΕΟΚ]… δεν αποδυνάμωσε τις παραδοσιακές ιεραρχίες αλλά τις ενδυνάμωσε», προσφέροντας στους Ελληνες ολιγάρχες νέες πηγές ρευστότητας.

Προφανώς, κάθε αναφορά ξένων μέσων ενημέρωσης στον ρόλο των ολιγαρχών, που ελέγχουν την Ελλάδα μέσω και των μιντιακών αυτοκρατοριών τους, είναι περισσότερο από ευπρόσδεκτη. Ειδικά σε μια χώρα η οποία τα τελευταία χρόνια κατρακύλησε κατά 50 θέσεις στην κατάταξη της ελευθερίας του Τύπου πέφτοντας κάτω από αρκετά δικτατορικά καθεστώτα του Περσικού Κόλπου και της υποσαχάριας Αφρικής. Στα περισσότερα σχετικά κείμενα, όμως, κυριαρχεί η ιδιαίτερα επικίνδυνη πεποίθηση ότι, αν δεν υπήρχαν αυτοί οι ολιγάρχες, οι δυνάμεις της αγοράς θα οδηγούσαν τη χώρα στην άμεση έξοδο από την κρίση, την ανάπτυξη και την ευημερία. Εμμέσως πλην σαφώς, υπονοείται ότι οι ολιγάρχες της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Ελλάδας δεν είναι γνήσια τέκνα του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος αλλά κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, οι οποίοι ουσιαστικά επιβιώνουν από ένα υπερμέγεθες κράτος το οποίο οι ίδιοι διατηρούν στη ζωή.

Δυστυχώς για τους υποστηρικτές αυτής της θεωρίας, πρόσφατα στοιχεία αποδεικνύουν ότι οι μεγαλύτεροι ολιγάρχες του πλανήτη δεν ζουν στις καθυστερημένες εσχατιές του καπιταλιστικού συστήματος αλλά στην καρδιά του, δηλαδή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για την ακρίβεια, ο όρος «ολιγάρχες» χρησιμοποιείται όλο και συχνότερα για να περιγράψει τους οικονομικά ισχυρούς που αναμένεται να καθορίσουν σε λίγες ημέρες το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ, ρίχνοντας στον εκλογικό στίβο αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια. Σύμφωνα με πρόσφατη εργασία των οικονομολόγων Εμανουέλ Σαέζ και Γκαμπριέλ Ζούκμαν, δεν πρέπει πλέον να μιλάμε για το 10% ή το 1% των πλουσιότερων Αμερικανών, αλλά για το 0,1% που εδώ και δεκαετίες πραγματοποιεί τη μεγαλύτερη συσσώρευση πλούτου στην ανθρώπινη ιστορία. Και προφανώς, η τρομακτική αυτή συσσώρευση δεν γίνεται με το αόρατο χέρι της αγοράς, αλλά με τη χρήση του κράτους ως εργαλείου αναδιανομής του πλούτου από τους λίγους προς τους πολλούς. Αλλωστε και το καθεστώς νομικής ασυλίας που εισήγαγε τα τελευταία χρόνια ο Ομπάμα, απαλλάσσοντας μεγάλες επιχειρήσεις από σκάνδαλα δισεκατομμυρίων δολαρίων, ελάχιστα έχει να ζηλέψει από τον τρόπο που αντιμετωπίζει η Δικαιοσύνη τους Ρώσους ολιγάρχες ή τους Ιταλούς μαφιόζους.

Το να οραματίζεσαι μια οικονομία της ελεύθερης αγοράς χωρίς ολιγάρχες είναι σαν να φαντάζεσαι τον καπιταλισμό χωρίς καπιταλιστές. Εχει σίγουρα ενδιαφέρον ως θεωρητική άσκηση σε ακαδημαϊκό επίπεδο, αλλά πρακτικά μας αφήνει ελαφρώς αδιάφορους.
---
Διαβάστε επίσης
Misrule of the few
Το κείμενο του «Foreign Affairs» για τους Ελληνες ολιγάρχες με την υπογραφή του Παύλου Ελευθεριάδη, καθηγητή Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και υποψήφιου ευρωβουλευτή με το Ποτάμι.

Oligarchy (εκδόσεις Cambridge University Press)
Ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών Τζέφρι Γουίντερς συγκρίνει τους ολιγάρχες των ΗΠΑ όχι μόνο με τους Ρώσους ομολόγους τους αλλά και με το καθεστώς στην αυτοκρατορική Ρώμη.
---
*