Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

... το λιμάνι και ο ευτυχισμένος πρόεδρος Παπούλιας ...

*
Ριζοσπάστης
***
*


«Παιδί μου, έχεις δει
ευτυχισμένο άνθρωπο;»...

-- «Παιδί μου, έχεις δει ποτέ ευτυχισμένο άνθρωπο;»

-- «Οχι»

-- «Ε, τότε κοίτα εμένα»!

Ο διάλογος είναι από εκείνες τις παλιές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, και διεξάγεται ανάμεσα στον «ευτυχισμένο» Βασίλη Αυλωνίτη και στον απορημένο και δύσπιστο Νίκο Ρίζο. Δύσπιστο, αφού ο καημένος ούτε είχε ξαναδεί, ούτε ήξερε πώς είναι ένας «ευτυχισμένος άνθρωπος»...

*
Αν και σεις έχετε την ίδια απορία, αν και σεις δυσπιστείτε, αν ψάχνετε και δεν βρίσκετε «πώς είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος», δε χρειάζεται να περιμένετε πότε θα μεταδοθεί η ταινία για να απολαύσετε τη φιγούρα του Αυλωνίτη.
Υπάρχει πιο «βιωματικός» τρόπος για να ανακαλύψετε την «ευτυχία»: Να πάτε στο λιμάνι. Στον Πειραιά. Και συγκεκριμένα να πάτε στις εγκαταστάσεις της κινεζικής «Cosco».

Αυτό έκανε χτες ο κύριος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και του έκανε καλό. Ο λόγος είναι απλός: Επισκεπτόμενος την «Cosco» ο κ. Παπούλιας είχε την ευκαιρία να δει - και μάλιστα πολλούς μαζεμένους - ευτυχισμένους ανθρώπους! Για την ακρίβεια είδε «ευτυχισμένους εργαζόμενους»!

Το είπε ξεκάθαρα στις δηλώσεις του ο κ. Παπούλιας:

«Ηταν μια θαυμάσια επίσκεψη», τόνισε. «Εζησα ακριβώς την αποδοτικότητα της ελληνοκινεζικής συνεργασίας», πρόσθεσε. Και στη συνέχεια εξήγησε:

«Το κλίμα είναι καλό. Οι 1.000 περίπου εργαζόμενοι διαβιούν κάτω από καλές συνθήκες εργασίας, είναιικανοποιημένοι και το παράδειγμα αυτής της επενδυτικής συνεργασίας νομίζω ότι είναι πάρα πολύ χρήσιμο...».

*
Το πρώτο που έχουμε να παρατηρήσουμε είναι ότι η «ικανοποίηση» που διέγνωσε στα πρόσωπα των εργαζομένων στην «Cosco» ο κ. Παπούλιας, προφανώς και αποτελεί προέκταση του κινέζικου εργασιακού μοντέλου, των «καλών συνθηκών εργασίας», που ιδίοις όμμασι διαπίστωσε ότι επικρατούν στο λιμάνι.
Είναι το ίδιο εκείνο μοντέλο μέσω του οποίου οι κυβερνώντες φιλοδοξούν να κάνουν «ευτυχισμένους» και «ικανοποιημένους» όλους τους Ελληνες, τώρα που - και μετά το ταξίδι του πρωθυπουργού στην Κίνα - όλη η Ελλάδα προσφέρεται για κινεζικού τύπου «επενδύσεις».

Οι εργασιακές σχέσεις που θα επικρατούν σε αυτές τις κινέζικες «επενδύσεις» (τις οποίες ευχήθηκε και προσμένει ο κ. Παπούλιας), φυσικά και θα είναι αντίστοιχες εκείνων που επικρατούν στην «Cosco», αφού - διαπιστωμένα πλέον - αυτές είναι οι εργασιακές σχέσεις (της «Cosco») που φέρνουν «ικανοποίηση» και «ευτυχία» στους εργαζόμενους (και στους ανθρώπους, γενικά)...

*
Επειδή, όμως, καμιά φορά ακόμα και η ευτυχία, ειδικά όταν έρχεται απότομα, έχει παρατηρηθεί ότι είναι πιθανό να προκαλέσει μέχρι και αποπληξία (σσ: είναι αυτή η συναισθηματική αλλαγή από το κρύο στο ζεστό που ενίοτε δεν αντέχεται),

χρήσιμο είναι να γνωρίζουμε ποιο είναι το ακριβές εργασιακό μοντέλο που επικρατεί στην «Cosco», το οποίο - όπως ο πελαργός σε άλλες περιπτώσεις - φέρνει την «ικανοποίηση».

Μόλις το περασμένο Σάββατο, υπήρξε αποκαλυπτικότατο και αναλυτικότατο ρεπορτάζ του «Ριζοσπάστη» που το περιέγραφε με σαφήνεια. Μετρήστε, λοιπόν, μερικούς χαρακτηριστικούς λόγους «ευτυχίας» και «ικανοποίησης»:

1) Οι εργαζόμενοι στο Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων του Ικονίου, που παραδόθηκε στην «Cosco» υπογράφουν ατομικές συμβάσεις εργασίας...
2) Οι μέρες εργασίας του εργαζόμενου δεν ξεπερνούν τις 12 το μήνα...

3) Ο καθαρός μισθός των εργαζομένων δεν ξεπερνά τα 660 ευρώ το μήνα...
4) Οι ώρες εργασίας ημερησίως μπορεί να ξεπεράσουν και τις 15...

5) Σύμφωνα με τη σύμβαση ανάμεσα στον εργαζόμενο και στην εταιρεία «ο εργοδότης δικαιούται να μεταθέτει ή αποσπά τον εργαζόμενο, από εργασία σε εργασία, από βάρδια σε βάρδια, από τμήμα σε τμήμα, από μηχάνημα σε μηχάνημα, από εκμετάλλευση σε εκμετάλλευση κτλ».

6) Σύμφωνα με τη σύμβαση «κάθε πρόσθετη πέραν της νομίμου εργασίας που τυχόν ήθελε παρασχεθεί (αμοιβή νυχτερινής εργασίας, αμοιβή Κυριακών, αργιών, αμοιβή για εκτός έδρας εργασία κλπ.)» ΔΕΝ πληρώνεται, αφού η απλήρωτη αυτή αμοιβή θεωρείται ότι περιλαμβάνεται στο συμφωνημένο μηνιάτικο των 660 ευρώ και ότι πληρώθηκε (!)...
7) Οι υπερωρίες επίσης δεν πληρώνονται αφού σύμφωνα με τη σύμβαση «η υπέρβαση του ημερήσιου ωραρίου απασχόλησης (...) λογίζεται οικειοθελής παραμονή στο χώρο εργασίας» (!)...

*
Επειδή, όπως μπορεί να καταλάβει ο καθένας, η «ευτυχία» και η «ικανοποίηση» στους εργασιακούς χώρους της «Cosco» είναι ανεπανάληπτες, η εταιρεία έχει πάρει τα μέτρα της:
Για να μην κατακλύζεται καθημερινά από αιτήσεις και διαδηλώσεις δυστυχισμένων ανθρώπων, που μαθαίνουν τις συνθήκες «ευτυχίας» που επικρατούν στην «Cosco» και της ζητούν να ανοίξει τον «παράδεισό της» και σε εκείνους, η «Cosco» έχει φροντίσει στις συμβάσεις εργασίας στις οποίες υποχρεώνει τους εργαζόμενους να συμπεριλάβει και την εξής ρήτρα:

Κάθε εργαζόμενος, λέει η ρήτρα,

«...υποχρεούται έναντι του εργοδότη σε υποχρέωση πίστης που αναλύεται σε απαγόρευση διάδοσης εταιρικών μυστικώνκαι πληροφοριώνσε οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο»...

Λογικό:

Είναι τόση η «ικανοποίηση», όπως άλλωστε το δήλωσε ο κ. Παπούλιας, και τόση η «ευτυχία» της κινεζοποίησης, είναι τόση η «ικανοποίηση» και τόση η «ευτυχία» που υπόσχονται στους εργαζόμενους οι «επενδύσεις» τύπου «Cosco», είναι τόση η «ικανοποίηση» και τόση η «ευτυχία» που θα φέρει αυτού του τύπου η «ανάπτυξη»

που αν μη τι άλλο, δεν χρειάζεται να τις κάνουν και βούκινο.

Τόση «ικανοποίηση» και τέτοια «ευτυχία», καλό (σσ: καλό, εννοείται, για εκείνους που τις προκαλούν) είναι να κρύβονται. Και να περιφρουρούνται με τη δέουσα... εχεμύθεια. Ωστε να μπορούν μετά πρόεδροι, υπουργοί και φαρισαίοι, να ανακαλύπτουν «ικανοποιημένους» και ευτυχισμένους» ανθρώπους, ανάμεσα σε ένα λαό φτωχοποιημένων ειλώτων.
---
Νίκος Μπογιόπουλος
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

... ο "δημοκρατικός" φερετζές της υποκρισίας ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

Η «αντιρατσιστική» ΕΕ... απέχει (!)
από την ψηφοφορία κατά του ναζισμού!

Τόσο το παιχνίδι της Νέας Δημοκρατίας με το ακροδεξιό ακροατήριο, όπως προκύπτει και από τη στάση της γύρω από το λεγόμενο «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο», όσο και η ανάγκη του ΠΑΣΟΚ να ενδυθεί το δημοκρατικό φερετζέ, κατοχυρώνοντας για λογαριασμό του την «πατέντα» του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου», είναι δεδομένα.
Αυτά τα δεδομένα, ωστόσο, σε καμία περίπτωση δεν αναιρούν τη διαπίστωση ότι τα πολιτικά ζητήματα, οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις και οι διαφορετικές ιστορικές αναγνώσεις δεν «διευθετούνται» με νομοθετικές απαγορεύσεις.

*
Θα επαναλάβουμε:
α) Αν ήταν οι νόμοι του αστικού κράτους που θα έβαζαν τέλος στην ξενοφοβία και στο φασισμό, τότε πώς εξηγείται ότι παρά το νόμο που υπάρχει εδώ και χρόνια στην Ουγγαρία εναντίον όσων αρνούνται το «Ολοκαύτωμα», το ακροδεξιό, αντισημιτικό κόμμα «Γιόμπικ» κατέχει με 17% την τρίτη θέση στο αστικό κοινοβούλιο της χώρας;

β) Αν είναι οι νόμοι του αστικού κράτους που θα μας προφυλάξουν από το ναζισμό, τότε πώς εξηγείται ότι παρά την απαγόρευση του ναζιστικού κόμματος στη Γερμανία, στη χώρα, πέρα από τα φιλοναζιστικά κόμματα και οργανώσεις, υπάρχει και μια πανσπερμία νεοναζιστικών συμμοριών που δρουν απροκάλυπτα και ότι μόνο το 2012 τα εγκλήματα ρατσιστικού χαρακτήρα έφτασαν τα 17.600;

γ) Αν ήταν οι νόμοι του αστικού κράτους που ορίζοντας το «ορθόν» της ανάγνωσης της Ιστορίας δημιουργούν το ασφαλές περιβάλλον καταπολέμησης της μισαλλοδοξίας και του μισανθρωπισμού, τότε πώς εξηγείται ότι στη Γαλλία, όπου υπάρχει τέτοιος νόμος, ο οποίος καταδικάζει όποιον αρνείται τη γενοκτονία των Αρμενίων, εντούτοις το φασιστικό κόμμα της Λεπέν έρχεται δεύτερο στις δημοσκοπήσεις;

δ) Αν ήταν οι νόμοι του αστικού κράτους που διώκουν το ρατσισμό γιατί τα καταγεγραμμένα περιστατικά ρατσιστικής βίας στην Ελλάδα, και μόνο μέσα στο 2012, ξεπέρασαν τα 150, αλλά κανενός το αυτί δεν ίδρωσε εκ των επιφορτισμένων να εφαρμόσουν τους ήδη υφιστάμενους νόμους κατά του ρατσισμού και κατά των καθαρμάτων που διέπραξαν αυτά τα εγκλήματα;

*

Θα το επαναλάβουμε:

Αυτή η διττή τακτική των κομμάτων του «αστικού τόξου», είτε να επιδεικνύουν «δημοκρατικούς» φερετζέδες κατά του φασισμού, είτε να «σαλιαρίζουν» με τους φασίστες στο όνομα του... Βολταίρου (σ.σ.: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες»), είναι οι δυο όψεις του νομίσματος της ίδιας υποκρισίας:

Της υποκρισίας που

1) «ξεχνά» ότι αυτό το κράτος είναι, το αστικό, που ως κράτος των μονοπωλίων γεννά, τρέφει και εκτρέφει το ναζισμό, το φασισμό, το ρατσισμό, την ξενοφοβία,

2) «ξεχνά» ότι «διαθέτουμε» πρώην υπουργούς και νυν κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους κομμάτων του (αστικού) «δημοκρατικού τόξου» που συνάδελφοί τους από το ίδιο κόμμα για να τους υπερασπιστούν αναφέρουν ότι δεν υπήρξαν ναζιστές αλλά «μόνο» (!) χουντικοί,

3) «ξεχνά» ότι είναι αυτό το κράτος, το αστικό, που κάνει τον Βολταίρο... με τα κρεμμυδάκια, όταν πρόκειται για το δικαίωμα να μιλούν και να δρουν εναντίον του οι απεργοί, οι διαδηλωτές και φυσικά εκείνοι που, πραγματικά, το αμφισβητούν εκ βάθρων.

*

Πέραν των παραπάνω, όμως, αξίζει μια ακόμα φορά να σταθούμε σε εκείνο που συμφωνούν όλοι τους. Τόσο οι υπερασπιστές του λεγόμενου «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου, όσο και οι «φιλοευρωπαίοι» επικριτές του νομοσχεδίου. Οτι, δηλαδή, η Ελλάδα «πρέπει» να «ευθυγραμμιστεί» με τα ισχύοντα στην ΕΕ (όπως λένε οι πρώτοι) ή ότι «έχει ήδη ευθυγραμμιστεί» και δε χρειάζεται νέος «αντιρατσιστικός νόμος» (όπως λένε οι δεύτεροι).

«Ευθυγράμμιση» με την ΕΕ, λοιπόν, είναι ο κοινός τόπος τους. Και γιατί; Μα διότι έτσι (όπως ισχυρίζονται και οι μεν και οι δε) θα πατάξουμε το ναζισμό, το φασισμό, το ρατσισμό, την ξενοφοβία. Μάλιστα...

*

Δυο ερωτήσεις:
Πρώτη: Αν οι πολυδιαφημισμένες «δημοκρατικές ευαισθησίες» της ΕΕ έβαζαν φρένο στο φασισμό και στο ρατσισμό, τότε πώς εξηγείται στα μισά κράτη - μέλη της να παρατηρείται ενίσχυση της ακροδεξιάς και να συγκυβερνούν φασιστικά ή κρυφοφασιστικά κόμματα και πολιτικά πρόσωπα;

Δεύτερη (και παρακαλούμε την ΠΡΟΣΟΧΗ σας): Στις 21/12/2010 - για δεύτερο συνεχόμενο έτος - η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ υιοθέτησε ψήφισμα, με το οποίο καταδίκαζε την ηρωοποίηση όσων συμμετείχαν στις φασιστικές λεγεώνες των «Βάφεν SS», τις δημόσιες εκδηλώσεις δικαίωσης του ναζιστικού παρελθόντος και του ναζισμού, την ανέγερση μνημείων προς τιμήν των ναζί και των συνεργατών τους, τη βεβήλωση ή καταστροφή μνημείων προς τιμήν των αγωνιστών κατά του φασισμού και του ναζισμού, την παράνομη εκταφή ή μεταφορά των σορών των θυμάτων της φασιστικής θηριωδίας.

Το ψήφισμα υπερψηφίστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών (129) του ΟΗΕ. Κι όμως:

Σε αυτά τα 129 κράτη που καταδίκασαν το ναζισμό, δεν ήταν κανένα κράτος - μέλος της ΕΕ!

Στην ψηφοφορία στον ΟΗΕ κατά του ναζισμού, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ επέλεξαν την... αποχή!

*

Αλήθεια:

Αυτή η ΕΕ, με αυτές τις κυβερνήσεις (και τις ελληνικές), που αρνείται να καταψηφίσει στον ΟΗΕ το ναζισμό. Που επιλέγει διά της αποχής τη σιωπηρή στήριξη της ηρωοποίησης και αποκατάστασης των συνεργατών των ναζί εγκληματιών πολέμου που ανοιχτά πραγματοποιείται σε σειρά από κράτη - μέλη της ΕΕ.

Αυτή η ΕΕ, στο εσωτερικό της οποίας εντείνονται οι διώξεις ενάντια σε βετεράνους αγωνιστές της αντιφασιστικής πάλης, σε κομμουνιστές και Κομμουνιστικά Κόμματα.

Αυτή η ΕΕ, που ενώ αρνείται την καταδίκη του ναζισμού και των «Βάφεν SS», ταυτόχρονα επιδίδεται στη χυδαία διαστρέβλωση και γκεμπελική παραχάραξη της Ιστορίας και πρωταγωνιστεί στην ανιστόρητη επιχείρηση εξίσωσης του ναζισμού με τον κομμουνισμό.

Αυτή η ΕΕ και η «ευθυγράμμιση» μαζί της είναι που θα μας προστατέψει από το «αυγό» και από τα «φίδια» του;
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

... κύλησε ο Τράγκας και βρήκε τον Σκάι ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
***
*

Η «πλύστρα», το «πλυντήριο»
και ο «σταύλος του (χρυσ)αυγή-ου»

Φαίνεται ότι ο Τράγκας κατέληξε στο πλάνο του:

Μια φορά (τουλάχιστον) κάθε μήνα, θα διαθέτει τον δημοσιογραφικό ογκόλιθο που κουβαλάει μέσα του (σ.σ.: τον εαυτό του, δηλαδή...) στην υπηρεσία της Χρυσής Αυγής.

Συγκεκριμένα, θα διατίθεται να φέρει σε πέρας την - όντως σιχαμερή - δουλειά του ξεπλύματος της ναζιστικής συμμορίας. Ηδη, προχτές παρακολουθήσαμε τη δεύτερη τέτοιου είδους τηλεοπτική εκπομπή του Τράγκα.

Η «πλύστρα»...

Πρέπει να ομολογήσουμε, πάντως, ότι τούτη τη φορά ήταν πιο ντροπαλός. Δεν είχε 4 χρυσαυγίτες στο στούντιο, όπως την πρώτη φορά. Είχε... μόνο δύο. Ισως, γιατί ο ένας από τους δύο ήταν το «φιλαράκι» του (το λέμε με την έννοια της οικειότητας που διαπίστωσε ο τηλεθεατής ότι έχει αναπτυχθεί μεταξύ τους), ο «Φύρερ» των χιτλεροειδών, ο Μιχαλολιάκος.

Ο Τράγκας - «πλύστρα» των νεοναζί είναι μάλλον ο κατάλληλος άνθρωπος για να συμβάλει στην επιχείρηση αποστιγματισμού των ναζιστών και της «εξοικείωσης» της κοινωνίας με το φίδι. Οχι μόνο λόγω πρότερου δημοσιογραφικού βίου. Αλλά - και κυρίως - διότι είναι τόσο «αντισυστημικός» όσο ακριβώς και οι χρυσαυγίτες ομόσταυλοί του. Το γράφει και στη «λίστα Λαγκάρντ», άλλωστε...

...το «πλυντήριο»...

Ομως κάθε καλή πλύστρα πρέπει να έχει και καλά εργαλεία. Εν προκειμένω, να έχει καλό «πλυντήριο». Για να είμαστε βέβαια ειλικρινείς, δεν ξέρουμε πόσο καλό «πλυντήριο» είναι ο τηλεοπτικός σταθμός «Σκάι». Πανελλαδικής εμβέλειας, όμως, είναι...

Στα επιπλέον «προσόντα» του «Σκάι», που του επιτρέπουν να διατίθεται σαν «πλυντήριο» της Χρυσής Αυγής, είναι ότι ανήκει στο συγκρότημα του εφοπλιστή Αλαφούζου. Εδώ, να διευκρινίσουμε ότι αναφερόμενοι στην εφοπλιστική ιδιότητα του Αλαφούζου, καθόλου δεν εννοούμε (ούτε καν υπονοούμε) τα όσα σημείωνε η βρετανική εφημερίδα «Guardian», η οποία σε πρόσφατο άρθρο της υποστήριζε: «Εν μέσω φημών για υποστήριξη από πλούσιους εφοπλιστές, κατάφερε (σ.σ.: η Χρυσή Αυγή) να ανοίξει γραφεία του κόμματος σε όλη την Ελλάδα».

...και ο «σταύλος του (χρυσ)αυγή-ου»

Εκείνο που εννοούμε και εκείνο που λέμε είναι ότι το συγκρότημα Αλαφούζου έχει μια σχετική «ειδίκευση» στη «μαυρίλα», που δε θα είχαν λόγο να μην την αναγνωρίσουν οι χρυσαυγίτες. Για παράδειγμα, πολύ πριν ο «Σκάι» μετατραπεί στις εκπομπές του Τράγκα σε «σταύλο του (χρυσ)αυγή-ου», είχε προηγηθεί η «Καθημερινή».

Συγκεκριμένα, ήταν η «Καθημερινή» που, στο αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά, έγραφε ήδη από τις 4/8/2007 (ανήμερα, δηλαδή, της κήρυξης της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου») ότι η διακυβέρνηση Μεταξά πορεύτηκε με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος...

Ηταν, επίσης, η «Καθημερινή» που στις 16/09/12 (σ.σ.: τώρα πρόσφατα, δηλαδή...) φιλοξενούσε άρθρο με τίτλο «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία», όπου ο συντάκτης τόνιζε με πάθος:

«Οσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στην Χρυσή Αυγή - και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης, που όλοι το φοβούνται και κανείς δεν το αγγίζει»...

*

Οπως βλέπετε, το συγκρότημα Αλαφούζου είχε ανακαλύψει τα «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος της φασιστικής μεταξικής δικτατορίας, την οποία εξυμνούν οι χρυσαυγίτες,
και είχε δώσει χώρο σε απόψεις που απευθύνουν «ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στη Χρυσή Αυγή», πολύ πριν συναντηθεί με τον Τράγκα.

Επομένως, και ο κύριος Τράγκας ήξερε τι πούλαγε, πηγαίνοντας στον «Σκάι», και ο Αλαφούζος ήξερε τι αγόραζε. Σα να λέμε, δηλαδή, κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

... συστημική άγνοια μεγεθών ...

*
Λιάνα Κανέλλη
***
*

Η πυραμίδα που έγινε χαλίκι...
.
H εταιρεία είχε τα κλασικά της σχέδια ως πολυεθνική και την επίσης καπιταλιστική της κλασική μεθοδολογία και δράση. Δηλαδή, τα πάντα κονιορτοποιούνται, πρώτα οι άνθρωποι και μαζί τους κι ο πολιτισμός, όταν πρόκειται για κέρδος. Η υπόθεση της εργολαβικής ασυδοσίας στο Μπελίζε (μικρή ανεξάρτητη δημοκρατία με λιγότερους από μισό εκατομμύριο κατοίκους στην Καραϊβική, στα ανατολικά με το Μεξικό) όπου εταιρεία κατασκευής αυτοκινητοδρόμων μετέτρεψε σε μπάζα μια πυραμίδα των Μάγια ύψους τριάντα μέτρων, επισκιάστηκε από τις τρέχουσες ιμπεριαλιστικές φρικαλεότητες σε κοντινότερη από μας απόσταση... Κοτζάμ BBC κι έσπευσε να πάρει συνέντευξη από τον ανθρωποφάγο Σύρο «αντάρτη» που επιδείκνυε πως έτρωγε την ξεριζωμένη με τα χέρια του καρδιά του αντιπάλου του, κάπου εκεί κοντά στο Χαλέπι. Εκεί όπου τις προάλλες έγραφα ότι γκρεμίζονται μνημεία χιλιάδων χρόνων από τους μισθοφόρους των Αμερικανών, Ευρωπαίων, Καταριανών και Σαουδαράβων και Ισραηλινών ιμπεριαλιστών. Μεγάλη επιτυχία να σκορπάς τον τρόμο ως ψυχολογικό υπερόπλο, χωρίς να ξοδεύεις για προπαγάνδα ούτε μισή λίρα διαφημιστικού κονδυλίου.

Αν δε βγει μετά από χρόνια κάποιος να πουλάει μεταφυσικό τρόμο για την «κατάρα των Μάγια», η πυραμίδα που έγινε χαλίκι της πολυεθνικής, θα ξεχαστεί ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Εγκλημα! Η δίκη θα περιοριστεί στη δημοκρατία του Μπελίζε όπου και προβλέπεται πρόστιμο δέκα χιλιάδων δολαρίων. Οχι σε μια Νυρεμβέργη του Παγκόσμιου Πολιτισμού όπου θα είχαν αμετάκλητα καταδικαστεί ανάμεσα σ' άλλους και οι ναζί κάθε εποχής. Σαν αυτό το σούργελο του ελληνικού αστικού κοινοβουλευτισμού, το χρυσαυγίτη παπατζή, που νόμισε ότι πιάνοντας το Ρίτσο στο στόμα του και βάζοντας στη θέση του κομμουνισμού τον «εθνικισμό», έχτισε μια πυραμίδα από ναζιστικά ζόμπι με το φύρερ θεό στην κορφή και σκότωσε τη νιότη του κόσμου.

Κι επειδή οι λέξεις είναι όπλα κι η γλώσσα τεράστιο οπλικό σύστημα, η ποίηση δε, παντιέρα που ανεμίζει μόνον σε έναρθρα μυαλά, θέλουν υπεύθυνη φύλαξη και χρήση. Μόλις την περασμένη Κυριακή κουδούνισα καμπανάκι για κείνη τη ρήση Δένδια περί «μαρξιστικής τρομοκρατίας». Και πριν ο κόκορας λαλήσει τρις, να 'σου κι ο ΣΕΒ να πιπιλάει Μαρξ, να σιγοντάρει και με Λένιν ο «Αλέξης που παίζει με τις λέξεις», μπας και κονιορτοποιηθεί εγκαίρως η κόκκινη και μόνη προοπτική ενός καλύτερου κόσμου, σαν πυραμίδα που γίνεται χαλίκι απ' όσους βλέπουν τη φτώχεια, την πείνα και το αίμα, σαν ευκαιρία για χρήμα κι εξουσία. Συστημική άγνοια μεγεθών...

Αμ δε μασάνε για πάντα οι λαοί τις ανθρωποφαγίες και τον ιδεολογικό κανιβαλισμό όπως τις λέξεις οι ταξικοί εχθροί τους. Οσες πυραμίδες κι αν δοκιμάσουν να μετατρέψουν σε χαλίκια, όσα πισωγυρίσματα κι αν επιδαψιλεύσουν στη δόξα της εργατικής τάξης του κόσμου, όσο κι αν ασελγούν πάνω στα νιάτα της Γης τα φασισταριά, αυτό που χτίστηκε στη συνείδηση της Ιστορίας δε γκρεμίζεται. Είναι πανί υφασμένο από μιλιούνια καταπλακωμένες υφάντρες, ποτισμένο με αίμα από μιλιούνια άντρες με σφυριά και με δρεπάνια, πνιγμένους στο μόχθο και τον ιδρώτα της μάχης. Είναι παιδιά που μετράνε άστρα κι όχι απλώς βαθμούς... Κι επελαύνουν. Χτίστες κι όχι οι κατεδαφιστές πολιτισμών.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

... διαμάντια και κάρβουνα ...

*
Λιάνα Κανέλλη
***
*

Από τα τσόλια στα τρόλια

Παιχνίδια παίζει η γλώσσα. Ειδικά η πλούσια, μαθηματικής και μουσικής δομής ελληνική, διαχρονική και συνάμα ικανή να ενσωματώνει λέξεις άλλων γλωσσών και να τις κλίνει κανονικότατα, να τις μετατρέπει σε ρήματα. Παίζει και εμπαίζει και εκπαιδεύει. Ορυχείο χρυσού εννοιών και δράσεων. Οποιος τη χάσει αυτή τη γλώσσα, προπάντων όμως όποιος την κακομεταχειριστεί και δοκιμάσει να τη φέρει στο ιδιοτελές του οικοπεδάκι, έρχεται αντιμέτωπος με τη θηριώδη δύναμή της να αποκαλύπτει εκτός από προθέσεις και τους πιο απόκρυφους βρωμερούς πόθους του χρήστη της.

Ετσι ακούς τον υπουργό Προστασίας του πολίτη να ομιλεί στην τηλεόραση περί τρομοκρατίας και να λέει πως «περάσαμε από την μαρξιστική τρομοκρατία της 17Ν στην πιο σύνθετη αναρχο...» και ξέρεις το στόχο του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου! Κρατείστε τον όρο, που κατασκευάστηκε ως επίκαιρος αναλυτικός επιθετικός προσδιορισμός και δη με ύφος αυθεντίας: Μαρξιστική τρομοκρατία! Κράζει η μετάφραση κάποιας αμερικανιάς στο τέταρτο π.χ. υπόγειο του κτιρίου της όποιας διάδοχης υπηρεσίας του χουβερικού μακαρθικού αντικομμουνιστικού «θεσμού».

Ρίξτε και μια ματιά στα δεξιά μπλογκάκια του «συνταγματικού τόξου» , άλλη αμερικανιά με ευρωάρωμα , για να συμπτύξει στο μυαλό των ακροατών ένα τάχαμου δήθεν ενιαίο αντιναζιστικό - αντιφασιστικό - δημοσκοπικά και μόνον δε ,αντιχρυσαυγίτικο «μέτωπο». Εκεί θα βρείτε υπέροχους όρους «τσόλια». Και τσόλι, από το τουρκοαραβικό φθηνό ύφασμα - ρούχο, που στα δικά μας σημαίνει άνθρωπος χαμηλού ηθικού, πνευματικού και κοινωνικού επιπέδου. Κάποιοι μορφωμένοι δεξιοί έφτιαξαν τον όρο «ισλαμοφασίστες». Φαρδύς, πλατύς, ευάερος, ικανός να τσουβαλιάζει από την Αλ Κάιντα μέχρι τους Παλαιστίνιους που αντιστέκονται για να δικαιολογεί βομβαρδισμούς γάμων, βαφτισιών και νηπιαγωγείων...

Τέτοια ιδεολογικά σοβαροφανή τσόλια, όροι βγαλμένοι από διαστρεβλώσεις της γλώσσας, ήταν ανέκαθεν το όπλο της επιστημονικώς επεξεργασμένης γκεμπελικής προπαγάνδας, που βασίζεται στο αξίωμα πως όσο περισσότερο επιμένεις στο ψέμα τόσο αυτό θα μοιάζει με αλήθεια ώσπου θα την υποκαταστήσει. Στην εποχή μας, αυτήν του διαδικτύου, αυτή ακριβώς η μορφή προπαγάνδας, προσφιλέστατης στα χαλκεία της καπιταλιστικής εξουσίας, ορατής τε και αοράτου, χρειάστηκε μόνο ένα Σ να γίνει Ρ στη γλώσσα μας. Κι έτσι τα τσόλια έγιναν τρόλια. Οροι βολικοί στο σύστημα για να εκτελεί εγκλήματα με προκατασκευασμένο άλλοθι. Ειδησάρια με μορφή σχολίων στη λεγόμενη κοινωνική, προσοδοφόρα κάργα όμως, δικτύωση, σκοτεινή προσωπική αποκλειστική πληροφορία κρυμμένη σε σπηλιά του ιστού της αράχνης, όλα τούτα αναπαράγονται κάποια στιγμή σε πηχιαίους τίτλους.

Το πέρασμα από τα τσόλια στα τρόλια είναι για την ώρα το ναζιστικό οπλοστάσιο το καλά κρυμμένο πίσω από την ψευδαίσθηση, ότι η τεχνολογία εξασφάλισε κι ελευθερία έκφρασης, οπότε ο καθείς αυτοπροσδιορίζει την τιμή του ως ανώνυμη μετοχή στο χρηματιστήριο αξιών των αφεντικών που τον χρησιμοποιούν, του το ανακοινώνουν και του πληρώνουν και τα έξοδα κηδείας... ελεύθερα. Στην καλοστημένη παγίδα έπεσαν πρώτα οι οπορτουνιστές παντός καιρού, ύστερα οι λειτουργικώς αγράμματοι μαζί με τους επιμορφωμένους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, και μετά οι άσχετοι της άνεργης πλήξης, τα παιδιά και οι γενίτσαροι της τεχνολογικής επικοινωνιακής ευκολίας.

Αμα κρύψεις ένα διαμάντι, όχι ματωμένο, αλήθειας σ' έναν σωρό από κάρβουνα ψεμάτων, οι πιθανότητες να το βρεις είναι μηδαμινές κι απαιτούν χρόνο που κανείς εργαζόμενος θνητός δεν έχει να διαθέσει. Αμα όμως κάψεις το κάρβουνο, το διαμάντι μένει στη θέση του. Για να μην αφήσουμε να καίνε ανθρώπους αντί για κάρβουνα με πρόσχημα την «αλήθεια» τους, πρέπει να έχουμε εμείς τη φάμπρικα, λαϊκή περιουσία κι εξουσία...

Υ.Γ. Στα τρόλια, στους ηλίθιους των καπιταλιστικών ημερών, που θέλουνε να φτιάξουνε «παρέα-στόχο», τύπου αλεκαλιανόνικος, το παρόν ως προειδοποίηση παντός καιρού.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

... στα δελτία των "8" πουλάνε τα πάντα ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
("Ριζοσπάστης")
***
*

Ξεπουληματίες!

Ενα τρελό γλέντι, ένα μεθύσι ευτυχίας, ένα πανηγύρι ικανοποίησης συντελείται τις τελευταίες μέρες στα δελτία των «8». Μια λέξη κλίνεται σε όλες τις πτώσεις, συνοδευόμενη από ξέφρενους αλαλαγμούς χαράς:

«Αποκρατικοποίηση»!

Οι «παπαγάλοι» των «σωτήρων» έχουν ξετρελαθεί με το ξεπούλημα του ΟΠΑΠ, εύχονται νέα ξεπουλήματα, με αφορμή την επίσκεψη Σαμαρά στο Πεκίνο, διαπιστώνουν «μηνύματα εμπιστοσύνης των επενδυτών», με αφορμή την έλευση των Καναδών στο αεροδρόμιο των Σπάτων, επιδαψιλεύουν ύμνους στην κυβέρνηση, γιατί «άρχισαν επιτέλους οι αποκρατικοποιήσεις», και γενικώς βρίσκονται σε έναν παροξυσμό που θυμίζει τον αξέχαστο Αυλωνίτη να διαλαλεί την πραμάτεια του, φωνάζοντας:

«Περάστε κύριοι, ό,τι πάρετε ένα τάληρο, κύριοι»...

*

Παρατήρηση πρώτη: Η πραμάτεια του Αυλωνίτη ήταν δική του. Αυτά που ξεπουλάει ο Σαμαράς, ο Στουρνάρας, το ΤΑΙΠΕΔ και η κομπανία των «8», από επιχειρήσεις μέχρι φράγματα (!), κι από υποδομές στρατηγικού χαρακτήρα μέχρι νερό, γη και θάλασσα (!), από πού τα φέρανε; Από το σπίτι τους;
Παρατήρηση δεύτερη: Αν αυτό το ξεπούλημα είναι «αναπτυξιακό» και «φιλολαϊκό», γιατί η Ελλάδα δε γνώρισε καμία φιλολαϊκή ανάπτυξη, παρά τις Ούλεν, τις Πάουερ, τις Πεσινέ, τους Τομ Πάπας, τους Ωνάσηδες, τους εθνικούς εργολάβους, τους εθνικούς προμηθευτές και τους εθνικούς «νταβατζήδες», που της πίνουν το αίμα από συστάσεώς της;

Παρατήρηση τρίτη: Επειδή το δικό τους κράτος είναι παρακολούθημα των μονοπωλίων. Επειδή το δικό τους κράτος τα πιάνει από τις ιδιωτικές «Ζήμενς». Επειδή το δικό τους κράτος τα βάρη των ιδιωτικών «Λίμαν Μπράδερς» στις ΗΠΑ, των ιδιωτικών «Μπάνκια» στην Ισπανία, των ιδιωτικών τραπεζών στην Ελλάδα τα φορτώνει στο δημόσιο ταμείο και από εκεί στην πλάτη των λαών, από πού προκύπτει ότι το ξεπούλημα είναι το «αντίδοτο», τάχα, στο συνειδητά και ταξικά ξεπουλημένο δικό τους κράτος, ενώ στην πραγματικότητα το ξεπούλημα συνιστά τη συνέχεια και την προέκταση αυτού ακριβώς του ξεπουλημένου - δικού τους - κράτους.

Παρατήρηση τέταρτη: Αν ο λεγόμενος δημόσιος τομέας δουλεύει για λογαριασμό των ιδιωτών κι αν οι μέχρι τώρα κερδοφόροι τομείς του δούλευαν και δουλεύουν για λογαριασμό των «αφεντικών», από πού προκύπτει ότι το ολικό ξεπούλημά τους θα είναι υπέρ του λαού και όχι εις βάρος του λαού, όπως συνέβαινε με το έως τώρα μερικό ξεπούλημά τους;

*

Ας σταθούμε λίγο στο τελευταίο:
Λένε ότι άμα ξεπουλήσουν τα πάντα θα μειωθεί το χρέος, θα μειωθούν τα ελλείμματα, θα μειωθεί η ένταση της λιτότητας.

Ξεπερνάμε την απάτη πως, ξεπουλώντας κερδοφόρους τομείς θα μειώσουν το χρέος, και μάλιστα τη στιγμή που στερούν έσοδα και κέρδη από το Δημόσιο για να τα χαρίσουν απευθείας στους κεφαλαιοκράτες!

Θυμίζουμε, πρώτον:

To έτος 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ.

Το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ.

Το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ.

Το 2012 το δημόσιο χρέος, και μάλιστα παρά το «κούρεμα», έφτασε στα 305 δισ. ευρώ.

Θυμίζουμε, δεύτερον:

Εως το τέλος της δεκαετίας του 2000 είχαν ξεπουλήσει και ξαναξεπουλήσει τον Σκαραμαγκά και όλη σχεδόν τη ναυπηγική βιομηχανία. Είχαν ξεπουλήσει την ΑΓΕΤ, τον ΟΤΕ, το 90% του τραπεζικού τομέα, το λιμάνι του Πειραιά, την «Ολυμπιακή», τους οδικούς άξονες της χώρας, το 48,5% της ΔΕΗ, το 38% της ΕΥΔΑΠ, το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια», το 49% του ΟΠΑΠ, το 92% της Εθνικής Τράπεζας, το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», τη γέφυρα του Ρίου κ.ο.κ.

Και ρωτάμε:

Την περίοδο που συνέβησαν όλα αυτά τα ξεπουλήματα, κι αν τα ξεπουλήματα είναι «καλά», είναι «επενδυτικά», είναι «αναπτυξιακά», πολύ περισσότερο αν τα ξεπουλήματα είναι «σωτήρια» από το χρέος, τότε γιατί το χρέος από το 2000 μέχρι το 2012 - ενόσω δηλαδή συνέβησαν αυτά τα ξεπουλήματα - υπερδιπλασιάστηκε;

*
Η απάντηση είναι προφανής, την έχουμε επισημάνει πολλάκις και θα την επαναλάβουμε:
Δεν ξεπουλάνε για να μειώσουν τα χρέη, αλλά για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας, παραδίδοντάς της, για να ξεζουμίσει, ό,τι απέμεινε από τη δημόσια περιουσία.

Δεν ξεπουλούν για να «πληρώσουν τα χρέη της χώρας». Ξεπουλούν για να εκπληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και το μόνο «χρέος» που τους καθοδηγεί: Το ταξικό τους χρέος απέναντι στα μονοπώλια και τους κεφαλαιοκράτες που υπηρετούν.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Πέμπτη, 9 Μαΐου 2013

... 9 Μάη 1945 ...

*
Νίκος Μπογιόπουλος
("Ριζοσπάστης")
***
*

Αυτή είναι η Σημαία μας!

Τα σημαντικότερα κεφάλαια της Ιστορίας είναι εκείνα που γράφονται με αίμα. Με το αίμα των λαών. Αυτό είναι το «μελάνι» της Ιστορίας. «Μελάνι» ανεξίτηλο. Κόκκινο.

Με το κόκκινο του αίματος, με το χρώμα του δίκιου και της αλήθειας, με το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο, με αυτό το κόκκινο που ενώνει τα οδοφράγματα της Κομμούνας με τις αγχόνες του Σικάγου, που ενώνει το Σμόλνι του Οκτώβρη και το χαμόγελο του Λένιν με το αστέρι στον μπερέ του Τσε, γράφτηκε η Ιστορία.

Ηταν η 9η Μάη του 1945.

Ηταν η ημέρα που η σημαία του στρατού της εργατικής τάξης κυμάτισε στο Ράιχσταγκ.

*
Σήμερα, συμπληρώνονται 68 χρόνια, όταν ενώπιον του στρατάρχη Γκιόργκι Κονσταντίνοβιτς Ζούκοφ, η ναζιστική Γερμανία υπέγραφε την άνευ όρων συνθηκολόγησή της.

Η νίκη του Ανθρώπου εναντίον του φασισμού, η Αντιφασιστική Νίκη ήταν γεγονός. Ενα πανανθρώπινο επίτευγμα που κατορθώθηκε με τις ανείπωτες θυσίες της ΕΣΣΔ και του Κόκκινου Στρατού.

Σ' ένα μέτωπο, το μήκος του οποίου κυμαινόταν από 3.000 έως 6.200 χιλιόμετρα, ο Κοκκίνος Στρατός έδωσε αδιάλειπτα μάχες για 1.418 μερόνυχτα.

Κάθε λεπτό του πολέμου, η Σοβιετική Ενωση θρηνούσε κατά μέσο όρο 9 νεκρούς. Κάθε ώρα 507 νεκρούς. Κάθε μέρα 1.400 νεκρούς.

Σε έναν πόλεμο που η Βρετανία είχε 375.000 νεκρούς και οι ΗΠΑ περίπου 400.000, η ΕΣΣΔ προσέφερε πάνω από 20 εκατομμύρια παιδιά της.

Πάνω από 10 εκατομμύρια οι ανάπηροι και οι τραυματίες.

Ο ανθός των κομμουνιστών έφραξε με τα στήθια του το Στάλινγκραντ, το Λένινγκραντ, τη Μόσχα, το Κουρσκ, τη Σεβαστούπολη.

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος στοίχισε στην ΕΣΣΔ σε υλικές ζημιές το κολοσσιαίο ποσό των 485 δισεκατομμυρίων δολαρίων, μεγαλύτερο απ' αυτό που δαπάνησαν ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία μαζί.

Πάνω από 1.700 πόλεις, πάνω από 70.000 χωριά, πάνω από 30.000 βιομηχανικές επιχειρήσεις, πάνω από 100.000 συνεταιριστικές μονάδες, αμέτρητες χιλιάδες νοσοκομεία, σχολεία, βιβλιοθήκες έγιναν στάχτη από τους ναζί.

(«Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ - "Για τα 60 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών" - 9 Μάη 1945»).

*
Αυτά πρόσφεραν οι κομμουνιστές στον πόλεμο κατά του φασισμού. Αυτή είναι η σχέση του σοσιαλισμού και των κομμουνιστών με το φασισμό: Σχέσεις που τις χωρίζει αίμα! Το περισσότερο αίμα που χύθηκε ποτέ στην ανθρωπότητα!
Η Ιστορία γράφτηκε:

Την πιο σκληρή, την πιο ανιδιοτελή, την πιο καθοριστική μάχη για τη νίκη κατά του φασισμού την έδωσε στην ανθρωπότητα το πρώτο εργατικό κράτος στην Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού.

*
Για τους πλαστογράφους, για τους λασπολόγους, για τους επιλήσμονες, για την τερατώδη μήτρα που ξερνά ακόμα τα φίδια του φασισμού και για τα αφεντικά τους, ιδίως για τα αφεντικά τους,
η 9η Μάη θα είναι πάντα η μέρα που θα τους στοιχειώνει.

Είναι η Παγκόσμια Μέρα που το κόκκινο της θυσίας και της ελπίδας ντύνεται την αθάνατη σάρκα των 200 της Καισαριανής, της Ηλέκτρας, του Μπελογιάννη, του Νίκου, του Χαρίλαου και του Αρη.
Είναι η Μέρα που η Κοκκινιά, η Καλογρέζα και ο Γοργοπόταμος στέλνουν χαιρετισμό στ' άπαρτα βουνά στους μαχητές του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ.

Είναι η Μέρα που η Γκουέρνικα και η Μακρόνησος, το Στάλινγκραντ και η Αθήνα του Μεγάλου Δεκέμβρη, γίνονται οι «γειτονιές του κόσμου» με πρωτοπανηγυριώτες τον Ρίτσο και τον Χικμέτ, τον Νερούδα, τον Μπρεχτ και τον Λειβαδίτη.

*
Το κόκκινο του αίματος, το κόκκινο της σημαίας με το σφυροδρέπανο, το κόκκινο του μέλλοντος είναι το όριο που ξέρουν ότι δε θα καταφέρουν ποτέ να το προσπεράσουν οι «μελανοχίτωνες» του κεφαλαίου. Οι «ασπάλακες» του δοσιλογισμού, οι «Χίτες» του χτες και οι εγκληματικές συμμορίες του σήμερα, ο υπόκοσμος, οι ταγματασφαλίτες, οι Μεταξάδες και οι Ρουφογάληδες του συστήματος που γέννησε το ναζισμό, θα επιστρέφουν πάντα εκεί που ανήκουν οι «Καιάδες»: Στα καταγώγια των (...αρίων) υπανθρώπων.
Η τύχη που είχαν τα Νταχάου και τα Αουσβιτς προμηνύουν την τύχη που θα έχουν και τα δικά τους «στρατόπεδα».

Οσο για εκείνους που βουτάνε την «πένα» τους στην «κοιλιά» του Γκαίμπελς για να ξαναγράψουν και να ξεγράψουν την Ιστορία, για τους «δεξιούς» και τους «αριστερούς», για τους φιλελεύθερους και τους σοσιαλδημοκράτες υπηρέτες των «Κρουπ» και των «Ροκφέλερ», για τους «δημοκράτες» που με όχημα την ΕΕ προσπαθούν να συσχετίσουν (!) το ναζισμό και το φασισμό με τον κομμουνισμό, η ιστορική αλήθεια είναι αμείλικτη:

Οι παραχαράκτες και οι πλαστογράφοι είναι καταδικασμένοι να κουβαλάνε για πάντα το «μπόι» που έχει το ψέμα τους.

*
Απέναντι στο ψέμα, στην πλαστογραφία και την παραχάραξη, ορθώνεται το σύμβολο της νίκης των λαών απέναντι στο κτήνος του φασισμού.

Απέναντι στη φρίκη του ολοκαυτώματος, στην απανθρωπιά του ρατσισμού, στο ναζιστικό εσμό που γεννιέται και εκτρέφεται στα χαμαιτυπεία της ταξικής βαρβαρότητας των μονοπωλίων,

υπάρχει αυτή η ημερομηνία, υπάρχει αυτή η φωτογραφία - παράσημο της Ανθρωπότητας στον αγώνα ενάντια στην κτηνωδία, που θα θυμίζει στους αιώνες ότι

οι κομμουνιστές δεν συνθηκολόγησαν ποτέ με τα φίδια.

Οταν ο στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού κάρφωνε τη σημαία της Επανάστασης στην καρδιά του ναζισμού, στο Ράιχσταγκ, σφράγιζε για πάντα και με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την Ιστορία.

*
Το μήνυμα, 68 χρόνια μετά, είναι ίδιο και επίκαιρο όπως τότε:
Η 9η Μάη του 1945 είναι το φωτεινό ορόσημο μιας ιστορίας που γράφεται κάθε μέρα. Που γράφεται χωρίς «ρεαλιστικές» υποχωρήσεις. Χωρίς απαράδεκτους συμβιβασμούς. Χωρίς υπόκλιση στις αυταπάτες. Χωρίς «διαπραγματεύσεις» και «επαναδιαπραγματεύσεις» με όσους επωάζουν τα φίδια στον κόρφο τους.

Η Κόκκινη Σημαία, το σύμβολο ενός άλλου κόσμου, το έμβλημα μιας ιδεολογίας ενάντια σε κάθε εκμετάλλευση, πλημμυρισμένη στο αίμα των δεκάδων εκατομμυρίων κομμουνιστών που έδωσαν τη ζωή τους και έχτισαν με τα κορμιά τους το μέτωπο που συνέτριψε τις ορδές του Χίτλερ και τους κάθε λογής «κουίσλινγκ», δε λασπώνεται. Και δεν υποστέλλεται.
---
*

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

... για την Κική Δημουλά που δεν γνωρίζαμε ...


*
Αννα Δαμιανίδη
("ΕφΣυν")
***
*


Η κοινοτοπία του ρατσιστικού λόγου


Πήγαμε μεγάλη παρέα στην περιήγηση των Ατενίστας στην Κυψέλη. Είχαν δουλέψει ανιδιοτελώς, όπως πάντα, για να αναδείξουν την πόλη που ζούμε, μπας και τη σεβαστούμε, μπας και την αγαπήσουμε. Είχαν βρει τον αρχιτέκτονα που ξέρει τα στιλ των σπιτιών της, τον σκηνοθέτη που έχει χρησιμοποιήσει τις εικόνες της, μια θεατρική ομάδα που έγραψε επί τούτου μικρά δρώμενα για να παιχτούν στη βόλτα, είχαν τυπώσει πληροφορίες, και ζήτησαν από δυο λογοτέχνες να μιλήσουν για τη γειτονιά τους. Την Κική Δημουλά και τον Μένη Κουμανταρέα.

Τη διακεκριμένη ποιήτρια και τον διακεκριμένο πεζογράφο. Στο τέλος της περιήγησης, στην αυλή ενός σχολείου, περιμέναμε ν' ακούσουμε κάτι ωραίο κι αξέχαστο από τα χείλη πνευματικών ανθρώπων. Και τι είπε η ποιήτρια: Δεν αντέχει τους μετανάστες στην Κυψέλη, τόσοι πολλοί που είναι, πιάνουν και τα παγκάκια, δεν βρίσκεις να καθίσεις στην πλατεία, άσε που κλέβουν και φοβάται πια να βγει από το σπίτι της, α-πα-πα! χάλια.

Εντάξει, δεν χρειαζόταν να είσαι διακεκριμένη ποιήτρια για να πεις τέτοια. Τα λένε κάθε μέρα γριές στο τρόλεϊ για να πιάσουν κουβέντα. Και ούτε καν όλες, κάμποσες έχουν καταλάβει ότι δεν μπορείς να γενικεύεις έτσι, συγκρατούνται. Ξέρω πολλές που αν μιλούσαν σε πλήθος για τη γειτονιά τους θα έβρισκαν κάτι πιο πρωτότυπο. Ακόμα και για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους από μια τόσο μπανάλ εικόνα.

Ο Μένης Κουμανταρέας και ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης, που βρίσκονταν στο πάνελ, προσπάθησαν να την προστατέψουν. «Στην Κυψέλη μένουν κυρίως οικογενειάρχες που προσπαθούν να ενσωματωθούν», είπαν, προσπαθώντας ν' αλλάξουν κουβέντα. Σιγά- σιγά σηκωθήκαμε να φύγουμε, το έργο το είχαμε ξαναδεί.

Περιμέναμε από μια διακεκριμένη ποιήτρια κάτι πιο βαθύ, πιο ανθρωπιστικό; Κάτι φωτεινό, που θα βοηθούσε τη συνύπαρξη με μετανάστες, θα μαλάκωνε τους ανθρώπους; Λάθος μας.

Η ποιήτρια επιβεβαίωσε ότι στην Ελλάδα η μπαναλιτέ του ξενοφοβικού λόγου δεν γνωρίζει σύνορα, ταξικά και άλλα. Με άνεση μπορείς να γενικεύεις, να βγάζεις τον ρατσισμό σου χωρίς άγχος, ακόμα και δημόσια, ακόμα και σε πρωτοποριακές συναντήσεις γνωριμίας με τον χώρο και τους γείτονες. Αλίμονο, τι είναι η πολιτική ορθότης για μια ποιήτρια που έφτασε στην κορυφή; ξενέρωτες αμερικανιές.

Συχνά οι λογοτέχνες απογοητεύουν στις δημόσιες παρουσίες τους. Δεν πρέπει να τους ξεσυνερίζεται κανείς όταν εξαναγκάζονται να βγουν από το εργαστήρι τους, να φερθούν σαν ρήτορες η πολιτικοί, να κάνουν δηλαδή δουλειά που δεν ξέρουν. Το θλιβερό δεν είναι αυτά που ακούσαμε, αλλά η άνεση με την οποία ο καθένας λέει τέτοια, οπουδήποτε. Η επικράτηση του ρατσιστικού λόγου χωρίς αιδώ και περίσκεψη. Η έλλειψη της παιδείας που θα τον συγκρατούσε.

Λένε πως είναι εξαιρετική ποιήτρια η Δημουλά. Το πιστεύω, όταν συναντώ ποιήματα της μου φαίνονται ωραία, αλλά διάλεξα να διαβάσω κάτι τις άγιες τούτες μέρες που δεν ήταν ποίημα. Διάλεξα ένα κείμενο πιο ποιητικό απ' όλα τα ποιήματα, πιο επαναστατικό απ' όλες τις επαναστάσεις, πιο ουτοπικό απ' όλες τις ουτοπίες, πιο ιστορικό απ' όλες τις ιστορίες, τη Χάρτα του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Τη βρήκα στο Ιντερνετ και μελέτησα την ημέρα του ορθόδοξου Πάσχα, πλημμύρισα κατάνυξη, ανατρίχιασα από δέος.
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

... μέρες του Ανθρώπου ...

*
Λιάνα Κανέλλη
***
*


Ανάσταση νεκρών
κι Επανάσταση των ζωντανών

Μέρες Γολογοθά. Μέρες του Ανθρώπου. Πορείες έως Λαμπρής. Επαναλαμβανόμενες χιλιάδες χρόνια τώρα. Με την Ανάσταση να συμπυκνώνει σ' εκείνο το αβίωτο κι ανερμήνευτο «θανάτω θάνατον πατήσας» , κάθε ανθρώπινη προσδοκία για πραγματική κι επομένως καλύτερη ζωή. Σ' έναν κόσμο, όπου «πλούσια τα ελέη» προσφέρονται σε όλους. Αλλά πλούσια, τα λαμβάνουν μόνον οι αυτοανακηρυχθέντες αφεντάδες του πλούτου. Κι ελέη, αυτοί οι πολλοί, οι πάμπολλοι που τα δουλεύουν, τα χτίζουν, τα ποτίζουν, τα εξορύσουν, τα φροντίζουν, τα εμπνέονται, τα σκέφτονται, τα δημιουργούν, εν τέλει τα πολλαπλασιάζουν σε αξία και υπεραξία.

Ανάσταση νεκρών υπάρχει, άμα την πιστεύεις. Επανάσταση νεκρών δεν υπάρχει. Είτε την πιστεύεις είτε τη λογαριάζεις με το νου. Λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί, άδει ο ποιητής που μπορεί να βιώσει τη θυσία. Λίπασμα. Για τους επερχόμενους ζωντανούς. Μάθημα κι υπόδειγμα. Μάθημα Ελευθερίας.

Βλέπω το μαύρο υπηρετικό προσωπικό των αφεντάδων, των εκμεταλλευτών όπου Γης, να πετάει σακούλες με τρόφιμα στα χέρια των ξευτελισμένων φτωχών, όπως πετάς στο αδέσποτο σκυλί ό,τι κρατάς για να μη σε φάει. Το βλέπω στις οθόνες, αποθέωση της ασχημίας, της ύβρης, της διαπόμπευσης κάθε επιτάφιου θρήνου. Το συσσίτιο, σ' έναν κόσμο που μπορεί να θρέψει διπλάσιο πληθυσμό απ' τον υπάρχοντα, είναι έτσι κι αλλιώς βιασμός της ανθρώπινης κοινωνικής υπόστασης. Οταν οι ναζί φιλανθρωπούν, φαίνονται όπως είναι. Τρομοκρατημένα ανθρωπάκια που προσπαθούν απελπισμένα να αναβάλουν την εξέγερση της ταξικής συνείδησης, την επανάσταση που έρχεται ακάθεκτη σαν την Ανοιξη. Πεθαμένοι για πάντα.

Τα ναζιστοειδή, τα ξεχυμένα αγκυλόσταυρα καταπάνω στους γολγοθάδες των λαών, βάλθηκαν να κομίζουν την ανάσταση σε δυο σακούλες τροφίμων σκουπιδιών, ποτίζοντας με ξίδι και χολή κάθε προσπάθεια του εργαζόμενου ανθρώπου να ξεφύγει από την επιβίωση και να περάσει στην αληθινή ζωή. Αυτό είναι η Ανάσταση. Το λίπασμα στο πνεύμα και την καρδιά του ανθρώπου για να διεκδικήσει την ελευθερία του απ' την Ανάγκη, που θεριεύει την Επανάσταση. Είναι χαρά των ζωντανών κι όχι διαχείριση θανάτου.

Αυτοί μαύρο χυμένο αίμα. Σε διανομή φριχτή. Η εξουσία τους στον Αδη. Εμείς κόκκινο κρασί. Σε δίκαιη ζωντανών κατανομή. Ο καθένας κατά τις δυνάμεις του στον καθένα κατά τις ανάγκες του. Σ' αυτό το «καθένας» κρίνεται κι η ανάσταση κι η επανάσταση του γιού τ' Ανθρώπου. Για μια ζωή θρίαμβο κι όχι ελεημοσύνη. Καλό Πάσχα.

---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

... οι "Stavrovelonies" και το μήνυμα της Ανάστασης ...

*
STAVROvelonies
***
*

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ ΜΗΝΥΜΑ

Ο Άνθρωπος για τον Άνθρωπο


ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ

ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΦΑΣΙΣΜΟΣ
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*

Παρασκευή, 3 Μαΐου 2013

... ένα τέρας ανάμεσά μας ...

*
Κώστας Γιαννακίδης
("Citizen")
***
*

Η σιδερογροθιά του τέρατος

Πριν από μερικούς μήνες είχα παρακολουθήσει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα από καφέ-μπαρ στο κέντρο της Αθήνας. Παρέα με αυτό που τα κόμματα συνηθίζουν να προσδιορίζουν ως «ο απλός, λαϊκός κόσμος». Στο ημίχρονο του αγώνα ο καφετζής άλλαξε κανάλι και εκεί που ήταν ο Σαλπιγγίδης με τον Μιραλάς, εμφανίστηκε ο Κασιδιάρης. Αρκετοί από τους θαμώνες του χάρισαν ένα αυθόρμητο χειροκρότημα επικροτώντας τις δηλώσεις του – δεν έχει σημασία τι έλεγε, στην ουσία, πάντα τα ίδια λέει. (Τότε είχα περιγράψει την εμπειρία μου στην Athens Voice)

Φαντάζομαι το μέσο καφενείο να παρακολουθεί τον τσαμπουκά των χρυσαυγιτών και τα ζωώδη του Γερμενή. Είναι σαν να ακούω το χειροκρότημα. Όχι, βέβαια, από όλους. Από αρκετούς. Και οι σιωπηροί να μην ξέρουν πώς να απαντήσουν. Σε μία κοινωνία που αναγνωρίζει μόνο δύο χρώματα και συνδιαλέγεται με διαζεύξεις, το μίσος είναι πάντα ισχυρότερο από τη λογική. Μέσα στην απλουστευτική, φασιστική γενίκευση, ο Καμίνης αντιπροσωπεύει όλα όσα έχουν απαξιωθεί. Ο Γερμενής εκδικείται. Ποιος δεν θα ήθελε να δώσει μια γροθιά σε έναν εκπρόσωπο του κατεστημένου; Και εκτός των άλλων, πάντα υπάρχει ένας λόγος να την πέσεις στον Καμίνη. Τη μία δεν θα επιτρέψει τη διανομή τροφίμων, την άλλη θα απαιτήσει την εκκένωση μίας κατάληψης.

Εσείς μπορεί να σοκάρεστε από την αγριότητα που παράγουν οι τύποι. Όμως αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο τους έστειλαν οι συμπολίτες μας στη Βουλή. Οι χρυσαυγίτες είναι η σιδερογροθιά του τέρατος που σέρνεται ανάμεσά μας και έμεινε ατάιστο. Η λαϊκίστικη επιχειρηματολογία της Αριστεράς κατατάσσει τη Χρυσή Αυγή στα εργαλεία που χρησιμοποιεί το σύστημα – τη συνέχεια τη χάνω, δεν την καταλαβαίνω. Είναι ψευδές αυτό, απλώς η Αριστερά δεν μπορεί να αποδώσει ευθύνες στις λαϊκές μάζες. Οι χρυσαυγίτες νομιμοποιούν τα ταπεινότερα των ενστίκτων που διακρίνουν τα μεγάλα λαϊκά στρώματα. Οργή, απαξίωση, ρατσισμός, γενικοί αφορισμοί και μία μούντζα που γίνεται καρπαζιά. Άκουγα τον Κασιδιάρη να περιγράφει τι θα κάνουν όταν θα έρθουν στα πράγματα. Μα, έχουν έρθει στα πράγματα.
---
*

Τετάρτη, 1 Μαΐου 2013

... 1η Μάη - 1886, 2013 ...

*
"Ριζοσπάστης
***
*


1η Μάη 1886: «Κύριοι δικαστές... »

Αυτοί που επιδιώκουν να γυρίσουν τη ζωή του εργάτη δύο αιώνες πίσω. Αυτοί που αποφάσισαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε εργαστήριο αγριανθρωπισμού για την εφαρμογή της πιο στυγνής πολιτικής του κεφαλαίου. Αυτοί που η «ανάπτυξή τους» σημαίνει μια Ελλάδα - Μανωλάδα απ' άκρη σ' άκρη. Αυτοί που μόλις προχτές ψήφισαν έναν ακόμα φετφά για μεροκάματα... των 17 ευρώ (!), 
ας έχουν υπόψη τους, τα λόγια του Αύγουστου Σπάις.

Ηταν τα λόγια με τα οποία ο Σπάις, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Σικάγου το Μάη του 1886, απευθύνθηκε στους δικαστές την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη:

*

«Κύριοι δικαστές,

Αν σκέπτεστε σοβαρά ότι με τις κρεμάλες μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα, που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την καταπίεση εργατών προς την εξέγερση, είστε, μα την αλήθεια, "πτωχοί τω πνεύματι".

Σε παρόμοια περίπτωση θα μας κρεμάσετε με το δίκιο σας.

Επειτα, αυτό είναι το καλύτερο που έχετε να κάμετε. Κρεμάστε μας! Μα να περιμένετε το τέλος. Εάν δεν το βλέπετε, εγώ σας το αναγγέλλω. Γύρω σας, κάτω σας, δίπλα σας, πάνω σας, από όλες τις μεριές σας, θεριεύει μια φωτιά. Το έδαφος σαλεύει κάτω από τα πόδια σας. Βαδίζετε, κυριολεκτικά, επάνω σε μια υπόγεια φωτιά. Θέλετε να την αγνοείτε; Δε θα την αποφύγετε. Θέλετε να απαλλαγείτε, άπαξ δια παντός, από όλους τους "συνωμότες"; Απαλλαγείτε πρώτα από τα αφεντικά της βιομηχανίας, οι οποίοι δημιούργησαν την ανήθικη περιουσία τους από το κλεμμένο αντίτιμο της εργασίας που δεν πληρώθηκε.

Είναι αυτό που εσείς αποκαλείτε "αύξηση του εθνικού πλούτου"!

"Εθνικού"! Τι ειρωνεία! Τη χαρά μερικών προνομιούχων του έθνους να λέτε.

Κάνετε κάτι καλύτερο.

Καταργήστε τα τρένα, τον τηλέγραφο, τα τηλέφωνα, τα βαπόρια, τον εαυτό σας!

Καταργήστε πρώτα από όλα εσάς τους ίδιους!

Γιατί;

Γιατί εσείς, με τη συμπεριφορά σας, είστε οι πρώτοι πράκτορες της επανάστασης.

Καταργήσατε την αρπαγή και τη λεηλασία, Κύριοί μου.

Αλλά, αυτή είναι η δουλειά σας. Είναι η ανήθικη αποστολή μιας εκατοντάδας ανθρώπων, οι οποίοι προτιμούν ν' απολαμβάνουν το παν, χωρίς να κάμνουν τίποτε.

Από αυτήν ακριβώς την τάξη πάμε να απαλλαγούμε.

Κοιτάξετε το οικονομικό πεδίο της μάχης. Οι εργάτες έχουν πετσοκοφτεί και εσείς, ω Χριστιανοί μου και καλοί μου και ευγενικοί αστοί, εσείς είστε οι κοινωνικοί γύπες, που τρώνε τη σάρκα των πτωμάτων.

Θέλετε να κάνουμε έναν περίπατο στα στενά δρομάκια της πολιτείας αυτής, εκεί όπου περνάνε τις μέρες τους οι αληθινοί δημιουργοί του πλούτου;

Πάμε μαζί στα ανθρακωρυχεία του Χόκιγκ - Βάλεϊ; Δε θα βρούμε ανθρώπους, θα βρούμε κινούμενα πτώματα που άρχισαν να αποσυντίθενται.

Η γενική κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής καθίσταται αναπόφευκτη αναγκαιότητα. Αρχίζει η εποχή του σοσιαλισμού και της παγκόσμιας συνεργασίας. Οι κατέχουσες τάξεις θα απαλλοτριωθούν.

Εκείνοι που λένε "τούτο είναι δικό μου", θα τα δούνε όλα κοινά. Αυτό δε θα γίνει για σκοπούς σπεκουλάντικους, θα γίνει για το καλό όλων.

Τούτο εδώ δεν είναι όραμα αιθέριο καθώς νομίζετε. Είναι αναγκαιότητα. Είδαμε στην ιστορία πώς ό,τι ήταν ανάγκη να γίνει, έγινε. Αυτό είναι η λογική της ζωής...

Οποιος λέει ιδιωτική βιομηχανία, λέει αναρχούμενη βιομηχανία. Μετρημένα άτομα χρησιμοποιούν προς όφελός τους τις εφευρέσεις. Ο κόσμος είναι για τους λίγους. Δεξιά και αριστερά πέφτουν οι όμοιοί τους, θύματα του πλούτου και της καλοζωίας τους. Λίγο τους ενδιαφέρει. Με τις μηχανές τους μετατρέπουν το ανθρώπινο αίμα σε βώλους χρυσαφιού.

Την ίδια την υγεία των ανήλικων. Με την πολλή εργασία, δολοφονούν τα γυναικόπαιδα. Με την ανεργία σκοτώνουν. Και αυτοί οι άνθρωποι σου λέγονται Χριστιανοί! Γνήσιοι Χριστιανοί!

Εμείς παραβήκαμε τους νόμους σας, για να δείξουμε στο λαό σε τι αποβλέπουν όλοι σας οι θεσμοί: στο να εγκαθιδρύσουν, στη χώρα αυτή, μία ολιγαρχία, όμοια της οποίας σε κτηνωδία, δεν υπάρχει πουθενά στη Γη!

Αν πιστεύετε ότι με το να μας κρεμάσετε θα εξουδετερώσετε το κίνημα των εργαζομένων, το κίνημα από το οποίο εκατομμύρια ανθρώπινα πλάσματα που σέρνονται στη φτώχεια και στη μιζέρια, περιμένουν τη λύτρωσή τους -αν αυτή είναι η γνώμη σας- τότε κρεμάστε μας!

Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες.

Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε...».
---
Νίκος Μπογιόπουλος
---
Σημ.: την επιμέλεια της εικονογράφησης είχαν οι Stavrovelonies
*