Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

... άνεργοι, βιομήχανοι "όλοι μαζί" ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

Για τον κ. Τσίπρα στον ΣΕΒ

«Η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων», υποστηρίζουν οι συγγραφείς του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου». Και συνεχίζουν: «Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό (…)».

«Μπούρδες», απαντούν οι ανειρήνευτοι πολέμιοι του ξύλινου, του δογματικού λόγου και των κομμουνιστικών ιδεοληψιών. Αυτά τελειώσανε, διαβεβαιώνουν. Το είχε πει και ο κ.Γιώργος Παπανδρέου (28/8/2009) ως πρόεδρος της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς», στην εκδήλωση του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος: «Δεν είναι πλέον ο εργάτης εναντίον του εργοδότη», είχε τονίσει…

Χρόνια πριν, ήδη από το 1976, την έλευση αυτής της νέας εποχής – εποχή γενικής συναδέλφωσης, «κοινωνικής ειρήνης» και «κατάργησης της πάλης των τάξεων» - την είχε εγκαινιάσει στην Ελλάδα ο αείμνηστος υπουργός Εργασίας Κ. Λάσκαρης: Δεν υπάρχει πλέον «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» και «δεν θα επιτρέψωμεν την πάλην των τάξεων», δήλωνε με πάθος…

Στην πορεία προστέθηκαν ακόμα πιο ισχυρές αποδείξεις ότι οι ταξικές αντιθέσεις «ξεπεράστηκαν» και «καταργήθηκαν». Όπως για παράδειγμα η τοποθέτηση του τότε πρωθυπουργού κ.Σημίτη, ο οποίος τον Ιούνιο του 2000, από το Βερολίνο (τι σύμπτωση!) είχε κατσαδιάσει όσους διαμαρτύρονταν για (ταξική) πολιτική του, και τους καλούσε - και ως πολιτικός και ως επιστήμων καθηγητής - να πάψουν να χρησιμοποιούν ως «ερμηνευτικό κανόνα την πάλη των τάξεων»

Πρώτος λόγος

Ο πρώτος λόγος που υπενθυμίζουμε τα παραπάνω είναι γιατί, παρ’ όλες αυτές τις διαβεβαιώσεις, συνεχίζουν να υπάρχουν ορισμένοι που επιμένουν να αμφισβητούν την «κατάργηση της πάλης των τάξεων». Κάτι μυστήριοι, που δεν είναι και τόσο πεισμένοι με το αφήγημα που θέλει τον κόσμο να πορεύεται με πυξίδα την «ταξική ειρήνευση» και την «κοινωνική συνεργασία».

Στους αξιοσημείωτους αρνητές της συμπόρευσης των βιομηχάνων με τους εργάτες, των καπιταλιστών με τους προλετάριους, των τραπεζιτών με τους άνεργους, δεν συμπεριλαμβάνουμε – φυσικά - τους κομμουνιστές. Έτσι κι αλλιώς αυτοί είναι ξεροκέφαλοι.

Δεν λαμβάνουμε καν υπόψη τον Μπέντζαµιν Ντισραέλι, που σε µια κρίση λογοτεχνικής ειλικρίνειας περιέγραφε τα του καιρού του ως εξής: «Δύο έθνη που µεταξύ τους δεν υπάρχει ούτε σχέση ούτε συµπάθεια και τα οποία δεν κυβερνώνται µε τους ίδιους νόµους (...). Τα δύο αυτά έθνη είναι οι πλούσιοι και οι φτωχοί». Αν και ο συντηρητικός Ντισραέλι, διετέλεσε για πολλά χρόνια πρωθυπουργός της Βρετανίας, και μάλιστα της βικτωριανής εποχής, επομένως οι απόψεις του περί «τάξεων» έχουν μια κάποια βαρύτητα, εντούτοις αυτά τα έλεγε τον 19ο αιώνα. «Παλιά», δηλαδή…

Αλλά, όσο κι αν θέλουμε να μη χαλάσουμε αυτή την γιορτή της ταξικής συμφιλίωσης, πώς να μη λάβουμε υπόψη μας κάποιες πολύ πρόσφατες παραδοχές; Πώς, για παράδειγμα, να μην λάβουμε υπόψη μας τον Αμερικανό δισεκατομμυριούχο, τον Ουόρεν Μπάφετ, αυτόν τον μεγαλοκαρχαρία του χρηματιστικού κεφαλαίου, όταν δηλώνει: «Η πάλη των τάξεων υπάρχει και είναι η δική μου που κερδίζει»... Πώς να μην απορήσουμε όταν ο Μπαφετ, αυτός ο μεγιστάνας και μεγαλοτοκογλύφος, δηλώνει – και το δήλωσε με την άνεση μιας τάξης που τον κυνισμό της τον βαφτίζει «φιλαλήθεια» - ότι έκφραση αυτού του «ταξικού πολέμου» που διεξάγεται είναι ότι ο ίδιος πληρώνει λιγότερους φόρους απ' όσους πληρώνει η γραμματέας του…

Πώς να μην αναρωτηθούμε: Ισχύει ότι ζούμε σε συνθήκες όπου είμαστε «όλοι μαζί»; Ισχύει ότι οι κοινωνικές αντιθέσεις εξέλειπαν και ότι πλέον είναι εφικτό να πάμε «όλοι μαζί»; Ότι θα κερδίσουμε «όλοι μαζί»; Ότι θα βγούμε από την κρίση «όλοι μαζί»; Αλήθεια: Όσα υφιστάμεθα τα προκαλέσαμε «όλοι μαζί», τα υφιστάμεθα «όλοι μαζί», τραπεζίτες και φεσωμένοι, βιομήχανοι και απολυμένοι, εργολάβοι και «απασχολήσιμοι»; Η’ μήπως ισχύει αυτό που λέει ο Μπάφετ: «Ο πόλεμος των τάξεων σήμερα πια μαίνεται παντού, στριφογυρίζει μέσα στα μυαλά των ανθρώπων, που για πρώτη φορά τολμούν να πουν με το όνομά του αυτό που βλέπουν μπροστά τους, στον δρόμο, στο γραφείο, στη δουλειά τους»…

Τι ισχύει, τελικά; Σε έναν κόσμο
  • όπου 740 πολυεθνικές κατέχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου, αλλά πάνω από 50.000 άνθρωποι τη μέρα πεθαίνουν από αιτίες σχετιζόμενες με τη φτώχεια,
  • όπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν με ένα δολάριο τη μέρα και την ίδια ώρα μια χούφτα από «Μπάφετ» σπαταλούν ετησίως 50 δισ. δολάρια για να παίζουν... γκολφ,
  • όπου μια οικογένεια στις ΗΠΑ, η οικογένεια Γουόλτον της αλυσίδας πολυκαταστημάτων Walmatt κατέχει τόσο πλούτο όσον έχουν αθροιστικά... 100 εκατομμύρια φτωχοί Αμερικανοί,
  • όπου, κατά τον Στίγκλιτς, το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το «μοντέλο Ομπάμα» από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ κατέληξαν στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, και κατά τον Κρούγκμαν από αυτά τα κέρδη το 60% πήγε στους μεγιστάνες που αποτελούν το μόλις 0,1% του πληθυσμού,
  • όπου στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, εδώ που οι άνεργοι ξεπερνούν τα 30 εκατομμύρια, οι φτωχοί τα 120 εκατομμύρια, μετρήθηκε ότι 485 δισεκατομμυριούχοι κατέχουν πλούτο άνω τον 2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων,
  • όπου στην Ελλάδα, τόσο επί «ευημερίας», όσο και επί κρίσης, η εισοδηματική απόσταση μεταξύ των «εχόντων» και των πενήτων αυξάνεται κατά 6 και 7 φορές,
τείνουμε να πιστέψουμε ότι, μάλλον, ισχύει αυτό που λέει ο Μπάφετ…

Πιστεύουμε, δηλαδή, ότι ο «ταξικός πόλεμος» όχι μόνο δεν έληξε ποτέ, διότι πολύ απλά ουδέποτε «καταργήθηκαν» οι κοινωνικές αντιθέσεις που τον προκαλούν, αλλά ότι αντιθέτως «μαίνεται». Μονομερώς.

Πιστεύουμε ότι επειδή δεν έχει «καταργηθεί» η ταξική διαφοροποίηση - και ούτε προβλέπεται να «καταργηθεί» σύντομα - γι’ αυτό και όσοι μιλούν για την «κατάργηση της πάλης των τάξεων» παίρνουν θέση υπέρ του αδίκως επιτιθέμενου και τον διευκολύνουν στη διαιώνιση αυτού του πολέμου.

Πιστεύουμε ότι έτσι κάνουν αυτόν τον «πόλεμο» πιο εύκολο για τους θύτες υποβάλλοντας τα θύματα στη φενάκη μιας «συναίνεσης», ενός «διαλόγου», μιας «κοινωνικής ειρήνης» και μιας δήθεν «συναδέλφωσης» του θύτη με το θύμα, που οδηγεί το δεύτερο, το θύμα, να ξεκληρίζεται και να υποφέρει, και όταν υπάρχει ανάκαμψη, και όταν υπάρχει κρίση.

Πιστεύουμε ότι όσοι αποκηρύσσουν την «πάλη των τάξεων» ως ερμηνευτικό εργαλείο της κοινωνικής πραγματικότητας, όσοι με την πολιτική τους βαφτίζουν «συναγωνιστές» και βάζουν στο ίδιο «χαράκωμα» και τους καταπιεστές και τους καταπιεσμένους, εμποδίζουν τα θύματα αυτού του πολέμου να ορθώσουν ανάστημα. Τα σπρώχνουν να αποδεχτούν σαν «αμετάκλητο» τον αφανισμό τους ή να συμβιβαστούν με τα ψίχουλα της χαμοζωής τους.

Αυτή η πολιτική εξυπηρετεί την πλευρά των «Μπάφετ», αφού, τελικά, τάσσεται υπέρ της διατήρησης αυτού του ακήρυχτου «ταξικού πολέμου» και όχι υπέρ της κατάργησής του.

Δεύτερος λόγος

Ο δεύτερος λόγος που τα σημειώνουμε όλα αυτά είναι γιατί ακούσαμε τον κ.Τσίπρα, στην προχτεσινή συνέλευση του ΣΕΒ, να απευθύνεται στους βιομήχανους, να διεκτραγωδεί την κατάσταση της «διαλυμένης» χώρας και να τους λέει ότι «θα την επανενώσουμε όλοι μαζί και θα την οδηγήσουμε στο ασφαλές και γόνιμο έδαφος της ανασυγκρότησης και της ανάπτυξης»

Να τονίζει στο ακροατήριο του ΣΕΒ ότι η κυβέρνηση του θα είναι «κυβέρνηση όλων των Ελλήνων» ανεξαρτήτως αν πρόκειται περί Ελλήνων βιομηχάνων ή Ελλήνων ανέργων…

Να επικαλείται την «εθνική ευθύνη» των βιομηχάνων – προφανώς όχι εκείνων που έχουν μεταφέρει τις έδρες των εταιρειών τους στο εξωτερικό - για τους απευθύνει «προσκλητήριο (…) για μια νέα κοινωνική συμφωνία», στο εσωτερικό…

Να εγγυάται μια πολιτική για τους βιομήχανους όπου τα κέρδη τους θα ζυγίζονται σε ένα «δίκαιο πλαίσιο φορολογικών υποχρεώσεων» και όχι μια πολιτική που στον ανειρήνευτο χαρακτήρα της αντίθεσης μεταξύ «καπιταλιστικού κέρδους» και «κοινωνικού οφέλους» παίρνει τη θέση του δεύτερου…

Συμπαθάτε μας (και συγγνώμη κιόλας), αλλά θα επιμείνουμε ότι στο σύστημα που ζούμε υπάρχουν τάξεις. Τάξεις «εχόντων» και τάξεις «μη εχόντων». Ο ΣΕΒ, αντικειμενικά και ανεξαρτήτως προσώπων (με τα οποία δεν έχουμε και τίποτα) ανήκει στην πρώτη τάξη.

Συμπαθάτε μας (και συγγνώμη κιόλας), αλλά ως Αριστερά δεν μπορείς να είσαι και με τους δυο, ακόμα κι αν οι πρώτοι επιδοθούν στην άσκηση της «υγιούς επιχειρηματικότητας», που θα παράγει «υγιή κέρδη», τα οποία, όμως, ποτέ δεν θα πάψουν να προέρχονται από την «υγιή εκμετάλλευση» της υπεραξίας που παράγει η εργατική τάξη.

Συμπαθάτε μας (και συγγνώμη κιόλας), αλλά η Αριστερά που στη θέση της «πάλης των τάξεων» βάζει το… «win – win» των «κοινωνικών διαλόγων» και της «ταξικής συνεργασίας», μπορεί να λέει, να αισθάνεται και να είναι όσο Αριστερά θέλει, όμως - χωρίς να παραγνωρίζουμε τις επαγγελίες της ή να συσκοτίζουμε τις διαφορές της με τον υφιστάμενο κυβερνητικό Αρμαγεδώνα:

Τέτοια Αριστερά - της «κοινωνικής συμφωνίας» ανάμεσα στο κεφάλαιο και τους εργάτες - που να είναι ταυτόχρονα και «Αριστερά της ανατροπής», της ρήξης με τις ταξικές διακρίσεις, την ταξική αδικία, της εξόδου απ’ ό,τι γεννά και αναπαράγει τους «ταξικούς πολέμους» εις βάρος των αδυνάμων, ούτε υπήρξε, ούτε θα υπάρξει ποτέ.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

... στην ΕΕ η αποχή νίκησε, αλλά ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

...η Δημοκρατία μίλησε

Η Δημοκρατία μίλησε… Ας δούμε πως: Η αποχή από τις κάλπες των ευρωεκλογών ανήλθε στην Σλοβακία στο 87%. Στην Τσεχία 80,5%. Στην Πορτογαλία 65,5%. Στην Βρετανία 64%. Στην Ολλανδία 63%. Στην Ισπανία 55,3%. Στην Γερμανία 52%. Στην Αυστρία 55%. Στην Πολωνία 77%. Στην Ουγγαρία 71%. Στην Κροατία 76%. Στην Σλοβενία 79%. Στην Ρουμανία 65%. Στην Λετονία 70%. Στην Σουηδία και στην Ιρλανδία 49%. Στην Κύπρο 58%. Από το σύνολο των 28 κρατών – μελών της ΕΕ η αποχή ξεπέρασε το 50% στις 20 από αυτές. Η αποχή ξεπέρασε το 40% στις 24 από τις 28 χώρες… 

Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Στις ευρωεκλογές του 2009, σε όλες τις χώρες της ΕΕ το «κόμμα» που και τότε είχε κερδίσει ήταν η αποχή. Στο σύνολο των χωρών της ΕΕ το ποσοστό των Ευρωπαίων ψηφοφόρων που δεν είχαν προσέλθει να ψηφίσουν είχε ανέλθει και τότε στο 57%. Όπως την Κυριακή έτσι και στις προηγούμενες ευρωεκλογές, η αποχή σχημάτισε πανευρωπαϊκή «κυβέρνηση» και μάλιστα... αυτοδύναμη.

Αυτή είναι η πραγματική σχέση των λαών με την «Ευρώπη των λαών». Το κλαμπ των Μπαρόζο, των Ρομπάι, των Ολι Ρεν, το κονκλάβιο των επιτροπάτων και των διευθυντηρίων, είναι προφανές ότι δεν διαθέτει επί της ουσίας καμία «νομιμοποιητική» βάση. Το «δικαίωμά τους» να ορίζουν πρωθυπουργούς (βλέπε: Κάννες), να συντάσσουν Μνημόνια, να χρηματοδοτούν τράπεζες και να επιβάλουν λιτότητα, δεν απορρέει από καμία λαϊκή έγκριση.

Η απάντηση της… Δημοκρατίας σε όλα αυτά είναι απλή στην διατύπωσή της και σαφέστατη στην κυνικότητά της: «Ε, και;». Τουτέστιν, όπως η αποχή στις ευρωεκλογές του 2009 σε τίποτα δεν εμπόδισε την ΕΕ να κηρύξει μνημονικές πολιτικές διαρκείας για όλες τις χώρες και όλους τους λαούς της ΕΕ, έτσι και η αποχή της Κυριακής δεν πρόκειται να εμποδίσει το ιερατείο των Βρυξελλών να εγκαθιστά τρόικες, μηχανισμούς επιτήρησης και πολιτικές που ισοδυναμούν με «δάκρυα και αίμα».
Η αποχή, επομένως, έχει πάψει από καιρό να αποτελεί εκείνο το «εύγευστο φρούτο», όπως κατά καιρούς ισχυρίζονταν διάφοροι τάχα μου «αντισυστημικοί» και «αντικομφορμιστές» της πλάκας. Ισα ίσα, με αυτό το (αμερικάνικο) φρούτο είναι που οι πολυεθνικές κυβερνούν την Αμερική εδώ και δεκαετίες. Στις ΗΠΑ, που οι Πρόεδροί τους εκλέγονται μόλις από τους μισούς των... μισών που προσέρχονται στις κάλπες, τα 100 εκατομμύρια των φτωχών, των ανέργων, των ανασφάλιστων που συρρέουν στις ουρές των συσσιτίων, διαρκώς αυξάνονται.

Η εκλογική αποχή θα μπορούσε να είναι και χρήσιμη πολιτικά; Ναι, αλλά μόνο υπό μια προϋπόθεση: Ότι θα αποτελούσε την πολιτική εκείνη τακτική που, σε συγκεκριμένες συνθήκες, θα κλόνιζε το καθεστωτικό οικοδόμημα ή θα συγκέντρωνε δυνάμεις εναντίον του. Η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης που επικρατεί στην ΕΕ δεν επιτρέπει μια τέτοια ανάγνωση σήμερα. Αντίθετα, στην παρούσα κατάσταση, πρόκειται για μια άσφαιρη διαμαρτυρία βγαλμένη από το θερμοκήπιο του «οχαδερφισμού». Είναι «ψήφος» υπέρ της ξεστρατισμένης «εξέγερσης» του καναπέ, της ισοπέδωσης και της μοιρολατρίας. Μια τέτοια πολιτική συμπεριφορά, κινείται ανάμεσα στην αιχμαλωσία στην «ιλουστρασιόν» όχθη της αποξένωσης, από την μια μεριά, και στην ανώδυνη για το σύστημα εκτόνωση της συσσωρευμένης οργής, από την άλλη.

(Παρένθεση: Φυσικά, δεν αρκεί να ψηφίζεις. Σημασία, έχει και το τι ψηφίζεις. Που πάει να πει ότι αν «τσιμπήσεις» στα φληναφήματα περί «καταγγελτικής» ψήφου γενικώς και αορίστως, ψηφίζοντας τους ναζί, τους φασίστες των υπονόμων –θέμα στο οποίο θα επανέλθουμε αύριο- ή τους ένοικους των «ρετιρέ» της ίδιας συστημικής «πολυκατοικίας», τότε, ψηφίσεις δεν ψηφίσεις, την ίδια τρύπα στο νερό θα κάνεις)

Η αποχή, που το κυρίαρχο σύστημα την διαχειρίζεται προς όφελός του, ούτε «ελευθεριακή» στάση συνιστά, ούτε «αντιπατερναλιστικούς» δρόμους ανοίγει, όπως λανσαρίστηκε στο παρελθόν από τους «προχωρημένους» του «λάιφ στάιλ». Η «ελεύθερη» επιλογή της αποχής είναι, τελικά, μια κατευθυνόμενη επιλογή που διδάσκεται 365 μέρες το χρόνο από μια Δημοκρατία που της αρκεί η τυπική της «νομιμοποίηση». Εν προκειμένω η αποχή «ψηφίζει». Και στις σημερινές συνθήκες, η αποχή ψηφίζει υπέρ των ισχυρών του συστήματος και όχι εναντίον τους.

Το πολιτικό σύστημα που κόβει μισθούς και συντάξεις, που ναρκοθετεί το μέλλον της νέας γενιάς παράγοντας μια καθημερινότητα «γκρίζα» και μίζερη, δεν είναι φυσικά αφελές. Δεν περιμένει την πάνδημη έγκριση και το ολόθερμο χειροκρότημα για όσα δεινά προκαλεί στα θύματά του. Επομένως, για εκείνες τις λαϊκές μάζες που δεν μπορεί να προσεταιριστεί, να εγκλωβίσει, να εξαπατήσει μέσω των εκβιασμών, των απειλών και των διλημμάτων, έχει επεξεργασμένη τακτική: Την τακτική της «ουδετεροποίησής τους».

Όμως, αυτή η δήθεν «ουδετερότητα» στην οποία οδηγούνται οι υπνωτισμένοι από τις θεωρίες του «όλοι ίδιοι είναι» και του «τίποτα δεν αλλάζει», όχι μόνο δε συνιστά απόρριψη των υπευθύνων για τα κακώς κείμενα, αλλά μετατρέπεται και στον πιο «χρήσιμο» στυλοβάτη τους. «Ουδετερότητα» δεν υπάρχει ποτέ και για τίποτα. Πολύ δε περισσότερο σε συνθήκες κοινωνικών αναμετρήσεων και ταξικών διαφοροποιήσεων, η υποτιθέμενη «ουδετερότητα» είναι μια στάση και μια θέση που, εξ αντικειμένου, αθροίζεται με την πλευρά εκείνου που κρατά το μαστίγιο.

Η αποχή λειτούργησε και σε αυτές τις ευρωεκλογές σαν «απόχη», με την οποία το κατεστημένο παθητικοποιεί και σε μεγάλο βαθμό εξουδετερώνει κοινωνικά στρώματα που «την πατάνε» και, αντί της αντίστασης, σπρώχνονται σε μια πολύ βολική για το κατεστημένο παραίτηση ή ανοχή. Γράφει κάπου ο Ενγκελς ότι οι εκλογές είναι ένας δείκτης πολιτικής ωριμότητας της εργατικής τάξης. Δεν συνιστά αυθαιρεσία κατά τη γνώμη μας να υποστηρίξουμε ότι η αποχή συνιστά ένα δείκτη με τον οποίο η άρχουσα τάξη μετρά τον βαθμό αδρανοποίησης που έχει επιτύχει επί των θυμάτων της.
Δεν αμφισβητούμε ότι ένα μέρος του κόσμου που απέχει από τις εκλογές με αυτόν τον τρόπο εκδηλώνει τη δυσαρέσκειά του απέναντι σε όσους του «μαυρίζουν» τη ζωή. Ότι απορρίπτει τους άλλους που είναι ανίκανοι να κάνουν κάτι για να την βελτιώσουν. Ότι με τη στάση του αυτή φωνάζει για την ανάγκη του να ανοίξει ένας δρόμος έμπνευσης, ελπίδας και προοπτικής για να τον περπατήσει. Δεν το αμφισβητούμε: Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε συνώνυμο της αρπαχτής, της δημαγωγίας, των «θα», των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, του μαυρογιαλουρισμού. Όταν σαν πολιτική λογίζεται η πασαρέλα του τίποτα, η ίντριγκα, η διαχείριση της διαφθοράς, η τέχνη του ψεύδους, η αποθέωση της βλακείας, η φωταψία της υποκρισίας και του εξυπνακισμού, τότε ο αναχωρητισμός από τα κοινά αρχίζει να μοιάζει με «κίνηση διαφυγής».

Όμως, η αποχή μπορεί να μοιάζει με «κίνηση διαφυγής», αλλά - όταν ειδικά συνιστά έκφραση παραίτησης - δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι ομηρία στον «μονόδρομο» του «φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα». Είναι εγκλωβισμός στα κηρύγματα που πριμοδοτούν την ιδιώτευση, το «δε βαριέσαι», το «έλα τώρα καημένε», το «δε βγαίνει τίποτα», το «ασχολήσου με την πάρτη σου». Και όσο ο «απέχων» (από την κάλπη, από την απεργία, από την διαδήλωση, από την συγκέντρωση) θα (νομίζει ότι) ασχολείται με την πάρτη του, κάποιοι άλλοι - αυτοί που τον στείλανε στον «καναπέ» του - θα συνεχίζουν να ασχολούνται μαζί του, στο όνομα της Δημοκρατίας...
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

... το "αντισυμβατικό" Ποτάμι ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

«Ήσυχο - ήσυχο το Ποταμάκι»…

"...Όχι μόνο στην Ελλάδα, παντού στον κόσμο, υπάρχει το είδος της δημοσιογραφίας που θέλει να καμώνεται την τάχα μου «αντικομφορμιστική». Την τάχα μου «ψαγμένη». Την τάχα μου «αντισυμβατική». Είναι η δημοσιογραφία που όσο πιο έντονα παίζει το χαρτί της ευήθειας για να χειραγωγεί καθεστωτικά, τόσο περισσότερο πουλάει το στιλάκι της «χειραφέτησης»..."
Πριν από 2 χρόνια – όχι και τόσο παλιά δηλαδή – ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης έλεγε αυτά:



Όμως, ας θυμηθούμε: Τη δεκαετία του ’90, ένα είδος δημοσιογραφίας, που όπως κάθε είδος δημοσιογραφίας κρίνεται κι αυτό για τις «αντιστάσεις» του και για την «συνείδηση» την κοινωνική, την αισθητική, την πολιτική που διακονεί, ήταν και αυτό:


Επίσης ένα είδος δημοσιογραφίας, της ίδιας πάνω – κάτω «συνείδησης», ήταν και αυτό:


Ειδικά, μάλιστα, τούτο το είδος δημοσιογραφίας που το 1999 διαφήμιζε με φόντο την αμερικανική σημαία τα κάλλη της Αμερικής, εκείνη η «αντιστασιακή» και «συνειδητοποιημένη» δημοσιογραφία που εισηγείτο στην ελληνική κοινωνία και ιδίως στην ελληνική νεολαία την ηδονοβλεψία του «νέου προσώπου της Αμερικής», τα διαφήμιζε Μάη μήνα. Αν ενθυμήστε, το Μάη του 1999, όταν το «Κλικ», με διευθυντή τότε τον κ. Σταύρο Θεοδωράκη, πρότεινε να βλέπουμε την Αμερική μέσα από τα μάτια και κυρίως μέσα από την περίμετρο της μέσης και του στήθους της Πάμελα Αντερσον, ήταν ακριβώς η στιγμή που οι ΗΠΑ (μαζί με την ΕΕ) βομβάρδιζαν την Γιουγκοσλαβία.

Για την ακρίβεια: Το Μάη του ’99, βρισκόμασταν ήδη στον τρίτο μήνα των Αμερικανο-ΝΑΤΟικών βομβαρδισμών στη Γιουγκοσλαβία. Οι οποίοι είχαν περάσει και στην πιο δολοφονική τους φάση. Τότε ήταν που οι γλουτοί της Πάμελα επιλέγονταν ως διαφημιστικό του «αμερικάνικου κλειδαροτρυπο-ονείρου» για να κρύψουν από τα μάτια της ελληνικής κοινωνίας τη διάμετρο των βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου…

Πάμε παρακάτω: Όχι μόνο στην Ελλάδα, παντού στον κόσμο, υπάρχει το είδος της δημοσιογραφίας που θέλει να καμώνεται την τάχα μου «αντικομφορμιστική». Την τάχα μου «ψαγμένη». Την τάχα μου «αντισυμβατική». Είναι η δημοσιογραφία που όσο πιο έντονα παίζει το χαρτί της ευήθειας για να χειραγωγεί καθεστωτικά, τόσο περισσότερο πουλάει το στιλάκι της «χειραφέτησης». Τόσο περισσότερο παριστάνει την τάχα μου «απελευθερωμένη» από τα ταμπού. Λες και η χειραφέτηση είναι ή θα μπορούσε να είναι ποτέ μια επιλογή μεταξύ των δήθεν «αντιμαχόμενων» όψεων του ίδιου νομίσματος: Του πουριτανισμού και του «πουτανισμού».

Όποιος, δε, αρνείται τον «χαχολισμό» που πρεσβεύει αυτό το είδος της δημοσιογραφίας, όποιος «δεν τσιμπάει», είναι ο «κολλημένος», είναι ο "υπερσυντηρητικός", που υφίσταται την χλεύη των «προχωρημένων». Παλιά καθεστωτικά κόλπα… Αυτό το καθεστωτικό μάρκετινγκ (ανεξαρτήτως των προσωπικών προθέσεων του κ.Θεοδωράκη) είναι που υπαγορεύει και το πολιτικό μάρκετινγκ στο οποίο σερφάρει το «Ποτάμι».

Σωστά, λέει ο κ.Θεοδωράκης ότι - στο μέτρο της ευθύνης που αναλογεί στους δημοσιογράφους -«εάν η χώρα είχε δημοσιογράφους με πολύ πιο ισχυρές συνειδήσεις τη δεκαετία του ’90, δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτή την κρίση». Επομένως, πολύ σωστά μπορούμε να υποθέσουμε ότι: Στον βαθμό που η συνείδηση που κουβαλούσε κανείς ως δημοσιογράφος τη δεκαετία του ’90 συνέβαλε στη σημερινή κρίση και εφόσον δεν έχει απαλλαγεί από αυτήν, τότε δεν μπορεί παρά να τον ακολουθεί και ως πολιτικό. Αλήθεια, από τα "Made in Obama" προεκλογικά σποτ του κ. Θεοδωράκη, τι προκύπτει; Απόκλιση από τις «αμερικανιές» του ’90 ή προσαρμογή τους στο σήμερα με «νέο» αμπαλάζ;

Αν λοιπόν το «νέο» βρίσκεται μόνο στο αμπαλάζ, τότε: Πρώτον, αυτό που συνέβαλε στην κρίση, αυτό που συνιστά μέρος και φορέα της κρίσης, όσες κορδελίτσες κι αν του βάλεις, δεν μπορεί να λογίζεται, με είκοσι χρόνια καθυστέρηση, σαν μέσο εξόδου από την κρίση. Δεύτερον, στην περίπτωση που κάποιος, ενώ εκπροσωπεί το πρόβλημα, εντούτοις θέλει να παριστάνει ότι αποτελεί μέρος της λύσης - και επειδή όντως η «πρώτη φορά» για την οποία μιλάει το «Ποτάμι» στο σποτ του είναι αρκετά σημαντική - επαναφέρουμε εν είδη «σποτ» την παρακάτω πρόταση ως επιλογή εκλογικής συμπεριφοράς του ψηφοφόρου:

---
*

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

... έχουμε Έλληνες νεοναζί ...

*
Άρης Χατζηστεφάνου
("InfoWar")
***
*

Ξεχωρταριάστε το φασισμό


“Το πρόβλημα με το φασισμό από τη σκοπιά των αστών” μας έλεγε ο καθηγητής Σπύρος Μαρκέτος στο ντοκιμαντέρ ΦΑΣΙΣΜΟΣ Α.Ε. “είναι ότι πρόκειται για κίνημα, που σημαίνει ότι είναι ανεξέλεγκτο. Τα κινήματα δεν μπορείς να τα ξεκινάς και να τα σταματάς κατά βούληση. Και όπως καταλαβαίνουν, όσοι έχουν ελάχιστη ιστορική εμπειρία, μπορούν να γίνουν επικίνδυνα για αυτούς που τα ξεκινούν”.

Ο λόγος του ήταν σχεδόν προφητικός και τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των εκλογών δεν θα μπορούσαν να τον έχουν επιβεβαιώσει με… χειρότερο τρόπο.

Η Ελλάδα έχει πλέον τουλάχιστον 10% καθαρούς φασίστες και είναι πια αστείο να τους δικαιολογούμε λέγοντας ότι δεν ήξεραν τι ψήφιζαν.

Στη χούντα θα ήταν βασανιστές και με τις κινήσεις τους θα προωθούσαν την προδοσία της Κύπρου. Στα χρόνια του παρακράτους θα καβαλούσαν τρίκυκλα σαν τον Κοτζαμάνη. Στην κατοχή θα ήταν συνεργάτες των Γερμανών, ταγματασφαλίτες και μαυραγορίτες. Στην ελληνική επανάσταση θα ήταν νενέκοι, συνεργάτες των Τούρκων και στην αρχαιότητα θα γίνονταν Εφιάλτες – και ας βλέπουν σήμερα τους 300 πιστεύοντας ότι ανήκουν στην πλευρά του Λεωνίδα.

Τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής δεν απέχουν από το 10.44% του Ουκρανικού εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος Σβόμποντα, το οποίο με τις ευλογίες της ΕΕ και συγκεκριμένα του Ευ. Βενιζέλου, τοποθέτησε έξι υπουργούς στην κυβέρνηση του Κιέβου.

Πιο απλά. Η εποχή όπου τάγματα εφόδου θα δολοφονούν και θα καίνε ζωντανούς ανθρώπους κι στην Ελλάδα ίσως δεν είναι τόσο μακριά όσο θέλουν να πιστεύουν ορισμένοι.

Σε ανάλογες ιστορικές περιόδους η Αριστερά σήκωσε το βάρος να τσακίσει τον φασισμό. Και αυτό θα κάνει και σήμερα. Ας μην έχουν καμία αμφιβολία οι φασίστες και ας σταματήσουν να κοιμούνται ήσυχοι.

Όσο μεγάλη είναι όμως η ανάγκη να αναγνωρίσουμε πλέον ότι το 10% του πληθυσμού είναι γνήσιοι νεοναζιστές άλλο τόσο πρέπει να ξανακοιτάξουμε αυτούς που τους έφεραν από την ανυπαρξία στα σημερινά εκλογικά ποσοστά.

Δεν θα μιλήσουμε εδώ και πάλι για τον φιλοχουντικό Βορίδη και τον ακροδεξιό συρφετό που πλαισιώνει τον πρωθυπουργό. Δεν θα πούμε τίποτα για αναθεωρητές ακαδημαϊκούς όπως ο Καλύβας και τις εφημερίδες που φιλοξενούσαν για μια δεκαετία τον απολογητικό του λόγο για τους ταγματασφαλίτες. Δεν θα ξαναμιλήσουμε για τα μέσα ενημέρωσης του Μπόμπολα, του Βαρδινογιάννη, του Αλαφούζου, του Κυριακού και τόσων άλλων που αντιμετώπιζαν τους χρυσαυγίτες σχεδόν σαν ροκ αστέρες. Δεν θα αναφερθούμε καν σε επιχειρηματίες που χρησιμοποίησαν την Χ.Α σαν εργαλείο εναντίον των συνδικάτων αλλά ούτε και για το ρόλο της εκκλησίας στην άνοδο του ναζισμού.

Όλα αυτά αποτελούν φυσικά την ουσία του προβλήματος αλλά τα έχουμε αναλύσει πολλές φορές στο παρελθόν.

Σήμερα θα μιλήσουμε για αυτό που κάποτε χαρακτηρίζαμε μεγάλη συντηρητική παράταξη. Ανθρώπους με τους οποίους μπορεί να είχαμε χιλιάδες ιδεολογικές διαφορές αλλά μεγαλώσαμε στα ίδια μέρη, είδαμε τις ίδιες ταινίες και ακούσαμε τις ίδιες μουσικές.

Ανθρώπους που ξέρουμε ότι δεν είναι σε καμία περίπτωση φασίστες, ούτε καν ακροδεξιοί, αλλά εδώ και χρόνια αποδέχονται σιωπηλά τον εκφασισμό της πολιτικής και μιντιακής μας ζωής.

Τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ που δεν αντέδρασαν όταν ο Σαμαράς ζητούσε να πετάνε τα παιδιά των μεταναστών έξω από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς – όπως ακριβώς ζητούσαν και οι νεοναζιστές της Χρυσής Αυγής.

Τους πολίτες που δεν εξεγέρθηκαν όταν οι κυβερνήσεις τους φλέρταραν με το κράτος - δολοφόνο του Ισραήλ και αποδέχτηκαν τη στήριξη που παρείχε η ΕΕ στους φασίστες της Ουκρανίας.

Αυτούς που ένιωσαν ένα κόμπο στο στομάχι με τα βασανιστήρια του Δένδια αλλά δεν βγήκαν να το φωνάξουν. Εκείνους που χλόμιασαν βλέποντας τους επιζώντες από το Φαρμακονήσι αλλά συνέχισαν να παρακολουθούν στο Mega  τον Θεοδωράκη, σε “διατεταγμένη” δημοσιογραφική υπηρεσία, να προσπαθεί να δικαιολογήσει τη δολοφονική πολιτική του ελληνικού κράτους απέναντι σε ανυπεράσπιστους πρόσφυγες.

Μέσα στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ υπάρχουν άνθρωποι χίλιες φορές πιο έξυπνοι και μορφωμένοι από τον υπογράφοντα, και δεν θα πιστέψω ποτέ ότι κοιμούνται ήσυχοι γνωρίζοντας ότι τα κόμματά τους τοποθέτησαν τον Γεωργιάδη στη θέση του υπουργού Υγείας. Ο πολιτισμός τους και η κουλτούρα τους, ανώτερα από τα δικά μου, δεν έπρεπε να τους το έχει επιτρέψει.

Άνθρωποι όπως ο Χατζιδάκις, ο Ελύτης και ο Σεφέρης προέρχονταν από αυτή τη μεγάλη συντηρητική παράταξη αλλά ήξεραν να αναγνωρίσουν την ασχήμια και το πρόσωπο του κτήνους.

Ευθύνες για την άνοδο του φασισμού έχουμε φυσικά όλοι και πρώτη η Αριστερά που δεν κατάφερε να προσφέρει ένα εναλλακτικό όραμα στα μεσαία και κατώτερα οικονομικά στρώματα που τσακίστηκαν από την οικονομική κρίση.

Έχει έρθει όμως και η στιγμή για τη μεγάλη συντηρητική παράταξη να ξεχορταριάσει τα οικόπεδά της από την άκρα δεξιά που γέννησε το φασισμό.

Έχουμε εμπιστοσύνη ότι μπορούν να το κάνουν.

Υ.Γ Ας μην θεωρηθεί το παρόν κείμενο “άνοιγμα” εθνικής συμφιλίωσης. Το ιδεολογικό και ταξικό μίσος παραμένει… άσβεστο. Η μετεξέλιξη όμως του ελληνικού φασισμού σε μαζικό κίνημα απαιτεί συναγερμό σε όλα τα επίπεδα.
---
*

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

... ο "Ολοι μαζί τα φάγαμε" ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*
Η περίπτωση "Πάγκαλος"


Ο Πάγκαλος. Που η πολιτική του «κριτική» προς τους πολιτικούς του αντιπάλους ξεκινά από το ότι ο Γλέζος είναι «νούμερο» και καταλήγει στο ότι η Δούρου είναι «βρωμερή φάτσα». Ο Πάγκαλος.

Ο κύριος «το Μνημόνιο είναι ευλογία». Ο «όλοι μαζί τα φάγαμε». Ο «Μεγάλος τραγουδιστής» της υπόθεσης Οτσαλάν.

Ο υπουργός Εξωτερικών των Ιμίων και της ΝΑΤΟικής συμφωνίας της Μαδρίτης όπου υπογράφηκε εκ μέρους της Ελλάδας χαρτί αναγνώρισης των «νόμιμων και ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Ο Πάγκαλος. Ο δημοκράτης. Θυμάστε τη δήλωσή του (συνέντευξη στον ρ/σ ΣΚΑΪ, 12/3/2003): «Έπρεπε το κράτος να πει στους δημάρχους: "Έχετε δυο μήνες για να αποφασίσετε για νέες χωματερές. Δεν αποφασίζετε! Νομοθετώ και κατεβάζω τα ΜΑΤ, τα τανκς, το στρατό, τι χρειάζεται, και ανοίγω νέα χωματερή". Έτσι λειτουργούν τα κράτη»! Να πώς - κατά τον Πάγκαλο - λειτουργούν τα κράτη: Με ΜΑΤ, τανκς και στρατό!

Ο Πάγκαλος. Το υπόδειγμα ευπρέπειας στην πολιτική αντιπαράθεση. Από πού να το πιάσεις; Από τότε που έλεγε ότι «ο Μητσοτάκης είναι σαν το ΕΪΤΖ» ή όταν απηύθυνε δημοκρατικά διαγγέλματα του τύπου: «Ο κ. Καραμανλής είναι παχύδερμο (...)».

Τι να πρωτοθυμηθείς; Τα «κουραμπιέδες και κουραδόμαγκες» για τους καλλιτέχνες που δεν ασπάζονταν τη δική του άποψη για την υπόθεση Οτσαλάν; Τις ύβρεις κατά ακόμα και του ευεργέτη του, του «δωρολήπτη» - κατά Πάγκαλο - Ανδρέα Παπανδρέου;

Ο Πάγκαλος. Το ίδιο πρόσωπο που για την υπόθεση με τις μίζες της «Ζήμενς» έχει δηλώσει (στις 5/5/2009, στο ρ/σ «Φλας»): «Πήρε ο Τσουκάτος κάτι λεφτά, τα πήγε σε ένα κόμμα, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ. Τι αδίκημα είναι αυτό; (...). Παίρνω από μια ιδιωτική εταιρεία λεφτά και τα πάω σε ένα κόμμα, είναι αδίκημα κάποιου είδους;» (!!!).

Ο Πάγκαλος. Ο άνθρωπος που - χρόνια πριν από τον Μπαλτάκο – έχει δηλώσει: «Είμαι ένας κανονικός αντικομμουνιστής». Τόσο «κανονικός αντικομμουνιστής» που έφτασε να εκδίδει και… ψυχιατρικές γνωματεύσεις: Κατά τον «δόκτορα» Πάγκαλο, οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ «είναι δείγμα καθυστέρησης, πνευματικής και πολιτιστικής (…). Οι άνθρωποι αυτοί είναι τρελοί».

Ο Πάγκαλος. Ο εχθρός της προβοκάτσιας. Το ακριβώς αντίθετο του συκοφάντη. Ο άνθρωπος που τον Μάη του 2009 έλεγε (στη «Real News») ότι το ΚΚΕ είχε «επενδύσεις» στην εταιρεία «Γερμανός» και ότι αν αποδεικνυόταν ότι έλεγε ψέματα, τότε θα παραιτείτο. Ε, λοιπόν, παρότι «διαψεύστηκε», αυτό το υπόδειγμα ευθιξίας ποτέ δεν παραιτήθηκε. Και μέχρι να τον στείλει ο λαός στα πολιτικά αζήτητα, συνέχισε να ποιεί… ήθος ως αντιπρόεδρος και του Παπανδρέου, ως αντιπρόεδρος και του Παπαδήμου.


«Το ΚΚΕ έχει επενδύσει στη ‘‘Γερμανός’’ – Παραιτούμαι αν διαψευστώ – Εάν αποδειχτεί ότι έχω κάνει λάθος θα ζητήσω συγγνώμη και θα φύγω από την πολιτική». Αυτά δήλωνε στις 17/5/2009 ο Πάγκαλος. Κι όλα αποδείχτηκαν βρωμιές. Ψέματα. Συκοφαντίες. Αλλά ποτέ δεν παραιτήθηκε. Ποτέ δεν ζήτησε συγγνώμη. Άλλωστε τη μόνη «συγγνώμη» που έχει ζητήσει ποτέ ο Πάγκαλος ήταν από τους Γερμανούς (τι σύμπτωση»!), ήδη από το 1993… 

Ο Πάγκαλος. Ανέκαθεν το κατεστημένο είχε ανάγκη τους «Πάγκαλους». Οι ρύποι που αφήνει κανείς στον κατήφορό του προς τον πολιτικό πάτο, είναι κι αυτό μια μορφή χρήσιμης για το σύστημα πολιτικής.

Εδώ έγκειται και η φωτοδότηση του συγκεκριμένου ως δήθεν «σοβαρού» από τις «πυροβολαρχίες» του θεάματος και της «ενημέρωσης». Από οφείλεται η διατήρησή του στον αφρό του δημόσιου βίου, με δεκανίκι την ειδική μεταχείριση που του επιφυλάσσουν ΜΜΕ.

Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, με τον συγκεκριμένο Πάγκαλο, σε αντίθεση με άλλους «Πάγκαλους» της πολιτικής μας ιστορίας, υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο. Και είναι τούτο: Ότι του εν λόγω του έλαχε να εκπροσωπεί - με τον αντιπροσωπευτικότερο τρόπο - όχι μόνο ένα κόμμα, αλλά το σύνολο του παρηκμασμένου αστικού πολιτικού κόσμου.

Ας τον χαίρεται, λοιπόν, το πολιτικό και μιντιακό σύστημα που τον κανάκεψε και τον ανέδειξε. Ας τον χαίρεται και ο «δημαγωγός» Σαμαράς (παλιότερη τοποθέτηση του Πάγκαλου για τον πρωθυπουργό). Ειδικά τώρα που ο Πάγκαλος μετέβαλε άποψη. Τώρα που ο Πάγκαλος τον λατρεύει τον κ. Σαμαρά. Και γι’ αυτό, όπως ανακοίνωσε χτες ο (και) «σοσιαλιστής» Πάγκαλος, σκέφτεται να ψηφίσει τη ΝΔ (ή «το Ποτάμι»)…


*
Για τον Μπάμπη: Σήμερα στο Νεκροταφείο Καισαριανής στις 4.30 μ.μ. γίνεται η πολιτική κηδεία του Μπάμπη Αγγουράκη. Ο Μπάμπης, ευρωβουλευτής του ΚΚΕ και επί δεκαετίες στέλεχος του Κόμματος, έζησε και πέθανε ως γιος του μυθικού Ψηλορείτη και της λατρεμένης μας Ευανθίας. Ως κομμουνιστής.
---
*

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

... οι κατασκευαστές του "Ποταμιού" ...

*
stavrosx1
***
*

Η λευκή έπαυλη του Κολωνακίου
και η σύναξη των μεγαλοεργολάβων
στο "Αλάτσι"



Xορηγός του Ποταμιού και ο Ντόρης Μαργέλλος με το... καλαμπόκι


Aπό παραδοσιακούς δεξιούς ψηφοφόρους προσπαθεί, αθόρυβα, να αγρεύσει ψήφους το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη με τη βοήθεια επιχειρηματικών και άλλων κύκλων…

Την περασμένη Τετάρτη μαζεύτηκαν στο κρητικό εστιατόριο «Αλάτσι», πίσω από το Χίλτον (συνιδιοκτήτης ο Σταύρος Θεοδωράκης), καμιά πενηνταριά, προσεκτικά επιλεγμένοι καλεσμένοι μεταξύ των οποίων μεγαλοεργολάβοι, γνωστοί επιχειρηματίες, πανεπιστημιακοί και άλλοι. Μερικά ενδεικτικά ονόματα από όσους παρευρέθησαν: 

Αναστάσιος (Σάκης) Καλλιτσάντζης, πρόεδρος της κατασκευαστικής ΕΛΛΑΚΤΩΡ ΑΕ, Νικ. Γεραρχάκης, υψηλόβαθμο στέλεχος της κατασκευαστικής J & P, Μπίλης Δασκαλάκης των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων BCA, Ι. Σκούρας, καθηγητής πανεπιστημίου, Δημ. Κωνσταντίνου της εταιρείας Ιωνία, Ειρ. Πλατή των γνωστών κέτερινγκ, Ν. Ζευκιλής, αντιπρόσωπος μηχανημάτων και άλλοι.

Η παρουσία αυτών των προσώπων, που στην πλειοψηφία τους, για να μην πούμε όλοι, ανήκουν παραδοσιακά σε δεξιά και κεντροδεξιά πολιτικά σχήματα και αφουγκράζονται… ποταμίσιες δολιχοδρομίες, αλλά και αδιευκρίνιστες και αμφίσημες δεσμεύσεις όλων των κομμάτων, σημαίνει ότι ψάχνονται. 

Αντικομφορμιστική ήταν και η όλη εξέλιξη της προεκλογικής και ολίγον κοσμικής εκδήλωσης. Αρκετά καθυστερημένος εμφανίσθηκε στην ομήγυρη ο Σταύρος Θεοδωράκης, χωρίς σακίδιο με τις θέσεις του κόμματός του. Δεν υπήρξε ομιλία του, αλλά ζήτησε κατευθείαν ερωτήσεις, στις οποίες απάντησε όμως με ποταμίσιες υπεκφυγές.

(...) Η βραδιά κύλησε ευχάριστα με καλό φαγητό και ακόμη καλύτερο κρασί με χορηγό της συγκέντρωσης τον επιχειρηματία-χρηματιστή Θεόδωρο (Ντόρη) Μαργέλλο, στενό φίλο και ομοτράπεζο του Γ. Παπανδρέου - ήταν συμμαθητές από το Κολλέγιο Αθηνών - και κολλητός του Αντρίκου Παπανδρέου. Ο Ντ. Μαργέλλος ήταν πρώην εκπρόσωπος της εταιρείας Granomar με έδρα τη Γενεύη, γνωστή και από τη σκανδαλώδη υπόθεση του γιουγκοσλαβικού καλαμποκιού που έφθασε στο σκαμνί του Ειδικού Δικαστηρίου. Υπενθυμίζεται ότι τον κοσμοπολίτη Ντόρη Μαργέλλο κατηγόρησε και ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνος Καμμένος για την ανάμειξή του στην υπόθεση των ασφαλίστρων κινδύνου, των ελληνικών CDS

Ωτακουστής μου συγκράτησε ότι η προεκλογική σύναξη είχε αρχικά προγραμματισθεί να γίνει στη λευκή έπαυλη Μαργέλλου στο Κολωνάκι (Δεξαμενή), αλλά άλλαξε ο τόπος συνάθροισης για λόγους που συζητήθηκαν υπόκωφα και διακριτικά.
---
πηγή: από την έντυπη έκδοση της εφημερίδας Το Παρόν
---
*

Δευτέρα, 12 Μαΐου 2014

... ΕΕ και επιχειρηματικά συμφέροντα ...

*
Infowar
***
*

ΕΕ: Το βασίλειο
της διαφθοράς και των λόμπι


Επίπεδα διαφθοράς που παραπέμπουν σε χώρες του τρίτου κόσμου και εναγκαλισμό της πολιτικής από επιχειρηματικά συμφέροντα, σε βαθμό που δεν έχει προηγούμενο στην ευρωπαϊκή ιστορία, φέρνουν στο φως πρόσφατες έρευνες κορυφαίων ιδρυμάτων λίγες εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές.

Τα τελευταία στοιχεία περιγράφουν μια τρομακτική κατάσταση, όπου χιλιάδες εκπρόσωποι πολυεθνικών δαπανούν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για να επηρεάσουν τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων ακόμη και στο ανώτατο θεσμικό επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για πρώτη φορά μάλιστα οργανώσεις όπως η Διεθνής Διαφάνεια στρέφουν τα πυρά τους και προς το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, το οποίο κατηγορούν ευθέως ότι συμμετέχει στο μηχανισμό συγκάλυψης της διαφθοράς αρνούμενο να συνεργαστεί με ανεξάρτητους παρατηρητές.

Όπως προέκυψε από τη σχετική συζήτηση των τελευταίων εβδομάδων, το ευρωκοινοβούλιο επιχειρεί το τελευταίο διάστημα να εξασφαλίσει ότι οι έλεγχοι θα πραγματοποιούνται από όργανα της ΕΕ και όχι από τρίτους παρατηρητές – στη λογική Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει και ο Γιάννης ελέγχει και το λογαριασμό. Ουσιαστικά οι Ευρωπαίοι κομισάριοι και το ευρωκοινοβούλιο επιθυμούν να ελέγχονται μόνο από όργανα όπως η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης, η οποία στο παρελθόν έχει κατηγορηθεί ότι οργάνωσε την επιχείρηση συγκάλυψης τεράστιων σκανδάλων στον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του πρώην επιτρόπου Υγείας Τζον Ντάλι, ο οποίος φέρεται να μεσολάβησε σε υπόθεση δωροδοκίας ύψους 80 εκατομμυρίων ευρώ για λογαριασμό του λόμπι της καπνοβιομηχανίας. Την υπόθεση ανέλαβε τότε η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης, που κατηγορήθηκε ότι έκανε ότι περνούσε από ο χέρι της ώστε να μην υπάρξουν συνέπειες για τους υπεύθυνους αξιωματούχους της ΕΕ.


Συνεχίστε το διάβασμα ΕΔΩ
---
---
*

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

... "νέα εθνική επιτυχία" : η επιμήκυνση !..

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

«Επιμήκυνση»: Ένα 50ετές (!) Μνημόνιο


Λαέ μου περιούσιε/ λαέ μου κουρελή/
Για τη χαρά σου θλίβομαι/ το κέφι σου με πνίγει/
Άλλοτε πλήρωνες φθηνά/ για να γλεντούν πολλοί/
Τώρα πληρώνης ακριβά/ για να γλεντούν ολίγοι»
(Γεώργιος Σουρής)



Μια νέα «εθνική επιτυχία» βρίσκεται στα σκαριά. Πρόκειται για την περίφημη «επιμήκυνση» της αποπληρωμής του χρέους.

Σημειώνουμε ότι σύμφωνα με τον Στίγκλιτς, μέσα από αυτήν τη διαδικασία, οι χρεωμένες χώρες κατέβαλαν στους πιστωτές τους για αποπληρωμή παλιότερων χρεών το διάστημα 1984 - 2000 το αστρονομικό ποσό των 4,6 τρισ. δολαρίων!

Όσο για τα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας αποδεικνύουν τι κρύβεται πίσω από τις «επιμηκύνσεις» και τις διάφορες «τεχνικές» διατήρησης της λεγόμενης «βιωσιμότητας του χρέους»: Στις αρχές του 1980 το χρέος που είχαν 109 «πιστολήπτριες» χώρες προς τους πιστωτές τους ήταν 430 δισ. δολάρια. Παρά το γεγονός ότι μέχρι το 1986 είχαν πληρώσει σε τόκους 336 δισ. δολάρια, στο τέλος της ίδιας χρονιάς είχαν φτάσει να χρωστάνε πάνω από 880 δισ. δολάρια. Μέσα σε μια εξαετία, δηλαδή, χρωστούσαν ποσό υπερδιπλάσιο από εκείνο που αρχικά είχαν δανειστεί, και ενώ την ίδια ώρα είχαν ήδη πληρώσει σε τόκους τα 4/5 των αρχικών δανείων!

Πρόκειται για «τεχνικές» εκ μέρους των πιστωτών μέσα από τις οποίες ο λογαριασμός αυτός δεν τελειώνει ποτέ. Αντίθετα, σε κάθε προηγούμενο λογαριασμό χρεών, επέρχεται - όπως περιέγραφε ο Λένιν - ένας «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνον που 20 φορές ως τώρα πληρώθηκε».

Στο παρόν σημείωμα, ωστόσο, δεν θα σταθούμε σε κορυφαία ζητήματα, όπως:

  • Τι είναι το χρέος.
  • Ποιοι και πως το προκάλεσαν στην Ελλάδα.
  • Τι εννοούν όσοι μιλούν περί «βιωσιμότητας του χρέους» στην ελληνική πραγματικότητα.
  • Που πάνε τα δάνεια που δημιουργούν το χρέος.
  • Και – κυρίως – τι παίρνει ο λαός από αυτά τα δάνεια, τα οποία, εκείνοι που τα συνάπτουν και τα ξεκοκαλίζουν, τον εξαναγκάζουν μετά να τα αποπληρώνει σαν να ήταν δικά του χρέη. 
(σσ: Για τα θέματα αυτά θα μας δοθεί η ευκαιρία να αναφερθούμε σε επόμενα σημειώματα της στήλης).
Σήμερα θα περιοριστούμε σε μια εξαιρετικής σημασίας – κατά τη γνώμη μας – υπενθύμιση. Την υπενθύμιση για ένα γεγονός που δεν ανάγεται στο απώτατο παρελθόν. Που συνιστά κομμάτι της ζώσας Ιστορίας. Εξηγούμαστε: Το «πανηγύρι» που πάει να στηθεί από την κυβέρνηση με σημαία την «επιμήκυνση» είναι… ξαναζεσταμένο. Πρόκειται για το δεύτερο τέτοιο «πανηγύρι», μέσα σε μόλις τρία χρόνια, για το ίδιο θέμα!

Αλήθεια, πώς και (κάνουν ότι) το ξεχνούν: Τη «σωτηρία» της «επιμήκυνσης του χρέους» την ζήσαμε ήδη από το 2011! Ήταν 25 Μάρτη 2011 όταν οι μόνιμοι τελάληδες για «δόξες» όπως το «Μάαστριχτ», η «ΟΝΕ», το «ευρώ», η «Μεγάλη Ιδέα των Ολυμπιακών Αγώνων», ο «Μηχανισμός Στήριξης» κοκ. έγραφαν διθυράμβους σε εφημερίδες και απήγγειλαν παιάνες από κανάλια για την «μεγάλη εθνική επιτυχία» του Γιώργου Παπανδρέου. Ήταν τότε που ο πρώην πρωθυπουργός είχε επιστρέψει από τη Ευρωενωσιακή Σύνοδο των Βρυξελλών κουβαλώντας στις βαλίτσες του το μεγάλο κατόρθωμα της «επιμήκυνσης»…

Το πόσο σπουδαίο ήταν εκείνο το κατόρθωμα, το είδαμε σχετικά νωρίς. Ένα μόλις χρόνο αργότερα (παρά την… «σωτηρία» της «επιμήκυνσης») οδηγηθήκαμε στην άλλη περιλάλητη «επιτυχία», εκείνη του PSI. Οδηγηθήκαμε σε νέο Μνημόνιο. Οδηγηθήκαμε σε νέα δανειακή σύμβαση…

Τι κρύβεται, λοιπόν, πίσω από τον εκκωφαντικό θόρυβο που θα επιχειρήσουν να προκαλέσουν τα καθεστωτικά «ταρατατζούμ» για την νέα «επιμήκυνση», αν και όταν αυτή υπάρξει; Τι θα σημαίνει η ευόδωση του γερμανικού σχεδίου (σσ: περί αυτού πρόκειται) όσον αφορά την διαδικασία αποπληρωμής του ελληνικού δημόσιου χρέους;

Θα το δούμε λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα που είχαν προκύψει από την προηγούμενη «επιμήκυνση». Και συγκεκριμένα: Το γράφημα που ακολουθεί δεν είναι δικής μας έμπνευσης. Είναι του υπουργείου Οικονομικών. Είχε εκδοθεί από την τότε κυβέρνηση τον Μάρτη του 2011 με στόχο να προπαγανδίσει τα «κέρδη» της χώρας από τις αποφάσεις της συνόδου της ΕΕ στις 25 του ίδιου μήνα. Στην ανακοίνωσή του το υπουργείο παρουσίαζε τη διαρρύθμιση του δημόσιου χρέους και κατέγραφε το ποσό των ετήσιων αποπληρωμών που – μετά την «επιμήκυνση» - θα έπρεπε να καταβάλλει η Ελλάδα μέχρι το έτος… 2057!

Ρίχνοντας κανείς μια ματιά στις αποπληρωμές χρεών που θα έπρεπε να πληρώνει η Ελλάδα μέχρι το 2021, διαπίστωνε το εξής εξωφρενικό: Ο ελληνικός λαός, από το 2011 μέχρι και το 2021, θα έπρεπε να έχει καταβάλει σε τόκους και χρεολύσια πάνω από 480 δισ. ευρώ!

Το μεγάλο «επίτευγμα», δηλαδή, της τότε «επιμήκυνσης», που έφερε νέα Μνημόνια, νέα Μεσοπρόθεσμα, νέους εφαρμοστικούς, νέα χαράτσια, νέα «κουρέματα» σε μισθούς και συντάξεις, ήταν ότι μέσα σε μια δεκαετία ο λαός θα έπρεπε, σε συνθήκες απηνούς λιτότητας, κατάλυσης κάθε εργασιακού δικαιώματος, ανελέητης φοροεπιδρομής, να υποστεί και αφαίμαξη ίση με μισό τρισεκατομμύριο! Θα έπρεπε, δηλαδή, στο διάστημα μιας δεκαετίας να έχει πληρώσει με το αίμα του σε εγχώριους και ξένους δανειστές ποσό μεγαλύτερο από δύο ολόκληρα ΑΕΠ της χώρας! Και θα έπρεπε να βιώνει αυτό το καθεστώς, της τροικανής εποπτείας και της ευρωενωσιακής επιτήρησης μέχρι… 2057!

Αυτό ήταν, τότε, το «επίτευγμά τους». Συνεπώς ρωτάμε: Δεδομένου ότι σήμερα, τόσο η διάρθρωση του χρέους (βλέπε αναλυτικά στο άρθρο του Ν.Χατζηνικολάου στη «RealNews» και στο http://www.enikos.gr/my-blog/232560,Gianni_don%E2%80%99_t_forget_it!.html) όσο και οι αποφάσεις της ΕΕ που ακολούθησαν έχουν ως συνέπεια την επιβολή ενός καθεστώτος εποπτείας και επιτήρησης μέχρι… το 2070, από πού προκύπτει ότι αυτή η νέα πεντηκονταετής «επιμήκυνση», που προωθεί η Γερμανία, θα είναι «σωτηρία»; Ότι δεν θα είναι ένα νέο και μάλιστα 50ετές (!) Μνημόνιο;

Εκτός, βέβαια, αν κάποιος θεωρεί ως επαρκή «ασφαλιστική δικλείδα» ότι, σήμερα, την… «διαπραγμάτευση» με την Μέρκελ και με τον Σόιμπλε για την «επιμήκυνση» δεν την κάνει ο Παπακωνσταντίνου. Την κάνει ο «ξέχασέ το, Γιάννης» Στουρνάρας…

Υστερόγραφο:
Χτες, ανήμερα της τιτάνιας μάχης του Γιάννη Στουρνάρα στις Βρυξέλλες για την «επιμήκυνση» του δημόσιου χρέους, ήταν η επέτειος της γέννησης του Καρλ Μαρξ. Ευκαιρία, λοιπόν, να πάρουμε μια γεύση από την άποψη του Μαρξ για το χρέος:

«Το δημόσιο χρέος, δηλαδή το ξεπούλημα του κράτους - αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος - βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού είναι το δημόσιο χρέος τους (...). Το δημόσιο χρέος γίνεται το credo (πιστεύω) του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος» (Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», Τόμος Α', σελ. 779).

Με άλλα λόγια: Το δημόσιο χρέος δεν είναι παρά εκείνος ο πλούτος που ανήκει στον λαό, αλλά που κάποιοι (τους οποίους φανταζόμαστε τους γνωρίζει ο κ.Στουρνάρας) τον έχουν κλέψει από το λαό! Αυτά έγραφε ο Κάρολος Μαρξ για το δημόσιο χρέος. Ένας διανοητής στη σκέψη του οποίου θα επανέλθουμε αύριο. Και τούτο, λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός ότι ο Μαρξ - κατά δήλωση του ίδιου του κ.Στουρνάρα - είναι ένας από τους πιο αγαπημένους διανοητές του κ. Στουρνάρα…

---
*

Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

... 9 Μάη του 1945 στο Ράιχσταγκ ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

9 Μάη 1945


Τα σημαντικότερα κεφάλαια της Ιστορίας είναι εκείνα που γράφονται με αίμα. Με το αίμα των λαών. Αυτό είναι το «μελάνι» της Ιστορίας. «Μελάνι» ανεξίτηλο. Κόκκινο.

Ήταν 9 Μάη του 1945. Ήταν η ημέρα που η σημαία της απελευθέρωσης κυμάτισε στο Ράιχσταγκ.

Σήμερα, συμπληρώνονται 69 χρόνια, όταν ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.

Η νίκη του Ανθρώπου εναντίον του φασισμού, η Αντιφασιστική Νίκη ήταν γεγονός. Το πανανθρώπινο επίτευγμα κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες εκατομμυρίων ανθρώπων. Χωρίς προηγούμενο η συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Κόκκινου Στρατού.


  • Σ' ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κόκκινος Στρατός έδωσε αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα. 
  • Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 507 νεκρούς. Κάθε μέρα 1.400 νεκρούς. 
  • Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία είχε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της. 
  • Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες. 
  • Ο ανθός του σοβιετικού λαού έφραξε με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη. 
  • Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ' αυτό που δαπάνησαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί. 
  • Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη στο έδαφος της ΕΣΣΔ από τους ναζί. 
Αυτή είναι η σχέση του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: Σχέσεις που τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα! Αυτή είναι η αμείλικτη ιστορική αλήθεια.

Όσοι μιλούν για το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο από τη σκοπιά του παραχαράκτη και του πλαστογράφου, είναι καταδικασμένοι να κουβαλάνε το «μπόι» που έχει το ψέμα τους. Η Ιστορία γράφτηκε: Παρόντες, πρωτομάρτυρες, αιμοδότες, στρατιώτες στην πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, από τις ερήμους της Μέσης Ανατολής μέχρι τις γραμμές των οριζόντων σε Βορρά και Νότο, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, ήταν οι κομμουνιστές. Πόσο γελοίοι είναι οι πλαστογράφοι, αν νομίζουν ότι αυτή η εποποιία μπορεί να λασπολογηθεί ή να λησμονηθεί...

Για τους πλαστογράφους, για τους λασπολόγους, για τους επιλήσμονες, για τους γκεμπελίσκους της θεωρίας των «δυο άκρων», για την τερατώδη μήτρα που ξερνά ακόμα τα φίδια του φασισμού και για τα αφεντικά τους - ιδίως για τα αφεντικά τους - η 9η Μάη θα είναι πάντα η μέρα που θα τους στοιχειώνει. 

  • Είναι η Παγκόσμια Μέρα που το κόκκινο της θυσίας και της ελπίδας ντύνεται την αθάνατη σάρκα των 200 της Καισαριανής, του Σουκατζίδη, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Πλουμπίδη, του Χαρίλαου, του Σαράφη και του Άρη.
  • Είναι η Μέρα που η Κοκκινιά και η Καλογρέζα, το Δίστομο και τα Καλάβρυτα, το Κάστρο του Υμηττού και ο Γοργοπόταμος, στέλνουν χαιρετισμό στ' άπαρτα βουνά, στους μαχητές του ΕΛΑΣ, στους αγωνιστές του ΕΑΜ, στα Αετόπουλα και στους ΕΠΟΝίτες. 
  • Είναι η Μέρα που η Γκουέρνικα και η Ακροναυπλία, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, το Κουρσκ και ο Πειραιάς της «Ηλεκτρικής» γίνονται οι «γειτονιές του κόσμου» με πρωτοπανηγυριώτες τον Ρίτσο και τον Χικμέτ, τον Νερούδα, τον Μπρεχτ και τον Λειβαδίτη. 
Η 9η Μάη 1945 και όσα συμβολίζει είναι το όριο που ξέρουν ότι δε θα καταφέρουν ποτέ να το προσπεράσουν οι «μελανοχίτωνες» της πατριδοκαπηλίας. Οι «ασπάλακες» του δοσιλογισμού. Οι «Χίτες» του χτες και οι εγκληματικές συμμορίες του σήμερα.

Κάθε 9 του Μάη, ο υπόκοσμος, οι ταγματασφαλίτες, οι Μεταξάδες και οι Ρουφογάληδες του συστήματος που γέννησε το ναζισμό, θα επιστρέφουν πάντα εκεί που ανήκουν οι «Καιάδες»: Στα καταγώγια των (...αρίων) υπανθρώπων.

Όσο για εκείνους που βουτάνε την «πένα» τους στην «κοιλιά» του Γκέμπελς για να ξαναγράψουν και να ξεγράψουν την Ιστορία, για τους «δεξιούς» και τους «αριστερούς», για τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες των «Κρουπ» και των «Ροκφέλερ», για τους «δημοκράτες» που με όχημα την ΕΕ προσπαθούν να συσχετίσουν (!) το ναζισμό και το φασισμό με τον κομμουνισμό, η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη: Οι παραχαράκτες και οι πλαστογράφοι είναι καταδικασμένοι να κουβαλάνε για πάντα το «μπόι» που έχει το ψέμα τους. Η τύχη που είχαν τα Νταχάου και τα Αουσβιτς προμηνύουν την τύχη που θα έχουν και τα δικά τους «στρατόπεδα».

Στο ψέμα, στην πλαστογραφία και την παραχάραξη, ορθώνεται το σύμβολο της νίκης των λαών απέναντι στο κτήνος του φασισμού. Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα χαμαιτυπεία της ταξικής βαρβαρότητας των «Ζήμενς», των «Φορντ» και των «Ντόιτσε Μπανκ», υπάρχει αυτή η ημερομηνία, υπάρχει αυτή η φωτογραφία - παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία. Που σφράγιζε για πάντα, με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία. Και που θα το θυμίζει στους αιώνες:

Η Ιστορία γράφεται κάθε μέρα. Και γράφεται χωρίς «ρεαλιστικές» ανακυβιστήσεις. Χωρίς απαράδεκτους συμβιβασμούς. Χωρίς υπόκλιση στις αυταπάτες. Χωρίς «διαπραγματεύσεις» και «επαναδιαπραγματεύσεις» με όσους επωάζουν τα φίδια στον κόρφο τους. Η σημαία η βαμμένη με το αίμα των εκατομμυρίων που έδωσαν τη ζωή τους και έχτισαν με τα κορμιά τους το μέτωπο που συνέτριψε τις ορδές του Χίτλερ και τους κάθε λογής «κουίσλινγκ», δε λασπώνεται. Και δεν υποστέλλεται.
---
*

Τετάρτη, 7 Μαΐου 2014

... Καρλ Μαρξ - 196 χρόνια από τη γέννησή του ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

Καρλ Μαρξ

Στις 5 Μάη, προχθές, συμπληρώθηκαν 196 χρόνια από την γέννηση το 1818, στην πόλη Τριρ της Γερμανίας, του Καρλ Μαρξ, του θεμελιωτή του επιστημονικού σοσιαλισμού.

Αν υποθέσουμε ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να συμπυκνωθεί η ζωή του Μαρξ σε μια φράση, ίσως η φράση που θα μπορούσε να επιλέξει κανείς για να διαπράξει αυτή την αυθαιρεσία, είναι η τοποθέτηση του ίδιου του Μαρξ, ότι πριν από αυτόν «οι φιλόσοφοι μονάχα εξηγούσαν με διάφορους τρόπους τον κόσμο, το ζήτημα όμως είναι να τον αλλάξουμε».

Όμως, όπως λένε ορισμένοι, ακριβώς το σημείο αυτό είναι και το «ευάλωτο σημείο» του Μαρξ. Η «αχίλλειος πτέρνα» του. Διότι, όπως ισχυρίζονται, παρά τις «προβλέψεις» του Μαρξ για την «κατάρρευση του καπιταλισμού», ούτε ο καπιταλισμός κατέρρευσε, ούτε ο κόσμος άλλαξε…

Αυτό το είδος «κριτικής» στον Μαρξ έγινε πολύ της μόδας κατά την διάρκεια της καπιταλιστικής κρίσης μεταξύ των κύκλων εκείνης της «διανόησης» που συνηθίζει να κάνει επίδειξη «γνώσεων» στις ομηγύρεις της ηµιµάθειας και της «πολύξερης» πνευματικής οκνηρίας. Η τελευταία πλαισιώνεται φυσικά και από το αντίστοιχο πολιτικό προσωπικό, το οποίο – με αφορµή την καπιταλιστική κρίση – επίσης αναφέρεται στον Μαρξ «διορθώνοντας» τις θέσεις του και χρεώνοντάς του ανεπιβεβαίωτες «προφητείες», τις οποίες – όμως – ο Μαρξ ποτέ δεν έκανε…

Η θεωρία περί «αυτόματης κατάρρευσης του καπιταλισμού» την οποία υποτίθεται ότι προαναγγέλλει ο Μαρξ, δεν είναι παρά για µια χυδαία καρικατούρα της µαρξιστικής προσέγγισης. Είναι μια σοφιστεία εναντίον του Μαρξ που στηρίζεται, ως συνήθως, στην εξόχως... αντιµαρξιστική ανάγνωσή του. Στην πραγµατικότητα, ο Μαρξ, µε την ανάλυσή του εκείνο που µεταξύ άλλων περιγράφει και –µε απαράµιλλη επιστηµονική διαύγεια– καταδεικνύει είναι ο εγγενής χαρακτήρας των οικονοµικών κρίσεων του καπιταλισµού.

Όµως, από την κατάδειξη του εγγενούς χαρακτήρα των κρίσεων στον καπιταλισµό – κάτι που έχει επιβεβαιωθεί δεκάδες φορές πριν πεθάνει ο Μαρξ, κι άλλες τόσες αφότου πέθανε – µέχρι την «αυτόµατη κατάρρευση» του καπιταλισµού υπάρχει µια αβυσσαλέα πολιτική και τελικά νοητική απόσταση. Την οποία ο Μαρξ, εν αντιθέσει µε τους «προικισµένους» επικριτές του, ουδέποτε αγνόησε. Μάλιστα την προέβλεψε. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, ήδη από τον πρόλογο του «Κεφαλαίου», σηµείωνε ότι το έργο του απευθυνόταν «φυσικά (σε) αναγνώστες που θέλουν να µάθουν κάτι το καινούριο και εποµένως να σκεφτούν και οι ίδιοι».

Σε αντίθεση, λοιπόν, µε όσα ισχυρίζονται για τον Μαρξ όσοι του αποδίδουν µια «χιλιαστική» αντίληψη περί «αυτόµατης κατάρρευσης του καπιταλισµού», είναι ο Μαρξ που (στον Τρίτο τόµο του «Κεφαλαίου») δείχνει όλες τις µορφές για το πώς είναι δυνατό, µέσα από την καπιταλιστική κρίση, να ανατροφοδοτείται το ίδιο το σύστηµα. Εκεί είναι που καταγράφει το πώς αυτή η δοµική για τον καπιταλισµό ροπή προς την κρίση γεννά – λόγω ακριβώς της κρίσης και µέσα από αυτήν – µια σειρά από αντίρροπες κοινωνικές διεργασίες και οικονοµικές εξελίξεις. Εξελίξεις που αφενός καταδεικνύουν τη δυνατότητα του συστήµατος να επιβιώνει, αλλά αφετέρου αποδεικνύουν το γιατί είναι κοινωνικά επιβεβληµένο, και µ’ αυτή την έννοια είναι κατορθωτό – ότι υπάρχουν δηλαδή οι υλικές προϋποθέσεις – το σύστηµα αυτό να ανατραπεί.

Ως εκ τούτου, ο Μαρξ δεν έχει καµία ευθύνη για το τι καταλαβαίνουν ορισµένοι από όσα διαβάζουν (αν τα διαβάζουν). Εκείνοι όµως που καταλαβαίνουν όσα διαβάζουν µπορούν να επιβεβαιώσουν ότι «τον καπιταλισµό τον χαρακτηρίζει, από τη µια µεριά, η τάση απεριόριστης διεύρυνσης της παραγωγικής κατανάλωσης, απεριόριστης διεύρυνσης της συσσώρευσης και της παραγωγής, και από την άλλη η προλεταριοποίηση των λαϊκών µαζών, που βάζει αρκετά στενά όρια στη διεύρυνση της ατοµικής κατανάλωσης (...). Είναι αυτονόητο ότι θα ήταν χοντροκοµµένο λάθος αν απ’ αυτή την αντίφαση του καπιταλισµού (ή από τις άλλες αντιφάσεις του) βγάζαµε το συµπέρασµα ότι ο καπιταλισµός δεν µπορεί να υπάρξει (...). Η αντίθεση αυτή δεν σηµαίνει ότι δεν µπορεί να υπάρχει καπιταλισµός, σηµαίνει όµως ότι είναι ανάγκη να γίνει πέρασµα από τον καπιταλισµό σε µια ανώτερη µορφή (...) η ύπαρξη αντίθεσης ανάµεσα στην κατανάλωση και στην παραγωγή, ανάµεσα στην τάση του καπιταλισµού να αναπτύσσει απεριόριστα τις παραγωγικές δυνάµεις και στον περιορισµό αυτής της τάσης από την προλεταριακή κατάσταση, από την αθλιότητα και την ανεργία του λαού, είναι στην περίπτωση αυτή ολοφάνερη» (Λένιν, Άπαντα, τόµος 4, σελ. 51, 164, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή).

Εν ολίγοις, ο Μαρξ προσέφερε όλα εκείνα τα εργαλεία της λογικής που µπορούν να µας κάνουν να δούµε πώς ο καπιταλισµός έχει τη δυνατότητα να αναπαράγεται µέσα από την καταστροφική και απάνθρωπη λειτουργία του. Και, ταυτόχρονα, προσδιόρισε, λόγω ακριβώς αυτής της «κανιβαλικής» φύσης του καπιταλισµού, την ιστορική αναγκαιότητα της ανατροπής αυτού του συστήµατος, η οποία φυσικά δε θα επέλθει σαν απότοκο κάποιου τεχνοκρατικού ντετερµινισµού, αλλά ως αποτέλεσµα της πάλης των τάξεων.

Τα λόγια του Μαρξ ως προς το θέµα αυτό είναι τόσο διαυγή και κατανοητά ακόµα και σε όσους θα ήθελαν να µην... καταλαβαίνουν. Στην επιστολή του Μαρξ προς τον Βαϊντεµάγερ, το Μάρτη του 1852 (Λένιν, «Κράτος και Επανάσταση», σελ. 42, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή) σηµείωνε: «Όσο για µένα, δε µου ανήκει η τιµή ούτε ότι εγώ ανακάλυψα την ύπαρξη των τάξεων στη σύγχρονη κοινωνία, ούτε ότι εγώ ανακάλυψα τη µεταξύ τους πάλη. Πολύ πιο πριν από µένα αστοί ιστορικοί έχουν περιγράψει την ιστορική εξέλιξη αυτής της πάλης των τάξεων και αστοί οικονοµολόγοι έχουν κάνει την οικονοµική ανατοµία των τάξεων. Ό,τι το καινούριο έκανα εγώ ήταν να αποδείξω: 1) Ότι η ύπαρξη των τάξεων συνδέεται απλώς µε ορισµένες ιστορικές φάσεις ανάπτυξης της παραγωγής..., 2) ότι η ταξική πάλη οδηγεί αναγκαστικά στη δικτατορία του προλεταριάτου, 3) ότι η ίδια αυτή δικτατορία δεν αποτελεί παρά τη µετάβαση στην κατάργηση όλων των τάξεων και σε µια αταξική κοινωνία...». Τίποτα αληθέστερο εποµένως από το γεγονός, όπως σηµειώνει ο Λένιν, ότι «τη διδασκαλία για την ταξική πάλη δεν τη δηµιούργησε ο Μαρξ, αλλά η αστική τάξη πριν από τον Μαρξ»!

Αλλά από τα προηγούµενα, κάθε άλλο παρά καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως «ο καπιταλισμός καταρρέει». Δεν καταλήγουμε καν στην αντίληψη πως – λόγω της κρίσης – ενεργοποιούνται πολιτικά και με έναν τάχα αυτόματο τρόπο, οι κοινωνικές δυνάμεις που θα επιδιώξουν την ανατροπή του. Μόνο όποιος αντιλαµβάνεται το µαρξισµό ως µια «στεγνή» οικονοµική εξίσωση µε παρονοµαστή το βαθµό της απόλυτης ή σχετικής εξαθλίωσης, µόνο όσοι υποβιβάζουν το µαρξισµό από κοσµοθεωρία της κοινωνικής απελευθέρωσης στο επίπεδο μιας «ηθικοπλαστικής» ανθρωπολογίας, θα το έβλεπαν έτσι. Αντίθετα, και πέρα από το οικονομικό σκέλος, ο Μαρξ επέμενε σε ζητήματα όπως η διαμόρφωση της συνείδησης, ο χαρακτήρας της ιδεολογίας και φυσικά η πολιτική δράση. Πρόκειται για κοµβικές έννοιες της µαρξιστικής θεωρίας που η εγκατάλειψη και η υποτίµησή τους, στο όνοµα µάλιστα του «αυθεντικού µαρξισµού», συνιστά ουσιαστική στρέβλωση και διαστρέβλωσή του.

Ο καπιταλισμός, επομένως, δεν ανατρέπεται αφ’ εαυτού του, δεν καταρρέει από µόνος του. Ουδόλως εξάγεται ιστορικά, επιστηµονικά και εµπειρικά το συµπέρασµα ότι, τάχα, μέσα από τις κρίσεις του ο καπιταλισµός «αυτοκτονεί». Θέση που µερικοί «ευφυείς» προσπαθούν µε περισσή ευήθεια να τη χρεώσουν στο µαρξισµό. Και που νοµίζουν ότι έτσι γελοιοποιούν τους κοµµουνιστές. Αλλά το µόνο που κατορθώνουν είναι να ξεφωνίζουν τη δική τους αµάθεια.

Το συµπέρασµα δεν είναι ότι ο καπιταλισµός «θα» καταρρεύσει ούτε καν ότι «θα» ανατραπεί. Το συµπέρασµα είναι κάπως πιο σύνθετο και συνίσταται στο γεγονός ότι µέσα από αυτές τις καπιταλιστικές κρίσεις - που αποδεικνύεται ότι είναι αδύνατον να αποτραπούν ή να τιθασευτούν προς «όφελος της κοινωνίας» - επιβεβαιώνεται περίτρανα το πολιτικό πρόταγµα των κοµµουνιστών: Οτι, δηλαδή, ο καπιταλισµός δεν θα ανατραπεί «ντε και καλά», αλλά ότι «πρέπει» να ανατραπεί. Γιατί µόνο εφόσον ανατραπεί θα πάψει να αναπαράγεται µέσα από τις κρίσεις του, δηµιουργώντας νέες ερήµους φτώχειας και δυστυχίας στους λαούς. Και είναι μέσα ακριβώς από αυτό το «πρέπει» που, τελικά, γεννιέται η δυνατότητα της ανατροπής του, µε προοπτική µια κοινωνία χωρίς εκµετάλλευση και χωρίς τάξεις.

Η μεγαλοφυΐα του Μαρξ δεν είναι μόνο ότι «είδε» τη δυνατότητα αυτής της κοινωνίας, αλλά και ότι την θεμελίωσε επιστημονικά. Μια κοινωνία που η σηµερινή ασύλληπτη ανάπτυξη της τεχνολογίας και της επιστήµης την κάνει περισσότερο «ορατή» από ποτέ, όπως µεγαλοφυώς το είχε περιγράψει ο Αριστοτέλης: «Αν κάθε όργανο», έλεγε, «µπορούσε να κάνει τη δουλειά του, διατασσόµενο ή προαισθανόµενο από µόνο του όπως λέγεται για τα αγάλµατα του ∆αιδάλου ή τους τρίποδες του Ηφαίστου (...) αν λοιπόν οι σαΐτες ύφαιναν µόνες τους και τα πλήκτρα έκρουαν µόνα τους τις χορδές της κιθάρας, τότε ούτε οι αρχιτεχνίτες θα είχαν ανάγκη από βοηθούς ούτε οι αφέντες από δούλους» (Αριστοτέλης, Πολιτικά I).

Αυτό δηλαδή που ισχυρίζεται ο Μαρξ, και το οποίο επιβεβαιώνεται µέσα από τις διαρκείς καπιταλιστικές κρίσεις είναι ότι τελικά µόνο σε αυτή την «άλλη κοινωνία», στην κοµµουνιστική κοινωνία, υπάρχει η ελπίδα της απελευθέρωσης από τον καταναγκασµό. Στην κοινωνία όπου «η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός (θα) είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων» (Μαρξ - Ένγκελς, ΤοΜανιφέστο του Κοµµουνιστικού Κόµµατος, σελ. 48, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή). Στην κοινωνία όπου «ο πραγµατικός πλούτος (θα) είναι η ανάπτυξη της κοινωνικής ατοµικότητας» (Μαρξ, Χειρόγραφα, τόµος 2, σελ. 1.996, Κοινωνικές Εκδόσεις).

Σε µια τέτοια κοινωνία «το αληθινό βασίλειο της ελευθερίας αρχίζει εκεί που σταµατά η αναγκαιότητα, εκεί που η εργασία δεν µετατρέπεται σε εµπόρευµα, αλλά αποτελεί αυτοσκοπό και µέσο για να εκφράσει ο άνθρωπος τις πλούσιες δηµιουργικές του ικανότητες. Όταν η αναγκαστική εργασία αντικατασταθεί από τη δηµιουργική εργασία, όταν η ελευθερία του ενός ατόµου γίνει όρος και προϋπόθεση για την ελευθερία των άλλων ατόµων, τότε, µέσα στο κλίµα της γενικής ελευθερίας, που είναι η ουσία της ανθρώπινης φύσης, θα κάνει την εµφάνισή του ο καινούριος τύπος του ολοκληρωµένου ανθρώπου» (Από το «Νεανικά δοκίµια», Καρλ Μαρξ, Οικονοµικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα, σελ. 3, εκδόσεις Γλάρος).

Πώς, όμως, θα γίνει αυτό; Πώς ο ξεπερασµένος ιστορικά καπιταλισµός της κοινωνικής οπισθοδρόµησης, της κρίσης και της παρακµής, θα σταθεί δυνατό να ξεπεραστεί και πολιτικά, αφού ακριβώς αυτό είναι το ζήτηµα της πολιτικής πάλης στην οποία αφιέρωσε τη ζωή του και τη σκέψη του ο Μαρξ; Όχι, φυσικά, µε την προσµονή ότι ο καπιταλισμός θα «παραιτηθεί» ή θα «αποχωρήσει» οικειοθελώς. Αλλά µε τον τρόπο που σε γνήσια µαρξιστική-λενινιστική διάλεκτο διατύπωσε ο Βάρναλης: «Αιντε θύµα, άιντε ψώνιο,/ άιντε Σύµβολον αιώνιο!/ Αν ξυπνήσεις, µονοµιάς/ θά ρθει ανάποδα ο ντουνιάς».
---
*