Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

... πωλητές αντικομμουνισμού ...

*
Λιάνα Κανέλλη
***
*

Οι κομμουνιστέμποροι του... ήθους!

Το είδος ανθεί. Η αλλεργία που προκαλεί, σε μεγαλύτερη απ' ό,τι φαίνεται μερίδα του πληθυσμού, κλείνει μύτες, στόματα, πλεμόνια. Δεν είναι εποχιακό. Μήτε αποκλειστικά ελληνικό. Ομως εδώ, στον τόπο όπου οι ποιητές αποδίδουν μυροβολιά στα σκηνώματα των δίκαιων νεκρών του λαού, το είδος αυτό των πονηρών πολιτικών ανθών πολλαπλασιάζεται ταχύτατα. Είναι οι κομμουνιστέμποροι του ήθους των εκάστοτε καιρών. Τώρα, μάλιστα, είναι και της μόδας. Οπως πάντα συμβαίνει και δη στην τεχνολογικά εξελιγμένη εποχή, όταν η συλλογική κρίση, η συλλογική μνήμη, η ταξική, ακόμα και η εθνική συνείδηση κατακερματίζονται σε πίξελ της ανάγκης. Είναι ακριβώς τότε που εμφανίζονται οι κομμουνιστέμποροι ως πρωτοπορία στην ερμηνεία κάθε κακού. Πότε με την κουκούλα και το δείκτη του μαύρου σκοταδιού. Πότε μ' έναν ρητορικόν οίστρο. Αλλοτε μ' ένα ξεθαμμένο δήθεν ντοκουμέντο που σα μελάνι της σουπιάς κρύβει τα δικά τους κρίματα. Κινούνται πότε στο συν του καλού λόγου, που όμως σκοτώνει, και κάποτε στο φανταχτερό πλην του ψέματος, που εντυπώνεται ως πυροτέχνημα.

Οι κομμουνιστέμποροι είναι οι πλασιέδες, οι ατζέντηδες, οι μανατζαραίοι, οι πωλητές του αντικομμουνισμού! Εμφανίζονται με ή χωρίς γραβάτα παντού. Καθώς έχουν πάσο. Και σε μέσα, και σε μηνύματα, και σε θεσμούς, και σε κινήματα, σφραγισμένο από το σύστημα των ευγενών χορηγών του σύγχρονου καπιταλισμού, συχνά κατόχων διδακτορικού στη διαφημιστική αγορά της προπαγάνδας. Φέρουν στολή ιδεολογικής παραλλαγής και οποιοδήποτε χρήσιμο σήμα στο πέτο ή και σε τατουάζ άμα λάχει. Ιδού μερικά υποδείγματα ενδεικτικά κι αταξινόμητα λόγω περιορισμένου χώρου.

Δεξιός πολιτικός με μαύρες ρίζες μιλάει, μιλάει, μιλάει, στη Βουλή ή στην τιβί, πρακτικά απολογούμενος για την καταστροφή. Πετάει κι ένα «πληρώνουμε τη σοβιετική μορφή του κράτους που έχουμε, έρμαιο των συνδικάτων»! Για να πείσει ότι τα σοβιέτ έφεραν τα μνημόνια στη χώρα, πετάει κι ένα «σέβομαι τη συνέπεια και το ήθος του ΚΚΕ». Την ίδια στιγμή, τάχαμου ξαφνικά, κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και παίζει σε τίτλους, «η γνήσια φωτό του αποκεφαλισμένου Αρη». Το κάδρο ολοκληρωμένο απαιτεί εκτέλεση, καταδίκη και... σεβασμό στον κομμουνισμό. Διευκολύνει και το φασισταριό με το οποίο δεν ταυτίζεται εκτός απ' τον αντικομμουνισμό.

Αριστερός πολιτικός με κόκκινες ρίζες και μεγάλη αναγνωρισιμότητα. Απ' αυτούς που δεν κοκκίνιζαν όταν αποκαλούσαν «δεκεμβριανά» τα γεγονότα του '08 και ντουντούκιαζαν περί «εξέγερσης». Οταν αντιπαρατίθεται με όποιον τον πει κόκκινο, βγάζει φλύκταινες. Κι ύστερα προσβάλλεται που δεν κατανοούν όλοι ότι το δικό του κόκκινο είναι πολύχρωμο! «Δεν είμαι απόχρωση, είμαι ένα άλλο κόκκινο που όσοι δε βλέπουν είναι τυφλοί κι αρνούνται να περιβληθούν αριστερή χλαμύδα», πετάει. Κι άμα κουκουές εξεγερθεί απέναντι στον οπορτουνιστή, τότε αναλαμβάνει η αισθητική να κάνει το διαιτητή. Ποιος έχει το ήθος; Αυτός που το πήρε κι έφυγε, αυτός που το κράτησε κι έμεινε ή αυτός που το βρήκε και πήγε;

Οι κομμουνιστέμποροι είναι πριν και πρώτ' απ' όλα γευσιγνώστες του κομμουνιστικού ήθους. Στήνουν τους πάγκους τους, παίρνουν περισπούδαστο ύφος κι αποφαίνονται για την καλή χρονιά, π. Σ. ή μ. Σ. (Στάλιν, χωρίς ας πούμε τη μάχη του Στάλινγκραντ ένα πράμα) που βγήκε κομμουνιστικό κρασί με άρωμα ήθους. Αν τους πιστέψεις έχει καλώς. Θα δοκιμάσεις, αλλά δε θα πιεις και δη δε θα μεθύσεις. Ετσι και φωνάξεις πως το κρασί με σήμα το δρεπάνι και το σφυρί δε διατίθεται σε εμφιάλωση αντικομμουνιστική, σπαράζουν κι ολοφύρονται πως είναι παλαιό, ακριβό και δι' ολίγους εκλεκτούς αναγνωρισμένου ήθους. Μην το πιεις. Γιατί θα βλέπεις το φασίστα όπως είναι κι όχι ως δυστυχή ψυχασθενή και δε θα τον λυπηθείς παλιοκομμούνι.

Ο! tempora. O! mores!
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

... εδώ ο κόσμος καίγεται και...

*
Γιάννης Παντελάκης
***
*

Πολιτικοί και δημοσιογράφοι
πολύ συχνά είμαστε εκτός θέματος...

Το 2012, περίπου τρία εκατομμύρια νοικοκυριά στη χώρα μας, ζούσαν σε σπίτια με μη επαρκή θέρμανση. Ο αριθμός είναι εντυπωσιακός. Και δραματικός. Τον εδωσε στην δημοσιότητα χθες η Ελληνική Στατιστική Αρχή. Είναι σίγουρο, πως το 2013, τα νοικοκυριά αυτά θα έχουν αυξηθεί, θα μας το πει η ΕΛΣΤΑΤ του χρόνου !

Όταν διάβαζα αυτά τα στοιχεία, αναρωτιόμουν αν για όλους αυτούς τους ανθρώπους έχουν καμιά σημασία όσα παρακολουθούν στις τηλεοράσεις τους καθημερινά. Τα νάζια μερικών νεοδημοκρατών και πασόκων βουλευτών για την ημερομηνία λήξης του γάλακτος. Οι διαβεβαιώσεις Σαμαρά πως βγαίνουμε από τα μνημόνια. Οι ανέξοδες κραυγές της αντιπολίτευσης που θέλει να γίνει κυβέρνηση.

Αν ζεις σ ένα παγωμένο σπίτι, με πενιχρά ή καθόλου εισοδήματα και μηδενική προοπτική, μάλλον όλα αυτά που καταγράφονται στον καθημερινό δημόσιο διάλογο είναι γεγονότα άνευ σημασίας. Πολύ περισσότερο, όταν το παγωμένο σπίτι, είναι το λιγότερο που μπορεί να σου συμβεί. Είναι πολύ πιθανό, να είσαι ανασφάλιστος. 'Εχεις πολλές πιθανότητες να σου συμβεί αυτό, τα στοιχεία δείχνουν πως οι άνθρωποι που στερούνται ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής περίθαλψης φτάνουν τα 2,5 με 3 εκατομμύρια !

Να συνεχίσουμε; Να παραθέσουμε μερικούς ακόμα αριθμούς που δείχνουν όσα δεν μας αρέσουν; Μια έρευνα που έγινε σε σχολεία που ακολουθούν το πρόγραμμα «Διατροφή» (καθημερινά γεύματα σε 56.000 μαθητές), με 15.897 ερωτηματολόγια, έδειξε πως το 27% των μαθητών αντιμετωπίζει επισιτιστική ασφάλεια με ύπαρξη πείνας, το 37% επισιτιστική ασφάλεια χωρίς ύπαρξη πείνας, ενώ το 62% δεν εχει πάντα την οικονομική δυνατότητα να εξασφαλίσει καλή ποιότητα στα γεύματά του.

Ενώ έγραφα αυτό το κείμενο, από την ανοικτή τηλεόραση, ο παρουσιαστής διάβαζε τις ειδήσεις στο autocue. Βρέθηκε εναλλακτική πρόταση Τσαυτάρη - Χατζηδάκη για την ημερομηνία λήξης του γάλακτος, ικανοποιώντας τους βουλευτές «αντάρτες γάλακτος». Οι δύο μεγάλες Τράπεζες υπερκάλυψαν τις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου. Ο Νικήτας Κακλαμάνης δήλωσε οτι δεν θα παραιτηθεί από βουλευτής. Η Ρένα Δούρου αναφέρθηκε στην πρότασή της για το γήπεδο της ΑΕΚ.

Έχω την εντύπωση πως πολιτικοί και δημοσιογράφοι πολύ συχνά είμαστε εκτός θέματος...
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

... (παλιό) επετειακό κείμενο ...

*
stavrosx1
***
*

Η ιστορία δε θέλει τον ... Γερμανό της


Πολύς ντόρος έγινε αυτές τις μέρες για το βιβλίο του ιστορικού Β. Λάζαρη, που ισχυρίζεται πως ποτέ ο Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν σήκωσε τη σημαία της Επανάστασης στη μονή της Αγίας Λαύρας. Τόλμησε να πει, δηλαδή, ο άνθρωπος αυτό που ξέρει σχεδόν όλος ο κόσμος και αγνοεί ή θέλει να αγνοεί το επίσημο κράτος και ξεσηκώθηκαν ορισμένοι. Ορέ τι 'ναι αυτά, που ακούμε; Μας αμφισβητούν την πρωτιά;

Αλλά, αγαπητοί μου, γιατί εξάπτεστε;

Η ιστορία δεν είναι κινητό να θέλει ντε και καλά τον ...Γερμανό της. Το ότι η Επανάσταση δεν ξεκίνησε από την Αγία Λαύρα στις 25 του Μάρτη, το 'πε και ο αγαπητός Τρικούπης: "Ψευδής είναι η εν Ελλάδι επικρατούσα ιδέα, ότι εν τη Μονή της Αγίας Λαύρας ανυψώθηκε κατά πρώτον η σημαία της Ελληνικής Επαναστάσεως". Το διαλαλούσε και ο μπάρμπα - Γιάννης ο Σκαρίμπας. Γι' αυτό τον είχαν στην μπούκα οι "πεφωτισμένοι". Το επανέλαβε και ο Φωτιάδης.

Αυτό που σίγουρα, πάντως, έγινε στην Πάτρα και στα πέριξ ήταν η προσπάθεια των προυχόντων κοτζαμπάσηδων και δεσποτάδων να σβήσουν τη φλόγα της Επανάστασης και του λυτρωμού, που είχε ήδη ανάψει φωτιές στις καρδιές των ραγιάδων. Και το ζουμί βρισκόταν σε τούτο δω, που είπε ο Σ. Χαραλάμπης στη μάζωξη της Βοστίτσας (Αίγιο): "...Μα εμείς εδώ, αφού ξεκάνουμε τους Τούρκους, σε ποιον θα παραδοθούμε; Ο ραγιάς, άμα πάρει τα όπλα, δε θα μας ακούει πια και δε θα μας σέβεται και θα πέσουμε στα χέρια εκείνων που δεν μπορούνε να κρατήσουν το πιρούνι να φάνε". Κι έδειξε με ...ανωτερότητα καρδινάλιου τον αδελφό του Παπαφλέσσα: "Να, σαν αυτόν εδώ".

Ενώ αυτοί, βλέπεις, ήξεραν να κρατούν και πιρούνι και χουλιάρι. Γι' αυτό νοιάζονταν.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Πλάκωσαν Ζαϊμηδες και Μαυροκορδάτοι και φθάσαμε εδώ που φθάσαμε. Στη σύγχρονη ιστορία και για να περιοριστούμε στην Πάτρα, έχουμε τη δυναστεία των Παπανδρέου. Γέρος της "Δημοκρατίας" και Ανδρέας του "Σοσιαλισμού". Σ' αυτούς οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τις παρακάτω πρωτιές: Το λάβαρο της απελευθέρωσης το 1944 το ύψωσε στο Κάιρο ο Γ. Παπανδρέου, όπου έδινε τον αγώνα "του". Το λάβαρο της δημοκρατίας, στη συνέχεια, στην πλατεία Συντάγματος, παρουσία των εγγλέζικων τανκς, το σήκωσε ο ίδιος. Το λάβαρο του σοσιαλισμού στην Αθήνα, κάποια μέρα του Σεπτέμβρη (ούτε ο ίδιος δε θυμόταν πια πριν πεθάνει), το σήκωσε ο υιός Ανδρέας Παπανδρέου. Βέβαια, υπήρξαν και άλλα τέτοιου είδους λάβαρα, που υψώθηκαν κατά καιρούς στην Ελλάδα και είναι τόσα πολλά, που, για τον καθένα, ορισμένοι θέλουν τον ...Γερμανό τους. Κοινό τους χαρακτηριστικό: Ολοι ήξεραν να κρατούν καλά τα χουλιαροπήρουνα.

Καιρός είναι να γραφτεί με πάσα αλήθεια η ιστορία του τόπου μας απ' την αρχή. Απ' την εποχή του Μεγαλέξανδρου μέχρι σήμερα και να διδαχθεί στα σχολεία. Σε όλα. Και στης Αχαϊας.

Ζ. ΧΡΗΣΤΟΥ

Υ.Γ. Για την ιστορία, το λάβαρο του σοσιαλισμού υψώθηκε στις 3 του Σεπτέμβρη κάπου στην Αθήνα και συμπίπτει με την καθιέρωση του ...ζιβάγκο ως "σοσιαλιστικής" ενδυμασίας.
---
*

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

... για τον Έλληνα της (κοντής) μνήμης ...

*
stavrosx1
***
*

Τα πρόσωπα του χθες
και οι καρικατούρες του σήμερα
Χατζηδάκης...
Θεοδωράκης...
Αρης... 
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2014

... δημοσιογράφοι και ..."αχρήματη οικονομία" ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

Ο ρόλος των ΜΜΕ
και των δημοσιογράφων (1)


Με αφορμή την πρωτοβουλία του Νίκου Χατζηνικολάου να αφιερώσει την περασμένη Δευτέρα την τηλεοπτική του εκπομπή στον «Ενικό» στο ρόλο των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων, καταθέτουμε ορισμένες σκέψεις. Διευκρινίζουμε ότι όταν μιλάμε για τον ρόλο των ΜΜΕ (και των δημοσιογράφων) σε μεγάλο βαθμό το μυαλό μας βρίσκεται στα τηλεοπτικά ΜΜΕ, λόγω ακριβώς του κυρίαρχου ρόλου που διαδραματίζουν στο μιντιακό τοπίο.

Ξεκινάμε με ανορθόδοξο, ίσως, τρόπο. Παρακαλούμε την προσοχή σας στις δηλώσεις που ακολουθούν:

α) «Μια πρόσθετη υπηρεσία η οποία μας ζητήθηκε κάποια στιγμή που οι εκπρόσωποι της τρόικας - μετά την υπογραφή του μνημονίου - θέλησαν να επικοινωνήσουν με τα Μέσα Ενημέρωσης, ήταν να μας αναθέσουν να πάρουμε τηλέφωνα κάποιους δημοσιογράφους και να τους πούμε να πάνε την τάδε ώρα στη "Μεγάλη Βρετάνια" για να τους μιλήσουν οι άνθρωποι του ΔΝΤ».

β) «Κάποιες φορές, όταν μας το ζητούν οι πελάτες μας μπορεί να συμμετέχουν και ζητάμε δημοσιογράφους να συμμετέχουν σ' αυτό».

Αυτές ήταν δυο χαρακτηριστικές απαντήσεις που δόθηκαν κατά την εξέταση μάρτυρα (ειδικού σε θέματα επικοινωνίας) στην εξεταστική για τη «Ζήμενς», τον Ιούνιο του 2010. Απαντήσεις που αφορούσαν, η πρώτη σε επαφές του ΔΝΤ με ΜΜΕ και δημοσιογράφους, η δεύτερη σε επαφές δημοσιογράφων με «πελάτες», όπως η «Ζήμενς»...

«Πτώσεις από τα… σύννεφα»

Οι τοποθετήσεις αυτές και οι συζητήσεις που ακολούθησαν τότε (για την παροχή υπηρεσιών από εταιρείες δημοσίων σχέσεων και από δημοσιογράφους, ώστε η γερμανική πολυεθνική και το ΔΝΤ να «επικοινωνήσουν» τα μηνύματά τους στον ελληνικό λαό) έδωσαν την ευκαιρία σε ορισμένους να καμώνονται ότι...«έπεσαν από τα σύννεφα».

Βέβαια η πραγματικότητα είναι πως «από τα σύννεφα έπεσαν» (και «πέφτουν») μόνο αυτοί που τους αρέσει να προσποιούνται ότι «ζουν στα σύννεφα». Εμείς οι υπόλοιποι, που κατοικούμε στη Γη, κάτι διαισθανόμασταν…

Υποψιαζόμαστε, δε, ότι αυτού του τύπου η παροχή υπηρεσιών συνιστά την τυπική λειτουργία εκείνου του μοντέλου «επικοινωνίας» που έχει ανάγκη να βαφτίζει το «μαύρο – άσπρο».

Επιπλέον: Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε αν τέτοιες υπηρεσίες προσφέρονται από δημοσιογράφους στο πλαίσιο της «αχρημάτου οικονομίας». Λογικές οι επιφυλάξεις καθότι κάτι τέτοια δε συνηθίζονται. Αλλά πού ξέρεις πάλι, κάποιοι, όταν συκοφαντούν την κοινωνία και παριστάνουν τους εισαγγελείς εναντίον των εργατών, των ανέργων, των δασκάλων, των φαρμακοποιών, των χαλυβουργών, των δημοσίων υπαλλήλων και οποιουδήποτε δεν θεωρεί την τρόικα «ευλογία», μπορεί να το κάνουν γιατί είναι… ιδεολόγοι. Αυτό, μάλιστα, καθιστά την αθλιότητά τους μεγαλύτερη.

«Ενσωματωμένη δημοσιογραφία»

Πέραν, όμως, όσων υποπτευόμαστε και όσων διαισθανόμαστε, υπάρχουν και αυτά που γνωρίζουμε. Δεν περιμέναμε το ΔΝΤ, δηλαδή, ή τη «Ζήμενς», για να μάθουμε την ύπαρξη της λεγόμενης «ενσωματωμένης δημοσιογραφίας». Έχουμε ενημερωθεί σχετικά, εδώ και χρόνια - ειδικά δε κατά τη διάρκεια της απόβασης των Αμερικανών στο Ιράκ - για την αγαστή συνεργασία των πεζοναυτών με τους «ενσωματωμένους δημοσιογράφους» διεθνών ΜΜΕ και λοιπών «επικοινωνιακών πρακτορείων».

Δεν περιμέναμε, επίσης, την κάθοδο του ΔΝΤ στην Ελλάδα για να ψυλλιαστούμε τι (μπορεί να) συμβαίνει στις επαφές μεταξύ διεθνών οργανισμών με δημοσιογράφους. Άλλωστε, όπως αποκαλύφθηκε στην εφημερίδα «Ελ Μούντο» (31/5/1999), στις μυστικές εκθέσεις του ΝΑΤΟ, ένα από τα βασικά καθήκοντα της συμμαχίας είναι και τούτο: «Να εντοπιστούν εκείνοι οι δημοσιογράφοι κάθε χώρας που είναι ικανοί και να προσκληθούν σε συνάντηση, όπου θα εκθέσουν τις ιδέες τους πάνω σε τρόπους βελτίωσης του μηνύματος του ΝΑΤΟ προς την κοινή γνώμη κάθε χώρας».

Σημειώστε ότι τότε - στο πλαίσιο της «βελτίωσης του μηνύματος» - το ΝΑΤΟ βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία. Μετά από κάθε βομβαρδισμό, «διμοιρίες πρόθυμων δημοσιογράφων» παρομοίαζαν τα Στελθ, που πετούσαν πάνω από το Βελιγράδι, με «φτερά αγγέλων»! Ήταν την ίδια περίοδο που αποκαλύφθηκε το απόρρητο ΝΑΤΟικό έγγραφο στο οποίο το Συμβούλιο του ΝΑΤΟ καλούσε την Πολιτική Επιτροπή «να εξασφαλίσει ότι θα προσαρμόσει τα κεντρικά μηνύματα των κυρίων μέσων ενημέρωσης, όπως χρειάζεται» («Ριζοσπάστης», 8/5/99)...

Στα παραπάνω προσθέστε ότι η διοίκηση του αμερικανικού στρατού στο Ιράκ είχε προσλάβει την ιδιωτική εταιρεία «Lincoln Group» προκειμένου να πληρώνει διάφορες ιρακινές εφημερίδες για να δημοσιεύουν έτοιμα άρθρα που παρουσιάζονταν ως ρεπορτάζ και τα οποία εξήραν τη δράση των κατοχικών και ιρακινών δυνάμεων. Τα άρθρα πληρώνονταν από 50 δολάρια το καθένα...

Άραγε, όταν τέτοια κόλπα είναι γνωστά στο ΝΑΤΟ, λέτε στο ΔΝΤ ή στις «Ζήμενς» να είναι άγνωστα;... Έτσι, λοιπόν, στα πέντε χρόνια από την έναρξη της κρίσης και στα τέσσερα από το διάγγελμα του Καστελόριζου, στο φόντο των εξελίξεων που ακολούθησαν, θα ήταν μωρία να ισχυριστεί κανείς ότι οι μιντιακές μνημονιακές ερπύστριες δεν επανδρώθηκαν και από γυμνοσαλιαγκάκια που από τα στασίδια της ηλεκτρονικής λοβοτομής είχαν και έχουν αναλάβει (με ή χωρίς επαφές με το ΔΝΤ) να λερώνουν την έννοια της αλήθειας και να μαγαρίζουν τη δημοσιογραφία καθιστώντας την τσανακογλείφτη της εκάστοτε κυβέρνησης και της τρόικας.

«Μυστικά κονδύλια»

Κάθε φορά που αναθερμαίνεται η συζήτηση για το ρόλο των ΜΜΕ, πολύ λογικά τίθεται το ερώτημα: Και οι δημοσιογράφοι τι κάνουν; Γιατί δεν αντιδρούν στον κατήφορο; Και ακόμα: Τι γίνεται με όλες αυτές τις ιστορίες, με τα «παπαγαλάκια», με τα «βαποράκια», με τις λίστες εκείνων των δημοσιογράφων που «τα πιάνουν»;

Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο: Αν υπάρχουν δημοσιογράφοι που «τα πιάνουν», τότε υπάρχουν κάποιοι που τους «τα δίνουν». Ποιοι, λοιπόν, τα δίνουν και γιατί; Τι σχέση έχουν αυτοί οι «κάποιοι» με τα πολιτικά κόμματα; Πόσο ψηλά βρίσκονται στην πυραμίδα της πολιτικής εξουσίας; Ποιά συμφέροντά τους προωθούν με τα μαύρα λεφτά που μοιράζουν κάτω από το τραπέζι;

Ο τόπος είναι μικρός και όλοι, λίγο - πολύ, γνωριζόμαστε. Από το 1992 που δέσποζαν οι αναφορές στα «μυστικά κονδύλια» του υπουργείου Εξωτερικών, μέσω των οποίων σιτίζονταν δημοσιογράφοι (όπως ελέγετο), έχουν περάσει 22 ολόκληρα χρόνια. Έχουν αλλάξει τόσες κυβερνήσεις (Μητσοτάκης, Α.Παπανδρέου, Σημίτης, Καραμανλής, Γ.Παπανδρέου, Σαμαράς), όμως οι περίφημες λίστες ποτέ δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα.

Συνεπώς: Ή αδίκως «βούιζε ο τόπος», ή οι λίστες υπήρχαν και ...χάθηκαν, ή απλώς έχουμε ένα ακόμα κουκούλωμα...

Σταράτες κουβέντες…

Σήμερα στην ΕΣΗΕΑ είναι εγγεγραμμένοι περίπου 10.000 επαγγελματίες δημοσιογράφοι. Οι μισοί είναι άνεργοι. Οι υπόλοιποι, στην μεγάλη τους πλειοψηφία, εργάζονται σε συνθήκες «γαλέρας», κακοαμειβόμενοι, βρίσκονται στο πόδι 24 ώρες το 24ωρο, πολλές φορές χωρίς ασφάλιση, τελούν υπό τη δαμόκλειο σπάθη της εκάστοτε «γραμμής» του τάδε ή του δείνα εργολάβου στα ΜΜΕ, ζουν με το άγχος αν θα έχουν δουλειά την επόμενη μέρα. Αυτοί είναι, που συγκροτούν τις θανατερές στατιστικές με τα υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας από κάθε άλλο επαγγελματικό πεδίο στο χώρο των «εργατών του λόγου».

Φυσικά υπάρχει και μια μικρή μειοψηφία που συγκροτεί το «ανφάντ γκατέ» αυτού που θα λέγαμε «συστημική δημοσιογραφία». Ένα μέρος της χρησιμοποιεί τη δημοσιογραφία ως πασαρέλα συμμετοχής της στο κλαμπ των «VIPs». Ένα άλλο αποτελεί κρίκο της αλυσίδας του θεάματος. Ένα τρίτο υπηρετεί δυο και τρεις «αφεντάδες» ταυτόχρονα, όχι γιατί πρέπει να βγάζει το ψωμί της, αλλά γιατί έτσι εξασφαλίζει το παντεσπάνι της. Και φυσικά έχουμε το πολιτικό κομμάτι αυτής της κατηγορίας, το οποίο:

α) Την δική του υποκειμενική και βαθύτατα στρατευμένη στο σύστημα άποψη, που συμβαδίζει με τα συμφέροντα των ισχυρών και λειτουργεί μονίμως ως προπαγανδιστής της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας, την βαφτίζει «αντικειμενικότητα».

β) Πίσω από αυτές ακριβώς τις μπαλαφάρες περί «αντικειμενικότητας» υποδύεται τον «ελεγκτή της εξουσίας» ενώ στην πραγματικότητα είναι όχι μόνο βαστάζος, αλλά και μέρος της εξουσίας.

γ) Εκπροσωπεί τη ζωντανή απόδειξη της μεγάλης αλήθειας που με παρρησία είχε παραδεχτεί και ομολογήσει ο Σταύρος Ψυχάρης: «Δεν υπάρχουν όμως εφημερίδες (σσ: και πολύ περισσότερο τηλεοπτικά δίκτυα, συμπληρώνουμε εμείς) που να εκδίδονται για να εκφράζουν απόψεις διαφορετικές από εκείνες του ιδιοκτήτη τους ή να υπηρετούν αλλότρια συμφέροντα». Η θέση αυτή διατυπώθηκε νέτα-σκέτα στο «Βήμα της Κυριακής» (8/1/2012).

Δημοσιογράφοι: Θύματα και «θύτες»

Η πρώτη κατηγορία, οι εργάτες του λόγου, από άποψη θέσης, είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι, ουδεμία σχέση έχουν με τη δεύτερη κατηγορία, που όσοι την συγκροτούν, συμμετέχοντας στο τρίγωνο «οικονομική εξουσία - πολιτική εξουσία - μιντιακή εξουσία», μόνο καταχρηστικά μπορούν να καμώνονται τους τιμητές της τιμής του δημοσιογραφικού κόσμου.

Το ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, είναι: Γιατί η κοινωνία που η «συμπάθειά της» για τα ΜΜΕ και τους δημοσιογράφους βρίσκεται στο ναδίρ, που σέρνει τα μύρια όσα για τους «αλήτες, ρουφιάνους, δημοσιογράφους», διαμορφώνει αυτή την άποψη για τους δημοσιογράφους, όταν οι δεύτεροι, αυτοί που μόνο για την «τιμή» τους στο χρηματιστήριο της διαπλοκής μπορούν να μιλάνε, είναι τόσο λίγοι;

Πρέπει να είμαστε σαφείς σ' αυτό το θέμα: Η τίμια δουλειά της πλειοψηφίας των δημοσιογράφων - και εκείνων των εκδοτών που όταν σέβονται την αποστολή τους κατά βάση προέρχονται από τον δημοσιογραφικό κόσμο - είναι μεν η αναγκαία, αλλά δυστυχώς δεν είναι και η ικανή συνθήκη για μια δημοκρατική, αντικειμενική, πλουραλιστική ενημέρωση. Όπως δεν είναι η τίμια δουλειά των χιλιάδων γιατρών για να έχει ο λαός υπηρεσίες Υγείας ή η τίμια δουλειά των χιλιάδων δασκάλων για να έχει ο λαός Παιδεία.

Ο τόνος δίνεται από αυτούς που ελέγχουν τον Τύπο και κυρίαρχα από αυτούς που ελέγχουν τα τηλεοπτικά ΜΜΕ. Και τα τηλεοπτικά ΜΜΕ τα ελέγχει η οικονομική ολιγαρχία. Ισχύει παντού και όχι μόνο στην Ελλάδα (σσ: κάτι που το είχε «καταλάβει» πολύ καλά η κυβέρνηση Καραμανλή, όταν «τόλμησε» να πάει στην ΕΕ το νομοσχέδιο για τον «βασικό μέτοχο» και οι «αδέκαστοι» επίτροποι το έσκισαν πριν καν το δουν)…

Όσο, επομένως, θα είναι οι εργολάβοι, οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι και εν γένει οι κεφαλαιοκράτες που θα ελέγχουν τα κανάλια της ενημέρωσης, η αμεροληψία των πολλών δουλευτάδων του Τύπου ή των έντιμων εκδοτών, δεν είναι συνθήκη ικανή ώστε να εξασφαλίζεται στη δημοσιογραφία η δυνατότητα να παίξει το ρόλο της, στο πλευρό της κοινωνίας και της αλήθειας.

«Πολίτης Κέιν»

Όταν το κουμάντο στο χώρο του Τύπου, και όχι μόνο, διαμορφώνεται με τους όρους που περιέγραφε ο Όρσον Ουέλς στον «Πολίτη Κέιν», ήδη από το 1941, τότε όσοι «Τερτσέτηδες» και «Πολυζωίδηδες» κι αν υπάρχουν στο χώρο της δημοσιογραφίας (σσ: τέτοιοι υπήρχαν και θα υπάρχουν σε όλες τις συνθήκες), ας μην υπάρχουν αμφιβολίες: Θα κατισχύσει εκείνος που εκπροσωπεί την ισχύ των μίντια και τη διαβρωτική φύση της εξουσίας.

Που σημαίνει ότι: Αν τα συμφέροντα της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας είναι με το Μνημόνιο, τότε όσο κι αν τρέξει ο ρεπόρτερ για να καλύψει αντικειμενικά την απεργία, τη διαδήλωση, την κινητοποίηση ενάντια στο Μνημόνιο, εκείνο που θα μεταδοθεί το βράδυ ως είδηση θα είναι «ζήτω το Μνημόνιο, κάτω οι ταραξίες». Αν τα συμφέροντα της διεθνούς ελίτ εξυπηρετούνται από τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, την ώρα που ο λαός θα πληρώνει «αθανάτους», ταυτόχρονα θα υφίσταται και την πλύση εγκεφάλου για το «εθνικό ολυμπιακό ιδεώδες». Ας αγανακτεί η κοινωνία με τις τράπεζες όσο θέλει. Αυτό που θα πλασαριστεί σαν «είδηση» θα είναι η «ανάγκη να ανακεφαλαιοποιηθούν». Ας φωνάζει η κοινωνία για τις αυξήσεις στα διόδια από το πρωί μέχρι το βράδυ. Αν θυμηθείτε ένα ρεπορτάζ στο «Mega» στα 25 χρόνια που εκπέμπει που να καταγγέλλει τις αυξήσεις στα διόδια, τρυπήστε μου τη μύτη…

*

Υστερόγραφο: Τα παραπάνω, φυσικά, κάθε άλλο παρά μειώνουν την απαίτηση από τον δημοσιογράφο να ασκεί το ρόλο του με αξιοπρέπεια. Κάθε άλλο παρά τον απαλλάσσουν από το καθήκον της ηθικής – επαγγελματικής αρτιότητας. Κάθε άλλο παρά αναιρούν το στοιχείο της προσωπικής ευθύνης οποιουδήποτε παίρνει ένα μαρκούτσι στο χέρι και δεν ξέρει τι λέει, ή αρπάζει έναν υπολογιστή και δεν ξέρει τι γράφει. Κάθε άλλο παρά αμφισβητούν το ουσιαστικό νόημα όσων έγραφε ο Καμύ το 1939, όταν στο μανιφέστο του για τον «ελεύθερο δημοσιογράφο» εξαιρούσε τη δημοσιογραφία που υπηρετεί τη «σαθρή ανοησία», την «οργανωμένη νωθρότητα» και την «επιθετική βλακεία».Αντίθετα, τα προηγούμενα, καταδεικνύουν ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: Ότι στο πλαίσιο της συστημικής λειτουργίας του Τύπου, που ορίζεται από το ιδιοκτησιακό του καθεστώς, ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος για τους δημοσιογράφους να μετατραπούν, είτε ενσυνείδητα είτε εξ αντικειμένου, σε μέρος του προβλήματος.
(Συνεχίζεται…)


---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

... διότι περί του ΠΑΣΟΚ πρόκειται ...

*
Στάθης
***
*

Ποταμός Γουλιμής

Τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές το «ποτάμι» του κ. Σταύρου Θεοδωράκη βρίσκεται στο 10%! Και η στάθμη ανέρχεται!! Ώσπου να τελειώσετε την ανάγνωση αυτού του πονήματος το ποτάμι θα έχει φτάσει στο 20% !!! Νιαγάρας ο Σταύρος.
Το κόμμα που εμετρήθη (δημοσκοπικώς) πριν καν να γεννηθεί, που εμετρήθη χωρίς καν να ζυγισθεί, εισβάλει ορμητικό στην πολιτική σκηνή όπως ο χείμαρος του Ποδονίφτη, όταν έχει βρέξει καρέκλες, και απειλεί να σαρώσει ό,τι σάπιο το γέννησε.
Έτσι, χωρίς ιδρυτική διακήρυξη, χωρίς καταστατικό, χωρίς ιδεολογία, χωρίς πρόγραμμα – κάτι δηλαδή σαν εκπομπή της Μαρίας Ρεζάν χωρίς τη Μαρία Ρεζάν – ο φουσκωμένος ποταμός Σταύρος διαβαίνει τον Γρανικό κι απειλεί να φθάσει ως τα Γαυγάμηλα σαρώνοντας στο διάβα του το σάπιο κατεστημένο στο οποίον τόσα χρόνια σύχναζε (δεν θα πω ανήκε, διότι είναι βαριά κουβέντα, και τις βαριές κουβέντες ο Σταύρος δεν τις σηκώνει). Για παράδειγμα : ποιός Σημίτης; ποιός Γιωργάκης; πού τους είδα, πού τους ξέρω! – ίσως να με ξέρουν εκείνοι! Πρόβλημά τους,
«εγώ δεν είμαι υποχείριο» λέει ο Σταύρος. «Εγώ είμαι επιτυχημένος δεν είμαι λούζερ, ποιανού να γίνω υποχείριο;».
Πράγματι ! Ο Σταύρος είναι υπεράνω δεξιάς και αριστεράς – αυτά είναι πράγματα ντεμοντέ. Απλώς όπως λέει «θα κλέβει ιδέες πότε απ΄την αριστερά πότε απ΄τη δεξιά» και θα πορεύεται
σαν φούσκα μέσα στην εποχή της φούσκας, όπου φυσάει ο άνεμος. Πολύ βολικό. Όσο βολική ήταν και η έως τώρα διαδρομή του κ. Σταύρου Θεοδωράκη, «αντισυστημικός» στα εύκολα, όπως για τα προβλήματα των τσιγγάνων ή των γκέι (χωρίς να τα υποτιμώ), συστημικός όμως ως τα μπούνια για τα χοντρά προβλήματα, όπως το μεροκάματο, τα μνημόνια, η εθνική ανεξαρτησία, οι αυτοκτονίες και άλλα «λαϊκιστικά»! Άπαγε!
το κόμμα του Σταύρου δεν έχει σχέση με τέτοιες βαρβατίλες, είναι κάτι σαν ΜΚΟ, σαν ψόφιο λάιφ στάιλ που δεν έχει βρωμίσει ακόμα, ένα κίνημα «καθώς πρέπει αγανακτισμένων», με τις απαιτήσεις ενός λαού που έχει τη «δυστυχία να είναι Έλληνας», ενός λαού που αρνείται να σιχαθεί τον εαυτό του
και να γίνει σλόγκαν, διαφημιστικό σποτ, ατάκα, αντί να μαζεύεται στις πλατείες, όπως οι τρισκατάρατοι αγανακτισμένοι και να εκδηλώνει τον πόνο του, την οργή του, το θόλωμά του, την αγωνία του, χωρίς κανέναν στυλ
χωρίς να΄χει ένα image, βρε αδερφέ, χωρίς να πουλάει κάποια μούρη- δες τον Σταύρο με τι άνεση μιλάει στους δημοσιογράφους πηγαίνοντας πάνω-κάτω, μια εικόνα χίλιες λέξεις
κυρίως όταν αυτές οι χίλιες λέξεις δεν υπάρχουν.
Κυρίως όταν απλώς επαναλαμβάνεις πεθαμένα κλισέ που τριάντα χρόνια τώρα νεάζουν - ένας σοβαροφανής Μπέπε Γκρίλο που την πέφτει στον Μπερλουσκόνι που τον γέννησε.
Διότι αυτό είναι το κόμμα του Σταύρου: ένα απότοκο του εκφυλισμού της δημοκρατίας. Μια ακόμα απόπειρα αποπολιτικοποίησης της πολιτικής. Ένα παρεάκι που ζει στον μικρόκοσμό του και απαρτίζεται από ανθρώπους που κολακεύουν ο ένας τον άλλον ότι είναι επιτυχημένοι και όχι λούζερ.
Είναι το κόμμα αυτό ένα ακόμα παραλήρημα της κεντροαριστεράς που ψυχορραγεί ανάμεσα στους 58 της Ελιάς, τους 30 του Σταύρου, τους 101 της ΔΗΜΑΡ και τα 101 ντόπερμαν των αφεντικών στα ΜΜΕ. Πολιτικά σχήματα που, αφού χρεοκόπησαν τη χώρα κι αλάλιασαν τον λαό, προσπαθούν τώρα να διασωθούν και αλληλοπνίγονται - μοιάζουν
όλα αυτά όχι σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ, αλλά σαν μια γούρνα όπου πλατσουρίζει μέσα της πικρόχολος τις γέρων, πεπεισμένος ότι είναι το άλας της γης και το αθάνατο νερό της αλαζονείας.
Το σύστημα που έκανε την Ελλάδα (και την Ευρώπη) μπάχαλο, στην Ελλάδα πνέει τα λοίσθια - πολλά τα απόνερα, δεν τα βλέπω ποτάμι. Ευτυχώς, διότι τέτοιο ποτάμι μόνον Αχέροντας θα μπορούσε να ‘ναι, να πνίγει μέσα του «αγανακτισμένους» και «λαϊκιστές» κι όλο εκείνο το λαϊκό καρκατσουλιό που δεν μπορεί να φάει ένα σατομπριάν, χωρίς να μπερδέψει τα μαχαιροπίρουνα καθώς και τις χρονιές που το κρασί της Αλσατίας ήταν άξιο να το πιει ο Μπαρόζο

Όπως και να ‘χει, αντί Παπανδρέου, ο Σημίτης, αντί Σημίτη ο Γιωργάκης, αντί Γιωργάκη ο Βενιζέλος, αντί Βενιζέλου ο Σταύρος, μια πορεία του ΠΑΣΟΚ (διότι περί του ΠΑΣΟΚ και των παρενδύσεών του πρόκειται) προς τα κάτω, από τον Τρικούπη στον Γουλιμή, ή, αν προτιμάτε, από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στον Κληκλή, ένα άγος που έφαγε τα ψωμιά του, αφού πρώτα κατασπάραξε το σώμα της πατρίδας...
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

... αχ, ρε Γουτεμβέργιε ...

*
Άρης Χατζηστεφάνου
***
*

Μην πυροβολείτε τους τυπογράφους


Οι φωνές που ζητούν την καταδίκη των εκδοτών του βιβλίου του
Δ. Κουφοντίνα μοιάζουν βγαλμένες από την εποχή του Γουτεμβέργιου

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι να κάψεις ένα βιβλίο και ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που κυκλοφορούν με σπίρτα»
Ρέι Μπράντμπερι, Fahrenheit 451
Έχετε μόλις ανακαλύψει μια συσκευή που θα ανατρέψει ό,τι γνωρίζει η ανθρωπότητα για τη διάδοση της γνώσης και πρέπει να αποφασίσετε ποιο θα είναι το πρώτο σας μήνυμα;

Ο Γουτεμβέργιος, όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με αυτό το ερώτημα το 1439 (και αφού πρώτα δοκίμασε την πρέσα του με μια γερμανική ποιητική συλλογή), αποφάσισε να τυπώσει την Αγία Γραφή. Η πράξη του, αν και φαίνεται οπισθοδρομική, σήμερα θα χαρακτηριζόταν «τρομοκρατική». Δίνοντας σε ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού τη δυνατότητα να συγκρίνουν το «εγχειρίδιο» της πίστης τους με τα ψευδή κηρύγματα της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, τοποθέτησε μια βόμβα στα θεμέλια του παλαιού καθεστώτος και βοήθησε όσο λίγοι στην ανάδειξη της νεαρής τότε αστικής τάξης.

Αρχικά, η ρωμαιοκαθολική εκκλησία αντιμετώπισε θετικά τα πρώτα βιβλία καθώς πίστευε ότι θα έχουν περιορισμένη διάδοση και θα παραμείνουν ένα όμορφο εργαλείο στα χέρια της άρχουσας τάξης. Ο Μπαρτολομέο Πικολομίνι, λόγου χάρη, που στη συνέχεια θα γινόταν ο Πάπας Πίος Β’, ενημέρωνε τον καρδινάλιο Καρβαχάλ, το 1455, ότι τα βιβλία με την Αγία Γραφή είναι εξαιρετικά ευανάγνωστα και πως «η εξοχότητά του θα μπορούσε να τα διαβάσει ακόμη και χωρίς γυαλιά». Όταν βέβαια το εκκλησιαστικό κατεστημένο παρατήρησε την ταχύτητα εξάπλωσης της τυπογραφίας, η εξουσία του Βατικανού βρισκόταν ήδη αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη απειλή στην ιστορία της.

Δεδομένου ότι για προφανείς λόγους δεν μπορούσε να στραφεί εναντίον του «συγγραφέα» της Βίβλου, άρχισε τις διώξεις των τυπογράφων. Και αν το μίσος φούντωνε γι’ αυτούς που απλώς τύπωναν την Αγία Γραφή, εύκολα υποθέτει κανείς τι γινόταν με τα βιβλία που αμφισβητούσαν ευθέως την αριστοκρατία και το φεουδαρχικό σύστημα.

Όπως εξηγούσε η μεγάλη Αμερικανίδα ιστορικός Ελίζαμπεθ Αϊζενστάιν, αντίθετα με ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα, «εκείνη την εποχή κυνηγούσαν περισσότερο τους τυπογράφους που εξέδιδαν απαγορευμένα κείμενα παρά τους συγγραφείς των κειμένων». Αυτό που ενοχλούσε, όπως θα έλεγε και ο Μάρσαλ ΜακΛούαν, ήταν το μέσο και όχι το μήνυμα. Η Αϊζενστάιν περιγράφει στα κείμενά της μια χαρακτηριστική επιστολή που είχε στείλει τον 17ο αιώνα ο κυβερνήτης της Βιρτζίνια στους ανωτέρους του στην Αγγλία: «Δόξα τω Θεώ» έλεγε «που δεν έχουμε τυπογραφία στη Βιρτζίνια. Και για όσο είμαι κυβερνήτης, δεν θα υπάρξει τυπογραφία εδώ».

Η εκτύπωση βιβλίων λοιπόν, σύμφωνα με την Αμερικανίδα ιστορικό, έγινε συνώνυμο της επαναστατικής διάθεσης που εξέφραζε τότε η αστική τάξη. Πίσω από την επίθεση στους τυπογράφους κρυβόταν η σύγκρουση δύο διαφορετικών συστημάτων παραγωγής που έδιναν τις πρώτες μάχες για την κυριαρχία τους.

Όσο παράδοξο και αν ακούγεται, η κριτική που ασκείται τις τελευταίες ημέρες στον εκδοτικό οίκο αλλά ακόμη και στους επιμελητές του βιβλίου του Κουφοντίνα θυμίζει πολύ το κλίμα της θεοκρατικής Ευρώπη του Μεσαίωνα και των πρώτων χρόνων του Διαφωτισμού. Εδώ δεν έχουμε φυσικά ούτε επαναστατικούς ανέμους ούτε ευθεία αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος. Εχουμε όμως τόσο ισχυρές δόσεις σκοταδισμού που δεν είχαμε δει από την εποχή του Μεσαίωνα.

Μην μπορώντας να πλήξουν τον ίδιο τον συγγραφέα (όχι γιατί είναι ο θεός αλλά γιατί είναι ήδη στη φυλακή), οι επικριτές του στρέφουν τα βέλη τους προς αυτούς που μεταφέρουν τις ιδέες του. Η «επαναστατικότητα» του κειμένου (ή η έλλειψη αυτής) μας είναι εδώ εντελώς αδιάφορη, όπως ήταν και στην περίπτωση της Αγίας Γραφής (αρκετοί θα συμφωνήσουν άλλωστε ότι κάθε τρομοκρατική πράξη, ακόμη και αν γίνεται στο όνομα του λαού, είναι εκ προοιμίου εξίσου αντιδραστική με ένα θρησκευτικό κείμενο, αφού τελικά στρέφεται εναντίον των λαϊκών συμφερόντων). Αυτό που ενδιαφέρει όμως τους επικριτές είναι να πλήξουν το ίδιο το δικαίωμα στην αναπαραγωγή μιας πληροφορίας ή μιας ιδέας. Πόσο απέχει όμως αυτή η πρακτική από το κάψιμο των βιβλίων στη ναζιστική Γερμανία;

Η Ελλάδα έχει γνωρίσει αρκετά περιστατικά φίμωσης συγγραφέων – από το κορυφαίο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Ν. Καζαντζάκη μέχρι το όχι και τόσο κορυφαίο «Μν» του Μίμη Ανδρουλάκη ή ακόμη και το λεξικό του Μπαμπινιώτη με το λήμμα Βούλγαροι και την αναφορά στους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Σε όλες τις περιπτώσεις όμως, η κριτική εστιαζόταν στο πρόσωπο του συγγραφέα και όχι του εκδότη.

Γιατί όμως να περιμένει κανείς μια διαφορετική στάση στην Ελλάδα του 2014 μ.Χ.; Αν το ΠΑΣΟΚ κατάφερε, με τις προληπτικές προσαγωγές, να ξαναγυρίσει τη χώρα στην εποχή πριν από το 1215 μ.Χ., όταν παρουσιάστηκε η Magna Carta, και αν η Ν.Δ. απαγορεύει τις συγκεντρώσεις, όπως έκανε ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής (γνωστός και ως Γουλιέλμος ο Μπάσταρδος) το 1066 μ.Χ., γιατί να μη ζητήσει κανείς και τον περιορισμό της έκδοσης βιβλίων;
---
*

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

... του "Ποταμιού" η θολή ιδεολογική κοίτη ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*
Πολύ σαβούρα στο "Ποτάμι"...

Παρατήρηση πρώτη: Μεταξύ φίλων, είτε υπό την στενή και ουσιαστική έννοια, είτε υπό την ευρεία και τυπική έννοια, οι πιο φιλικές είναι οι καθαρές κουβέντες.


*

Παρατήρηση δεύτερη: Ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης σε άρθρο του στα «Νέα» ανάμεσα στους λόγους που εξέθεσε για την απόφασή του να προχωρήσει στην συγκρότηση πολιτικού κόμματος ήταν και η «πολιορκία» που δεχόταν από τους θαυμαστές του: «Μπες μπροστά ρε Σταύρο. Εσένα σε ξέρει ο κόσμος. Μήπως καταφέρουμε να αλλάξουμε κάτι». Έτσι γράφει ότι του είπαν...

Δεν ξέρουμε αν αυτός είναι επαρκής λόγος για τη δημιουργία κόμματος. Να σε ξέρει ο κόσμος. Και τον Σεφερλή τον ξέρει ο κόσμος. Και τον Γιώργο Αυτιά. Και τον Βαμβακούλα. Ίσως πάλι αδικούμε τον κ. Σταύρο Θεοδωράκη δίνοντας υπέρμετρη σημασία σε μια φράση του που τον εμφανίζει τρόπον τινά να ενδίδει στις απαιτήσεις και στις πιέσεις του κόσμου να κατέλθει στον πολιτικό στίβο. Είναι όμως μια εξήγηση που σε συνδυασμό με την ονομασία του φορέα («Ποτάμι») ομολογούμε ότι μας ανακάλεσε στη μνήμη σκηνές από την ταινία «Τύφλα να έχει ο Μάρλον Μπράντο». Εκεί ακουγόταν και το παρακάτω ποιηματάκι :

«Ησυχο - ήσυχο το ποταμάκι/ αργοκυλάει το γαλάζιο το νεράκι/ και τραγουδάει την αγάπη τη χρυσή/ μιας κι ήρθες αγαπούλα μου εσύ».

Η διαφορά είναι ότι στην ταινία ο Θανάσης Βέγγος δεν είχε, τελικά, ενδώσει στην «πολιορκία» που του ασκούσε το «ποταμάκι»:

*

Παρατήρηση τρίτη: Παρακάμπτουμε το γεγονός ότι το «Ποτάμι» εμφανίστηκε την ακριβώς επόμενη μέρα του μαραζώματος της «Ελιάς» και της επανενατένισης από τις συνιστώσες της των 58 σημείων του θολού τους ορίζοντα.

Παρακάμπτουμε τις αναφορές που βλέπουν στο εγχείρημα από «Μπεπεγκριλισμό» και «τηλεμάρκετινγκ» έως αναπαλαίωση του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» σε μεταπολιτική «απολιτίκ» συσκευασία.

Κρατάμε το προφανές: Ο καθένας έχει δικαίωμα να τοποθετείται και να δρα πολιτικά ανά πάσα στιγμή και με όλους τους τρόπους. Να θέτει υποψηφιότητα σε αυτό που ονομάζεται «κεντρική πολιτική σκηνή». Το τί φυτρώνει, φυσικά, στην κεντρική πολιτική σκηνή προσδιορίζεται και σχετίζεται άμεσα με την εκάστοτε εποχή και τις εκάστοτε συνθήκες. Στις μέρες μας πρώτο τραπέζι στην πολιτική πίστα έχουν πιάσει από τον Άδωνι Γεωργιάδη μέχρι τον Γιακουμάτο κι από τον Κωνσταντινοκάτι του ΠΑΣΟΚ μέχρι τους «Καιάδες». Στον Σταύρο Θεοδωράκη θα κολλήσουμε τώρα;

Εν ολίγοις: Στην κεντρική πολιτική σκηνή υπήρξε Ελευθέριος Βενιζέλος. Αλλά αυτό δεν απέτρεψε να υπάρξει ούτε Κλη-κλης ούτε Ευάγγελος Βενιζέλος. Υπήρξε Τρικούπης. Αυτό δεν απέτρεψε να υπάρξει και Γουλιμής. Υπήρξε Αντρέας και Γεώργιος Παπανδρέου. Αυτό δεν απέτρεψε να υπάρξει και Γιώργος Παπανδρέου. Υπήρξε και Μίκης Θεοδωράκης. Γιατί όχι και Σταύρος...


Παρατήρηση τέταρτη: Στην πολιτική (και όχι μόνο) τίποτα, είτε μιλάμε για «ποτάμια» είτε για «λίμνες», είτε για «βουνά» είτε για «λαγκάδια», δεν προκύπτει από παρθενογέννεση. Κατά τεκμήριο, δε, όσοι επαγγέλλονται με όρους διαφημιστικής εμμονής τη «νιότη», τη «φρεσκάδα» το «άφθαρτο» και τον «αντικομφορμισμό» τους, συλλαμβάνονται επ’ αυτοφώρω να κουβαλάνε επάνω τους όλη τη σκουριά ενός παρελθόντος που προσπαθεί να μεταμφιεστεί για να επιβιώσει και στο μέλλον.

Θεωρίες, για παράδειγμα, του τύπου «είμαστε και αριστεροί αλλά ασπαζόμαστε και φιλελεύθερες ιδέες» έχουν ξανακουστεί από τον κ. Γιώργο Παπανδρέου όταν έλεγε ότι «έφερα το ΔΝΤ στην Ελλάδα και τώρα είμαι περισσότερο σοσιαλιστής»!

Θεωρίες για το Μνημόνιο που το παρουσιάζουν σαν «αναγκαίο κακό», ακόμα κι αν ηχούν διαφορετικά όταν τις λέει ο Στουρνάρας με γραβάτα απ’ όταν τις λέει ο Σταύρος με σακίδιο, στην ουσία τους, όμως, είναι μεταξύ τους ίδιες...

*

Παρατήρηση πέμπτη: Ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης κουβαλάει – εξ αντικειμένου – ως εφόδιο της πολιτικής του σταδιοδρομίας την δημοσιογραφική του διαδρομή. Μάλιστα ακούσαμε (στην «Ελληνοφρένεια») ότι διακατέχεται από την άποψη πως η δημοσιογραφία πρέπει να βρίσκεται απέναντι στους ισχυρούς, στις εξουσίες, στους εξουσιαστές. Έχει πει επιπλέον ότι αν τέτοια ήταν η δημοσιογραφία τη δεκαετία του ’90, σήμερα αλλιώς θα ήταν τα πράγματα στη χώρα.

Αν αυτό συνιστά αυτοκριτική για το γεγονός ότι το 1999, κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας, ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης εξέδωσε το περιοδικό που διεύθυνε, το 
«ΚΛΙΚ», με εξώφυλλο την αμερικανική σημαία ως πρόταση «αριστερής» ενατένισης του «αντιεξουσιαστικού» ΝΑΤΟ, τότε πάει καλά...

Πάντως το ποια είναι η στάση ενός δημοσιογράφου απέναντι στην εξουσία δεν προσδιορίζεται από (τις πολύ ωραίες) εκπομπές για την Κούνεβα ή για τον χαμό του Παύλου Φύσσα. Προσδιορίζεται από άλλες εκπομπές. Για να θυμηθούμε μία, θα αναφέρουμε σαν παράδειγμα εκείνη τον Νοέμβρη του 2011 που δεν απείχε και πολύ από αυτό που θα αποκαλούσαμε «μακιγιάζ» της κυβέρνησης του τραπεζίτη Παπαδήμου.

Επιμένουμε, μάλιστα, διπλά σε εκπομπές όπως εκείνη, γιατί σε τέτοιες εκπομπές αναδεικνύεται και κάτι ακόμα: Ποια «Αριστερά» επιλέγει κανείς να θεωρεί «πρωταγωνιστή». Δεν θα συμφωνήσουμε ότι προδιαθέτει για κάποια «αλλαγή» το είδος της «Αριστεράς», όπως την εννοεί ο κύριος Ψαριανός, που κλήθηκε τότε να συμβάλει στην ανάδειξη σαν υπέρτατου αγαθού εκείνης της «εθνικής ενότητας» στην κολυμπήθρα της οποίας «εξαγνίζονται» τα πάντα: Από τα Μνημόνια μέχρι η ακροδεξιά (που τότε συγκυβερνούσε μέσω του ΛΑΟΣ)...

*

Παρατήρηση έκτη: Κάθε πολιτική πρόταση προσδιορίζεται και από τα πρόσωπα που την υπηρετούν. Αυτό το αναγνωρίζει ο ίδιος ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης παρουσιάζοντας τους συνεργάτες και υποστηρικτές της προσπάθειάς του. Δεδομένου ότι το «Ποτάμι» έχει μια θολή ιδεολογική κοίτη, αυτό είναι ένα γεγονός που επιβάλει να ψάχνει κανείς όλες τις εκδοχές για το ποια θα μπορούσε να είναι η κατάληξή του.

Δεν λέμε ότι η κατάληξή του θα προσδιοριστεί από όσα θα αναφέρουμε παρακάτω. Λέμε όμως ότι αφού το «Ποτάμι» έχει κωπηλάτες πρέπει να ξέρουμε τι σόι κουπί τραβάνε μερικοί από αυτούς. Η΄ πόσο επιρρεπείς είναι στην ρότα του καιρού. Ή πόσο έχουν μεταβάλει απόψεις για προηγούμενες σκέψεις τους σε σχέση με την τωρινή πολιτική τους πρόταση.

Θεωρούμε αναγκαίο, επίσης, να επισημάνουμε εκ προοιμίου ότι το κείμενο που θα ακολουθήσει θα σας προκαλέσει ανατριχίλα. Το αναδημοσιεύουμε γιατί πιστεύουμε βαθιά ότι όπως - κατά τον Μαρξ - το έγκλημα πρέπει να καθίσταται όσο πιο ατιμωτικό γίνεται μέσω της δημοσίευσης και της ανακοίνωσής του, το ίδιο ακριβώς ισχύει με την ξεφτίλα και με τη «μαυρίλα». Το αναδημοσιεύουμε γιατί πιστεύουμε, επιπλέον, ότι είναι απαραίτητο να θυμόμαστε το πώς διαμορφώθηκε η κυρίαρχη προπαγάνδα του συστήματος την περίοδο της επιβολής του Μνημονίου. Σημείωση πρώτη: Το κείμενο αυτό γράφτηκε τον Απρίλη του 2010, λίγα 24ωρα πριν από την ψήφιση του Μνημονίου. Σημείωση δεύτερη: Πρόθεση του συντάκτη του ήταν να κοινοποιήσει σκέψεις (ή μήπως και συστάσεις;) σχετικά με το «πώς» το πολιτικό σύστημα έπρεπε να κινηθεί «για τα μέτρα που θα ανακοινωθούν τα επόμενα 24ωρα». Μετά την αναγκαία εισαγωγή, πάμε στο συγκεκριμένο κείμενο (σ.σ.: Παρακαλούμε την προσοχή σας):

«Να κάνουμε εκλογές; Δεν είμαστε αυτόχειρες. Άρα τι μένει; Μια κυβέρνηση σαν εκείνη του Κωνσταντίνου Καραμανλή τον Ιούλιο του 1974, από όλους τους πολιτικούς χώρους. Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να έχει έκτακτες εξουσίες, για να το πω πιο απλά η χώρα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης χωρίς δικτατορία αλλά ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν "εκτός" ή να ερμηνευτούν ανάλογα. Εκδηλώσεις σαν κι εκείνες του ΠΑΜΕ στον Πειραιά πρέπει να δίνεται η δυνατότητα να κηρύσσονται αμέσως παράνομες με διαδικασίες αυτοφώρου, πρέπει να περιοριστεί το δικαίωμα της απεργίας αλλά και της διαμαρτυρίας σε ευαίσθητους τομείς(...). Στο Βέλγιο πριν μερικά χρόνια μια τέτοια κυβέρνηση συνασπισμού προχώρησε σε αναστολή ορισμένων συνταγματικών διατάξεων για ένα διάστημα (...)»...

Η ελεγεία υπέρ της επιβολής του ...δημοκρατικού «γύψου», που μόλις διαβάσατε, φέρει την υπογραφή «Τάσος Τέλογλου». Δημοσιεύτηκε με ημερομηνία «28/4/2010» και ώρα «10:20:31 π.μ.» στο ηλεκτρονικό σάιτ «Protagon.gr» που αποτελεί την ιντερνετική εκδοχή της τηλεοπτικής εκπομπής «Πρωταγωνιστές» του κ. Σταύρου Θεοδωράκη (MEGA).

Στο άνωθεν «μανιφέστο», βλέπετε πόσο περίτεχνα είχε εισαχθεί η λέξη «δικτατορία» στο κομψό λεξιλόγιο περί της «σωτηρίας» του τόπου; Είναι ακριβώς το σημείο όπου χάσκει η δημοκρατική χρεοκοπία των εισηγητών ενός καθεστώτος όπου «ορισμένα άρθρα του συντάγματος πρέπει να βγουν "εκτός"», και να τεθούν σε «αναστολή»! Όπως η απεργία, αλλά ακόμα και η διαμαρτυρία (!)...

Είναι αναγκαίο – λέγαμε τότε – σε τέτοια κείμενα να δίδεται η δέουσα προσοχή. Το επαναλαμβάνουμε και τώρα. Όχι λόγω του ειδικού βάρους του συντάκτη του. Ούτε διότι η εκείνη του η άποψη δείχνει να έχει ισχυρά ερείσματα μεταξύ των (υπόλοιπων) «σωτήρων» του τόπου. Αλλά γιατί το όλο πνεύμα του κειμένου απέδιδε περίφημα τι κρύβεται πίσω από το μανδύα της «αντικειμενικότητας», του «πλουραλισμού», του «ρεαλισμού» και της «νομιμότητας», με τον οποίο κυκλοφορούν επιφανείς διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Σαν μερικούς από αυτούς που έχουν καβαλήσει το «Ποτάμι»...

*

Παρατήρηση έβδομη: Μεταξύ των υπολοίπων επιφανών συνεργατών του κ. Σταύρου Θεοδωράκη είναι και ο κ. Νίκος Μαραντζίδης. Ο κ. Μαραντζίδης και ο συνεργάτης του εξ Ηνωμένων Πολιτειών καθηγητής του Πανεπιστημίου του Yale κ. Καλύβας, από την εκπνοή του προηγούμενου αιώνα- και από τις αρχές του νέου πιο μαχητικά- ανέλαβαν την αναθεώρηση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Ασφαλώς δεν είναι του παρόντος να ανατρέξει κανείς σε όλες τις πλευρές του εγχειρήματός τους. Δυο τρεις επισημάνσεις όμως είναι απαραίτητες για να φανεί η κατεύθυνση και ο προσανατολισμός τους.

Το 2004 οι δύο αυτοί κύριοι εγκαινίασαν έναν διάλογο μέσα από την εφημερίδα τα «Νέα» όπου προέβαλαν επιτακτικά την ανάγκη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας να αναθεωρηθεί. Το εναρκτήριο λάκτισμα το έδωσαν με κοινό άρθρο στο φύλλο της 20-03-2004 όπου μεταξύ άλλων έγραφαν:

«Ώριμη για διερεύνηση είναι πλέον και η ιδέα πως η συνεργασία με τον εχθρό δεν ήταν πραγματικά ελληνικό φαινόμενο, πως μόνο λίγοι ΄΄καιροσκόποι΄΄ έπαιρναν εντολές από τους Γερμανούς. Το όλο ζήτημα της ελληνικής συνεργασίας θα αποτελέσει αντικείμενο συνεδρίου που θα πραγματοποιηθεί το ερχόμενο καλοκαίρι. Είναι σαφές όμως ότι οι Έλληνες εργάστηκαν πλάι στους Γερμανούς για πολλούς λόγους: ένας είναι το κοινό αντικομμουνιστικό μένος, ένας άλλος ο φόβος των Βουλγάρων (στον Βορρά) και ένας τρίτος το μίσος και ο φόβος τουEAM/ΕΛΑΣ».

Δηλαδή: Όλες αυτές οι προδοτικές συμμορίες- κι ανάμεσά τους η κορυφαία, τα Τάγματα Ασφαλείας- που... «εργάστηκαν» πλάι στους ναζί, δεν είχαν καμία σχέση με την προδοσία της πατρίδας και του ελληνικού λαού. Δεν ήταν προδότες και δωσίλογοι. Ήταν «απλώς» αντικομμουνιστές, ήταν «απλώς» αντιεαμίτες και- γιατί όχι- πατριώτες αφού ήθελαν να αντιμετωπίσουν τον Βούλγαρο κατακτητή!!! Άλλωστε μπροστά στο Βούλγαρο κατακτητή γιατί να μη συνεργάζεται κανείς με τον Γερμανός ναζί κατακτητή; (!!!).

Το συνέδριο που προανήγγειλαν αυτοί οι κύριοι έγινε και τα πρακτικά του κυκλοφόρησαν σε βιβλίο με τον τίτλο «Οι άλλοι καπετάνιοι». Τι ήταν οι άλλοι καπετάνιοι; Μας το λέει ο κ. Μαραντζίδης στην εισαγωγή του βιβλίου:

«Στον όρο άλλοι καπετάνιοι- γράφει- συμπεριλαμβάνονται όσοι κατά τα χρόνια της Κατοχής ηγούνται κάποιας μικρής ή μεγάλης ομάδας ένοπλων ανδρών και ήρθαν αντιμέτωποι με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ με τη στάση και τη δράση τους. Κάτω από τον τίτλο του αντικομουνιστή ενόπλου παρουσιάζονται τρεις βασικές κατηγορίες καπεταναίων: α) αυτοί οι οποίοι συμμετείχαν σε αντιστασιακές οργανώσεις πολεμώντας μέχρι το τέλος της Κατοχής σε έναν διμέτωπο αγώνα ενάντια στους στρατούς κατοχής και από το 1943 ενάντια στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ β) όσοι συνεργάσθηκαν αμέσως με τις δυνάμεις κατοχής συγκροτώντας ένοπλα σώματα, όπως ο Πούλος και γ) αυτοί που, ξεκινώντας να δημιουργήσουν αντιστασιακές ομάδες, οδηγήθηκαν μέσω της εμφύλιας σύγκρουσης του 1943-1944 σε σταδιακή συνεργασία με τους Γερμανούς, αναγορεύοντας σε σημαντικότερο παράγοντα τον κίνδυνο κυριαρχίας του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στο μεταπολεμικό πολιτικό σκηνικό».

Με άλλα λόγια: Όσοι πρόδωσαν δεν πρόδωσαν γιατί ήταν φασίστες, ή γιατί θέλησαν να ωφεληθούν από τις δυνάμεις κατοχής. Όλοι αυτοί δεν ήταν προδότες. Ήταν «απλώς» αντικομουνιστές! Κι όσοι δεν ξεκίνησαν από την αρχή με σκοπό να συνεργαστούν με τον κατακτητή, στη συνέχεια... υποχρεώθηκαν να συνεργαστούν με ευθύνη του ΕΑΜ!!!

*

Αυτή η σαβούρα του έσχατου αντικομμουνισμού, μέσω του οποίου - όπως σημειώνει ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης - «ο ναζισμός όχι μόνο αθωώνεται αλλά αξίζει να ακολουθήσει κανείς τα ίχνη του», που φτάνει στο σημείο να αθωώνει και τα ναζιστικά ολοκαυτώματα και τους ντόπιους συνεργάτες των ναζί, μιας και κατά ορισμένους όλα αυτά δεν ήταν παρά ...αντίποινα και αντανακλαστικές κινήσεις την ευθύνη των οποίων φέρει η δράση του ΕΛΑΣ (!), ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι δεν έχει σχέση με τον «αριστερό» κ. Σταύρο Θεοδωράκη.

Αλλά εκείνο που ξέρουμε είναι ότι, μέσα στον αχταρμά που λέγεται «Ποτάμι», η σαβούρα αυτή κολυμπάει μαζί του...
---
*

... δημοσιογράφοι και μετάλλαξη της γλώσσας ...

*
Μ. Παπαχριστούδη 
***
*

Η νέα "γλώσσα" των ΜΜΕ
στην υπηρεσία επικυρίαρχων


Μετά τη χειραγώγηση η μετάλλαξη στο λόγο της δημοσιότητας

Θα το έχετε προσέξει και εσείς φαντάζομαι. Η γλώσσα, ο λόγος, η εκπομπή, τα όσα ακούγονται, γράφονται, συζητούνται στα λεγόμενα mainstreamΜέσα Μαζικής Ενημέρωσης είτε δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την πραγματική πραγματικότητα, είτε τη μεγεθύνουν, διαστρεβλώνουν, δραματοποιούν.



Δεν μιλώ μόνο για την εξυπηρέτηση των στενών ή πλατύτερων συμφερόντων των ιδιοκτητών media. Αυτό δηλαδή που ονομάζουμε διαπλοκή. Δεν μιλώ για παράδειγμα για την επιλογή των καναλιών να δώσουν το μέγιστο του τηλεοπτικού χρόνου τους στην απόσυρση υποστήριξης από το ΣΥΡΙΖΑ στον Καρυπίδη, όταν δεν είπαν κουβέντα για τον βουλευτή της Ν.Δ που υποστηρίζει τη χούντα. ‘Η για την επιλογή τους να μην υπάρχει ούτε δα μια τόσο ειδησούλα ή αναφορά για την πορεία των media-κών ομίλων που καταρρέουν, για τα αποτελέσματα των strees test των τραπεζών, το λουκέτο στην ΕΡΤ και τις επιπτώσεις στη δημόσια σφαίρα και τη δημοκρατία.

Πρόκειται πλέον για κάτι βαθύτερο. 

Μετά από τρία χρόνια εξαθλίωσης του δημοσιογραφικού κλάδου στα Μέσα ενημέρωσης, κυριαρχεί η απόπειρα μετάλλαξης ακόμη κι αυτής της γλώσσας.

Μιλάνε για «ανάπτυξη» της χώρας και της οικονομίας κι εμείς γνωρίζουμε πως περιγράφουν το θάνατο της παιδείας, της υγείας, των ανθρώπων. 

Αναφέρονται στην ανάγκη εσόδων και πλεονασμάτων στον κρατικό προϋπολογισμό και πετάνε στο καλάθι των άχρηστων τη διάταξη νόμου που υφαρπάζει όλες τις ιδιοκτησίες ακινήτων για μελλοντικά χρέη στο δημόσιο, όταν γίνεται γονική παροχή.

Ξεσηκώνονται για την αλματώδη αύξηση της ανεργίας και κάνουν το κουνέλι για τους μισθούς πείνας των 260 ευρώ στα προγράμματα ωφελούμενης δουλείας.

Απαριθμούν ποσοστά και λουκέτα επιχειρήσεων αλλά αποφεύγουν να ερευνήσουν πως το δημόσιο, το κράτος θα συνεχίσει να υπάρχει με τον ίδιο αριθμό εργαζομένων αλλά με διαφορετικές εργασιακές σχέσεις. Σχέσεις δουλείας, χωρίς κανένα δικαίωμα. 

Συζητάνε για τους σεισμούς στην Κεφαλλονιά και υπερτονίζουν τη στήριξη και φιλανθρωπία των πλουσίων.

Δεν λένε όμως για το ρόλο των εξορύξεων σε σεισμογενείς περιοχές, ούτε για το αναπτυξιακό κεφάλαιο που έχει τα συμφέροντα με πετρέλαια και εκεί.

Αυτή η μετάλλαξη εννοιών και γλώσσας στην πολιτική δημοσιότητας θυμίζει έντονα την κοινωνία του «μεγάλου αδελφού» του Όργουελ. Εκεί όπου η «αλήθεια» που εκπέμπεται κατασκευάζεται με μια νέα «γλώσσα».
---
*

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

... όταν χτυπάς τη μάνα σου ...

*
Πέτρος Κατσάκος / fb
***
*

Έτσι κι αλλιώς εντολές εκτελείς...


Και να που ήρθε ο καιρός να σηκώσεις το κλομπ πάνω στη μάνα σου που καθάριζε σκάλες, πάνω στον πατέρα σου που ήρθε με το τρακτέρ απ το χωριό, πάνω στο δάσκαλο του γιού σου, πάνω στο ίδιο το παιδί σου.

Πάρε φόρα και χτύπα.

Σφίξε τα δόντια και τσάκισέ τους.

Να δουν πως δεν πήγαν χαμένοι τόσοι κόποι. Δείχτους πως βγαίνει το ψωμί σ' αυτούς τους άχαρους καιρούς.

Έτσι κι αλλιώς εντολές εκτελείς.

Άλλος σου αγόρασε το κλομπ και άλλος σου όπλισε το χέρι.

Γλύψε λοιπόν το χέρι που σε ταΐζει και τσάκισε όποιο χέρι σηκωθεί να πιάσει ένα κομμάτι ουρανό...
---
*